Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၆၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါက မင်းရဲ့ မွေးစားအဖေ ဖြစ်ပေးမယ်.......</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝှစ်…”</p> <p>ရေလှိုင်းများ ဂယက်ထသွားသည်။</p> <p>ရေမျက်နှာပြင်မှ ပူနွေးသော ရေငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုက်မြည်းရင်း ကွေးကွေးလေး နေနေသည်။ သူမသည် အတော်လေး ပင်ပန်းနေသော်လည်း ရေနွေးထဲတွင် စိမ်နေရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပိုမိုသက်သာရာ ရနေသည်။</p> <p>“အင်း…”</p> <p>မိန်းကလေးငယ်လေးက အသာအယာ ညည်းညူလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီးနောက် ရေချိုးကန်ထဲ၌ပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သော် ဂျိချန်းဖန်သည် သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။</p> <p>သူသည် ရေချိုးကန်၏ အနားသတ်ကို မှီကာ ခဏတဖြုတ် မှေးစက်လိုက်ပြီးနောက် ကျင့်ပင်အာကို အသာအယာ ဘေးသို့ တွန်းကာ ထရပ်ပြီး အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်း နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်စိမ်နေလိုက်ဦး”</p> <p>“ငါ မင်းအတွက် ဒီအနားမှာ သတိပေး အစီအရင် တစ်ခု သွားလုပ်ပေးလိုက်ဦးမယ်။</p> <p>အစီအရင် အသင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ငါနဲ့အတူ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့လို့ရပြီ... ဘယ်လိုလဲ.......”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်းကို တည်ထောင်ပြီးပြီဖြစ်၍ တပည့်သစ်များ စတင်စုဆောင်းကာ နာမည်ဖြန့်နိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ပင်အာ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သိသိသာသာ အောင်မြင်မှု ရရှိထားသဖြင့်...</p> <p>သူမအနေနှင့် ကျင့်ကြံမှုကို တည်ငြိမ်စေရန် သီးခြားတံခါးပိတ် ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်နေသေးသည်။</p> <p>သူမကို ရွှမ်ချာဂိုဏ်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန်မှာ အနည်းငယ် မလုံခြုံသေးသဖြင့် သူ စိတ်မချနိုင်ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>“အင်း… နားလည်ပါပြီ” ကျင့်ပင်အာက ငိုက်မြည်းလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမသည် ရေချိုးကန် အနားသတ်ကို မှီကာ မကြာမီပင် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။</p> <p>အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။</p> <p>သူမ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြုတ်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရ၏။</p> <p>၎င်းကို မြင်သော် ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ ငါးကလေး သက်သက်က ဘာလို့ ဒီလောက် ရမ်းကားရဲတာလဲ.......</p> <p>ရယ်စရာပဲ.......</p> <p>သူသည် လှည့်ထွက်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အစီအရင်များ ပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ပစ္စည်း အချို့ကို ထုတ်ယူကာ မြောင်ယင်းတောင်ထိပ် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အစီအရင် ပြုလုပ်ရန် သင့်တော်သော နေရာများကို ရှာဖွေလိုက်သည်...။</p> <p>အချိန် အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့်...ဂျိချန်းဖန်သည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော အစီအရင်များကို မပြင်ဆင်တော့ပေ။</p> <p>သူသည် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အနီးတွင် အလွန်လျှို့ဝှက်သော သတိပေးအစီအရင် တစ်ခုကိုသာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ရှန်ကျင်း အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရောက်လာလျှင်ပင်...</p> <p>သူတို့ မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ခြေတစ်လှမ်း စနင်းသည်နှင့် အစီအရင်က ချက်ချင်း သိရှိသွားပြီး သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ပေးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အစီအရင် ပြုလုပ်ပြီးနောက်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ရွှမ်ယင်းခန်းမသို့ ပြန်သွားကာ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး ရေချိုးကန်ထဲတွင် ငိုက်မြည်းနေသော ကျင့်ပင်အာကို အသာအယာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။</p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p>“အာ” ကျင့်ပင်အာက ဝေဝါးစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမရှေ့ရှိ ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ သိပ်ပြီး ရှက်မနေတော့ဘဲ သူ၏ ရှေ့တွင်ပင် ဝတ်စုံကို တိုက်ရိုက် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်...