Book List

<h2 style="text-align:center">ဓားတစ်လက်နဲ့ ကောင်းကင်ကိုဖွင့်</h2> <h2 style="text-align:center">(စာစဉ်-၁၇)</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၆၁</h2> <h2 style="text-align:center">လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းခြင်း.......</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>“ယူကြ၊ အကုန်ယူကြစို့.......”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုရွှယ်ချီနှင့် အခြားအမျိုးသမီး (ကျင့်ပင်အာ) တို့သည် သူတို့၏ နုနယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများကို အဆက်မပြတ် ဆွဲထုတ်ကာ အိတ်များထဲသို့ မဆိုင်းမတွပင် ထည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ သူနှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ရှိလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အိတ်ပေါင်း လေးငါးအိတ်ခန့်ကို အပြည့်အသိပ် ဖြည့်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ထိုအိတ်ပုံကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီးနောက် လုရွှယ်ချီနှင့် ကျင့်ပင်အာကို ခေါ်လိုက်သည် —</p> <p>“ရွှယ်ချီ၊ ကျင့်ပင်အာ... မြန်မြန်သွားကြစို့”</p> <p>“အင်း.......” လုရွှယ်ချီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဤသို့ ခိုးယူရသည်မှာ အတော်လေး ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းလှသည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် ရှောင်ယောက်စမ်းချောင်းဘက်သို့ နှမြောတသစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မဆိုင်းမတွပင် လှည့်ထွက်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဝှစ်—”</p> <p>သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် အနီရောင်နှင့် အနက်ရောင် ရောယှက်နေသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံသို့ အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ ရှေ့ဘက်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသော နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းဝင်များကို ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p>“သွားပြီ....... အဲ့ဒါက...”</p> <p>အကြီးအကဲ ပိပို နှင့် ယွီရုံ တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p>ထိုဦးတည်ချက်မှာ သူတို့ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း၏ ဘဏ္ဍာတိုက် ရှိရာအရပ် မဟုတ်ပါလား.......</p> <p>အဲ့ဒီ အစုတ်ပလုတ်မ ကျင့်ပင်အာ.......</p> <p>သူမက ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက် တစ်ခုလုံးကိုများ မွှေနှောက်သွားတာလား..............</p> <p>အကြီးအကဲ ပိပိုသည် သူမကိုယ်တိုင် သွားရောက်စစ်ဆေးရန် အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>“ကုန်ပြီ၊ အကုန်ကုန်ပြီ....... ကျင့်စဉ်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ နတ်လက်နက်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အခုဆို ဘဏ္ဍာတိုက်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တောင် လုံးဝ မကျန်တော့ဘူး.....................” အကြီးအကဲ ပိပိုသည် တိုးညင်သော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမ ဘာတတ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း....... ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းနှင့် ရွှမ်ချာဂိုဏ်းကြားတွင် ၎င်းမှာ ကျင့်စဉ်၏ အမွေအနှစ်ကို လုယူကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီးသာ အသက်ရှင်နေသေးလျှင် ကျင့်ပင်အာသည် ဤမျှအထိ ရက်စက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုမူ... သူမနှင့် ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းကြားရှိ သံယောဇဉ်မှာ ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမသည် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်နှင့် အနာဂတ်အတွက်သာ အစွမ်းကုန် ကြံစည်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဟဲ့ဟွမ် မူလလမ်းစဉ်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်းမှာ သူမ၏ ဆရာမ မြင်တွေ့လိုသော အရာ မဟုတ်ပါလား.......</p> <p>ထိုနေရာရှိ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြောင်အမ်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းမှာတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ရသည်။</p> <p>သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ သေကြေ ဒဏ်ရာရကုန်ကြပြီ၊ သူတို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာလည်း အခိုးခံလိုက်ရပြီ၊ ယခုဆိုလျှင် တပည့်တစ်စုသာ ကျန်တော့သည်...။ သို့သော် ထိုတပည့်များသည်လည်း မကြာမီ သစ္စာဖောက်ကြလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာရခြင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များကို ရရှိရန်သာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ယခုမူ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းတွင် ဘာမှမကျန်တော့ပေ။ သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီမှာ ဆက်နေကြဦးမည်နည်း.......