Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၆၆</h2> <h2 style="text-align:center">သခင်လေး... ကျွန်မကို ကျင့်ကြံဖို့ ကူညီပေးစေချင်တယ်.......</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင်း...”</p> <p>ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့သည် အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ ဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်သလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်လော.......</p> <p>လုံးဝတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူမ၏ တပည့်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် သင့်တော်သော လက်တွဲဖော်ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။</p> <p>ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးကလည်း သူတို့နှစ်ဦးကို လိုက်ဖက်သော စုံတွဲဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။ မည်သူကများ သူတို့ကို ခွဲနိုင်ပါမည်နည်း.......</p> <p>ဒါဆိုရင်... သူမ ဘာကို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရတာလဲ.......</p> <p>ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မိန်းမောနေသည်။ သူမသည် လရောင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရင်း ဘဝသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းလှဟု ခံစားနေမိသည်။</p> <p>လမင်းသည် အပြည့်အဝန်းမှ လခြမ်းအထိ ပြောင်းလဲတတ်သလို၊ လူသားတို့တွင်လည်း ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ ရှိကြစမြဲပင်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် သူမ၏ ဆရာကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ဆရာ ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို သူမ မသိသဖြင့် ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆရာနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ဆရာနှင့် တပည့်နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီထားကြစဉ် ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် တစ်ခုခုကို သိမြင်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော အချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော 'မတော်တဆမှု' ကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် အမှတ်ရမိသွားသည်။</p> <p>ထိုညက သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရုတ်တရက် ဖက်လဲတကင်း ပြုလုပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အတော်ကြာအောင် ဆွံ့အခဲ့ရသည်...။</p> <p>မဟုတ်ဘူး....... ဒါက မဟုတ်သေးဘူး.......</p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ.............. ငါ ဘာလို့ ဒါကို ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်တွေးနေမိတာလဲ.......</p> <p>ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမသည် ထိုအတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ အမြန်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စအသေးအမွှားများကို ဆက်မတွေးဝံ့တော့ပေ။</p> <p>သို့သော် အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထိုအရာများကို တွေးမိသည်နှင့် သူမ၏ ခြောက်သွေ့ငြီးငွေ့နေသော နှလုံးသားမှာ မထင်မှတ်ဘဲ တက်ကြွလာသလို ခံစားရသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p>“ရွှယ်ချီ” ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့က ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ရှင်....... ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်.......” လုရွှယ်ချီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးလေးများ ပုတ်ခတ်ကာ ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းကြည့်နေပုံမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ လုရွှယ်ချီ၏ နားရွက်ဘေးမှ ဆံစလေးကို သပ်ပေးရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်  “ဂျိချန်းဖန်နဲ့ မင်းနဲ့က တကယ်ကို လိုက်ဖက်ပါတယ်။ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ မမေ့နဲ့။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းကို အားပါပါ ငြိမ့်ပြကာ  “ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ....... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>ညအခါ။</p> <p>တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်၊ လျိုကျင်းခန်းမ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ ဆရာ၊ ဆရာကတော်နှင့် စီနီယာအကိုများဖြင့် ညစာ အတူစားပြီးနောက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> သူသည် ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ရှိ လကြည့်မျှော်စင် သို့ တရားကျင့်ရန် မသွားမီ ကျင့်ပင်အာနှင့် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးရန် မိုင်တစ်ရာခန့် ဝေးသော မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်သို့ ဓားဖြင့် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။</p> <p>တစ်လကျော် ကြာပြီးနောက် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်မှာ လုံးဝ တည်ထောင်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်တွင် ခမ်းနားသော ခန်းမများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ထားပြီး အခြေခံ အဆောက်အအုံများမှာလည်း အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု လိုအပ်နေသည်မှာ တပည့်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှမ်ချာဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ပြီးသည်နှင့် ကျင့်ပင်အာသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အသားကျစေရန် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည်။</p> <p>မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်၊ ရွှမ်ယင်းခန်းမ။</p> <p>နောက်ဖက်ခန်းမရှိ တိတ်ဆိတ်သော အခန်းတစ်ခုတွင် လူနှစ်ယောက်စာ ဆံ့သော ရေချိုးကန်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>နွေးထွေးသော ရေငွေ့များမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကျော့ရှင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေ၏...။</p> <p>“ချွမ်း.......”