Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၃ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆပ်ပြာတွေ သယ်လာပြီး ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ တစ်ယောက် ချန်အန်းကို ရောက်နေတာ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်လောက် ရှိနေပြီ။</p> <p>​အစပိုင်းတုန်းကတော့ ဒီအသစ်အဆန်း ပစ္စည်းလေးက အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတွေဆီကနေ သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ညတွင်းချင်းပဲ ချန်အန်းက ဝမ် မိသားစုရဲ့ ဆိုင်ရှေ့မှာ လူတန်းရှည်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​ဆိုင်ပေါက်ဝမှာ စောင့်နေကြတဲ့ သူတွေက နာမည်ကြီး အိမ်တော် အသီးသီးက အိမ်တော်ထိန်းတွေ၊ အစေခံမလေးတွေနဲ့ အလုပ်သမားတွေချည်းပဲ... သူတို့ အကုန်လုံးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ခုတည်း၊ ဆပ်ပြာ ဝယ်ဖို့ပဲလေ။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နန်းတော်ထဲက တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်တွေ အကုန်လုံး ဆပ်ပြာကို သုံးနေကြပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းက ချန်အန်း တစ်မြို့လုံးကို ပြန့်နှံ့သွားတယ်။ ဒီသတင်းကြောင့် အိမ်ပြင် သိပ်မထွက်တတ်တဲ့ အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတွေ ကြားမှာ ပွက်လောရိုက်သွားတော့တာပဲ။ မိဖုရားခေါင်ကြီး ကိုယ်တိုင် သုံးတဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှက မဖြစ်မနေ ဝယ်ရမယ့် ပစ္စည်းဖြစ်လာပြီး၊ သူတို့ကို ဆပ်ပြာဝယ်ဖို့ အလုအယက် ထွက်လာစေခဲ့တယ်။</p> <p>​ပထမဆုံး ဝယ်သွားတဲ့ ဆပ်ပြာတွေကို အိမ်ယူသွားပြီး သုံးကြည့်ပြီးတဲ့နောက် နောက်ရက်မှာတော့ ဝယ်လိုအားက မိုးပျံသွားတော့တယ်။ သူဌေးသား သခင်လေးတွေတောင် ဒီအဝယ်လုပွဲထဲ ပါလာကြတယ်။</p> <p>​"အို... ဒါ ညီလေးလီ မဟုတ်လား"</p> <p>​"အစ်ကိုကျောက်။ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ ဒီကို ဘာကိစ္စများ လာတာတုန်း"</p> <p>​"ညီလေးလီလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>​"ဟာ... ကိုယ်တွေ အချင်းချင်းပဲ၊ ရှက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မနေ့က ကျွန်တော့် နှမ ဆပ်ပြာတစ်တုံး ဝယ်လာတယ်၊ သုံးကြည့်ပြီးတော့ သူမက လုံးဝကို စွဲလန်းသွားတာ... တစ်ညလုံး ဆပ်ပြာတုံးကို ထိုင်ကြည့်နေတာဗျာ။ ကျွန်တော်လည်း သိချင်စိတ်နဲ့ ဒီမနက် ခဏငှားပြီး သုံးကြည့်လိုက်တာ၊ တကယ့်ကို အံ့သြသွားတာပဲ။ အဲဒါ ယန်ကျိ အဆောင်က မိန်းကလေး လျှို ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ ဒီနေ့ လာဝယ်တာ"</p> <p>​"ညီလေးလီ... မင်းက ငှားသုံးတာလား" သခင်လေး ကျောက် က အံ့သြတကြီး မေးတယ်။ "ငါက စမ်းတောင် မစမ်းကြည့်ရသေးဘူး၊ နှမြောစရာပဲ"</p> <p>​"အဟမ်း... ပညာတတ်တွေ အနေနဲ့ 'ငှားတယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မသုံးကြရအောင်။ ငါ ဒီအတိုင်း ယူသုံးလိုက်တာပါ" လို့ သခင်လေး လီ က ခပ်တည်တည်နဲ့ ပြင်ပြောတယ်။</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုင်တံခါးတွေ ပွင့်သွားတယ်။ လျှပ်စီးလက်သလို မြန်ဆန်တဲ့ အလျင်နဲ့ သခင်လေး လီ က သခင်လေး ကျောက် ကို ဆွဲပြီး အထဲကို အပြေးကလေး ဝင်သွားတော့တယ်။</p> <p>​ဆိုင်ပေါက်ဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ တစ်ယောက် မှင်တက်နေတယ်။ ဆပ်ပြာက ဒီလောက်အထိ ရူးရူးမူးမူး