Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၆၇</h2> <h2 style="text-align:center"> ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းတင်ထားခြင်း.......</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မကို... ကျင့်ကြံဖို့ ကူညီပေးစေချင်လို့ပါ။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဂျိချန်းဖန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>သူသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ မိန်းကလေးငယ်ကို မဆိုင်းမတွပင် ပွေ့ချီလိုက်ပြီးနောက် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ကျင့်ပင်အာကို ပွေ့ချီလျက် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနေရာမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အသုံးအဆောင် အပြည့်အစုံ ရှိနေသည့်အပြင် ကျင့်ပင်အာ၏ ယခင်က ရှောင်ရှန်းဆောင် ရှိ အိပ်ခန်းနှင့် ပုံစံတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားနူးညံ့သော ကုတင်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။</p> <p> ပန်းရောင် ကုတင်လိုက်ကာများမှာ အသာအယာ တွဲလောင်းကျနေပြီး အတွင်းဘက် မြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အလှတရားအချို့ကိုမူ မှိန်ပျပျ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>“ဘုန်း—”</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းတုန်နေပြီး ဖြစ်ပျက်တော့မည့် ကိစ္စများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p> သူမသည် ဂျိချန်းဖန်နှင့် အတူရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သလို အရာများစွာကိုလည်း အတူတူ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း... ယနေ့သည် ထူးခြားနေသည်။</p> <p>မိန်းကလေးများသည် သူတို့၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို အလွန်ပင် တန်ဖိုးထားတတ်ကြပြီး သူမသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်... မင်္ဂလာပွဲ မကျင်းပနိုင်ခြင်းက သူမအတွက် အနည်းငယ် နှမြောစရာ ဖြစ်နေမိသည်။ ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် ကျင့်ပင်အာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်အချို့ ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဟုတ်ပေသည်၊ သူမသည် ခမ်းနားသော မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုကို တောင့်တသော်လည်း ၎င်းမှာ တောင့်တမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အချို့သောအရာများကို အလွန်အကျွံ မမျှော်လင့်သင့်ပေ။ ဘဝတစ်ခုလုံး အတူတူ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်ကပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီ မဟုတ်လေလော.........</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ရှေ့မှလူငယ်လေးကို ဖက်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးလေးများကို အသာအယာ မှိတ်ထားလိုက်ရာ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ တုန်ယင်နေပြီး အပြစ်ပြောစရာမရှိသော မျက်နှာလေးမှာ လုံးဝ နီမြန်းနေ၏။</p> <p>သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း တုန်ယင်နေပြီး နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။</p> <p>“ကျင့်ပင်အာ” နူးညံ့သော အသံတစ်ခု သူမ၏ နားစည်သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p>“အင်း” ကျင့်ပင်အာသည် သူမ၏ နှာခေါင်းလေးမှ တိုးတိုးလေး အသံပြုလိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးမဖွင့်သော်လည်း သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို ခံစားသိရှိနေရသည်။</p> <p> မမြင်နိုင်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခုမှာ ပျံ့နှံ့နေ၏။</p> <p>“မင်းအတွက် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ကျင်းပပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ.......” ပြုံးရွှင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဟင်.......” ကျင့်ပင်အာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်ရင်း </p> <p>“တကယ်လား.......” ဟု မေးနေသည့်အလား မျက်လုံးလေးများကို ပုတ်ခတ်နေမိသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လိုလားတောင့်တမှုများ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းထက်ပိုသည်မှာ ကြင်နာမှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်း ဆန္ဒရှိရဲ့လား.......” ဂျိချန်းဖန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ကျင့်ပင်အာ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ရာ မျက်တောင်လေးများမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်နေသော်လည်း အားပါလှသည်  “ဆန္ဒရှိတာပေါ့....... သေချာပေါက် ဆန္ဒရှိတာပေါ့.......”</p> <p>မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပခြင်းဖြင့် သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင်းယွမ်ကလန်အတွင်းသာ မဟုတ်ဘဲ တစ်လောကလုံး သိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် လောကသားများ သိသည်မှာ သူမသည် ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား နှင့် ပတ်သက်မှုရှိသည်ဟုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ အလိုရှိသည်မှာ ဓားနတ်ဘုရား မဟုတ်ဘဲ ဂျိချန်းဖန် သာ ဖြစ်သည်...