Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၇၅</h2> <h2 style="text-align: center;">လေနှင်းများကြားမှ ဆုံစည်းမှု...... တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွမ်းဆွတ်ရခြင်းသည် အဆုံးမရှိ.</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်ဘက်၊ လကြည့်မျှော်စင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကျူးရှန်းဓား ကို ကျင့်ကြံခြင်းဂူ အတွင်းသို့ ပြန်လည်ထားရှိပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဤနေရာတွင် ကိုးနှစ်ကြာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း...</p> <p>အချိန်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိပ်ပြီး သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချိန်အများစုတွင် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် တာအိုကို ဆင်ခြင်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရာ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကိုးနှစ်တာအတွင်း...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်အချို့ကိုလည်း သုတေသနပြုခဲ့ပြီး အစွမ်းထက်သော ဓားသိုင်း အချို့ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။</p> <p>ဤဓားသိုင်းများသည် အနာဂတ်တွင် ကျင်းယွမ်ကလန် အတွက် အဖိုးတန် အမွေအနှစ်  တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အမြင်အရမူ...</p> <p>ဓားသိုင်းဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။</p> <p>သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အဆုံးမဲ့သော ဓားအသိ များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဓားတစ်ချက် ခုတ်လိုက်တိုင်းတွင်လည်း အထူးကဲဆုံးသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် အခြားသူများအတွက် ခုခံရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်...။</p> <p>၎င်းမှအပ...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ရှေးဟောင်း စုန်းအတတ်ကျမ်း၏ အမွေအနှစ်ကို အသုံးပြုကာ နတ်မီးမှန် ကိုလည်း အထူးတလည် သုတေသနပြုခဲ့ပြီး ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ လျှို့ဝှက်မီးအခင်းအကျင်း ကို တည်ဆောက်မည့် နည်းလမ်းကို အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်...။</p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p>ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ လျှို့ဝှက်မီးအခင်းအကျင်း၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်နိုင်ရန်အတွက် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ဖန်ရှန်းဂူ သို့ အချိန်ပေး၍ သွားရောက်ကာ ထိုနေရာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ရှိသော ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင်မှာ အမှန်တကယ် မည်သို့သောအရာ ဖြစ်သည်ကို လေ့လာရန် လိုအပ်နေသေးသည်။</p> <p>ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင်အကြောင်းကို နားလည်မှသာ...</p> <p>၎င်းကို နတ်မီးမှန်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ လျှို့ဝှက်မီးအခင်းအကျင်း၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“အင်း... သွားရင်းနဲ့ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး ကိုလည်း တစ်ခါတည်း ကယ်ထုတ်ခဲ့လို့ ရတာပဲ” ဟု ဂျိချန်းဖန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ ကျိန်ဆိုဝံ့သည်မှာ...</p> <p>သူသည် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင်ကို သွားကြည့်ချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ခြောက်မြီးစီနီယာအစ်ကို၏ မိခင်ကို ကူညီကယ်တင်ပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး သို့မဟုတ် ရှောင်ပိုင်  နှင့် ပတ်သက်၍မူ...</p> <p>သူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပါ။</p> <p>အကယ်၍ သူ လိမ်ပြောနေခြင်းဖြစ်ပါက မိုးကြိုးပစ်ခံရပါစေသတည်း။</p> <p>“ဝုန်း........................”</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံ ခပ်အုပ်အုပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p>တိုက်ဆိုင်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ... မဟုတ်လား........</p> <p>သူသည် စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို အသာအယာ ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဝှစ်.......”</p> <p>လမ်းမပေါ်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့်...</p> <p>ဘိုးဘွားစင်္ကြံ ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>တာအိုအဘိုးကြီး သုံးပါးသည် အတူတူထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေကြသည်။</p> <p>အချို့က လက်ဖက်ရည်သောက်နေပြီး အချို့က စစ်တုရင် ကစားနေကြရာ အမှန်တကယ်ပင် ကြည်နူးစရာကောင်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြခြင်းပင်...။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်၊ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလား........” တောက်ရွှမ်း က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ကျန့်ယီ က စစ်တုရင်နယ်ရုပ် တစ်ခုကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ ..... “တပည့်ကောင်းလေး... မင်း ကိုးနှစ်တောင် ကျင့်ကြံခဲ့တာဆိုတော့ အခု ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ........” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချန်စုန့် ကလည်း သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ....... “ဆရာ... တပည့်က ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်”</p> <p>“........................”</p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ...</p> <p>သူတို့ သုံးဦးလုံး၏ အမူအရာမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်........</p> <p>သူက တကယ်ပဲ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တာလား........</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ သက်တမ်းက စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ........</p> <p>အများဆုံးရှိမှ ၁၄ နှစ်ဝန်းကျင်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား................</p> <p>၁၄ နှစ်အတွင်းမှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တယ်........</p> <p>ဒါကတော့...</p> <p>တောက်ရွှမ်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ချီးကျူးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်......</p> <p> “ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်........ အခုဆိုရင် တို့ ကျင်းယွမ်ကလန်မှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက် ရှိသွားပြီ........”</p> <p>ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်........</p> <p>လောကကြီးကို စိုးမိုးနိုင်တဲ့ အလားအလာ ရှိနေပြီ........</p> <p>“သုံးယောက်ပဲလား........”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန့်ပူယီ ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်း မပြုမီကပင် ကျန့်ပူယီသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် နတ်စာအုပ် နှစ်တွဲကိုလည်း ရရှိထားရာ၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည်လည်း ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့လောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား........</p> <p>ဒါဆိုရင်...</p> <p>ကျင်းယွမ်ကလန်မှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်တည်း ဘယ်ရှိပါ့မလဲ........