Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်အထက်နှင့် မြေပြင်အောက်၌ ငါတစ်ယောက်တည်းသာ အမြတ်ဆုံး........</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ပိယောင် နှင့် ယူကျင်း တို့သည် လက်တွဲလျက် ဂိုဏ်းချုပ်ဘုရင်ဂိုဏ်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် သွေးကန်တစ်ခု ရှိ၏။</p> <p>သွေးကန်အတွင်း၌ ကြီးမားသော သားရဲကြီးတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ နတ်သားရဲ ခူနျူး ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ဘုရင်ဂိုဏ်းမှ ဝိညာဉ်ဆေးဝါး များစွာ စုဆောင်းကာ အဆင့်မြင့်ဆေးရည်များ ဖော်စပ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ခူနျူး၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင် များမှာ အတော်အတန် ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီဖြစ်ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ တစ်ပိုင်းသေဘဝ မဟုတ်တော့ပေ...။</p> <p>သူတို့သည် သွေးကန်၏ အနားသတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ဘုရင်ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များမှာ စုံလင်စွာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝမ်ရန်ဝမ်၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဝိညာဉ်သခင်၊ မြင့်မြတ်သော သံတမန်ကြီးလေးဦး၊ ကွေ့လိ နှင့် နောက်ကျမှ ရောက်လာသော ပိယောင် တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ပိယောင်သည် သူမရှေ့ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည် ........ “ဟေး... ကွေ့လိ၊ ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလား........”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်...</p> <p>ရှေ့မှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်ရာ အေးစက်သော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ယခုအခါ ကွေ့လိ ဟု လူသိများသော ကျန်းရှောင်ဖန် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“သခင်မလေး ပိယောင်”</p> <p>ကွေ့လိ က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လေသံမှာ အေးစက်လှသည် ........ “ကျွန်တော်နဲ့ ကျင်းယွမ်ကလန် ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အချို့သော ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် မသိပါဘူး...”</p> <p>ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ...</p> <p>ပိယောင်သည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကာ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။</p> <p>ကျန်းရှောင်ဖန်က ထိုသို့ပြောမှတော့ ဂျိချန်းဖန်သည် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ပြန်ထွက်လာဦးမည် မဟုတ်ချေ။ ဟင်း........ကိုးနှစ်တောင် ရှိပြီ၊ သူ ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ................</p> <p>ပိယောင် အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ယောင်အာ” ဝမ်ရန်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တုန်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ စကားမလုံသော သမီးလေး ရှိနေခြင်းမှာ သူ၏ ကံကောင်းခြင်းပင်...။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ပိယောင်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဘေးတွင် ထိုင်ကာ စိတ်ကောက်နေပြီး သူတို့ ဆက်လက်ပြောဆိုမည့် စကားများကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။</p> <p>ဝမ်ရန်ဝမ် ကလည်း သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p>သူသည် အပြာရောင် နဂါး ၊ ကွေ့လိ နှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ကြည်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ........</p> <p>“မကြာသေးခင်က တပည့်တစ်ယောက် သတင်းပို့ချက်အရ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း နဲ့ သက်ရှည်ခန်းမ တို့ရဲ့ အင်အားစုတွေဟာ အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် ဆီကို လျှို့ဝှက် ရွှေ့ပြောင်းနေကြတယ်လို့ သိရတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဂိုဏ်းချုပ်က လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တယ်...”</p> <p>“ငါတို့ အမှန်အမှား မခွဲခြားနိုင်သေးတဲ့ သတင်းတစ်ခု ရခဲ့တယ်”</p> <p>ဝမ်ရန်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ လူအားလုံးကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးက အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည် ........</p> <p>“သတင်းအရဆိုရင် အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် ထဲမှာ ရတနာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပုံရတယ်။</p> <p>သက်ရှည်ခန်းမ က လူတွေက တိကျတဲ့ သတင်းရထားပုံရပြီး ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီရတနာကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်...</p> <p>ဝမ်ရန်ဝမ် နှင့် ဝိညာဉ်သခင် တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်သခင်က အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် ........ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်တုန်းက နတ်သားရဲ ရွှေငှက် နဲ့ ရက်စက်တဲ့ သားရဲ မြွေနက်ကြီးတို့ဟာ အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် မှာ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးတယ်။</p> <p>အဲဒါကလည်း ရတနာတစ်ခုကို လုယူဖို့အတွက် ဖြစ်ပုံရတယ်...”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်...</p> <p>အားလုံး၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြသည်။</p> <p>နတ်သားရဲ နှစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်လုယူစေနိုင်သည့် ရတနာဆိုလျှင် အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် ရှိ ထိုရတနာမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း ထင်ရှားနေသည်...။</p> <p>ဝမ်ရန်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ရတနာကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ ကိုးပါးကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေသော နတ်သားရဲ ရွှေငှက် သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသို့ တွေးတောရင်း...</p> <p>ဝမ်ရန်ဝမ်က ကွေ့လိကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ........</p> <p>“ကွေ့လိ... ဒီကိစ္စကို မင်းလက်ထဲ အပ်မယ်။ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် ကို သွားပါ။ အဲဒီ ရတနာဆိုတာ တကယ်ပဲ ဘာလဲဆိုတာကို စုံစမ်းခဲ့ပါ...”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ဂိုဏ်းချုပ်”</p> <p>ကွေ့လိက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>ဤနှစ်များအတွင်း ဝမ်ရန်ဝမ်သည် နတ်သားရဲ လေးကောင်ကို ဖမ်းဆီးရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကို အတိအကျ မပြောပြသော်လည်း သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းလည်း မရှိပေ...။</p> <p>ထို့ကြောင့်...</p> <p>သူသည် လေးပါးဝိညာဉ် သွေးအခင်းအကျင်း အကြောင်းကို သိထားသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအခင်းအကျင်းကို စတင်လိုက်လျှင် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမည်ကိုမူ သူ မသိသေးပေ...။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ကျင်းယွမ်ကလန်။</p> <p>တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၊ ဘိုးဘွားစင်္ကြံ။</p> <p>ဝမ်ကျန့်ယီ နှင့် ချန်စုန့် တို့သည် ကျောက်စားပွဲတစ်ခုကို ဝိုင်းထိုင်နေကြပြီး သူတို့ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ဘေးနားတွင် စစ်တုရင်ခုံ တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စစ်တုရင် ကစားနေရသော ဘဝမျိုးမှာ...</p> <p>အမှန်တကယ်ပင် အားကျစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>တောက်ရွှမ်း သည် အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်သော စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်နေသည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့ အနားယူသော ဘဝမျိုးကို လိုချင်မိသည်...။</p> <p>သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့်...</p> <p>ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ယခုအခါ ချန်စုန့်၏ အကူအညီ မရှိသဖြင့် သူသည် အရာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းနေရသလောက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ရှီဟောင် က ကူညီပေးနိုင်သည် ဆိုသော်လည်း...</p> <p>လူကြီးတစ်ယောက်အနေနှင့် ကိစ္စအားလုံးကို လူငယ်တစ်ယောက်ပေါ် ပုံချထားရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။</p> <p>“ဟင်း..........” တောက်ရွှမ်း တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် စစ်တုရင် ကစားနေကြသော ချန်စုန့် နှင့် ဝမ်ကျန့်ယီ ကို အားကျစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည် ........</p> <p>“မဖြစ်သေးဘူး... ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာရင်...”</p> <p>“ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို သူ့ဆီ ကျိန်းသေ လွှဲပေးရမယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်...</p> <p>ဝမ်ကျန့်ယီက ပြုံးလျက် ........ “ဟားဟားဟား... တောက်ရွှမ်း၊ တောက်ရွှမ်း၊ မင်းတောင် သူတပါးကို အားကျတတ်တဲ့ နေ့ ရှိသေးတာပဲကိုး................”</p> <p>“ဂျိချန်းဖန် ဘယ်တော့လောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာမလဲ သိချင်မိတယ်........” ချန်စုန့် တန်ခိုးရှင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ထံမှ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ် ၏     စစ်မှန်သော အငွေ့အသက်  များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်  သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တောက်ရွှမ်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အနည်းငယ် သပ်လိုက်ရင်း ........ “မကြာခင် ဖြစ်မှာပါ။ သူက အများဆုံး ဆယ်နှစ်လို့ ပြောထားတာ အခု ကိုးနှစ် ရှိပြီဆိုတော့... ဖြစ်နိုင်တာက...”</p> <p>“သူ မကြာခင်မှာပဲ ပြန်ထွက်လာတော့မှာပါ”</p> <p>ချန်စုန့် က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>“ဝုန်း........................”