</p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးသည် မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်မှ အတူတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ကျင်းယွမ်ကလန်၏ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျှိုဖုန်းတောင်ထိပ် ၌ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ ရှီဟောင် သည် ကျင်းယွမ်ကလန်၏ ကိစ္စအချို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်က နတ်စာအုပ် အတွဲ ၁ ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီးကတည်းက...</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် သူ့ကို အာဏာအချို့ စတင်ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။</p> <p>သူ့ကို ကျင်းယွမ်ကလန်၏ ပြည်တွင်းရေး ကိစ္စအချို့တွင် ကူညီစီမံခန့်ခွဲခွင့် ပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှီဟောင်၏ အာဏာမှာ ယခင်က ချန်စုန့် ၏ အာဏာလောက် မကြီးမားသေးသော်လည်း...</p> <p>သူကတော့ အလွန် စိတ်ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကောင်းကောင်း သိသောကြောင့်တည်း။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သည် သူ့ကို နောက်တက်မည့် ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးအတွက် လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တက်မည့် ဂိုဏ်းချုပ် တာဝန်ယူသည့် အခါတွင်မူ...</p> <p>သူ ရှီဟောင်သည် အမှန်တကယ်ပင် အားကိုးရသူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်.......</p> <p>ရှီဟောင်သည် ၎င်းကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသည်၊</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဂျိချန်းဖန်၏ လူယုံ တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော........</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ရှီ”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်...</p> <p>ခန်းမအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဟင်....... ဘာကိစ္စလဲ.......” ရှီဟောင်က ခေါင်းမဖော်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ တပည့်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည် “စီနီယာအစ်ကို ရှီ... ချောင်ယန်တောင်ထိပ်က ဂျူနီယာညီလေး ချူးယွီဟုန်း ရောက်လာပြီး စီနီယာအစ်ကို ရှီဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု တစ်ခုလောက် တောင်းခံချင်လို့ပါတဲ့”</p> <p>“ချောင်ယန်တောင်ထိပ်က ချူးယွီဟုန်း..............”</p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားသော် ရှီဟောင်သည် လုပ်လက်စ အလုပ်ကို မရပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ချူးယွီဟုန်း သူ့ဆီ လာတွေ့ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရှီဟောင်က အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး “ဂျူနီယာညီလေး ချူး ကို အထဲဖိတ်လိုက်ပါ”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ထိုတပည့်သည် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>မကြာမီပင်...</p> <p>ချူးယွီဟုန်းသည် သူ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လျှိုဖုန်းတောင်ထိပ် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ခန်းမထဲသို့ လျှောက်လှမ်းလာရင်း...</p> <p>ချူးယွီဟုန်းသည် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသော ရှီဟောင်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “စီနီယာအစ်ကို ရှီ” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ရှီဟောင်က အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>သူက ဘေးနားရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည် — “ဂျူနီယာညီလေး ချူး... မြန်မြန်ထိုင်ပါ၊ မြန်မြန်ထိုင်”</p> <p>ချူးယွီဟုန်းကလည်း အားနာမနေတော့ပေ။</p> <p>သူ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ရှီဟောင်နှင့်အတူ ဟိုဟိုဒီဒီ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တောင်ပိုင်းအကြောင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ မြောက်ပိုင်းအကြောင်းများဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>ချူးယွီဟုန်းက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေး ချူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ.......” ရှီဟောင်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ရှီ... စီနီယာ မသိပါဘူး” ချူးယွီဟုန်းက တိုးညင်စွာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်   “ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာက ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်မိထားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်၊ အခုဆိုရင်...