Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၇၈</h2> <h2 style="text-align:center">ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ပခုံးထမ်းတင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းကို လွမ်းနေလို့လေ........” ဂျိချန်းဖန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လုရွှယ်ချီ  ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ရှူး...............” တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂျိချန်းဖန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ နွေးထွေးသော လေစီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လုရွှယ်ချီ၏ စိုစွတ်နေသော ဆံနွယ်များကို ခြောက်သွေ့သွားစေသည်။</p> <p>“ရှူး........... တိုးတိုးပြောပါ။”</p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ဆရာက ဘေးခန်းမှာတင် ရှိနေတာ။” လုရွှယ်ချီက ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး အစီအရင်အလံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အခန်းအလယ်သို့ ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝှစ်.......” နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မမြင်နိုင်သော လှိုင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>အသံလုံ အစီအရင်တစ်ခုသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>“အခု အဆင်ပြေသွားပြီ။”</p> <p>“ငါတို့ စကားပြောတာကို တစ်ဖက်က ကြားမှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။” ဂျိချန်းဖန်က လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ကိုးနှစ်တာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံစဉ်အတွင်း ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ လျှို့ဝှက်မီးအခင်းအကျင်း  ကို သုတေသနပြုခဲ့သလို၊</p> <p>လက်တွေ့ကျသော အစီအရင်များစွာကိုလည်း လေ့လာခဲ့ရာ ဤအသံလုံ အစီအရင်မှာ တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်...။</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံခြုံစွာ မှီနွဲ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အသာအယာ ပိတ်ထားလိုက်ရာ၊ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို စနောက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ လက်များက သူမကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို ခံစားရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဘာမှမပြောတော့ပေ...။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့က စေ့စပ်ထားပြီးသား မဟုတ်ပါလော........။</p> <p>အနည်းငယ်မျှ အသာစီးယူခြင်းက ဘာများဖြစ်သွားမှာမလို့လဲ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွှယ်ချီကို ပွေ့ဖက်လျက် အတူတူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ လူသားလေးကို ကိုးနှစ်တာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုမှ ရရှိခဲ့သော အကျိုးကျေးဇူးများကို တိုးတိုးလေး ပြောပြနေမိသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော နူးညံ့မှုများ တောက်ပနေပြီး၊ သူမ ရှေ့မှ ဖြူစင်သော ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို ကြင်နာစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>မကြာမီ ဂျိချန်းဖန် စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ လူသားလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ နှလုံးသားထဲတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>သူသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းငုံ့လိုက်ကာလုရွှယ်ချီ၏ ပြည့်စုံလွန်းသော မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်...။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာနေပြီး၊ ရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော နူးညံ့မှုများ တောက်ပနေကာ သူမ၏ ပုံမှန် အေးစက်သော အမူအရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူမနှင့်အတူ  အနမ်းတစ်ခုကို မျှဝေလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် ရှေ့မှ လူသားလေးကို အမှန်တကယ် မြတ်နိုးမိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်...။</p> <p>“ဟင်…” လုရွှယ်ချီသည် မျက်တောင် အနည်းငယ် ခတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်သည်။ ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲဟု မေးနေသည့်အလား...။</p> <p>၎င်းကို မြင်သော် ဂျိချန်းဖန်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လုရွှယ်ချီ ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် .......</p> <p>“ နောက်ထပ် တစ်နှစ်ကျော်ရင် တို့တွေ လက်ထပ်ကြတော့မှာပဲ။ ကျန်တာတွေကို အဲဒီအချိန်အထိ စောင့်ကြရအောင်...”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီ ခဏတာ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p>သူမသည် ရှေ့မှ သခင်လေးကို အရူးအမူး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားကာ ခေါင်းကို အားပါပါ ညိတ်လိုက်သည် .......“အင်း”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူမအတွက် ပြည့်စုံသော မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု၊ သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုကို ပေးချင်နေမှန်း လုရွှယ်ချီ စိတ်ထဲမှ သိနေသည်။</p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးမှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖက်ထားကြသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူ၏ ကိုးနှစ်တာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုအကြောင်း ပြောပြပြီးနောက်၊ လုရွှယ်ချီကလည်း ထိုကိုးနှစ်အတွင်း သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်ပြောပြနေသည်။</p> <p>အကျဉ်းချုပ်ရလျှင်.......ကျင့်ကြံသည်၊ ချစ်ရသူကိုစောင့်သည်၊ ကျင့်ကြံသည်၊ ချစ်ရသူကိုစောင့်သည် ပင်။</p> <p>ညတိုင်းတွင် လုရွှယ်ချီသည် ဝမ့်ယွဲ့စင်္ကြံ  သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်  ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ချစ်ရသူကိုစောင့်နေသော ကျောက်ရုပ်လေးအလား...။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>ဒီလို လူမျိုးကို ဘယ်သူက ငြင်းပယ်နိုင်ပါ့မလဲ။</p> <p>သူသည် လုရွှယ်ချီ၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ သပ်ပေးရင်း သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကြပ်စွာ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်...။</p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးမှာ ညနက်သည့်အထိ ဤအတိုင်းပင် စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။</p> <p>အချိန်လင့်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ဂျိချန်းဖန် ဆက်မနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် ဖြစ်ပြီး ကြာကြာနေလေလေ ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရဖို့ လွယ်ကူလေလေ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား...။</p> <p>“ရွှယ်ချီ... ငါ သွားသင့်ပြီ။” ဂျိချန်းဖန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်တော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ လုရွှယ်ချီကဲ့သို့ ပြည့်စုံသော လူတစ်ဦးက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့.......” လုရွှယ်ချီက မခွဲနိုင်မခွာရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ဤနေရာတွင် ကြာကြာနေလေလေ ပို၍ မလုံခြုံလေလေ ဖြစ်သည်ကို သူမလည်း သိသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ဆရာမှာ သိပ်မဝေးသော နေရာတွင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား...။</p> <p> သူမ၏ နှလုံးသားမှာလည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ရင်ခုန်သံများ မြန်နေရသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အေးဆေးလှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် နူးညံ့မှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဂျိချန်းဖန်၏ ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးလိုက်ကာ၊ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်...။</p> <p>“လိမ္မာနော်.......”</p> <p>“မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းဆီကို ငါ ထပ်လာခဲ့မယ်။” ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီ၏ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည် .......“အင်း။”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အသံလုံ အစီအရင်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှေ့မှ အလှလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>...</p> <p>... ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်သည် ရွှမ်ချာဂိုဏ်းဆီသို့ မရပ်မနား သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရွှမ်ချာဂိုဏ်းရှိ ရွှမ်ယင်းခန်းမ ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်သည့်အခါ ကျင့်ပင်အာ သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဝှစ်.......” ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျင်းပင်အာသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“သခင်လေး....... ရောက်လာပြီလား.......” ကျင်းပင်အာသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးတွင် မြင့်မြတ်သော အသွင်အပြင် အချို့ ရှိနေသည်။</p> <p>၎င်းက ဂျိချန်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စေသည်။</p> <p>ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်း၏ သမားရိုးကျ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု သူ ဝန်ခံရမည်။</p> <p>သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ နတ်သမီးလေးတစ်ပါး နှင့် တူနေသည် မဟုတ်ပါလား...။</p> <p>“ဒီကိုးနှစ်အတွင်း ဘယ်လိုနေလဲ” ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင်းပင်အာကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ အသာအယာ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ဆံနွယ်များကို သပ်ပေးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ကျင်းပင်အာသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနွဲ့လိုက်ပြီး လိမ္မာစွာ ပြောလိုက်သည် .......</p> <p>“ကျွန်မ ဘာမှ သိပ်မလုပ်ဖြစ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေကျရင် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် မှာ ရက်အနည်းငယ် သွားနေတယ်၊ တစ်ခါတလေကျရင် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်  ကို သွားလည်တယ်...”</p> <p>“ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို သွားလည်တယ်” ဂျိချန်းဖန်က သူမကို အံ့သြသလို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် .......“အစ်မလု က မင်းအပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံလဲ”</p> <p>“အစ်မလုက အရမ်းကြင်နာပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ သဘာဝက အနည်းငယ် အေးစက်နေရုံပါပဲ” ကျင်းပင်အာက တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီ၏ အေးစက်သော သဘာဝမှာ လူတိုင်းသိပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ နူးညံ့မှုမှာ ဂျိချန်းဖန် တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင်းပင်အာ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အာရုံခံလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည် .......“ကိုးနှစ်တောင် ကြာတာကို မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘာလို့ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ် တတိယအဆင့် မှာပဲ ရှိနေသေးတာလဲ”</p> <p>လုရွှယ်ချီဆိုလျှင် နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်ကြံခြင်း  ကို အားမကိုးဘဲ ကျင့်ပင်အာကို မှီတော့မည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“...” ကျင့်ပင်အာ နှုတ်ခမ်းလေး plသွားသည်။</p> <p>သူမက အားငယ်သလို ပြောလိုက်သည် .......“ကျွန်မ သခင်လေးကို အရမ်းလွမ်းနေလို့လေ။”</p> <p>လွန်ခဲ့သော ကိုးနှစ်က တစ်ကြိမ်တည်းသော နှစ်ပါးသွား ကျင့်ကြံခြင်း ကြောင့် သူမသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် အဆင့်တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ယခု ကိုးနှစ်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ် တတိယအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေးရာ ဤအရှိန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နှေးကွေးလွန်းသည်...။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမတွင်လည်း နားလည်ဆင်ခြင်ရန် နတ်စာအုပ် နှစ်တွဲ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ ဤမျှ မနှေးသင့်ပေ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် မျက်ခုံးအသာ ပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p>“မင်းက နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်းကနေ ကျင့်ကြံမှုတွေ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာဖူးတော့၊ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံပြီး တရားထိုင်ရတာကို အထင်သေးနေတာ မဟုတ်လား”</p> <p>ကျင်းပင်အာ နှုတ်ခမ်းလေး ဆူလျက် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။</p> <p>၎င်းမှာ အမှန်တရား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် အားမလိုအားမရဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး .......“ဒီနည်းလမ်းကနေ ရတဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေက နောက်ဆုံးမှာတော့ အပေါ်ယံပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုကနေ ရတဲ့ ကျင့်ကြံမှုကမှ အစစ်အမှန် ဖြစ်တာ...”</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။”</p> <p>“ငါ မင်းကို ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော၊ မင်း နားထောင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။” ဂျိချန်းဖန်သည် ဤကဲ့သို့ ပြုမူခြင်းမှာ မှားယွင်းကြောင်း ကျင်းပင်အာ နားလည်စေရန် လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့် ပြသရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ နားလည်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။</p> <p>သူမကို နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်း ကို ငြီးငွေ့သွားအောင် လုပ်လိုက်ရုံပင်။</p> <p>တစ်ခါတည်းနဲ့ အဝကြီး ပေးလိုက်ရင် ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ပခုံးထမ်းတင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save