Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မတရားစွပ်စွဲခံရမှုကို ရှင်းလင်းခြင်း၊ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရန်ချန်ချန်သည်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲလျက် လျှောက်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လီဟောင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>လီဟောင်သည် သူ(မ)၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိသည်။ ယခင်က သူ၏နောက်မှ ဓားကို ကိုင်ကာ လိုက်ပါလာတတ်သည့် နာခံမှုရှိသော မိန်းကလေးမှာ ယခုအခါတွင်မူ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ပိုမိုလှပကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>လီဟောင်က သူ(မ)ကို ပြုံးပြရင်း "ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ဓားသိုင်းကော တိုးတက်မှုရှိရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရန်ချန်ချန်သည် နှာခေါင်းထဲတွင် စပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားလိုက်ရပြီး "သခင်လေး ကျွန်မကို ဓားသိုင်း ပြန်သင်ပေးမှာကို စောင့်နေတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သဲများ ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပြုံးရင်းနှင့်ပင် "ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မင်းကို ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားသိုင်းကို သင်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရန်ချန်ချန်သည် သူ(မ)၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း လီဟောင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားသိုင်းထက် သူ(မ) အမှန်တကယ် လိုလားသည်မှာ ထိုလူငယ်၏ နောက်မှ လိုက်ပါရင်း နေ့စဉ် နေရောင်ခြည်ကို ခံစားကာ ရိုးရှင်းသော အစားအစာများကို စားသောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူ(မ)အတွက် ဓားမရှိလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အခြားသူများသည်လည်း လီဟောင်၏ ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံသန်း ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>လီဟောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် လူအများအပြား ပြောင်းလဲသွားကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာမူ ရင်းနှီးနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>"အဘိုးလေး၂၊ အဘိုးလေး၅၊ ဒေါ်လေး..."</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေရင်း လီဟောင်သည် လီရှောင်ရန်ပါမလာသည်ကို သတိထားမိသွားသဖြင့် "အဘိုးလေး၄ကော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီမူရှို့သည် လီဟောင်အနေဖြင့် သူ၏ အဘိုးလေး၄ကို မှတ်မိနေသေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအခါမှသာ သူအရှေ့ရှိ လူငယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ယခင်က ကလေးငယ်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသေးကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲလျက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း အင်မော်တယ်တံခါးထဲကို ဝင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ နံပါတ်၄က နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေပြီး စစ်သူကြီးအိမ်တော်ကိုလည်း ပြန်လာခဲတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ သူ ပါမလာတာပါ"</p> <p>လီဟောင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အဘိုးလေး၄သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လွတ်လပ်စွာ သွားလာရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး အလွန် ထိန်းချုပ်ရခက်သူ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးသည်။</p> <p>"အရင်ကတော့ ကျွန်တော် သူတော်စင်တောင်တန်းကို တည်ဆောက်ပြီးမှ အားလုံးကို လိုက်ရှာဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ အခုတော့ အားလုံးက စောစောရောက်လာကြတာဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ထားတဲ့ သူတော်စင်တောင်တန်းကို ပြပေးမယ်။ နောင်လာမယ့် နေ့ရက်တွေမှာ အားလုံး ဒီမှာပဲ နေထိုင်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>လီဟောင်က လူတိုင်းကို သူတော်စင်တောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လူတိုင်း အခြေချနေထိုင်ရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>လူအုပ်ကြားတွင် ရှိနေသော လီထျန်းကန်နှင့် ဂျိချင်ချင်တို့သည် လီဟောင်၏ အကြည့်မှာ သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး အကြည့်များ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လီဖျင်အန်းသည်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူသည် သူ့ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဆုံးရှုံးမှု ခံစားချက်နှင့်အတူ ဒေါသများလည်း ဆူပွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လီဟောင်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားရုံသာမက သူတို့၏ မိဘများကိုပါ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်က လူတိုင်းကို အခြေချရန် ဖိတ်ခေါ်နေသည့် နေရာမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်ကြီး ဖြစ်ပြီး အဆောက်အအုံများစွာကို ဆောက်လုပ်နိုင်သည်။</p> <p>လီဟောင်သည် အဆောက်အအုံများကို မဆောက်လုပ်ရသေးဘဲ သူတို့ ရောက်ရှိလာမှသာ သူတို့နှစ်သက်ရာ အဆောင်ဆောင် အခန်းခန်းများကို ဆောက်လုပ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"လီဟောင်"</p> <p>လီဟောင်သည် ဧကရာဇ်ယု၊ ရန်ချန်ချန်တို့နှင့် ရယ်မော စကားပြောနေသော်လည်း ဘေးတွင် ရှိနေသော မိဘများကိုမူ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ လီဖျင်အန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လီမိသားစုတွင် အရှိန်အဝါ အရှိဆုံးသူ ဖြစ်ပြီး တာအိုနားလည်ခြင်းနယ်ပယ်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သူ သတိထားမိသော်လည်း သူ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။</p> <p>လီဖျင်အန်းသည် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ရုတ်တရက် နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချွေးအေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွက် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သေမင်းကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>အစောပိုင်းက ပြုံးရွှင်နေကြသော လီယွမ်ကျောက်၊ အဒေါ် ဟဲကျန်းလန်နှင့် အခြားသူများသည် သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ထိုအကြည့်များကြောင့် လီဖျင်အန်းမှာ အလွန် နေရခက်သွားခဲ့သည်။ အတိတ်က သူ အမှားလုပ်ခဲ့စဉ်ကပင် သူတို့သည် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ အကြည့်မျိုးဖြင့် မကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>"မင်း သူတော်စင်နယ်မြေမှာ ဒီလောက် ကောင်းကောင်း နေနေရတာကို၊ ဘာလို့ ဒီနှစ်တွေမှာ သေမျိုးလောကကို ပြန်လာပြီး မိဘတွေကို မတွေ့တာလဲ။ သူတို့ မင်းကို ဘယ်လောက် သတိရနေတယ်ဆိုတာကော မင်း သိရဲ့လား"</p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် နေရခက်နေသော်လည်း လီဖျင်အန်းက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ငယ်စဉ်ကတည်းက သူသည် ထိုလူ၏ အရိပ်အောက်တွင်သာ နေခဲ့ရသည်။ မိဘများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်ပင် သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ဦးကို လွမ်းဆွတ်နေကြသည်ကို သူ အမြဲ မြင်တွေ့နေရသည်။ သူ ကြီးပြင်းလာသောအခါမှသာ ၎င်းမှာ အခြားသူတစ်ဦးကို သတိရနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူ အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘယ်သောအခါမှ မရရှိနိုင်ခဲ့သောအရာကို အခြားသူတစ်ဦးက လွယ်လွယ်ကူကူ ရရှိထားရုံသာမက ယခုအခါတွင်မူ လျစ်လျူရှုသည့် ပုံစံမျိုး ပြသနေသည်ကို သူ မခံစားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>"မိဘတွေလား"</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ခေါ်ဝေါ်မှုကို ကြားသောအခါ လီဟောင်၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ဝေ့ဝဲသွားပြီး အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မှမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းပြောတဲ့လူက သေသွားတာ ကြာပြီ။ အဲဒါကို ဘယ်သူမှ မပြောပြကြဘူးလား"</p> <p>လီဖျင်အန်းမှာ မှင်သက်သွားပြီး သူ့ကို ထိတ်လန့်မှု၊ သံသယများဖြင့် ကြည့်ရင်း "မင်း... မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်သည် သူ့ကို များများစားစား ရှင်းပြရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ လီမူရှို့နှင့် ဧကရာဇ်ယုတို့ကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဂျိဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားနှင့် အခြားသူများသည် ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးမှ မိတ်ဆွေများစွာနှင့်အတူ ရတနာများကို သယ်ဆောင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟောင်ထျန်း... ငါတို့ ရောက်ပြီ"</p> <p>ဂျိဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားနှင့် အခြားသူများသည် လီဟောင်၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြပြီး အနီးနားရှိ လီမိသားစုဝင်များကိုလည်း သတိပြုမိသွားကြသည်။ ဂျိဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားသည် သူတို့ကို ရင်းနှီးသလို ခံစားရသော်လည်း မမှတ်မိသဖြင့် လီဟောင်၏ မိတ်ဆွေများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။</p> <p>သူက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် "ကြည့်ပါဦး... ငါတို့ လူတွေ အများကြီး ခေါ်လာမိတယ်လို့ မင်း ထင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ဘေးတွင် သူငယ်ချင်းများနှင့် သူတို့၏ နောက်လိုက်များ အပါအဝင် လူထောင်ပေါင်းများစွာ ရပ်နေကြသည်။ ဂျိဆန်းကြယ်နတ်ဘုရား၏ ရွေးချယ်မှုအရ နောက်ဆုံးတွင် လူထောင်ချီ ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လီဟောင် တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသာအယာ ရယ်မောရင်း "မများပါဘူး။ ဒီမြင့်မြတ်နယ်မြေက လူသန်းပေါင်းများစွာကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ အရင်ဆုံး လူဖြည့်ထားလို့ ရတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်က ထိုသို့ ပြောလိုက်သဖြင့် ဂျိဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်မှ လူများသည်လည်း လီဟောင် သူတို့ကို နှင်ထုတ်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြရာမှ စိတ်အေးသွားကြသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် သူတို့သည် ဟောင်ထျန်းသူတော်စင်အပြင် သူတော်စင်များလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သတိထားမိသွားကြသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့ကို မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သူတော်စင်များ အားလုံး ဤနေရာတွင် စုဝေးနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်မှ လေတိုးသံများ ပိုမို ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လီဟောင်၏ သိကျွမ်းသူများစွာမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ကျန်းတန်၊ ဘိုးဘေးယဲ့ နှင့် အခြားသူများ ပါဝင်သည်။</p> <p>၎င်းတို့ကြားတွင် လီဟောင်သည် လင်းချင်းယွဲ့ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူ(မ)၏ နောက်တွင် လင်းရှန်းဟိုင်နှင့် သူ(မ)၏ ဆရာအပါအဝင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များစွာ ပါဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p>


Save