Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၇၀</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်ထပ်မည့်ရက် သတ်မှတ်ခြင်း....... လကြည့်မျှော်စင်အတွင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်း.......</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ချူးယွီဟုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ ဆရာ၊ ဆရာကတော်နှင့် စီနီယာအစ်ကိုများကို နှုတ်ဆက်ရန် လျိုကျင်းခန်းမသို့ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူ၏ ရှေ့လာမည့် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ကြာမြင့်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>အနည်းဆုံး နှစ်အနည်းငယ် ကြာပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဟင်....... ဆရာ... ဆရာကတော်ရော.......” ဂျိချန်းဖန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လျိုကျင်းခန်းမတွင် ဆရာကတော် စူးရူကို သူ မတွေ့မိပေ။</p> <p>စီနီယာအစ်ကို အချို့ကိုသာ တွေ့ရပြီး ကျင့်ပင်အာကတော့ သူ၏ ဝင်းထဲတွင် အိပ်ရေးပျက်သမျှ ပြန်အိပ်နေသည်။</p> <p>ထိုငါးကလေးမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း အလွန်အားနည်းလှသည်။</p> <p>ကုတင်နှင့် ထိသည်နှင့် တပြိုင်နက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ကျန့်ပူယီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်   “မင်းရဲ့ ဆရာကတော်က လက်ထပ်ရက် ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့အတွက် လက်ထပ်လက်ဆောင်တွေကို ယူပြီး ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို သွားတယ်”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။</p> <p>ကျန့်ပူယီက မေးသည်  “ဘာလဲ....... မင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ ပြင်နေတာလား.......”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” ဂျိချန်းဖန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။ “ကျွန်တော် ဆရာ၊ ဆရာကတော်နဲ့ စီနီယာအစ်ကို အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီးရင်  ထုံထျန်းတောင်ထိပ်က လကြည့်မျှော်စင် ကို သွားပြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတော့မလို့ပါ”</p> <p>ကျန့်ပူယီက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း</p> <p>“သွား၊ သွား... မင်း ဆရာကတော်ကတော့ ခဏနဲ့ ပြန်လာဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါပဲ နောက်မှ ပြောလိုက်မယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ဆရာ... ဒါဆို ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော်.......”</p> <p>“အင်း” ကျန့်ပူယီက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထူးဆန်းသည့် အရာမဟုတ်သလို...</p> <p>သေကွဲရှင်ကွဲ ခွဲခွာခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>သိပ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေဖို့ မလိုပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာကာ ဓားဖြင့်  ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်...။</p> <p>သူသည်  ထုံထျန်းတောင်ထိပ်သို့ တောက်လျှောက် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ ဘိုးဘွားစင်္ကြံ သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ စောစောက ယူကျင်းခန်းမ တွင် စစ်ဆေးခဲ့ရာ ဂိုဏ်းချုပ် တောက်ရွှမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေရမည်။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ဘိုးဘွားစင်္ကြံသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ကျန့်ယီ နှင့် အခြားနှစ်ဦး အတူတူ ထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဆရာ၊ စီနီယာ ဦးလေးကြီး၊ ဂျူနီယာ ဦးလေး ချန်စုန့်” ဂျိချန်းဖန်က သူတို့ သုံးဦးကို အသာအယာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ကျန့်ယီက အားရပါးရ ရယ်မောကာ  “မင်း နောက်ဆုံးတော့ ဒီကို လာဖို့ အချိန်ရပြီပေါ့.......”</p> <p>ဤအတောအတွင်း ဂျိချန်းဖန်သည်  ထုံထျန်းတောင်ထိပ်သို့ မလာဖြစ်သော်လည်း ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဝမ်ကျန့်ယီနှင့် အခြားသူများက တောက်ရွှမ်းထံမှ တစ်ဆင့် သိရှိထားကြသည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်... မင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ ပြင်နေတာလား.......”</p> <p>တောက်ရွှမ်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ရန်၊ ရှေးဟောင်းစုန်းကျင့်စဉ်ကို လေ့လာရန်နှင့် ရှစ်ပါးသော မကောင်းဆိုးဝါး မီးတောက်အခင်းအကျင်းကို ဖန်တီးရန် စသည့် သူ၏ အစီအစဉ်များကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ဤအရာအားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်...</p> <p>သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ပြန်ထွက်လာရန် အနည်းဆုံး ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့် ကြာပေလိမ့်မည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် တောက်ရွှမ်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>ဘေးနားရှိ ချန်စုန့် က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်  “ဂျိချန်းဖန်... မင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာရင် ငါတောင် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်ပြီးနေလောက်ပြီ”</p> <p>သူသည် ယခုအခါ ယူကျင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်အထိ ပြန်လည် ကျင့်ကြံထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံနှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုက်ကျိရွှမ်ချန်းတာအိုမှာ အစပိုင်းတွင် လွယ်ကူသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုခက်ခဲလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်...