Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၇၇  </h2> <h2 style="text-align:center">ညဘက်တွင် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ တိတ်တဆိတ် ကျူးကျော်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယူကျင်းခန်းမ အတွင်း။</p> <p>လုံးက ဂျိချန်းဖန်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် အံ့အားသင့်သလို ခံစားရသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း စိတ်အေးသွားကြပုံရသည်။</p> <p>မှန်ပေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင်...</p> <p>ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပါဦးမည်လော။</p> <p>ရှင်းနေသည်မှာ... မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်အတွက်မူ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ စားသောက်ရသလောက်ပင် လွယ်ကူနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>စူးရူ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့၏ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် မှ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ၏ ဘေးတွင် တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့  သည်လည်း ဂျိချန်းဖန်ကို ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာလည်း တုန်လှုပ်နေရသည်။</p> <p>ထိုက်ကျင်း…</p> <p>ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ပဲ။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသော တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များ မှာလည်း တုန်လှုပ်နေကြသည်။</p> <p>ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်...</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် တောက်ရွှမ်းနှင့်ပါ ပေါင်းလိုက်လျှင်...</p> <p>သူတို့၏ ကျင်းယွမ်ကလန် တွင် ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦး ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့်ဆိုလျှင် ကျင်းယွမ်ကလန်သည် လောကကြီးကို စိုးမိုးနိုင်ရန် အလားအလာ အပြည့်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p>မည်သူမျှ ဆက်လက် ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုကြတော့ပေ။</p> <p>အစပိုင်းတွင်မူ ဂျိချန်းဖန်သည် အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်လွန်းသည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်သာ ကျင့်ကြံရသေးသူ ဖြစ်ပြီး၊</p> <p>သူတို့ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များမှာမူ အသက်တစ်ရာကျော်နေကြသူများ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူတို့၏ အမြင်တွင်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သော ကလေးတစ်ယောက်ကို ဂိုဏ်းချုပ် ခန့်အပ်ရန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မချရသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ကန့်ကွက်မှုအားလုံးမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>အစွမ်းကသာ အကောင်းဆုံး သက်သေပင်။</p> <p>အကြွင်းမဲ့သော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ မည်သည့် အားနည်းချက်ကိုမဆို လျစ်လျူရှုထားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ငယ်ရွယ်နေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ…</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ပါရမီရှိရုံသာမက ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၌ ရှိသင့်သည့် ခန့်ညားထည်ဝါမှုမျိုးလည်း ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>တောက်ရွှမ်း က သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာ သပ်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်... မင်းမှာကော တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိသေးလား”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး တောက်ရွှမ်းကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည် “ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာ ဦးလေးကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ၊ တပည့်မှာ ဘာကန့်ကွက်မှုမှ မရှိပါဘူး”</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဘယ်အချိန်မှာ လွှဲယူရမလဲဆိုသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ လက်ရှိအစွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် လောကတွင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သူ မရှိတော့ပေ။</p> <p>  သားရဲနတ်ဘုရား ပေါ်လာလျှင်ပင်...</p> <p>သူ့ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သာ ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ လျှို့ဝှက်မီးအခင်းအကျင်း ကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားမည်ဆိုလျှင် သားရဲနတ်ဘုရားပင်လျှင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် မလုံလောက်ပေ။</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>တောက်ရွှမ်းက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်သည်</p> <p>“ဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူး လွှဲပြောင်းဆက်ခံပွဲ အခမ်းအနားကို အခုကနေ သုံးလအကြာမှာ ကျင်းပမယ်။ သုံးလပြည့်ရင် ငါ တရားဝင် အနားယူပြီး ရာထူးကို လွှဲပေးမယ်...”</p> <p>တောက်ရွှမ်း၏ အသံမှာ ကြည်လင် တည်ငြိမ်လှသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူး ဆက်ခံပွဲကို သုံးလအကြာမှ ကျင်းပရန် သတ်မှတ်ရသနည်း။</p> <p>၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသည်။</p> <p>လောကရှိ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် ၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ကျင်းယွမ်ကလန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသည်။</p> <p>ရာထူးဆက်ခံပွဲ အခမ်းအနားတွင်...</p> <p>သူတို့သည် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်ရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးကို ဖိတ်ကြားကာ အခမ်းအနားကို လာရောက် စောင့်ကြည့်စေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်...</p> <p>အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ရန် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု လိုအပ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် တပည့်များကို ဂိုဏ်းအသီးသီးသို့ လွှတ်ကာ ဖိတ်စာများ ပေးပို့ခြင်းနှင့် အခမ်းအနားသို့ လာရောက်ရန် ဖိတ်ကြားခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်...။</p> <p>ဤကဲ့သို့ အသွားအပြန် လုပ်ငန်းစဉ်များမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။</p> <p>သုံးလဆိုသည်မှာ အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။</p> <p>တောက်ရွှမ်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဂျိချန်းဖန်ထံသို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို အလျင်အမြန် လွှဲပေးချင်နေရသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ နားမလည်ကြပေ။</p> <p>သူ ရာထူးကို ငြီးငွေ့နေပြီလား…</p> <p>အမှန်စင်စစ်...