Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၂၉၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နွေဦးသစ်တပည့်များအတွက် သတ်မှတ်ထားသော သုံးလတာကာလက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>နံနက်စောစောအချိန် တပည့်တောင်ထိပ်၏ တောင်ခြေရင်းတွင် အလွန်ပင် ဆူညံလှုပ်ခတ်နေတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ အချိန်ပေးပါဦး။ ချီအာရုံခံစားမှုကို မုချရရှိအောင် ကျင့်ကြံပါ့မယ်။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ပါပဲ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p>“ဒါက မတရားဘူး။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ဝိညာဉ်စွမ်းအား မလုံလောက်တဲ့ တောင်ခြေမှာ နေခဲ့ရတာ။ တချို့ကျတော့လည်း တောင်ခါးပန်းနဲ့ တောင်ထိပ်မှာ နေခွင့်ရကြတယ်။ ဒါက မမျှတဘူး ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး”</p> <p>“ကျွန်တော် ဒီအတိုင်းသာ အိမ်ပြန်သွားရင် အဖေက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်သတ်လိမ့်မယ်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျွမ်း... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးလို့ မရဘူးလားဟင်”</p> <p>အသက် ၂၀ အောက် လူငယ်တစ်ဆယ်ခန့်ရှိပြီး အချို့က အသနားခံနေကြကာ အချို့ကမူ မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကြကာ အချို့မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့၏ ရှေ့တွင်မူ နက်ပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အသားမရှိသလောက် ပိန်လှီကာ ဖြူဖျော့ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုအဘိုးအို၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ခေါင်း၌ အနီရောင် ပတ်တီးများ စည်းထားကာ သန်မာထွားကြိုင်း၍ ချီနှင့် သွေးစွမ်းအား ပြည့်ဝနေသော လူသန်ကြီးများ တန်းစီရပ်နေကြပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာများသာ ရှိနေကြသည်။</p> <p>စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျွမ်းဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသော ထိုအဘိုးအိုသည် ဤသနားစဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နိုင်ငံမှာ ဥပဒေရှိသလို ဂိုဏ်းမှာလည်း စည်းကမ်းရှိတယ်။ မင်းတို့ကို ရက်ပေါင်း ကိုးဆယ်</p> <p>တိတိ အချိန်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ မင်းတို့ဘက်က အခွင့်အရေးကို အမိအရ မဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး”</p> <p>“ဒီနေ့မှာတော့ မင်းတို့ တောင်ပေါ်ကနေ မဖြစ်မနေ ဆင်းကြရမယ်”</p> <p>“ငါ မင်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး။ ဒီစစ်သည်တော်တွေကို ဥပဒေထိန်းသိမ်းရေးခန်းမကနေ မင်းတို့ရဲ့ အိတ်တွေကို သယ်ပေးဖို့ ငါ အပင်ပန်းခံပြီး တောင်းဆိုပေးထားတာ။ အဲ့ဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် တပည့်တောင်ထိပ်ကနေ ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်ရောက်အောင် မင်းတို့ ပစ္စည်းတွေကို ကိုယ်တိုင်သယ်ရင်းနဲ့တင် မောသေသွားကြလိမ့်မယ်”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီးဝေ... ကျွန်တော်တို့အတွက် အသနားခံပေးပါဦး”</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့၏ ဘေးတွင်မူ ဤတပည့်သစ်များ၏ လမ်းညွှန်ဖြစ်သူ ဝေကျန်းရပ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မကောင်းလှဘဲ နှုတ်ကို တင်းတင်းစိလျက် စကားတစ်လုံးမျှ မဟပေ။ ပြင်းထန်လှသော ဂိုဏ်းစည်းကမ်းများရှေ့တွင် သာမန်တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော သူသည် ဘာမျှ တတ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။</p> <p>သူတို့သည် တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက်ခန့်အထိ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ကြသည်။ ချီအာရုံခံစားမှုကို မရရှိခဲ့သူများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပုံပင်။ သူတို့သည် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်း၏ ပြင်ပစည်းတပည့် ဝတ်စုံများကို ချွတ်လိုက်ကြပြီး မူလက ပါလာခဲ့သော အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်လဲလှယ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။</p> <p>“အစ်ကိုဝမ်... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါဦး”</p> <p>“သခင်လေးမာ... စိတ်ကို လျှော့ထားပါဗျာ။ ကျွန်တော် ပညာစုံလို့ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျိန်းသေပေါက် အတူတူ သောက်စားမူးယစ်ပြီး ပျော်ပါးကြတာပေါ့”</p> <p>“အင်း... အစ်ကိုလျူ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီဘဝမှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး။ အစ်ကို့ရဲ့ မသေမျိုးအတတ်တွေ အောင်မြင်မယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မလားပေါ့ ဟားဟား”</p> <p>ဤရှုံးနိမ့်ခဲ့သူများသည် ပြင်ပစည်းတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့် မရှိတော့သော်လည်း အတူတကွ ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် အချိန်ကာလအတွင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အနည်းနှင့်အများဆိုသလို သံယောဇဉ်ဖြစ်ကာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းများက လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြပြီး အားပေးစကားများနှင့်အတူ ရိုးသားဖြူစင်သော ဆုတောင်းမေတ္တာများကို ပေးသနားခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော် ချွင်းချက်အနေဖြင့် လူတစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>စူးယွီသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ်ကိုယ်တည်းရပ်နေပြီး ချစ်ခင်ရသူတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ပူဆွေးသောကရောက်နေရှာသည်။ ကျင်းမြို့တော် မသေမျိုးရှာဖွေရေးခန်းမမှ အတူလာခဲ့သည့် သိကျွမ်းသူများအပါအဝင် မည်သူကမျှ သူ့ကို စကားမပြောလိုကြပေ။ သူ၏ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ရှုံးနိမ့်မှုဝေဒနာ ခံစားနေရပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ပြင်းထန်သော အာဃာတတရားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>“ငါ့ကို တောင်ပေါ်ကနေ နှင်ချတယ်။ လူကို အကဲဖြတ်မှားတဲ့ အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်း... မင်းတို့ တစ်နေ့ နောင်တရစေရမယ်”</p> <p>လုံယီ... ဒါတွေအားလုံးက သူ့ကြောင့်ပဲ။ သူသာ ကူညီချင်စိတ်ရှိရင် ငါ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်ပါ့မလား။</p> <p>သူ့ရဲ့လိုဏ်ဂူကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ပေးသုံးရတာ သူု့အတွက် ဘာအရေးလဲ။ သူ့အတွက်က အသေးအဖွဲလေးဖြစ်ပေမဲ့ ငါ့အတွက်ကတော့ တစ်ဘဝလုံးနဲ့ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲဟာကို….</p> <p>စူးယွီသည် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် တောင်ထိပ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ မမြင်လိုက်ရသည်မှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုရှိနေပြီး ထိုပုံရိပ်ကလည်း သူ့ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေခြင်းပင်။</p> <p>လုံယီ၏ အမြင်အာရုံမှာ သာမန်လူများထက် များစွာသာလွန်သဖြင့် တောင်ခြေတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို အထင်းသား မြင်တွေ့နေရသည်။ စူးယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုပင် အသေးစိတ် မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသာ ပြုမူနေထိုင်တတ်ပြီး ကျေးဇူးတရားကို အနည်းငယ်မျှ သိတတ်</p> <p>မည်ဆိုလျှင် လုံယီအနေဖြင့် အတိတ်က စေတနာအချို့ကို ထောက်ထားပြီး လာရောက်နှုတ်ဆက်မိကောင်း နှုတ်ဆက်မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် မြွေကိုက်ခံရဖူးသော လယ်သမားတစ်ဦးသည် ထိုမြွေကို ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေး ပေးတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>မသေမျိုးလမ်းစဉ်သည် အလွန်ပင် ဘေးအန္တရာယ်များလှရာ စူးယွီကဲ့သို့သောသူမျိုးသည် သာမန်လူသားတို့၏လောကသို့သာ ပြန်သွားသင့်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားဖြင့် တစ်နေ့တွင် မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှမကျန်ဘဲ အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်မှာ ပြောရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>တောင်ပေါ်ရှိ အခြားသော တပည့်သစ်များသည်လည်း ရှုံးနိမ့်သူတစ်စု ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း သူတို့၏ရင်ထဲတွင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုလှိုင်းကလေးများ ရိုက်ခတ်သွားကြသည်။ မသေမျိုးလမ်းစဉ်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်းမှ နှင်ထုတ်ခြင်းမခံရသေးသော်လည်း အကယ်၍ ဆက်လက်တိုးတက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါက အဆုံးသတ်တွင် အလားတူကံကြမ္မာမျိုးနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>...