။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးလျက် ပြောသည် “စီနီယာဦးလေး ချန်စုန့် ရဲ့ ကျင့်ကြံနှုန်းနဲ့ဆိုရင် အများဆုံး ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်  ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်မှာပါ”</p> <p>ချန်စုန့်က ခေါင်းခါယမ်းကာ  “ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်လား....... ဒီတာအိုသမားကတော့ အဲဒါနဲ့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ဝမ်ကျန့်ယီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်  “ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်... မင်းရဲ့ အခု တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုက ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မဟုတ်လား.......”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူက နောင်တရသလို ပုံစံမျိုးဖြင့်  “ဆရာ... ဆရာက တစ်ခါ ပြန်သိသွားပြန်ပြီပဲ”</p> <p>“.....................” ဝမ်ကျန့်ယီ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p>သူက တကယ်ပဲ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ရည်ရွယ်နေတာလား.......</p> <p>ရှေးခေတ်က ဘိုးဘွားကြီး ကျင်းယဲ့ သည် ၁၅ နှစ်အတွင်း ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်၊</p> <p>ယနေ့တွင် ဂျိချန်းဖန်သည် ၁၅ နှစ်အတွင်း ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာတော့မည်...။</p> <p>သက်ပြင်း</p> <p>နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဝမ်ကျန့်ယီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ  “သွား၊ သွားတော့”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် တောက်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူများအား ခဏမျှ ဆက်လက် စကားပြောဆိုနေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဘိုးဘွားစင်္ကြံမှ ထွက်လာကာ  ထုံထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်တောင်ကုန်း အနက်ပိုင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ မကြာမီပင်...</p> <p>သူသည် လကြည့်မျှော်စင် သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>သူသည် ဤနေရာတွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ကျန့်ယီသည် ထွက်ခွာသွားသော ဂျိချန်းဖန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်</p> <p>“သူက တကယ်ကို နှိုင်းယှဉ်လို့မရတဲ့ ပါရမီရှင် ပဲ.......”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဘေးနားရှိ တောက်ရွှမ်းနှင့် ချန်စုန့် တို့ကလည်း သဘောတူသည့်အနေနှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ၆ နှစ်မပြည့်မီမှာပင် သူသည် ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ပါရမီမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို လောကတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော နှိုင်းယှဉ်မဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့သည်.....................</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၊ ကျင့်ကျူးဆောင်။</p> <p>လက်ထပ်လက်ဆောင်များကို စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခင်းကျင်းထားသည်။</p> <p>နတ်လက်နက်များက အဆုံးမဲ့ တောက်ပမှုကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ဆေးလုံးများကလည်း မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပစ္စည်းများကလည်း တောက်ပသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။</p> <p>သေချာသည်မှာ ထိုမျှများပြားသော လက်ဆောင်များထဲတွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ရိုးရှင်းသော စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤစာအုပ်ငယ်မှာ ဂျိချန်းဖန် ကျွမ်းကျင်သော မန္တန်များ အားလုံးနှင့် နတ်စာအုပ် အတွဲနှစ်တွဲကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤအရာများသည် ဂျိချန်းဖန် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို လွှဲပြောင်းယူပြီးသည်နှင့် မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးသို့ ဖြန့်ဝေပေးမည့် အရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယနေ့ လက်ထပ်လက်ဆောင်ထဲတွင် ထည့်သွင်းထားရခြင်းမှာ သူ၏ သဘောထားကို ဖော်ပြရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီ ကို တန်ဖိုးထားသည့် သဘောထားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ လက်ထပ်လက်ဆောင်များလေလေ၊ ၎င်းမှာ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ လုရွှယ်ချီကို မည်မျှအလေးထားသည်ကို ဖော်ပြလေလေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမျိုးသမီးတပည့်များ အားလုံး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် များပြားလှသော လက်ဆောင်များကို ကြည့်ကာ မနာလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လုရွှယ်ချီထံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ စနောက်ခြင်းနှင့် အားကျခြင်းတို့ဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေး ရွှယ်ချီကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ”</p> <p>“ဟုတ်ပ၊ ဟုတ်ပ... လက်ထပ်လက်ဆောင်အဖြစ် ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက်တစ်ခု ရရုံတင်မကဘူး၊ အခုဆိုရင် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေနဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးရည်တွေ အများကြီးပဲ...”</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စီနီယာအစ်မများ၏ စနောက်မှုကို ကြားရသောအခါ လုရွှယ်ချီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။</p> <p>သူမသည် စူးရူ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ခါတစ်ရံ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေကာ ဘာမှမပြောဘဲ နေနေသည်...။</p> <p>သူ အခု ဘာလုပ်နေမလဲလို့ သူမ တွေးနေမိသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် လွင့်ပျံ့နေသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ လှပသော ဆံနွယ်ရှည်များမှာ အသာအယာ လွင့်နေသည်။</p> <p>အပြာရောင် ဆံထိုးလေးမှာ ကြည်လင်သော အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူမ၏ လှပသော ဆံနွယ်များကြားတွင် မြဲမြံစွာ ထိုးထားသည်...