</p> <p>ဤသို့တွေးကာ ချင်းဝူယန်၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ လူသစ်စုဆောင်းရန် အခွင့်အရေးကောင်း မဟုတ်ပါလား.......</p> <p>သူ့ဘေးရှိ ပိယောင် သည်လည်း ဤအချက်ကို တွေးမိသည်။ သို့သော် သူမ စိတ်ဓာတ်ကျနေမိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျိချန်းဖန် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူမကို နှုတ်တောင် မဆက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းပြီလေ... သူက သူ့ရဲ့ အထောက်အထား ပေါ်သွားမှာ စိုးလို့ ဖြစ်မှာပါ... ပိယောင်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည် — ဂျိချန်းဖန်၊ မြန်မြန်လေး အနိုင်မတိုက်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လာပါတော့....... အဲ့ဒီအခါကျမှ ဒီ ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းစဉ်နဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ဆိုတာတွေက ငါ့ကို ဆက်ပြီး မချုပ်နှောင်နိုင်တော့မှာ...</p> <p>...</p> <p>လျိုပေါ်တောင်ကို ဓားပြတိုက်ပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်တို့ သုံးဦးသည် ထိုအနီးအနားတွင် ဆက်လက် လှည့်လည်မနေတော့ဘဲ ဓားဖြင့် ကျင်းယွမ်ကလန်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျိချန်းဖန်တွင် မကြာသေးမီက လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ရှေးဟောင်းစုန်းကျင့်စဉ်၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိထားသော်လည်း ၎င်းကို လေ့လာရန် အချိန်မရသေးပေ။</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် အတားအဆီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ပြန်လည် ပျိုးထောင်ရန် လိုအပ်နေသည်။ ထို့ပြင်... အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စတစ်ခု ကျန်သေးသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သူသည် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်တွင် လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းရန်အတွက် သူ၏ ဆရာကတော် (စူးရူ) ကို အကူအညီတောင်းရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် သိမြင်နားလည်မှုများကို ပြန်လည် စုစည်းရန်အတွက် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ အထီးကျန်စွာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံ ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်လိုသည်။ အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရှန်ကျင်း အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက် သွားခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် ထိုအဆင့်သို့ တစ်ရှိန်ထိုး ရောက်ရှိရန်အတွက်မူ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တရားကျင့်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>၎င်းအပြင်... ကြားထဲတွင် သူသည် ရှေးဟောင်းစုန်းကျင့်စဉ်ကို လေ့လာရန် အချိန်ပေးရဦးမည် ဖြစ်ပြီး မီးလျှံမှန် အတွင်းရှိ ရှစ်ပါးသော မကောင်းဆိုးဝါး မီးတောက်အခင်းအကျင်း ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားရမည်။</p> <p>ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဂျိချန်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအချို့ ရှိနေသည်။ သူသည် မိမိနှင့်အတူ သယ်ဆောင်သွားနိုင်သော ရှစ်ပါးသော မကောင်းဆိုးဝါး မီးတောက်အခင်းအကျင်းကို တိုက်ရိုက် ဖန်တီးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအခါ မီးလျှံမှန်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူသည် လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသလောက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်...။</p> <p>“ဟင်း—”</p> <p>သူ၏ နတ်သမီးလေး ရွှယ်ချီ၊ ကျင့်ပင်အာနှင့် သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးတို့ကို နှစ်အနည်းငယ်ကြာ မတွေ့ရတော့မည်ကို တွေးမိသည်နှင့် ဂျိချန်းဖန် မသက်မသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ဂျိ... ဘာဖြစ်လို့လဲ.......” လုရွှယ်ချီက မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည်လည်း ဂျိချန်းဖန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ခုနက ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဓားပြတိုက်တုန်းက သူ အရမ်းပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား....... အခု ဘာလို့ သက်ပြင်းချနေတာလဲ.......</p> <p>“ရွှယ်ချီ၊ ကျင့်ပင်အာ... ငါတို့ ပြန်ရောက်သွားရင် ငါ ခဏလောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ ရှိတယ်။ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာမယ်ထင်တယ်” ဟု ဂျိချန်းဖန်က တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အာ.......”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာ တရားကျင့်မည်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ကြာလွန်းလှသည်။</p> <p>“ဒါကြောင့်...”</p> <p>“တရားမကျင့်ခင်မှာ ငါ လုပ်စရာရှိတဲ့ ကိစ္စအချို့ကို အရင်ဆုံး အစွမ်းကုန် ဖြေရှင်းသွားမယ်” ဂျိချန်းဖန်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလို့လဲ.......” လုရွှယ်ချီက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟဲဟဲ။” ဂျိချန်းဖန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။ သူသည် လုရွှယ်ချီ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော လျိုဟယ်မှန် ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။</p> <p>“ဟင်....... အာ.......” လုရွှယ်ချီသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမအား လျိုဟယ်မှန် ပေးစဉ်က ဂျိချန်းဖန် သုံးခဲ့သော အကြောင်းပြချက်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည် — လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းခြင်း.......</p> <p>သူက လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖို့အတွက် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို သွားတော့မှာလား.......</p> <p>လုရွှယ်ချီ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် ရှက်သွေးများ ချက်ချင်း ဖြန်းသွားကာ သူမ၏ အကြည့်မှာ မသိမသာ အောက်သို့ ရောက်သွား၏...။</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် ဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> သူမသည် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦး၏ အရွယ်တွင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာမူ ပြည့်ဖြိုးလာပြီဖြစ်ရာ လူကို ငေးမောသွားစေနိုင်သည်...။</p> <p>ကျင့်ပင်အာကမူ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်။ လျိုဟယ်မှန်သည် လုရွှယ်ချီအတွက် မည်သို့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သူမ သိချင်နေသော်လည်း အများကြီးတော့ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။</p> <p>တစ်လမ်းလုံးတွင် လုရွှယ်ချီသည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး ဆောင်းဦးရာသီ စမ်းချောင်းလေးကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင်လည်း အရည်လဲ့နေ၏...။</p> <p>၎င်းမှာ မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို ရှက်ရွံ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းတုန်နေ၏။ သူမသည် ဤနေ့ကို မျှော်လင့်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ မဟုတ်ပါလား.......</p> <p>ယခုမူ ၎င်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင်းယွမ်ကလန်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုရွှယ်ချီသည် သူမ၏ ပုံမှန် အေးစက်လှသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကလေးမလေး တစ်ဦးကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ကာ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ အမြန် ပြန်သွားတော့သည်...။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ ဂျိချန်းဖန်ကို အတော်လေး သဘောကျသွားစေသည်။</p> <p>ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်းမှာ လုံးဝ မတည်ဆောက်ရသေးသဖြင့် ကျင့်ပင်အာသည် မြောင်ယင်းတောင်ထိပ် မသွားသေးဘဲ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်တွင် ခေတ္တ တည်းခိုနေသည်။</p> <p> တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ကျင့်ပင်အာတို့သည် လျိုကျင်းခန်းမသို့ သွားရောက်ကာ ကျန့်ပူယီ နှင့် သူ၏ ဇနီး (စူးရူ) တို့ကို ဂါရဝပြုကြသည်။</p> <p>ထို့နောက်... ဂျိချန်းဖန်သည် လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းမည့် ကိစ္စကို ထိုနေရာတွင်ပင် တိုက်ရိုက် ပြောချင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဆရာကတော်... တစ်ခုလောက် အကူအညီ တောင်းလို့ ရမလား.......” ဂျိချန်းဖန်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား....... သူ ရှက်နေမိဆဲပင်။</p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ.......” စူးရူက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ကျန့်ပူယီက မျက်ခုံးပင့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြား တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များကလည်း အတင်းပြောချင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“အဟွတ် အဟွတ်...” ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် —</p> <p> “အဲ့ဒါက... ဆရာကတော် အနေနဲ့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားပေးပြီး ကျွန်တော့်အတွက် လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းချင်တာပါ”</p> <p>“.....................”</p> <p>ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျိုကျင်းခန်းမ တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save