Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၆၅</h2> <h2 style="text-align: center;">အေးစက်လှသော တာအိုသခင်မ၏ မကျေနပ်မှု.......</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>“ဝှစ်—”</p> <p>ကောင်းကင်ပြာရောင် ဆံထိုးလေးမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။</p> <p>အပြာရောင် အလင်းတန်းမှာ လှပသော မိန်းကလေးနှင့် ရောယှက်နေပြီး အမှောင်ဆီးနှင်းဓား မှာလည်း နတ်လက်နက် နှစ်ခုကြား တုံ့ပြန်မှုကြောင့် တုန်ယင်မြည်ဟည်းနေသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီ သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အလွန်ပင် ကျော့ရှင်းကာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်ရသည်။</p> <p>သူမ၏ ချောမွေ့သော ဆံနွယ်များကို ထိုဆံထိုးလေးက ထိန်းထားပေးပြီး ဆံစအချို့မှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေ၏။</p> <p>ထိုခဏ၌ လုရွှယ်ချီ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးများမှာ ရှေ့မှ လူငယ်လေးအပေါ်တွင်သာ အချစ်များ ပြည့်နှက်လျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြားသူဟူ၍ မရှိတော့ပေ။</p> <p>ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက် တစ်ခုကို တောင်းရမ်းလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးသည်လော.......</p> <p>ဤသည်မှာ ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် အမှန်တကယ်ပင် တွေ့ရခဲလှသော ကိစ္စပင်.......</p> <p>သို့သော် ဂျိချန်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သာမန် ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက် တစ်ခုက လုရွှယ်ချီနှင့် မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ..............။</p> <p>သူသည် ရှေ့မှ လှပသော အမျိုးသမီးကို အကြည့်မခွာဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ရှက်သွေးဖြန်းနေသော သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများသာ မရှိပါက သူ၏ နတ်သမီးလေး ရွှယ်ချီကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ အနမ်းပေးမိတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ဘေးရှိ ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ မှာမူ မျက်နှာပျက်နေသည်။</p> <p>သူမ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နောင်တရနေမိ၏။ ဒီလိုဖြစ်မှန်းသိရင် ငါ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်ကို လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိုလာတိုင်း ဒေါသထွက်ရတာကတင် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီလား.......</p> <p>သို့သော် လုရွှယ်ချီ၏ ဆံနွယ်များကြားမှ ဆံထိုးလေးကို မြင်ရသောအခါ သူမ မတတ်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက်တစ်ခုကို တောင်းရမ်းလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခြင်းမှာ ရွှယ်ချီအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အချစ်ကို သက်သေပြရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p>ဤအချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အားကျဖွယ် ကောင်းလှသည်...။</p> <p>“ဟင်း.......” ရွှယ်ယွဲ့က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိသော မျက်နှာထက်တွင် မကျေနပ်မှုအချို့ ပေါ်လာပြီးနောက် လုရွှယ်ချီကို သူမ၏ နောက်သို့ အမူအရာမရှိဘဲ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်  “လက်ထပ်ခွင့် တောင်းတာလည်း ပြီးပြီဆိုတော့... အခုကစပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်မတွေ့ကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ။</p> <p>ပြောစရာရှိတာတွေကို လက်ထပ်ပြီးမှပဲ ပြောတော့။ မင်္ဂလာပွဲ ရက်မြတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ကတော့...”</p> <p>ရွှယ်ယွဲ့က ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး စူးရူဘက်သို့ လှည့်ကာ  “ဂျူနီယာညီမလေး... နင် အားတဲ့အခါ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို တစ်ခေါက် လာခဲ့ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လက်ထပ်ပွဲမှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း တောင်းရမ်းလက်ဆောင် အသေးစိတ်နှင့် မင်္ဂလာရက်သတ်မှတ်ရန် ကိစ္စများကို ထပ်မံ ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်သေးသည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” စူးရူက ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို တွေးမိပုံရပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း တွေဝေနေသယောင် ရှိသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ လက်ထပ်ပွဲကို စီစဉ်ပေးနေရင်း သူမ၏ အကြီးဆုံးတပည့် ဆုန့်တာရန် ၏ လက်ထပ်ပွဲကို မေ့နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူနှင့် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ ဝမ်မင် တို့မှာ အဆင်ပြေနေကြသည် မဟုတ်ပါလား.......