Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၇၆</h2> <h2 style="text-align:center">မာနကြောင့် ဘဝပျက်ရခြင်း၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို လွှဲပြောင်းရယူရန် ပြင်ဆင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယူကျင်းခန်းမ အတွင်း။</p> <p>ချစ်သူမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွှယ်ချီကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်နေရသည်...။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွှယ်ချီ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပသော မျက်နှာလေးကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ထိလိုက်သည်။</p> <p>ကိုးနှစ်ကြာသော်လည်း ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ပြည့်စုံလွန်းနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်</p> <p>“ရွှယ်ချီ... နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီနော်”</p> <p>“မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း လှနေတုန်းပဲ”</p> <p>လုရွှယ်ချီ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် နူးညံ့သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ကို နမ်းရှုံ့ရန် တိုးကပ်သွားမိသည်...။</p> <p>“အမ်”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p>သူသည် လုရွှယ်ချီကို အမြန်ထိန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော လူများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် နမ်းနေကြပါက အတော်လေး အားနာစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>“အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်”</p> <p>“ဒီညကျမှ စောင့်ပါဦး... ငါ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို လျှို့ဝှက်လာခဲ့မယ်။ ငါ့အတွက် တံခါးဖွင့်ထားပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်...”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် တမင်တကာ အစွမ်းထုတ်မပြသရွေ့ တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့သည် သူ့ကို ကျိန်းသေ ပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ...။</p> <p>“တံခါးဖွင့်ထားပေးရမယ်”</p> <p>လုရွှယ်ချီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် အကြည့်ကို အသာအယာ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်</p> <p>“အင်း...”</p> <p>သူမ၏ အသံလေးမှာ လေသံမျှသာ ရှိသော်လည်း...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်ကမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် လုရွှယ်ချီ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ယူကျင်းခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်...။</p> <p>“ဆရာ... ဆရာကတော်”</p> <p>“စီနီယာ ဦးလေးတို့”</p> <p>ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဂျိချန်းဖန်သည် ကျန့်ပူယီနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ကျန်ရှိသော စီနီယာ ဦးလေးများကိုလည်း အလေးအမြတ်ပြု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>စီနီယာဦးလေး ကွမ်းနှင့် အခြားသူများက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။</p> <p>တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူ့ကို မျက်နှာမကောင်းပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အေးစက်သော မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ၊ စူးရှသော အကြည့်များက ဂျိချန်းဖန်၏ နောက်ကွယ်ရှိ လုရွှယ်ချီထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်...။</p> <p>လုရွှယ်ချီ၏ မျက်နှာလေး ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ...</p> <p>တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့သည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဟင်း........ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ထားလိုက်ပါတော့”</p> <p>“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မကြာခင်မှာ လက်ထပ်ကြတော့မှာပဲဟာ”</p> <p>တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့သည် အသာအယာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဤချစ်သူမောင်နှံနှစ်ဦးကို အလွန်အမင်း တားဆီးပိတ်ပင်ခြင်း မပြုတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်အမင်း တားဆီးခြင်းမှာ...</p> <p>ဆိုးကျိုးကိုသာ ဖြစ်ထွန်းစေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ အကြည့်မှာ စူးရူ၏ ဘေးနားရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးလေးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>အနီရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကျန့်လင်းအာ သည် အရပ်အမောင်း မြင့်မားကာ သွယ်လျလှပနေပြီး၊ မသိနားမလည်သော မိန်းကလေးငယ်ဘဝမှ လူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“လင်းအာ ......... