Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၄ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကုန်သည်တွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဝင်ရောက်လာတာက ချင်းကျိုးကို အရင်ကထက် ပိုပြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်သွားစေတယ်။ လမ်းမတွေနဲ့ လမ်းကြားလေးတွေထဲမှာ အဝေးကနေ ခရီးနှင်လာကြတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတော့တာပဲ။</p> <p>​ချင်းကျိုးမှာ သုံးရက်လောက် စောင့်ဆိုင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကုန်သည်တွေကို ရူးသွပ်သွားစေလောက်တဲ့ ကြေညာချက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​မြို့အနှံ့မှာ ကြေညာစာတွေ ကပ်ထားလိုက်တယ်... "ချင်းကျိုးရှိ ကုန်သည်တိုင်း မူပိုင်ခွင့်ဌာနကနေ ဆပ်ပြာထုတ်လုပ်နည်းကို ရယူနိုင်ပါသည်။ အသေးစိတ်ကို မူပိုင်ခွင့်ဌာနတွင် ဆွေးနွေးနိုင်ပါသည်" တဲ့။</p> <p>​ဒီသတင်းလည်း ပြန့်သွားရော ကုန်သည်တွေက မူပိုင်ခွင့်ဌာနဆိုတာ ဘာကြီးလဲ၊ ဘယ်နားမှာ ရှိတာလဲဆိုတာ ချက်ချင်း စုံစမ်းကြပြီး၊ စီရင်စုရုံးရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာရှိတဲ့ အဲဒီအဆောက်အအုံဆီ အလုအယက် ပြေးသွားကြတော့တယ်။</p> <p>​ကုန်သည် အများစုက ဝမ်းသာလုံးဆို့နေကြပေမဲ့၊ တချို့ကတော့ တော်တော်လေး စိတ်မအေးဖြစ်သွားကြတယ်။ ရှောင်မင် မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ကြေညာချက် ထွက်ထွက်ချင်း သူ့ဆီကို ပထမဆုံး ပြေးလာတာက ဝမ် မိသားစုပဲ။</p> <p>​"မင်းတို့ မိသားစုလည်း ဆပ်ပြာထုတ်ဖို့ အလုပ်ရုံတွေ တည်ဆောက်လို့ ရတာပဲလေ" လို့ ရှောင်မင်က ပြောလိုက်တော့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ တစ်ယောက် ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားတယ်။ "အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းတို့ လိုချင်သလောက် ဆပ်ပြာတွေ ထုတ်လို့ရပြီပေါ့"</p> <p>​ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ က အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးမှ စကားစတယ်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းသားလေး... ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်မှုက ဒီလောက်ကြီး များလာပြီး ကုန်သည်တွေက နေရာတိုင်းမှာ လိုက်ရောင်းနေကြရင် ဈေးနှုန်းကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ ကုန်သည်တွေကြားက ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေကိုရော ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားစရာပါပဲ"</p> <p>​"ဒါကို ငါ စဉ်းစားပြီးသားပါ" လို့ ရှောင်မင်က တည်ငြိမ်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ ထောက်ပြလိုက်တာက ဒီခေတ်ကြီးရဲ့ အခြေခံ ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကုန်သည်တွေ အချင်းချင်း အားပြိုင်မှုပဲ။ ချင်းကျိုးကို ရောက်လာတဲ့ ကုန်သည် တော်တော်များများက အင်အားကြီးတဲ့သူတွေ ဖြစ်ပြီး၊ တချို့ဆို ဒေသခံ နယ်စားပယ်စားတွေ ဒါမှမဟုတ် ရာထူးကြီး အမတ်တွေရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိကြတယ်။</p> <p>​အခု သူတို့ အကုန်လုံးက ဆပ်ပြာထုတ်နည်းကို ရသွားပြီဆိုတော့၊ သူတို့ နယ်မြေထဲမှာ အပြင်ကုန်သည်တွေ ဝင်မလာနိုင်အောင် တားဆီးပြီး လုပ်ငန်းကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ဖို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားကြတော့မှာပဲ။</p> <p>​ဒီလိုမျိုး ဒေသတွင်း ကာကွယ်ရေးဝါဒ ဆိုတာ ဒီခေတ်မှာမှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး... ခေတ်သစ်မှာတောင် ဒေသခံ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေက အပြင်လူတွေရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုကို ဖိနှိပ်လေ့ ရှိကြတာပဲလေ။</p> <p>​"မင်းသားလေး ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား" လို့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ က မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ကုန်သည်တွေဆိုတာ သဘာဝအရကို လောဘကြီးတတ်ကြပြီး၊ ဝမ် မိသားစုလည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ဘူး။ ဆပ်ပြာထုတ်လုပ်မှုကို ဖွင့်ပေးလိုက်တာက သူတို့အတွက် အကျိုးရှိမယ် ဆိုတာကို နားလည်ပေမဲ့၊ တိုက်ရိုက် ရောင်းချခွင့်ကို လက်လွှတ်ရမှာကိုတော့ သူတို့ နှမြောနေကြတယ်။</p> <p>​"ကုန်သည်အသင်းချုပ် ပေါ့" ရှောင်မင်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>​ကုန်သည်တွေကြားက ယှဉ်ပြိုင်မှုက ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို သေချာပေါက် ဖြစ်လာစေမှာမို့ ထိန်းညှိပေးမယ့် အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုက မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်မင်ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဒီအသင်းချုပ်ကို အသုံးချပြီး ချင်းကျိုးကို တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ ကုန်သွယ်ရေး ဗဟိုချက်မကြီး ဖြစ်လာအောင် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ပဲ။</p> <p>​ကုန်သည်အသင်းချုပ် ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ အပြည့်အဝ နားမလည်တာကြောင့်၊ ရှောင်မင် တစ်ယောက် ဆရာ တစ်ဆူလို ထပ်ပြီး ရှင်းပြရပြန်တယ်။</p> <p>​ဒီအသင်းချုပ်က ကုန်ပစ္စည်း ဈေးနှုန်းတွေကို ထိန်းချုပ်မယ်၊ ကုန်သွယ်ရေး နယ်မြေတွေကို ခွဲဝေပေးမယ်၊ ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံးက ကုန်သည်တွေဆီကနေ အမြတ်အစွန်းတွေ ထုတ်ယူမယ်။ ဒါပေါ့... သူ့အစီအစဉ်ရဲ့ တချို့ အပိုင်းတွေကိုတော့ ထုတ်မပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲလေ။</p> <p>​ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ကို ရှောင်မင် ပြောပြနိုင်တာကတော့ အသင်းချုပ်က ဝမ် မိသားစုအတွက် သီးသန့် ရောင်းချခွင့် နယ်မြေတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးမယ် ဆိုတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် သူတို့ဘက်က အခကြေးငွေတော့ ပေးရမယ်။</p> <p>​ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မင်က အသင်းချုပ် တည်ထောင်ဖို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ စတင်တော့တယ်။ ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်ရေးမှာ ပါဝင်မယ့် ကုန်သည်တိုင်း ဒီအသင်းချုပ်ထဲ ဝင်ရမယ်။ အသင်းဝင် မဟုတ်ရင် မူပိုင်ခွင့်ဌာနက သူတို့ကို လိုအပ်တဲ့ နည်းပညာတွေ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​မူပိုင်ခွင့်ဌာနမှာတော့ လာရောက်လေ့လာတဲ့ ကုန်သည်တွေကို အသင်းချုပ်ရဲ့ သဘောတရားအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးနေတယ်။</p> <p>​"အစ်ကိုချန်... ဒီချီမင်းသားက တော်တော်လေး အကွက်မြင်တာပဲ။ ပထမ မူပိုင်ခွင့်ဌာန ဆိုတာနဲ့ ငါတို့ကို အံ့သြအောင် လုပ်တယ်၊ အခု ကုန်သည်အသင်းချုပ် ဖွဲ့ဦးမယ်တဲ့" လို့ မူပိုင်ခွင့်ဌာနက ရလာတဲ့ နည်းပညာ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကိုင်ထားတဲ့ ကုန်သည် တစ်ယောက်က မှတ်ချက်ချလိုက်တယ်။</p> <p>​သူ့ဘေးက ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ကုန်သည်က ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်ပြီး "မှန်တာပေါ့... သူ့ကို အထင်သေးလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ဆီမှာ ဝေ့မင်းသား ကနေ ချီမင်းသားဆီ ရေးပေးလိုက်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်စာ ပါလာတာပဲ။ သူတို့က အိမ်နီးချင်းတွေဆိုတော့ သေချာပေါက် ငါတို့ကို မျက်နှာသာ နည်းနည်းပါးပါးတော့ ပေးမှာပါ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ချီမင်းသားက