။</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် အနာဂတ်မှာ မင်းအတွက် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ငါ ကျင်းပပေးပါ့မယ်။”</p> <p>ဝတ်စုံပေါ်တွင် ရွှေရောင်ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကို ပန်းထိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အလှနှင့်အတူ သင်းပျံ့သော ရနံ့များမှာ လွင့်ပျံလာသည်။</p> <p>“ဝှစ်—”</p> <p>သူမ၏ ဆံနွယ်များမှာ ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျလာသည်။ ကျင့်ပင်အာသည် မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ လက်မတစ်ဆစ်မျှပင် မလှုပ်ဝံ့ပေ။ သူမ ခံစားရသည်မှာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းတုန်နေပြီး  သူမကို တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားစေသည်။</p> <p>မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်များမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ပခုံးပေါ်မှ စီးကျနေ၏။</p> <p>ရှက်သွေးဖြန်းနေသော မျက်နှာ၊ လှပသော ညှပ်ရိုးလေးများနှင့်အတူ အောက်ဘက်တွင်... ရွှေရောင်ဝတ်စုံလေးက အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေတံလေးများမှာ တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားပြီး လှပသော ခြေဖမိုးလေးများမှာ ဖြူစင်သော ခြေအိတ်လေးများ ဝတ်ဆင်ထားကာ ဖြူဝင်းသော ခြေသလုံးအလှမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူမကို နူးညံ့စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ မေးစေ့လေးကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး နီမြန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>မိန်းကလေးထံမှ ချိုသာသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားသောအရာမှာ တာဝန်ဖြစ်စရာ မလိုပေ၊ ဒူးထောက်ခြင်းမှာလည်း အသနားခံခြင်း ဖြစ်စရာ မလိုပေ၊ နောက်ကျောကို ဓားနှင့်ထိုးခြင်းမှာလည်း နာကျင်စရာ မလိုပေ။</p> <p>သို့သော် ဂျိချန်းဖန် ခံစားရသည်မှာ ယခု သူ ထမ်းထားသည်မှာ တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သန်မာသော ပခုံးများမှာ ယနေ့တွင် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း ၏ အနာဂတ်ကို ထမ်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကို တိုးတက်စည်ပင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်...။</p> <p>သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေတံလေးများနှင့်  နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော အသားအရေမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ း</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မှာ ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းလာသည်။ လောကတွင် ထိပ်တန်း နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် ခန္ဓာကိုယ် အမျိုးအစား ဖြစ်သဖြင့် အာနိသင်မှာ ချက်ချင်းပင် ထင်ရှားလာသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင့်ကြံမှုအနည်းငယ် တိုးတက်လာခြင်းကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဤခံစားချက်ကိုမူ သူ အလွန်နှစ်သက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အကျိုးကျေးဇူးကို မည်သူမှ ငြင်းပယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ.......။</p> <p>“ဝီ ဝီ ဝီ….”</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်နှင့် ကျင့်ပင်အာတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနေပြီး သူတို့၏ စိတ်အာရုံမှာလည်း ကျင့်ကြံမှု မြင့်တက်လာခြင်း၏ ‘ပျော်ရွှင်မှု’ တွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်မှုမျိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် မေ့နိုင်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် သူမ ဘယ်သောအခါမှ မေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>သူမ၏ ယခင်က တစ်ဦးတည်း ကျင့်ကြံမှုမှာ ယခု ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်နှုန်းနှင့် မည်သို့မျှ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါမည်မဟုတ်ပေ.......။</p> <p>သူမ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံမှ ရရှိမည့် ကျင့်ကြံမှုမျိုးကို ယခု ရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဝုန်း—”</p> <p>ကျယ်ပြောလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ တုန်ခါသွားသည်။ မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွား၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ရူးသွပ်စွာ စုစည်းလာကြသည်။</p> <p>ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လောက၏ ထိပ်တန်း ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်နှင့် အညီ အာနိသင်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် တွေးလိုက်မိသည်မှာ ဤအာနိသင်သည် မည်သည့် နတ်ဆေးလုံးထက်မဆို ပို၍ အသုံးဝင်လှသည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မေ့နိုင်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောင်တွင် သူ တစ်ဦးတည်း ကျင့်ကြံရန်ပင် ခက်ခဲသွားနိုင်သည်.........။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save