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လက်မောင်းများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး ကျန့်လင်းအာကို ပွေ့ဖက်ချင်ဟန် ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဟွန်း”</p> <p>ကျန့်လင်းအာက မာနကြီးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်ကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...</p> <p>စူးရူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ မဲ့လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒီလောက် မာနကြီးတဲ့ စရိုက်မျိုး ရအောင် ဘယ်သူက အလိုလိုက်ထားတာလဲ........</p> <p>သူမနှင့် ကျန့်ပူယီတို့ကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလောက်အထိ အလိုမလိုက်ခဲ့ကြပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် .......... ...</p> <p>ကျန့်လင်းအာ၏ မာနကြီးမှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်လည်း အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် လုရွှယ်ချီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျန့်လင်းအာကို အတင်းသွားဖက်ရန်မှာလည်း မသင့်တော်ပေ။ ထားလိုက်ပါတော့လေ...။</p> <p>အရင်တုန်းက ငါ မင်းကို အရမ်းအလိုလိုက်ခဲ့တာပဲ။</p> <p>အခု မင်းလည်း လူကြီးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ငါ ဆက်ပြီး အလိုမလိုက်နိုင်တော့ဘူး။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် နှမြောတသဟန်ဖြင့် လက်များကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် မာနကြီးနေသော ကျန့်လင်းအာကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေမိသည်...။</p> <p>“ဝှစ်..........”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လက်မောင်းများကို ထပ်မံ ဖွင့်ဟလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဟင်..သူ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင်လာဖက်တော့မှာလား”</p> <p>ကျန့်လင်းအာသည် မာနကြီးနေသယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဂျိချန်းဖန်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အာရုံစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် လက်မောင်းများကို ထပ်မံ ဖွင့်ဟလိုက်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ...</p> <p>သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လျှို့ဝှက်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဟွန်း…</p> <p>ဟုတ်တယ်... အဲဒီလိုပဲ လုပ်စမ်းပါ။ ငါ အခု စိတ်ဆိုးနေတာ၊ မြန်မြန်လာပြီး အရင်တုန်းကလို ချော့စမ်းပါဦး။</p> <p>ကျန့်လင်းအာ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေစဉ်မှာပင်...</p> <p>“ဝှစ်..”</p> <p>ရုတ်တရက်။</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး (ကျင်းပင်အာ) သည် နောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် နုနယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>ကျန့်လင်းအာ : ...</p> <p>ငါ မေ့သွားတာပဲ။</p> <p>ကျင့်ပင်အာ လည်း ရှိသေးတာပဲ။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောချင်သော အမူအရာများ ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံး လုရွှယ်ချီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ဤ 'မိဖုရားကြီး' က တစ်ခုခု ပြောလေမလားဟု စောင့်ကြည့်နေကြခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် မည်သူက သိပါမည်နည်း။</p> <p>လုရွှယ်ချီ၏ အမူအရာမှာ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ကျင့်ပင်အာတို့ ပွေ့ဖက်နေသည်ကို မြင်သည့်အခါ အနည်းငယ်မျှသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အခြားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ပြသခြင်း မရှိပေ...။</p> <p>ဤနှစ်များအတွင်း...</p> <p>သူမသည် ကျင်းပင်အာနှင့် အဆက်အသွယ် အတော်အတန် ရှိခဲ့ပြီး၊ ရွှမ်ချာဂိုဏ်း သို့ပင် ဧည့်သည်အဖြစ် ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခဲ့ဖူးရာ...</p> <p>လုရွှယ်ချီနှင့် ကျင်းပင်အာတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ လက်ရှိတွင် အတော်လေး အဆင်ပြေနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့...</p> <p>ချစ်သူသုံးဦးကြား အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ပွားမည့် မြင်ကွင်းမျိုး ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို တန်းတူညီတူ ဆက်ဆံမည်ဆိုလျှင် အခြေခံအားဖြင့် ဘာပြဿနာမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျန့်လင်းအာ “ ဟင်.. ဒါဆို ငါကော”</p> <p>နင်တို့ ငါ့ကို လုံးဝ မေ့သွားကြတာလား။</p> <p>ဟင်း........ မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ဘယ်သူက နင့်ကို မာနကြီးခိုင်းလို့လဲ။</p> <p>မာနကြီးတာက ဘဝကို ပျက်စီးစေတာပဲ။</p> <p>“သခင်လေး......... နောက်ဆုံးတော့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီပေါ့”</p> <p>ကျင်းပင်အာ၏ အသံမှာ ယခင်အတိုင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မြူဆွယ်တတ်သော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။</p> <p>နှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ...။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ဤသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်မကျင့်ကြံမီက သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီအတွက် တင်းရန်ဆေးလုံး များကို ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကိုးနှစ်မကဘဲ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ ကြာသွားလျှင်ပင်...</p> <p>သူတို့၏ အသွင်အပြင်မှာ ပြောင်းလဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ခဏနေမှ ပြောကြတာပေါ့”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင်းပင်အာ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အင်း” ကျင့်ပင်အာက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>သူမသည် သူ့ကို ဖက်ထားရာမှ အသာအယာ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး၊ လုရွှယ်ချီနှင့်အတူ ဂျိချန်းဖန်၏ ဘယ်နှင့်ညာတွင် ရံလျက် ရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...</p> <p>ကျန့်လင်းအာ၏ မျက်နှာလေး ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘယ်ဘက်ရော ညာဘက်ရော နေရာယူသွားကြပြီဆိုတော့ ငါ့အတွက် နေရာမကျန်တော့ဘူးပေါ့... ဟုတ်လား။</p> <p>“အဟမ်း အဟမ်း”</p> <p>တောက်ရွှမ်းက အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်တို့ စကားပြောပြီးသွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးကို ယူကျင်းခန်းမ ထဲသို့ ဆွေးနွေးရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းယွမ် တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုလုံးမှ ခေါင်းဆောင်များ စုံလင်စွာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တောက်ရွှမ်းသည် လွန်ခဲ့သော ကိုးနှစ်တာကာလအတွင်း ရှန်ကျိုးနယ်မြေတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာ အကြီးအငယ်များကို ပထမဆုံး အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>သို့မှသာ ဂျိချန်းဖန်အနေနှင့် အခြေအနေများကို သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မှ သူသည် အဓိက အကြောင်းအရာသို့ ကူးပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“အခု ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်က တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီ၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကလည်း လုံလောက်နေပြီဆိုတော့...</p> <p>သူ ငါ့ဆီကနေ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူး ကို လွှဲပြောင်းရယူဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ်။ဂျူနီယာ ညီငယ်၊ ညီမငယ်တို့ ဘယ်လိုထင်ကြလဲ”</p> <p>တောက်ရွှမ်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်...</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များမှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ရှီဟောင် နှင့် ချူယွီဟုန်း တို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပါးနပ်စွာဖြင့် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်သာ နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့မှာ လူငယ်မျိုးဆက်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အချို့သော ကိစ္စရပ်များမှာ သူတို့ ဝင်ရောက်ပြောဆိုရန် မသင့်တော်ပေ။</p> <p>ကျန့်ပူယီသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး  “ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာအစ်ကို... ဒါက နည်းနည်း စောလွန်းမနေဘူးလား။ ခုနစ်ယောက်မြောက်လေးက သူ...”</p> <p>တောက်ရွှမ်းက လက်ကို မြှောက်ကာ စကားဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>“မစောပါဘူး၊ လုံးဝ မစောပါဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မင်းတို့အားလုံးထက် မနိမ့်တဲ့အပြင်၊ ငါ့ရဲ့ အဆင့်နားကိုတောင် ကပ်နေပြီ...”</p> <p>“ဒီလောက် ကျင့်ကြံမှုမျိုးနဲ့ဆိုရင်...”</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို လွှဲယူဖို့က အလုံအလောက်ထက်တောင် ပိုနေပါသေးတယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်...</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဂိုဏ်းချုပ် တောက်ရွှမ်း နားအထိ ကပ်နေပြီ ဟုတ်လား။</p> <p>ဒါဆိုရင် အဲဒါက...</p> <p>ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်ကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေသည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ အငွေ့အသက် ကို တမင်သက်သက် ထုတ်မပြသလို၊ ရှင်းပြရန်အတွက်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။</p> <p>ယခင်အတိုင်းပင်...</p> <p>သင်၏ အစွမ်းနှင့် ဂုဏ်သတင်းသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ စကားပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p>သဘာဝအတိုင်းပင် သင့်အတွက် တစ်စုံတစ်ဦးက ရှေ့ထွက်ပြောပေးလာပေလိမ့်မည်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save