လူကြိုက်များသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့သလို၊ အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတွေ အပြင် ပြည့်တန်ဆာရုံတွေက အလှမယ်တွေပါ အဓိက ဖောက်သည်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တောင်ပိုင်းမှာတော့ လီခိုင်ယွမ် က ဧရာမ အမြတ်အစွန်းတွေကို ရိတ်သိမ်းနေတယ်။ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ အထက်တန်းလွှာ အများစုက ချန်အန်းမှာ နေကြပေမဲ့၊ အချမ်းသာဆုံး ကုန်သည်တွေကတော့ တောင်ပိုင်းမှာပဲ စုနေကြတာ၊ အထူးသဖြင့် ကျင်းလင် မြို့မှာပေါ့။</p> <p>​တကယ်တော့ ကျင်းလင် ရဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာမှုက ချန်အန်းကို ယှဉ်နိုင်နေတာ ကြာလှပြီလေ။</p> <p>​မူးယစ်ချင်းကျိုး နဲ့ ရေမွှေးက လူကြိုက်များမှု ရထားပြီးသား ဖြစ်လို့ ဒီထုတ်ကုန် နှစ်ခုက ကျင်းလင် မှာ အရောင်းသွက်လွန်းနေတယ်။ ဒါ့အပြင် ဝမ် မိသားစုရော၊ ချင် မိသားစုမှာပါ ရေမွှေး ရောင်းခွင့် မရှိဘူး... လီခိုင်ယွမ် ရဲ့ ကုန်သည်တွေဆီမှာပဲ ရှိတာ။</p> <p>​ဆပ်ပြာကလည်း ဈေးကွက်ဝင်ဖို့ အချိန် သိပ်မယူလိုက်ရဘူး။ တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်တွေ သုံးနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်း ပြန့်သွားတာနဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ပစ္စည်းပြတ်သွားတော့တာပဲ။</p> <p>​အခုဆိုရင် ကျင်းလင် ရဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဒီအံ့မခန်း ထုတ်ကုန် သုံးခု အကြောင်းကိုပဲ ဆွေးနွေးနေကြတာ။ ဇရပ်တစ်ခုမှာ ထမင်းစားနေရင်းတောင်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေတဲ့ အသံတွေကို လီခိုင်ယွမ် မကြားဘဲ မနေနိုင်ဘူး။</p> <p>​အနီးနားက စားပွဲတစ်ခုမှာ သူဌေးသား သခင်လေး တစ်ယောက်က ရေမွှေးပုလင်းလေး တစ်ပုလင်းကို ကိုင်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေတယ်။ သူက အခန်းထဲမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လမ်းလျှောက်ရင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသနေတယ်။</p> <p>​"ဒါ ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား" ဆိုပြီး သူက မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​စားပွဲက တခြား လူငယ်တွေက ကျင်းလင် ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို မသိကြတော့ ခေါင်းခါပြလိုက်ကြတယ်။</p> <p>​သခင်လေးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။ သူက ပုလင်းဆို့ကို ဖွင့်ပြီး ပုလင်းလေးကို လေထဲ ဝှေ့ယမ်းကာ ရနံ့ကို အခန်းထဲ ပြန့်လွင့်သွားစေတယ်။</p> <p>​"အာ... မွှေးလိုက်တာ" လို့ လူတိုင်းက အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ကြတယ်။</p> <p>​"ကွက်တိပဲ။ ဒါကို ရေမွှေးလို့ ခေါ်တယ်။ ဝမ်ဟွာ အဆောင်က မိန်းကလေး ရွှမ် အကြောင်းကို မင်းတို့ သိကြတယ် မဟုတ်လား"</p> <p>​"အရမ်းလှပေမဲ့... ချိုင်းနံ့ နံတဲ့ တစ်ယောက်ကို ပြောတာလား"</p> <p>​"အဲဒီတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူမရဲ့ အဲဒီရောဂါကြောင့် ဝမ်ဟွာ အဆောင်က 'ပန်းဘုရင်မ' ဆုကို နှစ်တိုင်း လွဲခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီရေမွှေးကို စသုံးကတည်းက သူမရဲ့ အနံ့ဆိုးတွေ လုံးဝ ပျောက်သွားတယ်တဲ့။ အခုဆို ပိုက်ဆံပေါတဲ့ သခင်လေးတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် သူမရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို လုနေကြတာ"</p> <p>​"တကယ်ကြီး အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်လို့လား။ အနံ့ဆိုး မှန်သမျှကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်တယ်ပေါ့။ ငါတော့ မယုံပါဘူး"</p> <p>​"တကယ်ပြောတာကွ"</p> <p>​"ဒါဆို ငါ စမ်းကြည့်မယ်" နောက်ထပ် သခင်လေး တစ်ယောက်က စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ဝင်ပြောတယ်။</p> <p>​ဂုဏ်ယူနေတဲ့ ရေမွှေးပိုင်ရှင်က ပုလင်းကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီလူငယ်က သူ့ကိုယ်ပေါ် နည်းနည်း သုတ်လိမ်းလိုက်ပြီး "ငါ့မှာလည်း ချိုင်းနံ့ ရှိတယ်။ ညီအစ်ကိုတွေ အတွက် ငါ ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ပေးမယ်" လို့ ကြေညာလိုက်တယ်။</p> <p>​ချင်းကျိုး ကို ပြန်ကြည့်ရရင် ချီမင်းသား အိမ်တော်ရဲ့ အခြေအနေက အရင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့ အတိုင်းအတာပဲ။ အိမ်တော်က တိတ်ဆိတ်ပြီး ဧည့်သည် မရှိခဲ့တဲ့ အရင်နှစ်တွေနဲ့ မတူဘဲ၊ အခုတော့ အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်နေတဲ့ လူတွေနဲ့ စည်ကားနေတယ်။ အပေါက်ဝမှာ အရမ်း ကျပ်ခဲနေလို့ ဖြတ်သွားဖို့တောင် မနည်း လုပ်ရတယ်။</p> <p>​နှစ်လလောက် အတွင်းမှာတင် ဆပ်ပြာ၊ ရေမွှေးနဲ့ မူးယစ်ချင်းကျိုး က မြောက်ပိုင်းရော တောင်ပိုင်း ဒေသတွေမှာပါ နာမည်ကြီးသွားခဲ့ပြီ။ ကုန်သည်တွေက ဧရာမ စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းကြီးကို အနံ့ရသွားပြီး၊ ငါးညှီနံ့ရတဲ့ ကြောင်တွေလို ချင်းကျိုးကို အုံတက်လာကြတယ်။</p> <p>​သဘာဝကျကျပဲ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး လုပ်ရမယ့် အလုပ်က ရှောင်မင်ကို ခစားဝင်ခွင့် တောင်းဖို့ပဲလေ။</p> <p>​ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကျီယွမ် တစ်ယောက် မဆုံးနိုင်တဲ့ လက်ဆောင်တွေ လက်ခံရလွန်းလို့ လက်တွေတောင် ညောင်းနေပြီ။ ရှောင်မင်ကလည်း မနက်တိုင်း စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံရတာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေတယ်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ဆွေးနွေးပြီးပေမဲ့လည်း ကုန်သည်တွေက ဇွဲမလျှော့ကြဘူး၊ သဘောတူညီမှု မရမချင်း ပြန်မသွားကြဘူး။</p> <p>​မထူးဆန်းပါဘူး၊ ဝမ် မိသားစုနဲ့ ချင် မိသားစုတို့ကတော့ ပိုပိုပြီး စိုးရိမ်လာကြတယ်။ ပြိုင်ဘက်တွေ အများကြီး ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး သူတို့ရဲ့ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုကို စိန်ခေါ်နေကြတာကိုး။ တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ သူတို့က ရှောင်မင်ဆီက မျက်နှာသာရအောင် လျှော့ဈေးတွေ ပေးတာ၊ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်တာတွေ အပြင်၊ ပြိုင်ဘက် ကုန်သည်တွေကို ခြိမ်းခြောက်တာ၊ အကြပ်ကိုင်တာ၊ တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်တာ စတဲ့ မသမာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုပါ သုံးလာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကြိုးပမ်းမှုတွေက သိပ်မထိရောက်ပါဘူး။</p> <p>​အကျိုးအမြတ်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက အရမ်းကို အားကောင်းလွန်းနေတာ။ "ငှက်ဟာ အစာအတွက် အသက်စွန့်သလို၊ လူဟာလည်း ဥစ္စာအတွက် အသက်စွန့်တယ်" ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ကုန်သည်တွေက