</p> <p>မကြာမီမှာပင် ရေပန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖြူဝင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ရေချိုးကန်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလာသည်။</p> <p>သူမ၏ အသားအရေမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ နုနယ်နေပြီး ပျော့ပျောင်းသော ဆံနွယ်များမှာ စိုစွတ်နေ၏။</p> <p>ဆံနွယ်များ၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် ပန်းရောင်သန်းနေသော အလှတရားများမှာ မှိန်ပျပျ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>ကျော့ရှင်းသော အမျိုးသမီးငယ်သည် သူမ၏ မှော်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ရေများကို ခြောက်သွေ့စေလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဘေးနားရှိ အဝတ်အစားများကို ကောက်ယူကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအခန်းထဲမှ အေးအေးလူလူ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဝှစ်—”</p> <p>သို့သော် ထိုခဏ၌ သူမ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ နေရာတစ်ခုသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကြည့်လိုက်ရာတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေး တစ်ဦးမှာ နံရံကို အေးအေးလူလူ မှီထားပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ တောက်ပသော လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုသူသည် လရောင်ကို ခံစားနေပုံရသည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားတော့သည်။</p> <p>“ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ.......” ကျင့်ပင်အာက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပန်းကြာခြေလှမ်းများဖြင့် ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးသို့ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးမှာ သူ၏ နှာခေါင်းဝတွင် တိုးဝှေ့နေ၏။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းလှည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျင့်ပင်အာကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ နူးညံ့စွာ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး  “ဒီနေ့ပဲ တရားကျင့်ရာက ထွက်လာတာ၊ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှာ မင်းကို မတွေ့တာနဲ့ လာကြည့်တာပါ...” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာက ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးလေးများကို မှေးစပ်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းမှီထားရင်း ခဏမျှ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေမိသည်။</p> <p>“မနက်ဖြန်ကျရင် တောင်ပေါ်မှာ သတိပေးတဲ့ မှော်ဝင်အစီအရင်  တစ်ခု လုပ်ပေးမယ်၊ မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ယောက် လာတာတောင် မင်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဂျိချန်းဖန်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း” ကျင့်ပင်အာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနေရင်း အတော်ကြာမှ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်  “ရှင် မကြာခင်မှာ တရားပြန်ကျင့်တော့မှာလား.......”</p> <p>“ဟုတ်တယ်” ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည် </p> <p>“ဒီတစ်ခါ တရားကျင့်တာက နည်းနည်း ကြာနိုင်တယ်၊ ခုနစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ရှစ်နှစ်လောက် ကြာမယ် ထင်တယ်။ ငါ ထိုက်ကျင်း နယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်နိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ။”</p> <p>“အာ..............” ၎င်းကို ကြားသော် ကျင့်ပင်အာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုက်ကျင်း နယ်ပယ်လား.......</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ကျင့်ပင်အာသည် နှုတ်ခမ်းလေးကို မသိမသာ စူလိုက်မိသည်။ သူမမှာ ယခုထက်ထိ ယူကျင်းနယ်ပယ် အဆင့် ကိုးမှာပဲ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသည်မှာလည်း မကြာသေးမီကမှ တစ်ဆင့် တက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြန်လည် ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောတသ ဖြစ်လာပြန်သည်။</p> <p>ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်တောင် မတွေ့ရဘူးတဲ့လား....... အဲ့ဒါဆိုရင်.........</p> <p>ကျင့်ပင်အာ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်လာပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်။</p> <p>ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာကာစ ဖြစ်သောကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ရှက်စရာကောင်းသော တစ်ခုခုကို တွေးမိသောကြောင့်လား မသိနိုင်ပေ။</p> <p>“သခင်လေး~”</p> <p>“အင်း.......” ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းအသာအယာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့်  “ဘာဖြစ်လို့လဲ.......” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်သည်။ သူမက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်  “ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား.......” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာပြောခဲ့တာလဲ.......” ဂျိချန်းဖန်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျင့်ပင်အာ၏ မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း နီမြန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိသည်...။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် တစ်ခဏချင်းမှာပင် နားလည်သွားသည်။ ယခင်က ရှောင်ရှန်းဆောင် တွင် သူသည် ကျင့်ပင်အာကို သိမ်းပိုက်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သူမက ထိုစဉ်က သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ကြောင့် အပျိုစင်ဘဝကို မဆုံးရှုံးနိုင်သေးကြောင်း ပြောခဲ့သည်...။</p> <p>သူမသည် စစ်မှန်သော နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် နည်းလမ်းကို ကျင့်ကြံနိုင်မှသာ ဖြစ်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။</p> <p>ဒါဆိုရင်... အခု ဖြစ်နိုင်ပြီပေါ့.......</p> <p>ကျင့်ပင်အာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ နီမြန်းလာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာပြီး အကြည့်ကို နှိမ့်ချကာ မကြားတကြား အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်</p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက လောကမှာ ထိပ်တန်း နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် ခန္ဓာကိုယ်မျိုးပါ။ စစ်မှန်တဲ့ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် နည်းလမ်းနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ကျင့်ကြံမှုကို အများကြီး တိုးတက်စေနိုင်ပါတယ်... အထူးသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ်မှာပေါ့။”</p> <p>အမျိုးသမီးငယ်သည် သတ္တိကို မွေးမြူလိုက်သည်။ သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။ ယနေ့ညမှာ သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လာတော့မည်ကို သူမ သိနေသည်။</p> <p>“ဒုတ်.......”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ သန်မာသော လက်မောင်းများက သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။ သူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျင့်ပင်အာ၏ နားရွက်နားသို့ ကပ်ကာ နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်</p> <p>“အဲ့တော့.......”</p> <p>အဲ့တော့... ဘာဖြစ်လဲ....... 'အဲ့တော့' ဆိုတာက တခြား ဘာကို ဆိုလိုနိုင်ဦးမှာလဲ.......</p> <p>ကျင့်ပင်အာ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အားနည်းနေသော်လည်း အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏ ။</p> <p>“အဲ့ဒါကြောင့်... သခင်လေး ကျွန်မကို ကျင့်ကြံဖို့ ကူညီပေးစေချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save