</p> <p>စူးယွီနှင့် ရှုံးနိမ့်သူတစ်စုသည် စစ်သည်တော်များ၏ အထုပ်အပိုးကူညီသယ်ဆောင်မှုဖြင့် မကြာမီမှာပင် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်း၏ တောင်တန်းကြီးများအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေသော မြင်းလှည်းအချို့က တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နားထားကြသည်။ နွမ်းပါးလှသော လှည်းမောင်းသမားများသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် သမ်းဝေနေကြပြီး နှာခေါင်းနှိုက်နေကြသည်။</p> <p>“ကျင်းမြို့တော်ကို သွားမှာလား”</p> <p>စူးယွီက ရှေ့သို့တိုးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>လှည်းမောင်းသမားသည် သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး စူးယွီ၏ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများကို မြင်သောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့သည့် အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“သွားမှာပါ ဒါပေမဲ့ ငွေကြေးကတော့ နည်းနည်းများလိမ့်မယ်။ မင်း ပေးနိုင်ပါ့မလား”</p> <p>“လူကို အထင်မသေးနဲ့”</p> <p>စူးယွီက ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p>“မင်းလို အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ လှည်းမောင်းသမားက ငါ ငွေမပေးနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ”</p> <p>“အို... မင်းက သိပ်သိတာပဲပေါ့”</p> <p>သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် လှည်းမောင်းသမားက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့လှည်းက ပုံမှန်ဆိုရင် အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ဟယ်မြို့တော်ကိုပဲ သွားတာ။ တစ်ခေါက်ကို ငွေတုံး သုံးဆယ်ကျတယ်။ မင်းက ကျင်းမြို့တော်အထိ တိုက်ရိုက်သွားချင်ရင် နောက်ထပ် မြို့သုံးမြို့ကို ဖြတ်ရဦးမယ်။ ဈေးနှုန်းကို မင်းဘာသာမင်း တွက်ကြည့်ပေတော့”</p> <p>လှည်းမောင်းသမား၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စူးယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မသိမသာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် ငွေမပေးနိုင်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>“သူသာ တကယ်သိတတ်မယ်ဆိုရင် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်ခံရပါ့မလားဗျာ”</p> <p>အခြားလှည်းမောင်းသမားတစ်ဦးက ဝင်ရောက်လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>လှည်းမောင်းသမားများအားလုံးက ဝိုင်းဝန်းရယ်မောလိုက်ကြသဖြင့် စူးယွီ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မည်းသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြာရောင် ပိုးထည်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး စူးယွီအတွက် အခြေအနေကို ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့အားလုံး စီးပွားရေးလုပ်ချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား ငါတို့က စိတ်ဓာတ်ကျနေရတဲ့ကြားထဲ ဘာအတင်းအဖျင်းမှ မကြားချင်ဘူး”</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ အဆင်မပြေဖြစ်နေချိန်မှာ ခင်ဗျားတို့က ထပ်ပြီး နှိပ်ကွပ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့မြင်းလှည်းတွေကို စီးမယ့်အစား ဒီထက်ပိုကြာအောင် စောင့်ရရင်တောင် စောင့်လိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>ထိုလူငယ်သည် ဂိုဏ်းထဲသို့ မဝင်ရောက်မီက ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ပြန်လည်</p> <p>လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ဆံပင်ထုံးတွင်လည်း ကျောက်စိမ်းဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ဆင်မြန်းထားရာ ကြွယ်ဝသောမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူပီပီ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>သူ၏ တင်းမာသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လှည်းမောင်းသမားများသည်လည်း ငွေကြေးနှင့် အငြိုးအတေး မထားလိုကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်စကား ဆိုကြတော့သည်။</p> <p>“ဟေး... သခင်လေး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဗျာ။ အဘိုးကြီးနွီက လူကြမ်းကြီးမို့လို့ စကားပြောရင် အဆင်အခြင် မရှိတာပါ”</p> <p>“ဟုတ်ပါ့ ဟုတ်ပါ့... အဘိုးကြီးနွီ သခင်လေးကို မြန်မြန်တောင်းပန်လိုက်စမ်း”</p> <p>စူးယွီနှင့် ဦးစွာ စကားများခဲ့သော လှည်းမောင်းသမားသည် မလိုလားသော်လည်း ရှေ့သို့တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် တိုးလာကာ စူးယွီကို ဝတ်ကျေတမ်းကျေ တောင်းပန်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်ပါးစပ်က မကောင်းလို့ပါ သခင်လေးရယ် သခင်လေးက စိတ်သဘောထားကြီးပါတယ် ကျွန်တော့်လို လူကြမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ဗျာ”</p> <p>“ဟွန်း”</p> <p>စူးယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီး လှည်းမောင်းသမား၏ တောင်းပန်မှုကို လက်မခံလိုသည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။</p> <p>လှည်းမောင်းသမား၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ထိုလူငယ်က ဒီလောက်အထိ ခေါင်းမာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“ကဲ... ထားလိုက်ကြပါတော့ ဒီနေ့အတွက် မြင်းလှည်းခအားလုံးကို ကျွန်တော်ပဲ ကျခံပါ့မယ်” အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က အခြေအနေကို ဆက်လက်ထိန်းညှိပေးလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေးက တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲဗျာ”</p> <p>လှည်းမောင်းသမားများမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးရန်”</p> <p>“ညီအစ်ကိုရန်... မင်းကတော့ တကယ့်ကို သူရဲကောင်းပီသတာပဲ”</p> <p>တောင်ပေါ်မှ နှင်ထုတ်ခံရသော အခြားတပည့်ဖော်များကလည်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြသည်။ တစ်နေ့လုံး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြရသော်လည်း ယခုမှပင် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြတော့သည်။</p> <p>ထိုလူငယ်၏အမည်မှာ ရန်ဖေးဖုန်းဖြစ်ပြီး ချမ်းသာသော ကုန်သည်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ လူအများစုမှာ သူနှင့် စကားပြောဖူးခြင်း သို့မဟုတ် ဆက်ဆံဖူးခြင်း ရှိကြသည်။</p> <p>“သြော်... ဒါက အသေးအဖွဲကိစ္စပါဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ စိတ်ပျက်နေရပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုးတွေနဲ့ ထပ်ကြုံရဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ အားလုံး စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ကြံ့ကြံ့ခံကြပါ”</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်းက အားလုံးကို အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ကောင်းပေမဲ့ အချိန်အတော်ကြာ တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်မှုဒဏ်ကို ခံရသလို အဆုံးမရှိတဲ့ တိုက်ပွဲတွေနဲ့လည်း ရင်ဆိုင်ရတာပဲ။ တစ်နေ့မှာ တောတောင်ထဲမှာတင် အသက်ပျောက်သွားမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အိမ်ပြန်ပြီး လှပတဲ့ ဇနီးမယား၊ သားသမီးတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေထိုင်ရတာလောက် ဘာကများ ယှဉ်နိုင်မှာလဲဗျာ”</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်းက သွားဖြူဖြူလေးများ ပေါ်သည်အထိ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရာ သူသည် အလွန်ပင် အကောင်းမြင်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>“ဟားဟား... ညီအစ်ကိုရန် ပြောတာ မှန်လိုက်လေဗျာ”</p> <p>“ကျွန်တော့်အိမ်မှာလည်း စိုက်ပျိုးလို့ကောင်းတဲ့ လယ်မြေဧက တစ်ရာလောက် ရှိတာပဲ။ ရွာပြန်ပြီး သူဌေးလုပ်နေတာလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဝတုတ်တုတ် သားလေးတွေ မွေးပြီး တစ်နေ့ကျရင် ဂိုဏ်းထဲကို ပြန်ပို့ရတာပေါ့”</p> <p>အခြားသူများသည်လည်း လူငယ်၏စကားကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပြီး ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံကြတော့သည်။ သူတို့၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုများမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>စူးယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အထင်သေးသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသော်လည်း သူက ပြန်လည်ငြင်းခုံရန် ပျင်းရိနေပုံပင်။</p> <p>“ညီအစ်ကိုစူး... ကျွန်တော်နဲ့အတူ မြင်းလှည်းစီးမလား”</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်းက စူးယွီကို တက်ကြွစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သဖြင့် စူးယွီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save