တဖွဲဖွဲ လာနေကြတုန်းပဲ။</p> <p>​"မင်းသားလေး... အိမ်တော်က သိုလှောင်ရုံတွေမှာ လက်ဆောင်တွေ ပြည့်လျှံနေပြီ"</p> <p>​အိမ်တော် တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြားမှာ ဗျာများနေကြတယ်။</p> <p>​အဆက်မပြတ် ဝင်လာတဲ့ ကုန်သည်တွေကို နေရာချထားဖို့ အနားမနေ အလုပ်လုပ်ရပေမဲ့၊ အစေခံတွေကတော့ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ အရပ်ရပ်က လာတဲ့ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေနဲ့ သရေစာတွေကို အဝစားနေရတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်တယ်။ "နေရာ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်လည်း တခြား အခန်းတွေကို ရှင်းလိုက်လေ"</p> <p>​ပါးစပ်ထဲမှာ မုယောသကြားလုံးတွေ အပြည့်နဲ့ လုလော့ က အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ သူမ အကြိုက်ဆုံး သရေစာတွေ ရဖို့ ပူပန်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ... လာလည်တဲ့ ကုန်သည်တိုင်းလိုလိုက ကိတ်မုန့်တွေ၊ အချိုပွဲတွေကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူလာကြတာကိုး။</p> <p>​"အရသာရှိလိုက်တာ... ကောင်းလိုက်တာ" လို့ သူမက ပါးစပ်အပြည့်နဲ့ ရေရွတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒါ ချီမင်းသား ရဲ့ တော်ဝင်အိမ်တော်လေ။ ဒီလောက် ရှုပ်ပွနေတာ ကြည့်ရဆိုးလိုက်တာ" ပန်ယွိခွန်း က သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ရှောင်မင်က ကုန်သည်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သူ့ကို ခေါ်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အိမ်တော်ရဲ့ ရှုပ်ပွနေတဲ့ အခြေအနေကို မြင်တော့ ပန်ယွိခွန်း တစ်ယောက် တရားမဟောဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း ဆူမှာကို ကြောက်လို့ လုလော့ တစ်ယောက် နောက်ဆုတ်သွားပြီး၊ ကျီယွမ် ရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးသွားတော့တယ်။</p> <p>​ရှောင်မင်က သူ့ကို ချော့မော့ပြောလိုက်တယ်။ "ပန်အမတ်ကြီး... အိမ်တော်က လူတွေ စိတ်ကြည်နေရုံလေးပါ။ ဒီလောက်ကြီး တင်းကျပ်မနေပါနဲ့"</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း က တင်းမာနေတုန်းပဲ။ "မင်းသားလေး... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် လက်ဆောင်တွေ ဒီလောက် အများကြီး လက်ခံပြီးသွားပြီ ဆိုတော့ ဘယ်လို ဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကိုသာ မင်းသားလေး သဘောတူလိုက်ရင်၊ ဝမ် နဲ့ ချင် မိသားစုတွေ နစ်နာမှာ သာမက မင်းသားလေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကုန်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေတောင် ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​"ပန်အမတ်ကြီး အရမ်း စိုးရိမ်လွန်းနေပါပြီ။ ငါတို့ ရေရှည်အတွက် တွေးရမယ်လေ"</p> <p>​ကွန်ဖြူးရှပ် အဆုံးအမတွေနဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ပညာရှိ ပန်ယွိခွန်း က ကုန်သည်တွေကို အမြဲတမ်း အထင်အမြင် သေးလေ့ရှိတယ်။ သူ့အမြင်မှာတော့ ကုန်သည်တွေဆိုတာ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုမှာ ဘာမှ မပါဝင်ဘဲ အရောင်းအဝယ် ကနေ အမြတ်ထုတ်နေကြတဲ့ ကပ်ပါးကောင်တွေနဲ့ ဘာမှမကွာဘူးလေ။</p> <p>​လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေမှာ ရှောင်မင်က သူ့ရဲ့ ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်း