</p> <p>ထိုအကြောင်းပြချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ကျင်းယွမ်ကလန်၏ များပြားလှသော ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရသည်မှာ တောက်ရွှမ်းအတွက် ခေါင်းကိုက်စရာပင်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ချန်စုန့် က ကူညီပေးခဲ့စဉ်က သူသည် ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ နေနိုင်ခဲ့သော်လည်း...</p> <p>ယခုအခါ ချန်စုန့်က အငြိမ်းစားယူကာ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကိစ္စအဝဝကို မအားမလပ် ကိုင်တွယ်နေရသဖြင့် စိတ်ပျက်လာပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို အမြန်ဆုံး လွှဲပေးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချန်စုန့်နှင့် ဝမ်ကျန့်ယီ တို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အပန်းဖြေနေကြသည်ကို မြင်ရသည်မှာ...</p> <p>သူ တကယ်ကို အားကျမိသည် မဟုတ်ပါလား........</p> <p>ရာထူးဆက်ခံမည့် အချိန်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် တောက်ရွှမ်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။</p> <p>သူသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ၊ ဂျိချန်းဖန်တွင် လုပ်စရာများ ရှိနေဦးမည်ကို သိသဖြင့် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ...။</p> <p>သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လူအားလုံးကို ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ရွှယ်ချီ... တို့ ပြန်ကြရအောင်”</p> <p>တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့ သည် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် လုရွှယ်ချီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်ကို မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ စိတ်မကောင်းသော အမူအရာဖြင့် သူမ၏ ဆရာဘက်သို့ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဂျိချန်းဖန် ဘာမှမပြောပေ။</p> <p>သူသည် လုရွှယ်ချီကို အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်သာ အရိပ်အမြွက် ပြလိုက်သည်။</p> <p> ဒီည ငါ့အတွက် တံခါးဖွင့်ထားပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်...။</p> <p>လုရွှယ်ချီ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားပြီး၊ မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကာ တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့၏ နောက်မှ လိမ္မာစွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်... တို့လည်း ပြန်ကြရအောင်လေ”</p> <p>စူးရူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကတော်”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>သူသည် ကျင့်ပင်အာ ကို ဘေးနားမှ ခေါ်ဆောင်ကာ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်အဖွဲ့နှင့်အတူ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ကိုးနှစ်တာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံစဉ်က အတွေ့အကြုံများကို သူ၏ ဆရာနှင့် ဆရာကတော်တို့ကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>မကြာမီ နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်နှင့် အဖွဲ့သားများသည် လျိုကျင်းခန်းမ  တွင် အတူတူ ညစာ စားခဲ့ကြသည်။ တုပိရှူး ၏ ချက်ပြုတ်မှု အရည်အချင်းမှာ ယခင်အတိုင်းပင် စားမဝင်လောက်အောင် ဆိုးရွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ညစာစားပြီးနောက် လူတိုင်း အနားယူရန် ပြန်သွားကြသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင်းပင်အာ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်  “ဒီည ငါ့အတွက် တံခါးဖွင့်ထားပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ ငါ မင်းရဲ့ အစ်မလု ဆီကို ခဏသွားပြီးမှ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်...”</p> <p>ကျင်းပင်အာ၏ စရိုက်မှာ ပို၍ နူးညံ့သည်။</p> <p>သို့မဟုတ်လျှင် သူမသည် ပို၍ နားလည်မှု ရှိသည်ဟု ဆိုရမည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမသည် ၎င်းကို ကြားပြီးနောက် မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။</p> <p>“သခင်လေး....... ဒါဆို ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်နော်” ကျင်းပင်အာ၏ မျက်လုံးများမှာ လှိုင်းထနေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ပင် မြူဆွယ်နေပုံရသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် မျက်ခုံးအသာ ပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် ရှေ့မှ လူသားလေး၏ ပါးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ပြီး  “ငါ မင်းကို အခန်းအထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့.......” ကျင်းပင်အာက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူမကို ရွှမ်ချာဂိုဏ်းအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p>ညဦးယံ အချိန်သို့ ရောက်သည့်အခါ...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် အသက်ကို အောင့်ထားကာ အာရုံစူးစိုက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အငွေ့အသက်အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ ကင်းလှည့်နေသော တပည့်များကို ရှောင်ကွင်းကာ နောက်ဆုံးတွင် လုရွှယ်ချီ၏ အခန်းကို အောင်မြင်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်...။</p> <p>လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ...</p> <p>အခန်းတံခါးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဟနေသော နေရာလေးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် သိနားလည်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်လိုက်ကာ တံခါးကိုလည်း တိတ်တဆိတ် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>…..</p> <p>အခန်းအတွင်းရှိ လုရွှယ်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် ကိုယ်ကြပ်ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ထားပြီး၊ ဆံနွယ်များမှာလည်း အနည်းငယ် စိုစွတ်နေကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>သူမ ရေချိုးပြီးခါစ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ...</p> <p>လုရွှယ်ချီ ခဏတာ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမ သတိပြန်ဝင်လာပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက ရှာတွေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်...။</p> <p>“ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ရောက်လာတာလဲ”</p> <p>လုရွှယ်ချီက တိုးတိုးလေး ကပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဂျိချန်းဖန် ရယ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းလိုက်ရသည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဒီလို လုရွှယ်ချီ လေးက တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းနေပေသည်.......</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save