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်...</p> <p>အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော အငွေ့အသက် တစ်ခုသည် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်တောင်ကုန်းမှ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာပြီး ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးသို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်........”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>အလွန်တောက်ပလှသော ဓားအသိ တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။ အဆုံးမဲ့သော ဓားအလင်းတန်းများမှာ မတုန်မလှုပ်သော ဓားအသိနှင့်အတူ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ခွဲထုတ်ပစ်နိုင်တော့မည့်အလား ပျံ့နှံ့သွား၏...။</p> <p>“ဝုန်း........................”</p> <p>အဆုံးမဲ့ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>အလွန်နက်ရှိုင်းလှသော ယင်နှင့်ယန် ထိုက်ကျိပုံရိပ် ကြီးတစ်ခုမှာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်တောင်ကုန်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အံ့အားသင့်ဖွယ် အပြောင်းအလဲမှာ ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ................”</p> <p>“ဟင်း........ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အငွေ့အသက်........ ဒါက ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ထက် အများကြီး သာလွန်နေတာပဲ........”</p> <p>“မြန်မြန်ကြည့်........ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ကနေ ဘာလို့ ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကြီး ထွက်လာတာလဲ........ ရတနာတစ်ခုခု ပေါ်လာတာများလား........”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး........”</p> <p>“အဲဒီ ထိုက်ကျိပုံရိပ်က တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ရဲ့ နောက်တောင်ကုန်းကနေ ထွက်လာတာ၊ အဲဒါက...”</p> <p>“လကြည့်မျှော်စင် ရှိတဲ့ ဘက်ပဲ........”</p> <p>“လကြည့်မျှော်စင်........”</p> <p>“ဒါဆိုရင်...”</p> <p>ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အံ့အားသင့်ဖွယ် အပြောင်းအလဲမှာ ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးကို အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့အားလုံး ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုလူမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လူအများဘက်သို့ ကျောခိုင်းထားသော သန်မာထူးခြားသည့် ကျောပြင်ရှိသည်။</p> <p>နက်မှောင်သော ဆံနွယ်ရှည်များမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် အဆုံးမဲ့ ဓားအသိများမှာ လည်ပတ်နေ၏...။</p> <p>“ဝုန်း........................”</p> <p>အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော အငွေ့အသက် တစ်ခုသည် သူ့ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ........</p> <p>ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ပဲ................</p> <p>အဆုံးမဲ့သော ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်၏ နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။</p> <p>နက်ရှိုင်းသော တာအိုအငွေ့အသက်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p>ထိုအလင်းတန်းများနှင့် ထိတွေ့ရသူတိုင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်သွားကြပြီး နှလုံးသားထဲတွင်လည်း အမည်မသိသော နားလည်သဘောပေါက်မှုများကို ရရှိသွားကြသည်...။</p> <p>“ဝှစ်........”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>ရွှေလည်းမဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းလည်းမဟုတ်သော ကျောက်ဓားတစ်လက်မှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူသည် ထိုကျောက်ဓားကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ခုတ်ချလိုက်ရာ........</p> <p>“ဒိုင်း........................”</p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p>အဆုံးမဲ့သော ဓားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>တောက်ပလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် ဓားအသိများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>အဝေးမှ ကြည့်လျှင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်သည် သူ၏ ဓားကို ကောင်းကင်သို့ ချိန်ရွယ်လျက် လူအများအား ကျောခိုင်းထားသည်။ သူသည် ကောင်းကင်အထက်နှင့် မြေပြင်အောက်၌ သူတစ်ယောက်တည်းသာ အမြတ်ဆုံး ဖြစ်နေသည့်အလား...။</p> <p>ဤသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အငွေ့အသက် ပင်.....</p> <p>အတိတ်ကာလ၌ ဘိုးဘေးကြီး ကျင်းယဲ့ သည် ၁၃ နှစ်ကြာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင်မူ ဂျိချန်းဖန် သည်လည်း ကိုးနှစ်ကြာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး....</p> <p>လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်...</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save