</p> <p>သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ရှေ့ဆက် တိုးတက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>“ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ လေးစားရတဲ့ ဆရာက ရာထူးကနေ အနားယူဖို့ စဉ်းစားနေတယ်။ သူက ချောင်ယန်တောင်ထိပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ကျွန်တော့်ဆီ လွှဲပေးချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့...</p> <p>ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ယူကျင်း အဋ္ဌမအဆင့် မှာပဲ ရှိသေးတာ၊ အကယ်၍ ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ရာထူး ယူလိုက်ရင်တောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတပါးရဲ့ လေးစားမှုကို ရနိုင်မှာလဲ..............”</p> <p>ချူးယွီဟုန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသည် ချောင်ယန်တောင်ထိပ် အတွင်း၌ သူ၏ သြဇာကို တည်ဆောက်နိုင်လျှင်ပင် ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးတွင် ချောင်ယန်တောင်ထိပ် 'ခေါင်းဆောင်' တစ်ဦးအနေနှင့် မည်သို့ သြဇာတည်ဆောက်နိုင်ပါမည်နည်း..............</p> <p>ယူကျင်း အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံမှုဆိုသည်မှာ...</p> <p>အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် အားနည်းလွန်းလှသည်။</p> <p>အခြား တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များ အားလုံးက ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြပြီး သူကတော့ ယူကျင်း အဋ္ဌမအဆင့်မှာပဲ ရှိနေမည်လော.........</p> <p>တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရှက်စရာ ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိပါက...</p> <p>ကျင်းယွမ်ကလန်တွင် ချောင်ယန်တောင်ထိပ်၏ အနာဂတ် အဆင့်အတန်းမှာ ယခင်က တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်ကဲ့သို့ပင် အလွန် အနေရခက်သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ရှီဟောင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်  “ဂျူနီယာညီလေး ချူး... ငါ မင်းကို အကြံတစ်ခုလောက် ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..............”</p> <p>ချူးယွီဟုန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p>သူက အလျင်အမြန် လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံလိုက်သည်  “စီနီယာအစ်ကို ရှီ... စီနီယာမှာ ကျွန်တော့်အတွက် အကြံပေးစရာ ရှိလို့လား.......”</p> <p>သူ ယခုတစ်ခေါက် လျှိုဖုန်းတောင်ထိပ်သို့ လာရခြင်းမှာ...</p> <p>သူ့လို တပည့်အချင်းချင်းဖြစ်သော ရှီဟောင်ထံမှ အတွေ့အကြုံ အချို့ကို ရယူလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှီဟောင်နှင့် သူမှာ အတွေ့အကြုံများစွာ တူညီနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အကယ်၍ ရှီဟောင်က လမ်းညွှန်ပေးနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“လမ်းညွှန်မှုတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အကြံပြုချက် တစ်ခုပါပဲ” ရှီဟောင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ချူးယွီဟုန်းသည် သေချာနားထောင်မည့် ပုံစံမျိုးကို ချက်ချင်း ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ရှီဟောင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည် “ဂျူနီယာညီလေး ချူး... မင်းရဲ့ အခက်အခဲကို ငါ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သိထားရမှာက ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ငါတို့ မျိုးဆက်ပေါ်မှာ မူတည်နေတာ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ မျိုးဆက်ရဲ့ ပင်မမဏ္ဍိုင်ကတော့...”</p> <p>ဤနေရာတွင်...</p> <p>ရှီဟောင်သည် ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။</p> <p>ချူးယွီဟုန်းက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချရင်း တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်  “စီနီယာအစ်ကို ရှီ ပြောတဲ့ ဆိုလိုရင်းကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့...</p> <p>ဂျူနီယာညီလေး ဂျိ က ကျွန်တော့်ကို ကူညီနိုင်ပါ့မလား.......”</p> <p>ကျင့်ကြံမှုဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကိုသာ အားကိုးရသည့် အရာဖြစ်ရာ အခြားသူက သူ့ကို ဘာများ ကူညီနိုင်ပါမည်နည်း.......</p> <p>ရှီဟောင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်  “ဂျူနီယာညီလေး ချူး... မင်း စမ်းကြည့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ.......”