အသိပညာတွေကို သုံးပြီး ကုန်သည်တွေက အကျိုးပြုနိုင်တယ် ဆိုတာကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာအောင် ပန်ယွိခွန်း နဲ့ အကြိတ်အနယ် ငြင်းခုံဆွေးနွေးခဲ့ရတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင်မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိတယ်။</p> <p>​ရုတ်တရက် ကြည့်ရင်တော့ ဆပ်ပြာ၊ အရက်နဲ့ ရေမွှေး လုပ်ငန်းသုံးခုလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတာက အမြတ်အများဆုံး ရမယ့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းလို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အမြော်အမြင် တိုတဲ့ ချဉ်းကပ်မှုပဲ။</p> <p>​ဝမ်၊ ချင် နဲ့ ရှောင် မိသားစု လုပ်ငန်းတွေရဲ့ စုပေါင်းအင်အားက အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ သူတို့က အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဆပ်ပြာကို တိုင်းပြည်အနှံ့ ဖြန့်ဖြူးပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အရောင်းအဝယ်ကို ဒေသတချို့မှာပဲ ကန့်သတ်ထားသလို ဖြစ်သွားပြီး အမြတ်အစွန်းကို ပိတ်လှောင်ထားလိမ့်မယ်။</p> <p>​အဲဒီအစား ရှောင်မင်က ဆပ်ပြာလုပ်တဲ့ နည်းပညာကို အပြင်ကုန်သည်တွေ အတွက် ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး၊ ချင်းကျိုးမှာ အလုပ်ရုံတွေ လာဆောက်ခွင့် ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါက ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းကို သိသိသာသာ တိုးတက်သွားစေလိမ့်မယ်။</p> <p>​ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူက အရက်နဲ့ ရေမွှေးလိုမျိုး အောက်ခြေအဆင့် ထုတ်ကုန်တွေထက် ပိုတန်ဖိုးမြင့်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အရင်းအမြစ်တွေကို ခွဲဝေသုံးစွဲနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု သက်သက်ထက် အများကြီး ပိုကျယ်ပြန့်တယ်လေ... သူက ကမ္ဘာကြီးကို စိုးမိုးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကိုး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ နည်းပညာကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ ဖွင့်ပေးမှာ။</p> <p>​အယ်လ်ကာလီ ထုတ်လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကတော့ သူ့ဆီမှာပဲ သီးသန့် ရှိနေမယ်... သူက အယ်လ်ကာလီ ထောက်ပံ့ပေးပြီး၊ ကုန်သည်တွေက ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်တာကိုပဲ ကိုင်တွယ်ရမယ်။ အလုပ်ရုံတွေကို ချင်းကျိုးနဲ့ သူ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ တခြား နယ်မြေတွေမှာပဲ တည်ဆောက်ခွင့် ပြုမယ်။</p> <p>​ဒီအစီအမံတွေက ဆပ်ပြာကို ကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်တာထက် အယ်လ်ကာလီ ရောင်းရတာကနေ ရှောင်မင်ကို အမြတ်ပိုရစေဖို့ သေချာစေတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကုန်သည်တွေ ချင်းကျိုးမှာ စုစည်းလာတာက ဒေသရဲ့ စီးပွားရေး တိုးတက်မှုကို ပိုပြီး အရှိန်အဟုန် မြန်လာစေလိမ့်မယ်။</p> <p>​ဝမ် နဲ့ ချင် မိသားစုတွေရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေအတွက်တော့... အားလုံး အကျိုးရှိမယ့် သူ့အစီအစဉ်ရဲ့ သဘောသဘာဝကို ရှင်းပြလိုက်တာနဲ့ သူတို့ သိပ်မကြာခင်မှာ နားလည်သွားကြမှာပါ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၃ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save