Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၂၉၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်</p> <p>“ဟေ့... မောင်းစမ်း”</p> <p>လှည်းမောင်းသမားများ၏ ကျယ်လောင်သော ဟစ်အော်သံများနှင့်အတူ ကြိမ်လုံးဖြင့် ရိုက်</p> <p>နှက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြင်းလှည်းသည် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာလာကာ အနီးဆုံးဖြစ်သော ဟယ်မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ မောင်းနှင်တော့သည်။</p> <p>မြင်းလှည်းအတွင်း၌...</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်းက စူးယွီကို အသားခြောက်အချို့ ကမ်းလှမ်းရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ညီအစ်ကိုစူး... လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေတာ သတိထားမိတယ်ဗျ။ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေတာလား”</p> <p>“အင်း... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်က မယားငယ်က မွေးတဲ့ သားတစ်ယောက်ပါ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ သဘောမကျခဲ့ဘူး။ အခုတစ်ခေါက် ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခွင့်ရတော့မှပဲ ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟတွေကြားမှာ မျက်နှာပွင့်ခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုလိုမျိုး လက်ဗလာနဲ့ ပြန်သွားရမယ်ဆိုရင်တော့ အဖေက ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချရင်တောင် အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူးဗျာ”</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်း၏ စေတနာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရသော စူးယွီသည် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖွင့်ဟပြောဆို လိုက်မိသည်။ ရန်ဖေးဖုန်းက စူးယွီ၏ အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ညီအစ်ကိုစူးသာ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ခေတ္တခဏ လာတည်းလို့ ရပါတယ်ဗျာ”</p> <p>“ဒါ... ဒါက အားနာစရာကြီးဗျာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>စူးယွီမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p>“ထမင်းတစ်နပ်နဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ပိုတာပဲရှိတာပါ ညီအစ်ကိုစူးရယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ နိမ့်ပါးတဲ့ အိမ်ဂေဟာကို အထင်သေးနေလို့လား”</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်းက စိတ်ဆိုးချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်ကို အခုလို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီအစ်ကိုရန်”</p> <p>စူးယွီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သိသိသာသာ နူးညံ့သွားတော့သည်။</p> <p>“ညီအစ်ကိုရန်က ကျွန်တော့်လို လူတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလောက်အထိ ကောင်းပေးတာ... ကျေးဇူးတင်တာထက် ပိုပါတယ်ဗျာ...”</p> <p>“ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ကံကြမ္မာတူတွေပဲဟာ ညီအစ်ကိုစူးရယ် ကျွန်တော့်ကို အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး...”</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်းက ပြုံးလျက် လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ရက်အကြာတွင် မြင်းလှည်းသည် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းမှ မိုင်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သစ်ပင်တောအုပ်များ ထူထပ်ကာ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ငှက်သံလေးများသာ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်တတ်သည့် တောင်ကုန်းဒေသတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထူထပ်သော သစ်ရွက်များ၏ နောက်ကွယ်၌ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော ပုံရိပ်</p> <p>အချို့က တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။</p> <p>“သတင်းက သေချာရဲ့လား”</p> <p>“မသေချာဘဲ နေမလားဗျ။ ဒါတွေအားလုံးက အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းက စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ ပါရမီရှင် အညှောက်ကလေးတွေပဲ။ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဝိညာဉ်အမြစ်ပါရမီတွေ ပါပြီးသား...”</p> <p>“ဒါတောင်မှ ရက်ပေါင်း ကိုးဆယ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အာရုံမခံနိုင်ရင် ထုတ်ပစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စည်းကမ်းကို သူတို့က ဇွတ်အတည်ပြုနေကြတုန်းပဲ။ ဟင်း... တကယ့်ကို အသိဉာဏ်နည်းပါးကြတာပဲ”</p> <p>“ငါတို့ လူတစ်ယောက်ပဲ ခေါ်သွားလို့ရမယ်။ မဟုတ်ရင် အာရုံစိုက်ခံရမှု များသွားပြီး အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းက အဘိုးကြီးတွေ သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>ရှေ့မှ ချဉ်းကပ်လာသော မြင်းလှည်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...</p> <p>အရိပ်များ၏ ရှေ့ဆုံးမှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အနက်ရောင်အလင်းတန်း အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌...</p> <p>မြင်းလှည်းများ၏ ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးလွှားနေသော မြင်းများ၏ ရှေ့ခြေထောက်များက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရေတွက်မရနိုင်သော အရိုးစအနများနှင့် သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>မြင်းလှည်းများသည် ချက်ချင်းပင် ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ခုံလဲကျသွားပြီး လှည်းအတွင်းရှိ လူငယ်များက အော်ဟစ်လျက် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားကြသည်။</p> <p>“အား”</p> <p>“အမလေး... နာလိုက်တာ”</p> <p>“ငါ့ခြေထောက်... ငါ့ခြေထောက်ကြီး”</p> <p>လူအများအပြားမှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြသည်။ ထိုပြင်းထန်သော လှည်းမှောက်မှုကြောင့် ထက်ဝက်ကျော်သော လူငယ်များမှာ ခြေထောက်များ လိမ်ဖယ်ကာ ကျိုးပဲ့ကုန်ကြသည်။</p> <p>ကံဆိုးသော လှည်းမောင်းသမားအချို့မှာမူ သစ်ပင်များနှင့် ရိုက်မိကာ လည်ပင်းရိုးများ ကျိုးသွားကြသည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်များမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာပြီး အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိဘဲ သေဆုံးသွားကြတော့သည်။</p> <p>ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရဘဲ မတ်တပ်ရပ်နိုင်သူဟူ၍ ရန်ဖေးဖုန်းနှင့် စူးယွီတို့ နှစ်ဦးသာ ရှိပြီး သူတို့ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခြင်းမှာ အံ့ဖွယ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော ယုတ်မာကောက်ကျစ်သည့် ပုံရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရန်ဖေးဖုန်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားတော့သည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ငါတို့က အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေဆိုတာ မသိကြဘူးလား ဂိုဏ်းရဲ့ မြင်းလှည်းတွေကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ဆိုတော့ မင်းတို့ သေချင်နေကြတာလား”</p> <p>“အို... အရှိန်အဝါကြီးတဲ့ အမည်နာမတွေကို အသုံးချတတ်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက... အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းက စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ မင်းတို့လိုကောင်တွေ ဒီနေရာမှာ အကုန်သေသွားရင်တောင် ဘယ်သူကမှ လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူးကွ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရန်ဖေးဖုန်းနှင့် ကျန်ရှိနေသူများ၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ရှေ့တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ထိုလူစိမ်းများသည် သူတို့၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းကို ဤမျှအထိ အသေအချာ သိရှိထားကြလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပိုမိုကြီးထွားလာတော့သည်။</p> <p>အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ၏ လေထုမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ခြေထောက်များ ကျိုးပဲ့သွားသူများပင်လျှင် ကျယ်လောင်စွာ ညည်းတွားရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p>ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝတ်စုံနက်ဝတ် ပုံရိပ်တစ်ခုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့က မင်းတို့အတွက် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ယူဆောင်လာပေးတာပါ”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လက်ထဲရှိ အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသော အနီရောင် အလံငယ်လေးတစ်ခုကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ဝိညာဉ်နှိုးဆွအလံပဲ။ ဒါကို ကိုင်ထားရုံနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အာရုံခံစားနိုင်ပြီး မသေမျိုးလမ်းစဉ်ပေါ်ကို ချက်ချင်း လှမ်းတက်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p>“ဘာ... ဘယ်လို”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အတိုက်ခိုက်ခံရသော တပည့်များသည် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာကာ မျက်လုံးများပါ နီမြန်းလာတော့သည်။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စည်းကမ်းချက်က ဘာလဲ”</p> <p>ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူပီပီ တစ်ဦးတည်းသော တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်သူမှာ ရန်ဖေးဖုန်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှ အလကားရသည့် လာဘ်လာဘက မရှိကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။</p> <p>“ဘာစည်းကမ်းချက်မှ မရှိဘူး။ မင်းတို့ ဘာမှလုပ်စရာ မလိုဘူး”</p> <p>အခြားသော ဝတ်စုံနက်ဝတ်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ သံလွှဖြင့် သစ်သားကို တိုက်စားနေသကဲ့သို့ ရှတတနိုင်လှပြီး နားမခံသာအောင် စူးရှလှသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ထဲက ကံပါတဲ့သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ဒီမသေမျိုးအခွင့်အရေးကို ရမှာပါ”</p> <p>“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကံပါတဲ့သူ ဖြစ်လာမှာလဲ”</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော တပည့်တစ်ဦးက သူ၏ ခြေထောက်ကျိုးနေသည့် နာကျင်မှုကိုပင် မေ့လျော့သွားဟန်ဖြင့် အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“နောက်ဆုံးအထိ မားမားမတ်မတ် ရပ်နိုင်တဲ့သူဟာ ငါတို့ ဟွမ်ချွမ်နဲ့ ကံပါတဲ့သူပဲ”</p> <p>ဝတ်စုံနက်ဝတ်ပုံရိပ်၏ အပြုံးမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ရှိသမျှလူတိုင်း၏ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထလာစေသည်။</p> <p>သူသည် လက်ချောင်းထိပ်မှ အနက်ရောင် မီးတောက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဘေးနားတွင် အော်ဟစ်နေသော မြင်းမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုပြာပုံအထက်တွင် မီးခိုးရောင် တပိုင်းတစ ပုံရိပ်ယောင် မြင်းတစ်ကောင်မှာ ဆက်လက်ရုန်းကန်နေပြီး ရင်ကွဲမတတ် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်ဖော်နေရှာသည်။ ခဏအကြာတွင်မူ ထိုပုံရိပ်မှာ အသားခန္ဓာကဲ့သို့ပင် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တဖျောက်ဖျောက် မြည်သံများနှင့်အတူ လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>“ဒီမြင်းလိုပေါ့... သူက ငါတို့နဲ့ ကံမပါဘူး။ သေသွားတာက နှမြောစရာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>“အရိုးကိုကြိတ်ပြီး ပြာကိုလွှင့်ပစ်တယ်။ ဝိညာဉ်ကိုပါ အမြစ်ပြတ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်တာပဲ... ခင်ဗျားတို့က မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေပဲ”</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်ဟောင်းများမှာလည်း သိသိသာသာ မှင်တက်သွားကြသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်း နေထိုင်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျော်စောမှုကို သူတို့ ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ လမ်းစဉ်ကို သက်သေပြရန် ဆွေမျိုးသားချင်းများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ မြို့တစ်မြို့လုံးကို သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအထိ သူတို့ကျူးလွန်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များက အလွန်အမင်း ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းလှပေရာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများထက်ပင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသည်။</p> <p>ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကိုတောင် ခြေမချနိုင်သေးတဲ့ သာမန်လူသားတွေက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင်... အသက်ရှင်ဖို့ ဘယ်လောက်များ မျှော်လင့်ချက် ရှိမှာလဲ။</p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ လှည့်စားမှုတွေကို ရပ်လိုက်စမ်း အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်ခံရရင်တောင် ငါတို့က မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>စူးယွီက အေးစက်စွာ ပြောဆို လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရန်ဖေးဖုန်းအနီးသို့ လျှောက်သွားကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ညီအစ်ကိုရန်... ခဏနေရင် သူတို့ကို ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး တားဆီးထားပါ့မယ်။ မင်း အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးပေတော့”</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်းသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရသည်။</p> <p>“ညီအစ်ကိုစူး... မင်း အဲ့ဒီလို လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ခဏနေရင် ငါတို့တစ်ယောက်စီ ကိုယ့်ဘာသာ ပြေးကြတာပေါ့။ အသက်ရှင်ဖို့နဲ့ သေဖို့ကတော့ ကံတရားအတိုင်းပဲပေါ့ဗျာ”</p> <p>ရန်ဖေးဖုန်းသည် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ပုံရိပ်များဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေကြပြီး စူးယွီနှင့် သူ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုမှုကို မကြားပုံရသဖြင့် စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားတော့သည်။</p> <p>ဇွက်….</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ကျောပြင်တွင် အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော စူးယွီကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>“ဘာ... ဘာလို့လဲ”</p> <p>“ငါ ငရဲကျရင်တောင်မှ ငါစူးယွီက ဝေဝေဝါးဝါး ဘဝမျိုးနဲ့တော့ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး။ ညီအစ်ကိုရန်... မင်းရဲ့ သေခြင်းတရားက အလကားတော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ငါသာ မသေမျိုးအဆင့်ကို ရောက်ပြီး ဘိုးဘေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရင် မင်းရဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေကို ကျိန်းသေပေါက် ပြန်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်”</p> <p>ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ရန်ဖေးဖုန်းသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အာဃာတများဖြင့် သေဆုံးသွားရှာတော့သည်။</p> <p>စူးယွီသည် လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခြေထောက်ကျိုးသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်သူများက ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲကြတော့သည်။</p> <p>“စူးယွီ... မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းကသာ သိသွားရင် မင်းရဲ့ အိမ်နဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်”</p> <p>“စူးယွီ... မင်းက တကယ့် တိရစ္ဆာန်ပဲ”</p> <p>“အား”</p> <p>စူးယွီနှင့် အစောပိုင်းက စကားများခဲ့သော လှည်းမောင်းသမားမှာ စူးယွီ၏ ဓားမြှောင်ဖြင့် ပေါင်ကို အထိုးခံလိုက်ရပြီး ရက်စက်စွာ လှည့်ပတ်မွှေနှောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရရှာသည်။ သူသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့နေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားလျက် အော်ဟစ်နေတော့သည်။</p> <p>ဇွက်…</p> <p>ဇွက်….</p> <p>စူးယွီ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်မြဲ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး လှည်းမောင်းသမား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဓားဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်နေတော့သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းလှသော ရူးသွပ်မှု အပြုံးများအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး  “မင်း အရင်က သိပ်ပြီး မောက်မာနေတာ မဟုတ်လား အခု အော်စမ်းပါဦး။ ဆက်ပြီး အော်စမ်းပါ ညစ်ပတ်တဲ့ လှည်းမောင်းသမားတစ်ယောက်က ငါ့ရှေ့မှာ ဆရာကြီးလုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ”</p> <p>သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>“ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ ငါတို့နဲ့ လက်တွဲဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲကွ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save