</p> <p>လေးယောက်တောင် ဖြစ်ရမှာပေါ့........</p> <p>“သွားကြစို့... ယူကျင်းခန်းမ မှာ စကားပြောကြတာပေါ့။ သူတို့အားလုံး ရောက်နေလောက်ပြီ”</p> <p>တောက်ရွှမ်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ပြန်ထွက်လာသည့် သတင်းမှာ အတော်လေး ကြီးကျယ်လှသည်။</p> <p>ကျင်းယွမ်၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုမှ လူများအားလုံး ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>သူသည် ဝမ်ကျန့်ယီ နှင့် ချန်စုန့် တို့ကို ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် တောက်ရွှမ်း၏ နောက်မှ လိုက်၍ ယူကျင်းခန်းမသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>“ဝှစ်..........”</p> <p>တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>တောက်ပလှသော အပြာရောင် ဓားရောင်စဉ်မှာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>အေးမြကျော့ရှင်းသော အမျိုးသမီး (လုရွှယ်ချီ) သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးဖြင့် လွင့်ပျံ့နေပြီး၊ သူမ၏ ဆံနွယ်များ ဝဲနေကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သက်တန့်တံတားကို ဖြတ်ကျော်ကာ တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်...။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်...</p> <p>သူမသည် ယူကျင်းခန်းမ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>သူမ၏ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များက ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေရသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည်။</p> <p>ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ...</p> <p>ဖြူစင်သော ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး တစ်ဦးသည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဂိုဏ်းချုပ် တောက်ရွှမ်းနှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ကိုးနှစ်ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ...။</p> <p>သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားလှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံမှာ လွင့်နေပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျော့ရှင်းမှုများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p> သူမ၏ အလျင်စလို ခြေလှမ်းများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက စိုက်ကြည့်နေပြီး တုန်ယင်နေသော အသံလေးဖြင့် .........</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ဂျိ........”</p> <p>အေးမြသော ထိုအသံလေးထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ဖြူစင်သော ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။</p> <p>သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ခန့်ညားလှပသော မျက်နှာထက်တွင် ပြုံးယောင်လေး ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော အေးမြကျော့ရှင်းသည့် အမျိုးသမီးလေးကို ကြည့်ကာ...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ လက်မောင်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ဟလိုက်သည်။</p> <p>“ဝှစ်.........”</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် သူမကိုယ်သူမ ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူမသည် လျင်မြန်သော ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂျိချန်းဖန် ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဖျတ်........”</p> <p>သူမသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကလေးများဖြင့် သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလွှတ်ရဲတော့ပေ...။</p> <p>“ကိုးနှစ်ဆိုတာ အရမ်းကြာလွန်းတယ်”</p> <p>“နောက်ဆိုရင် ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့တော့”</p> <p>“ဟုတ်ပြီလား........”</p> <p>ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ ပါသော တုန်ယင်သည့် အသံလေးမှာ သူ၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ အမူအရာမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် ........</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>သူ့စကားဆုံးသည်နှင့်...</p> <p>သူသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ လူသားလေးကို တင်းကြပ်စွာ ပြန်လည် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်နေမိသည်။</p> <p>ကိုးနှစ်တာ ကွဲကွာခဲ့ရသည်...</p> <p>သူသည်လည်း လွမ်းဆွတ်ရခြင်း၏ နာကျင်မှုကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း........</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အနီးနားရှိ တောက်ရွှမ်းသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကြားထဲမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်...။</p> <p>ယူကျင်းခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် ကျင်းယွမ် တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုလုံးမှ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များ ရောက်ရှိနေကြသည်။</p> <p>စူးရူ က မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ........</p> <p> “ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာအစ်ကို၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလား........” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤစကားကို ကြားသော်...</p> <p>အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်” တောက်ရွှမ်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>ကျန့်လင်းအာ သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။</p> <p>သူမသည် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ယူကျင်းခန်းမ ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်...။</p> <p>ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ...</p> <p>တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်ခွင်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားတော့မည့်အလား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကြခြင်းပင်။</p> <p>“စီနီယာလု...”</p> <p>ကျန့်လင်းအာ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p>သူမသည် မပျော်မရွှင်ဖြင့် စူးရူ၏ ဘေးသို့ ပြန်ဆုတ်လာကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် စိတ်ကောက်ကာ ရပ်နေတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...</p> <p>အားလုံးက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံး ယူကျင်းခန်းမ ထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့သည် အလျင်အမြန်ပင် အားနာစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပြန်လွှဲလိုက်ကြရသည်။</p> <p>ကောင်းပါပြီ။</p> <p>ချစ်သူမောင်နှံ နှစ်ယောက်မှာ အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>နှစ်ယောက်လုံးကတော့ တကယ်ကို စိတ်အားထက်သန်နေကြတာပဲ။</p> <p>“ဟင်းးးးး......</p> <p>” စူးရူသည် ကျန့်လင်းအာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှလုံးသားထဲမှ ဖော်ပြ၍မရသော ပင်ပန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သမီးလေးရယ်...</p> <p>ဘာလို့ အမြဲတမ်း တစ်လှမ်း နောက်ကျနေရတာလဲ........</p> <p>ဂျိချန်းဖန်နဲ့ ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့တာက သမီးပဲဟာကို၊ ဘာလို့ တိုးတက်မှုက အနှေးဆုံး ဖြစ်နေရတာလဲ...။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save