။</p> <p>သူမသည် လက်ထပ်လက်ဆောင်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သူ့ကို အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ချင်ရုံသာ ရှိသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ”</p> <p>စူးရူသည် ပြုံးလျက် လက်ထပ်လက်ဆောင် တစ်ခုချင်းစီကို မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။ အရေးကြီးဆုံး စာအုပ်ငယ်ကိုမူ လောလောဆယ်တွင် ထိုနေရာ၌ ထုတ်ပြောရန် မသင့်တော်သောကြောင့် (အထူးသဖြင့် အတွင်းရှိ နတ်စာအုပ်ကြောင့်) ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>စူးရူသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ် ပြောလိုက်သည်  “စီနီယာအစ်မ... ဒါက ဘယ်လို ဆေးလုံးမျိုးလဲဆိုတာ သိလား.......”</p> <p>“အို.......” တာအိုသခင်မ (ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့) သည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ယူကာ သေချာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသာအယာ ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p>သူမသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ များများစားစား မသိပေ။</p> <p>“ဒါက တာ့ဟွမ်ဆေးလုံး များလား.......” တာအိုသခင်မက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မဟုတ်ဘူး” စူးရူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ် ပြောလိုက်သည်  “ဒီဆေးလုံးကို ရှန်ကျင်းဆေးလုံး လို့ ခေါ်တယ်။ နာမည်အတိုင်းပဲ၊ ဒါက ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်တဲ့ နေရာမှာ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးပဲ ဖြစ်ပါတယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျင့်ကျူးဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ သည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့်  “ဘာ.....................”</p> <p>သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သေးငယ်သော ဆေးလုံးလေး တစ်လုံးက ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်ရန် အမှန်တကယ် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမ... ဒါက တကယ်လား.......” တာအိုသခင်မ၏ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p>ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်ရန် ကူညီပေးသည့် ဆေးလုံး.......</p> <p>ယခုအချိန်အထိ နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p>စူးရူက ခေါင်းညိတ်ကာ “ဒီ ရှန်ကျင်းဆေးလုံးကို ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန် ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ခဲ့တာပါ။ ကံမကောင်းတာက သူ စုစုပေါင်း သုံးလုံးပဲ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တယ်”</p> <p>ရှန်ကျင်းဆေးလုံး သုံးလုံး။</p> <p>တစ်လုံးကို တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်တွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး နောင်တွင် ကျန့်လင်းအာ သို့မဟုတ် စုန့်တာရင် တို့ အသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်လုံးမှာ လက်ထပ်လက်ဆောင် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတစ်လုံးကိုတော့ ဂျိချန်းဖန်က ချူးယွီဟုန်း ကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တာအိုသခင်မသည် ဆေးလုံးကို ဂရုတစိုက် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဆေးလုံး၏ အကူအညီဖြင့် နောင်တွင် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၌ နောက်ထပ် ရှန်ကျင်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ရရှိလာနိုင်ဖွယ် ရှိသည်...။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမ... လက်ထပ်မယ့် ရက်အတိအကျနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘာများ စဉ်းစားထားလဲ.......” တာအိုသခင်မက မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် စူးရူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်  “နောက်ထပ် ၁၀ နှစ်အကြာ၊ ဒုတိယလရဲ့ တတိယမြောက်နေ့မှာ ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ.......”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမက ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်  “ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန် က ၁၀ နှစ်အတွင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ကျိန်းသေ ပြန်ထွက်လာမှာပါ။ သူ ပြန်ထွက်လာတာနဲ့ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပွဲကို ဆက်လုပ်လို့ရပြီ...”</p> <p>ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ တာအိုသခင်မသည် သူမ၏ တပည့်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် အဝေးသို့ ငေးမောကြည့်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ၏ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော မျက်နှာလေးမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပနေပြီး ဆောင်းဦးရာသီ စမ်းရေကန်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများမှာလည်း အတွေးထဲ၌ နစ်မြောနေသည်...။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်တော့ သဘောတူပြီ”</p> <p>ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် လုရွှယ်ချီသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာမိသလို အနည်းငယ်လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။</p> <p>၁၀ နှစ်။</p> <p>အတော်လေး ကြာလှသည်။</p> <p>သူမသည် တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မစောင့်ချင်တော့ပေ။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>မှတ်ချက် - နောက်ထပ် ပေါ်လာမည့်သူမှာ — ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး၊ ရှောင်ပိုင်  ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save