</p> <p>စူးရူသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားသည်။ သူမသည် စီနီယာအစ်မ ရွှယ်ယွဲ့၏ အဆင်မပြေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှမပြောရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့...</p> <p>ဤကိစ္စမှာ မလောသေးပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူမသာ အခုပြောလိုက်လျှင် စီနီယာအစ်မ ရွှယ်ယွဲ့ တစ်ယောက် ထပေါက်ကွဲသွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>“ဂုဏ်ယူရဆုံး တပည့်ဖြစ်တဲ့ လုရွှယ်ချီကိုတောင် ယူသွားပြီ၊ အခု အကြီးဆုံးတပည့် ဝမ်မင်ကိုပါ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်က လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား..............</p> <p>နောက်ပြောင်နေတာလား....... မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကိုပဲ မျက်စိကျနေတာလား....... ငါ ရွှယ်ယွဲ့ကိုပါ မင်းတို့ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်ထဲ ထည့်ချင်သေးလား.......”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် မှ “ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။”</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမသည် ဆရာဖြစ်သူ ရွှယ်ယွဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်မှာမူ ရှေ့မှ ဂျိချန်းဖန်ထံတွင်သာ ရှိနေပြီး လွမ်းဆွတ်တသမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏...။</p> <p>ထုံးစံအရ စေ့စပ်ပြီးနောက် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် မင်္ဂလာပွဲ မကျင်းပမချင်း ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခွင့် မရှိပေ။ ယနေ့ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမနှင့် ဂျိချန်းဖန်သည် နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပြန်မတွေ့ရတော့သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လုရွှယ်ချီသည် ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>သူမ တရားကျင့်ရာမှ ထွက်လာသည်မှာ မည်မျှကြာသေးသနည်း....... ဂျိချန်းဖန်နှင့် အတူရှိခဲ့သည်မှာ အချိန်မည်မျှမှ မကြာသေးပေ....... ယခုအခါ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ခွဲခွာရတော့မည်.......</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူမကို စိတ်အေးစေရန် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အထီးကျန် တရားကျင့်ရန် စီစဉ်ထားပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်နေသည်။</p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... သူ တရားကျင့်ရာမှ ထွက်လာချိန်တွင် ထိုက်ကျင်း နယ်ပယ်သို့ပင် ရောက်ရှိနေနိုင်သည် .................</p> <p>“တခြားကိစ္စ မရှိရင် ငါတို့ အရင် သွားတော့မယ်။” ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ စကားအဆုံးတွင် သူမသည် လုရွှယ်ချီကို ဆွဲခေါ်ကာ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> ဤတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ သူမအတွက်တော့ အရှုံးကြီး ရှုံးသွားခြင်းပင်။</p> <p>ရွှယ်ယွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြား တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များလည်း မနေတော့ပေ။ သူတို့သည် ကျန့်ပူယီနှင့် စူးရူတို့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေး ကျန့်၊ စီနီယာညီမ စူးရူ... ငါတို့လည်း သွားတော့မယ်။” ဦးလေး ကျန်းနှင့် အခြားသူများက ဂါရဝပြုလိုက်ကြပြီးနောက် ဓားများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံရှောက်တောင်ထိပ် မှ ရှီဟောင် သည် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။</p> <p>သူသည် ကျန့်ပူယီနှင့် စူးရူတို့ကို ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်  “ဂျူနီယာညီလေး ဂျိ... ဂုဏ်ယူပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို ရှီ” ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ရှီဟောင်က ခေါင်းအသာအယာ ငြိမ့်ပြပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်၌ တောက်ရွှမ်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်... နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ကို လာခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး” တောက်ရွှမ်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာဦးလေး... ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ်” ဂျိချန်းဖန်က ရိုသေစွာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>အဆင်သင့်ဖြစ်ပါက သူသည် ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ရှိ လကြည့်မျှော်စင် တွင် တရားကျင့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ပိုမို ကြွယ်ဝသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ။” တောက်ရွှမ်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူသည် ကျန့်ပူယီနှင့် စူးရူကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဂျိချန်းဖန်နှင့် သူ၏ ဆရာနှစ်ဦးသည် လျိုကျင်းခန်းမသို့ ပြန်လာကြသည်။</p> <p>စူးရူက ပြုံးလျက်  “ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်... အခုတော့ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီလား.......” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကတော်ရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ” ဂျိချန်းဖန်က တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>စူးရူက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ  “အော်... ဒါနဲ့၊ ကျင့်ပင်အာက ခုနတင် မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်ကို သွားလိုက်ပြီ။ မင်း အားတဲ့အခါ သူမဆီ သွားတွေ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး... သူမကိုလည်း လျစ်လျူမရှုထားနဲ့ဦးနော်...” ဟု မှာကြားလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကတော်” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ တရားမကျင့်ခင် နတ်သမီးလေး ပင်အာ ဆီသို့ သွားတွေ့ရန် သေချာပေါက် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟင်း...” စူးရူ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>နတ်သမီးလေး ရွှယ်ချီ နဲ့ နတ်သမီးလေး ပင်အာ တို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ နေရာတွေကို အသီးသီး ရရှိကုန်ကြပြီ။</p> <p>သူမရဲ့ လင်းအာကတော့ အခုထိ ဂူထဲမှာ တရားကျင့်နေတုန်းပဲ။ သမီးလေးရယ်... သမီးသာ ဒီထက် ပိုမကြိုးစားရင်တော့ ဘာမှ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..............</p> <p>...</p> <p>ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၊ လကြည့်မျှော်စင်။</p> <p>ကြည်လင်သော လရောင်မှာ မျှော်စင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ညအခါတွင် အလွန်ပင် လှပအေးချမ်းလှသည်။ တိမ်တိုက်များကလည်း ဝန်းရံနေ၏။</p> <p>ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p>သူမသည် မျှော်စင်ဘေးတွင် တစ်ဦးတည်း မှီရပ်လျက် အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ် ဤနေရာတွင် ဂျိချန်းဖန်နှင့် ‘မတော်တဆမှု’ ဖြစ်ပြီးကတည်းက သူမ လကြည့်မျှော်စင်သို့ တစ်ခါမျှ မလာခဲ့ဖူးပေ...။</p> <p>ရည်ရွယ်ချက်မှာ နောက်ထပ် မတော်တဆမှု မဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ မတူပေ။</p> <p>သူမ၏ တပည့်နှင့် ဂျိချန်းဖန်တို့မှာ တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံလေ့ရှိသည်ကို သူမ သိသော်လည်း ထိုစဉ်က သူတို့မှာ စေ့စပ်ထားခြင်း မရှိသေးသဖြင့် စည်းကမ်းများစွာ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ယခုမူ သူတို့ စေ့စပ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ စည်းကမ်းများကို လိုက်နာရပေမည်...။ မတွေ့ရဟု ဆိုလျှင် မတွေ့ရတော့ပေ………</p> <p>သူမသည် ယနေ့ညတွင် လူကိုယ်တိုင် လာရောက် စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ လရောင်အောက်တွင် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပနေသည်။</p> <p>သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် လွန်ခဲ့သော အချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ‘မတော်တဆမှု’ ကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>“ဆရာ.......”</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ကြည်လင်သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ တပည့် ရွှယ်ချီ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဆရာ.......”</p> <p>“ဆရာ... အိပ်မပျော်လို့လား.......”</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် ကျော့ရှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာပြီး သူမ၏ ဆရာကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဆရာနှင့် တပည့်နှစ်ဦးသည် မျှော်စင်ပေါ်တွင် အတူထိုင်ကာ အဝေးမှ တောက်ပသော လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေကြတော့သည်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save