Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၇၄</h2> <h2 style="text-align:center"> ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သော ဓားတစ်လက်..... တောင်ထိပ်အားလုံးမှ ဦးညွှတ်ခြင်း.</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>“ဝုန်..”</p> <p>တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်ဘက်တွင်...</p> <p>တောက်ပလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် ဓားစွမ်းအင်တန်းများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။</p> <p>အဆုံးမဲ့သော ဓားအသိ များမှာ တားဆီး၍မရသော ဓားအရှိန်အဝါ နှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ရုတ်တရက် ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ခဏတာအတွင်း ကျင်းယွမ်၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။</p> <p>ရေတွက်မရနိုင်သော တပည့်  များမှာ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်ကြီးတစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုလူရိပ်သည် သတ္တဝါအားလုံးကို ကျောခိုင်းထားသည်။</p> <p>သူသည် ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ် ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံ့နေကာ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်း ကျောက်ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။</p> <p>“ဝှစ်.......”</p> <p>ကြီးမားလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် နတ်ဓားကြီးတစ်ခုမှာ ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p>ထိုက်ကျိပုံရိပ်  ကြီးမှ ထိုက်ကျင်း နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်း များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်...။</p> <p>ဤသို့သော အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကို...</p> <p>ကျင်းယွမ်ကလန်မှ တပည့်များသာမက မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ အချို့သော တစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံသူများ  ပင်လျှင် မျက်မြင်တွေ့ရှိလိုက်ကြရသည်။</p> <p>“ဝုန်း…”</p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာသည်။</p> <p>ခန့်ညားထည်ဝါသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်သည် ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကို နင်းလျက်၊ ကျူးရှန်းဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏နောက်တွင် ကြီးမားလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် နတ်ဓားကြီး ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အဆုံးမဲ့သော ဓားအသိများမှာ ဝဲလည်နေ၏...။</p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်သည် သူ၏ ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ ကိုးပါးကောင်းကင်ယံ ဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး လက်ထဲရှိ ကျူးရှန်းဓားကို ရုတ်တရက် စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>“ဓားဖြင့် ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်ခြင်း”</p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p>“ဝုန်း…”</p> <p>အဆုံးမဲ့သော ဓားစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော ဓားအသိများမှာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ရုတ်တရက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်...။</p> <p>“ဝုန်း….”</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...</p> <p>ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အားလုံးက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယခင်က ငြိမ်သက်နေသော ကောင်းကင်ယံမှာ ဤဓားတစ်ချက်ကြောင့် ရုတ်တရက် ထက်ဝက်ကွဲသွားရသည်။ မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ တိမ်တိုက်များမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ထိုနေရာ၌ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်...။</p> <p>“ဝှစ်..”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>နတ်အလင်းတန်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းထဲတွင် လှိုင်းထနေသည်။</p> <p>မရေမရာ မြင်တွေ့နိုင်သော ကောင်းကင်တံခါး တစ်ခုမှာ ထိုအက်ကြောင်းအတွင်း လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>မည်သူမျှ ဤမြင်ကွင်းကို သတိမထားမိလိုက်ကြသော်လည်း ကောင်းကင်ယံထက်မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်မှာမူ စဉ်းစားဟန်ရှိသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။</p> <p>နတ်သက်ကြွေ ကောင်းကင်တံခါး လား။</p> <p>စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၊ ကျင့်ကျူးဆောင်။</p> <p>ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲမှာ ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးကို အာရုံစိုက်စေခဲ့ပြီး ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များမှာလည်း တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်မှ အံ့အားသင့်ဖွယ် အပြောင်းအလဲကို ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်မှာပင် သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>“တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်မှာ တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်တာလဲ”</p> <p>“ဘာလို့ ဒီလောက် အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်ကုန်ရတာလဲ။ ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်နေတာများလား”</p> <p>ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ အမျိုးသမီးတပည့်များမှာ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။</p> <p>အငယ်ဆုံးလေး ရှောင်ရှီ က ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အဆုံးမဲ့ တောက်ပနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်...။</p> <p>“ဝှစ်..”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်...</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကိုးပါးကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးလေး  တစ်ပါးကဲ့သို့ လူတစ်ဦး တောင်တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမသည် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ရှိ အပြောင်းအလဲများကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“သူပဲ... သူပဲ”</p> <p>“သူ ဖြစ်ရမယ်၊ သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီ”</p> <p>လုရွှယ်ချီ ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p>သွယ်လျလှပသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး အပြစ်ပြောစရာမရှိသော မျက်နှာလေးမှာလည်း ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ အေးစက်သော အငွေ့အသက်  များမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား...။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ အမျိုးသမီးတပည့်များ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီ ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အမူအရာကို ပြသရသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။</p> <p>ဖြစ်နိုင်တာက...</p> <p>သူတို့အားလုံး ထိုပြိုင်ဘက်ကင်း လှပခန့်ညားသော လူငယ်လေးကို တစ်ပြိုင်နက် သတိရလိုက်ကြသည်။ သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ အမှန်တကယ် ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီလား။</p> <p>“တောက်.......”