ကုန်သည်တွေ အကုန်လုံးကို ခေါ်ပြီး အသင်းချုပ် အကြောင်း ဆွေးနွေးမယ်လို့ အိမ်တော်ထိန်းကြီး ချန်တာ့ဖူ ပြောတယ်။ အခြေအနေ ဘယ်လိုလာမလဲ စောင့်ကြည့်ရုံပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ချွေ့ မိသားစုရဲ့ ယန်မင်းသား၊ လီ မိသားစုရဲ့ ချူမင်းသား နဲ့ ကျိန့် မိသားစုရဲ့ လျန်မင်းသား တို့ လက်အောက်က ကုန်သည်တွေ အကုန်လုံးလည်း ရောက်နေကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ ပြိုင်ဆိုင်မှုကတော့ တော်တော် ပြင်းထန်လိမ့်မယ်"</p> <p>​"ကွက်တိပဲ။ ပြီးတော့ နယ်စားပယ်စားတွေ တင်မကဘူး... တခြား မင်းသားတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ကုန်သည်တွေကို စေလွှတ်လိုက်ကြသေးတယ်" သူက ပြောရင်း မူပိုင်ခွင့်ဌာန ခြံဝင်းထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ရွှေတွေဆင်ပြီး ပိုးသားဝတ်ရုံတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကုန်သည်တွေက အုပ်စုလိုက်လေးတွေ ရပ်နေကြပြီး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီက ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ သူဌေးကြီးတွေချည်းပဲ။</p> <p>​နောက်နေ့မှာတော့ ကတိအတိုင်းပဲ ရှောင်မင်က ချင်းကျိုး စီရင်စုရုံးမှာ ကုန်သည် တစ်ထောင် နီးပါးကို ခေါ်ယူ တွေ့ဆုံလိုက်တယ်။</p> <p>​ဧရာမ အကျိုးအမြတ်ကြီးတွေ ရှိနေတာမို့ ဘယ်သူမှ ဒီအစည်းအဝေးကို မပျက်ရဲကြဘူး။</p> <p>​ခန်းမရဲ့ ထိပ်ဆုံးနေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရှောင်မင်က လူအုပ်ကြီးကို ပြုံးရင်း အကဲခတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီကုန်သည် တော်တော်များများက မျက်နှာသာ ရဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ရာထူးကြီး မှူးမတ်တွေ... နယ်စားပယ်စားတွေ၊ အမတ်တွေနဲ့ တခြား မင်းသား မင်းသမီး တချို့ ကိုယ်တိုင် ရေးပေးလိုက်တဲ့ စာတွေကို ယူလာခဲ့ကြတာ။</p> <p>​ရှောင်မင်ကတော့ အံ့သြမနေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီစာတွေက ဘာမှ အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး ဆိုတာ သူ သိတယ်။ အရင်က မောက်မာပြီး ခေါင်းမာတယ်ဆိုတဲ့ သူ့နာမည်အရ၊ စာပေးလိုက်တဲ့ သူတွေကလည်း ဒါကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပြီးသား နေမှာပါ။ သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သူတို့ ကြိုးစားပေးထားတယ် ဆိုတာလောက် ပြချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ။</p> <p>​အောက်ဘက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကုန်သည်တွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ အမူအရာ မျိုးစုံ ရှိနေတယ်... တချို့က ကျေနပ်နေပုံရပြီး၊ တချို့က စိုးရိမ်နေကြသလို၊ တချို့ကတော့ အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြတယ်။ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာချမ်းသာ၊ သူတို့က သာမန် ကုန်သည်တွေပဲ ဖြစ်လို့ ရှောင်မင် အပေါ်ကိုတော့ မရိုမသေ မလုပ်ရဲကြပါဘူး။</p> <p>​"ဒီနေ့ မင်းတို့ အားလုံးကို ဘာလို့ ခေါ်လိုက်ရလဲ ဆိုတာ သိကြမှာပါ" ရှောင်မင်က စကားစလိုက်တယ်။ "ကုန်သည်အသင်းချုပ် တည်ထောင်ဖို့ ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ပဲ"</p> <p>​"မင်းသားလေး ရှင်းပြပေးတော်မူပါ " ကုန်သည်တွေက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေကြတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ဆက်ပြောတယ်။ "မင်းတို့ အကုန်လုံး ချင်းကျိုးကို လာကြတာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်း ရှိတယ်။ ဆပ်ပြာ၊ မူးယစ်ချင်းကျိုး နဲ့ ရေမွှေးတွေ အတွက်ပဲ။ ဒီအသင်းချုပ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အသင်းဝင် အားလုံး ဒီထုတ်ကုန်တွေကို တရားမျှတစွာ ရရှိနိုင်ဖို့ သေချာစေဖို့ပဲ"</p> <p>​ဒီစကားလည်း ကြားရော ခန်းမထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ တီးတိုး အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်။</p> <p>​ကုန်သည် တစ်ယောက်က ကမန်းကတန်း မေးလိုက်တယ်။ "မင်းသားလေး... ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်ခွင့်သာမက မူးယစ်ချင်းကျိုး နဲ့ ရေမွှေးကိုပါ ကုန်သည်တွေ ထုတ်လုပ်ခွင့် ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား "</p> <p>​"မဟုတ်ဘူး" ရှောင်မင်က ပြန်ဖြေတယ်။ "ရေမွှေးနဲ့ မူးယစ်ချင်းကျိုး ထုတ်လုပ်မှုကိုတော့ ဆက်ပြီး ကန့်သတ်ထားဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အသင်းချုပ်ထဲ ဝင်တဲ့သူတွေက သီးသန့် ရောင်းချခွင့်ကို ရလိမ့်မယ်"</p> <p>​"ဒါလည်း သတင်းကောင်းပါပဲ"</p> <p>​"သိပ်ကောင်းတာပေါ့"</p> <p>​"ဒီကို လာရကျိုး နပ်ပြီ"</p> <p>​ကုန်သည်တွေက အားတက်သရော အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ဆက်ပြောတယ်။ "အသင်းချုပ်က ဒီလို လည်ပတ်မယ်... အသင်းဝင် အားလုံးက ချင်းကျိုးမှာ ထုတ်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ရရှိနိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေတော့ ရှိမယ်..."</p> <p>​သူ့ရဲ့ နည်းပညာ စာကြည့်တိုက် ထဲက အသိပညာတွေကို သုံးပြီး ရှောင်မင်က အသင်းချုပ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ကြိုတင် ရေးဆွဲထားပြီးသားလေ။</p> <p>​အဓိက စည်းမျဉ်းတစ်ခုကတော့ ရောင်းချခွင့် နယ်မြေတွေကို အသင်းချုပ်အတွင်းမှာ တရားမျှတစွာ လေလံပစ်မယ် ဆိုတာပဲ။ ဒါ့အပြင် ကုန်ပစ္စည်း ဈေးနှုန်း အားလုံးကို အသင်းချုပ်က စံနှုန်း သတ်မှတ်ပေးမယ်။ ကုန်သည်တွေ ကြားမှာ မသမာတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေ မဖြစ်စေဖို့ အထူး ခုံသမာဓိ ရုံး တစ်ခုကိုလည်း ဖွဲ့စည်းထားမယ်။</p> <p>​ဒီအယူအဆတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ကုန်သည်တွေ မှင်တက်သွားကြတယ်။ ဒီတော်လှန်ရေးဆန်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက သူတို့ရဲ့ ကုန်သွယ်ရေး အပေါ် နားလည်ထားမှုတွေကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာပဲ။</p> <p>​သူတို့အတွက်တော့ ဒါက အသိပညာ အလင်းပွင့်သွားသလိုပဲ... အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ လုံးဝ အသစ်စက်စက် စီးပွားရေး ဖွဲ့စည်းပုံကြီး တစ်ခုလေ။</p> <p>​အဲဒီနောက် ရှောင်မင်က တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ မြေပုံအကြီးကြီး တစ်ခုကို ဖြန့်ချလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒါက တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ မြေပုံပဲ" သူက ရှင်းပြတယ်။ "ခရိုင်နဲ့ ပြည်နယ်တိုင်းကို မှတ်သားထားတယ်။ ပြည်နယ် တစ်ခုချင်းစီကို ကုန်သွယ်ရေးဇုန် တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အဲဒီနယ်မြေတွေရဲ့ ရောင်းချခွင့်တွေကို လေလံပစ်မယ်"</p> <p>​သူ့လေသံက တင်းမာလာတယ်။ "အခု မင်းတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိတယ်။ အသင်းချုပ်ထဲ ဝင်ပြီး ဧရာမ အကျိုးအမြတ်တွေကို အရယူမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချင်းကျိုးကနေ ထွက်သွားမလား။ ဆုံးဖြတ်ချက်က မင်းတို့အပိုင်းပဲ။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကြပ် မလုပ်ဘူး"</p> <p>​ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး လေးလံတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး လွှမ်းမိုးသွားတယ်။</p> <p>​ကုန်သည်တွေ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်ခွင့်တွေကို သေချာ ချိန်ဆနေကြတယ်။</p> <p>​သူတို့အတွက်တော့ ဒါက လွယ်ကူတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၄ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save