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ချူးယွီဟုန်းသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ရှီဟောင်ကို လက်အုပ်ချီလျက်</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ရှီရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ”</p> <p>သူသည် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ သွားရန် အစီအစဉ် ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ အဖြေတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော်လည်း မရခဲ့လျှင်မူ...</p> <p>သူ့တွင် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>ရှီဟောင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>မကြာမီပင်...</p> <p>ချူးယွီဟုန်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျန့်ပူယီကို ဂါရဝပြုကာ နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်ကာစဖြစ်သော ဂျိချန်းဖန်နှင့် အောင်မြင်စွာ တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါဆို စီနီယာအစ်ကို ချူးက ငါ့ဆီက အကူအညီ လာတောင်းတာပေါ့.......” ဂျိချန်းဖန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>ချူးယွီဟုန်းက အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ကျင့်ကြံမှုဆိုတာ တခြားလူက သိပ်ပြီး ကူညီလို့မရတဲ့ အရာပါ၊ အခြေခံအားဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရတာ၊ ဒါပေမဲ့...</p> <p>စီနီယာအစ်ကို ချူးရဲ့ အခြေအနေအတွက်တော့...</p> <p>ငါ အနည်းငယ်တော့ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချူးယွီဟုန်းသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ပထမစာကြောင်းကို ကြားရသောအခါ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း...</p> <p>နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေး ဂျိ... ကျေးဇူးပြုပြီး အကို့ကိုသင်ကြားပေးပါ.......” ချူးယွီဟုန်းက အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ၎င်းကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်နှင့် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစာအုပ်ငယ်မှာ နတ်စာအုပ် အတွဲ ၁ ကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်ထဲတွင်မူ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် ကူညီပေးမည့် 'ရှန်ကျင်းဆေးလုံး'ပါရှိသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ချူး... ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုက စီနီယာရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ စီနီယာ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီးတဲ့နောက် ကျင်းယွမ်ကလန် အတွက် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကြိုးစားပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်...</p> <p>သူသည် ချူးယွီဟုန်းအား နတ်စာအုပ် အတွဲ ၁ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း၊ ရှန်ကျင်းဆေးလုံး ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>ချူးယွီဟုန်း၏ အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ သူသည် စာအုပ်ငယ်နှင့် ဆေးလုံးကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်ကာ</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေး ဂျိ... စိတ်ချပါ.......”</p> <p>“ကျွန်တော် ကျင်းယွမ်ကလန် အတွက် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကြိုးစားသွားမှာဖြစ်သလို ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကိုလည်း စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကူညီသွားမှာပါ.......”</p> <p>လိုအပ်နေတုန်း ကူညီမယ်ဆိုရင် မွေးစားအဖေ လို့တောင် သတ်မှတ်ပေးနိုင်သည်.............</p> <p>ခုနေ့ကစပြီး အကို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ညီလေးဂျိ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပါတော့တယ်...........</p> <p>သစ္စာရှိမှု....... ဖြောင့်မတ်မှု.......</p> <p>“ကောင်းပြီ” ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ဂိုဏ်းခွဲအသီးသီးက ခေါင်းဆောင်တွေ ဘာလုပ်သင့်သလဲ.......</p> <p>သေချာတာပေါ့၊ သူတို့က ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကူညီပေးရမှာပေါ့.......</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ချူး... မြန်မြန်ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်တော့။ ငါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ပြန်ထွက်လာတဲ့ အခါမှာ စီနီယာ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ချူးယွီဟုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်  “ဂျူနီယာညီလေး ဂျိ က တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မှာလား.......”</p> <p>“ဟုတ်တယ်” ဂျိချန်းဖန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သော် ချူးယွီဟုန်းသည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save