</p> <p>ပေါ့ပါးသော ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးခြားသော ကျော့ရှင်းမှုရှိသည့် တာအိုသခင်မ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဆရာ”</p> <p>တပည့်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“အင်း” တာအိုသခင်မ (ရွှယ်ယွဲ့) က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>သူမသည် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ် ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ ဘာတွေးနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။</p> <p>“ဆရာ”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ဂျိ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီ”</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ သူမသည် စကားပြောချင်သော်လည်း တုန့်ဆိုင်းနေကာ၊ တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...</p> <p>တာအိုသခင်မ (ရွှယ်ယွဲ့) က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် ....... “သွားကြစို့... ငါနဲ့အတူ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး သွားကြည့်ရအောင်”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ....... “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ” ဟု အမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဝှစ်.......”</p> <p>ဓားအလင်းတန်း လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ ဓားကို စီးလျက် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>မတတ်နိုင်ပေ။</p> <p>ဆယ်နှစ်နီးပါးကြာ လွမ်းဆွတ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မေ့ပျောက်ရန် ခက်ခဲလှပါသည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်၊ လျိုကျင်းခန်းမ။</p> <p>နေ့လယ်စာ စားနေကြသော လူအားလုံးမှာလည်း တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်မှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံး သူတို့၏ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ချလိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်...။</p> <p>“ဒါက”</p> <p>ကျန့်ပူယီ နှင့် စူးရူ တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု မရေမရာ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဖေဖေ… မေမေ”</p> <p>“ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလို့ ထင်လား”</p> <p>လှပသော အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး (ကျန့်လင်းအာ) သည် စူးရူ၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ခါကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးနေသည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ကျန့်ပူယီက အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။</p> <p>“အဟမ်း၊ အဟမ်း”</p> <p>“ဟုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဟုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်”</p> <p>“ငါတို့ သွားကြည့်ရင် သိရမှာ မဟုတ်လား”</p> <p>သူ့စကားဆုံးသည်နှင့်...</p> <p>ကျန့်ပူယီသည် သူ၏ နတ်လက်နက် ဖြစ်သော ချီယန်နတ်ဓား ကို ပထမဆုံး ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဓားကို စီးလျက် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>“လင်းအာ... တို့လည်း သွားကြည့်ကြရအောင်”</p> <p>စူးရူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အမူအရာတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရပေ။ သူမ၏ အကြည့်မှာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ် ဘက်သို့ မကြာခဏ ရောက်ရှိနေပြီး အမှန်တရားမှာ သူမ စိတ်ထဲကအတိုင်း ဖြစ်နေပါစေဟု မျှော်လင့်နေမိသည်...။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့.......”</p> <p>ကျန့်လင်းအာသည်လည်း မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ နတ်လက်နက်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အနီရောင် ဝတ်စုံလေးမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ လေထုကို ထိုးဖောက်ကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>စူးရူသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p>သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ကျင်းယွမ်၏ အပြင်ဘက် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာ။</p> <p>ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၊ မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်။</p> <p>ဗလာကျင်းနေသော ရွှမ်ယင်းခန်းမ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်။</p> <p>သွယ်လျလှပကာ မြင့်မြတ်သော လူရိပ်တစ်ခု ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်နေပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများမှာ တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားကာ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။</p> <p>သူမသည် ကျင့်ကြံနေသည့်အလား ရှိနေသည်။</p> <p>“ဟင်”</p> <p>ရုတ်တရက် ကျင့်ပင်အာ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ထလိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ကျင်းယွမ်ကလန် ရှိရာ ဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်။</p> <p>“ဝုန်း…”</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် ထိုကြီးမားလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် ဓားစွမ်းအင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ...</p> <p>သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p>“ရှင်... တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလား........”</p> <p>ကျင့်ပင်အာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။</p> <p>ခဏတာအတွင်း သူမသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ရွှမ်ယင်းခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နတ်လက်နက် ဖြစ်သော ခရမ်းရောင်အလင်းဓားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး လေထုကို ထိုးဖောက်ကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>ကျင်းယွမ်၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုလုံးမှ ဓားအလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ဆက်တိုက် ထိုးတက်နေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုက်ကျင်း နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းများ၏ လမ်းညွှန်မှုကို လိုက်နာလျက် ဓားများကို စီးကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။</p> <p>“ဝုန်း…”</p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်မှ ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>ယင်နှင့်ယန် အရောင်များသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ထိုက်ကျင်း နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထိုအလင်းတန်းများသည် ကျင်းယွမ်၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုရှိ နေရာအသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲကာ ကျဆင်းသွားတော့သည်...။</p> <p>ထိုက်ကျင်း နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းများနှင့် ထိတွေ့ရသော တပည့်တိုင်း...</p> <p>သူတို့၏ စိတ်များ ကြည်လင်သွားသည်ကို ခံစားရပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာလည်း အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save