Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုဟန်... ဒီကုန်သည်အသင်းချုပ်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p>​ရှောင်မင် ခေါ်ယူတွေ့ဆုံပြီးတဲ့နောက် ချင်းကျိုးက ကုန်သည်တွေဟာ ဝေ့ မိသားစု စားသောက်ဆိုင်မှာ အုပ်စုလိုက် စုဝေးနေကြတယ်။ ကုန်သည်တွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဝင်လာတာကြောင့် စားသောက်ဆိုင်က အရောင်းအဝယ်တွေ အရမ်းကောင်းနေပြီး စားပွဲထိုးတွေဆို အသက်ရှူချိန်တောင် မရလောက်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။</p> <p>​"ငါ ပြောနိုင်တာကတော့ ချီမင်းသားက ဗျူဟာမြောက်တဲ့ နေရာမှာ ဆရာတစ်ဆူပဲ။ သူက ချင်းကျိုးမှာပဲ နေနေပေမဲ့၊ ဒီအကွက်နဲ့တင် တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးက ကုန်သည်တွေကို သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက် အသေအချာ ရောက်သွားစေတယ်။ အသင်းချုပ်ထဲ ဝင်တဲ့ ကုန်သည်တိုင်း သူ့အလိုကျ လိုက်လုပ်ရတော့မှာ" ဟန် လို့ နာမည်ရတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ချီမင်းသား လက်ထဲမှာ အရက်ကောင်းတွေ၊ ရေမွှေးနဲ့ ဆပ်ပြာတွေ ရှိနေတာပဲ။ ငါတို့ မဝင်ရင် ဘာမှရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝင်ပြန်ရင်လည်း သူ့သဘောအတိုင်း နေရတော့မှာဖြစ်ပြီး ယန်မင်းသား ပိုင်ဆိုင်သင့်တဲ့ နယ်မြေတွေမှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းချဖို့အတွက် ငွေအများကြီး ပေးရဦးမယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေကို ယန်မင်းသား ဆီကနေ ပိတ်ပင်မိန့် ထုတ်ခိုင်းပြီး သူ့ကို ဖိအားပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p>​"အဲဒါ အလုပ်မဖြစ်ဘူး" ဟန် က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "ယန်မင်းသား က သူ့နယ်မြေထဲမှာ အရောင်းအဝယ် ပိတ်ပင်တာကို ချီမင်းသားက ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တခြားကုန်သည်တွေက မှောင်ခိုနည်းနဲ့ သွင်းလာကြမှာပဲဆိုတော့ ချီမင်းသားက သိပ်နစ်နာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ငါကရော... ငါတို့ပဲ ဧရာမ အကျိုးအမြတ်ကြီးကို လက်လွှတ်ရမှာ"</p> <p>​"ဒါဆို ငါတို့မှာ အသင်းချုပ်ထဲ ဝင်ရုံကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့"</p> <p>​"ကွက်တိပဲ။ ချီမင်းသားဘက်က တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တဲ့ အကွက်ပဲ။ ငါတို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး"</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေသလိုမျိုး တခြားစားပွဲတွေမှာလည်း အလားတူ ဆွေးနွေးမှုတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကုန်သည်တွေ အကုန်လုံး အဖြေတစ်ခုတည်းပဲ ထွက်လာတယ်... သူတို့မှာ ချီမင်းသားကို အကျပ်ကိုင်နိုင်မယ့် ဘာအင်အားမှ မရှိဘူး ဆိုတာပဲ။</p> <p>​ဒါကြောင့် နောက်နေ့ လေလံပွဲ စတင်တဲ့အခါ စီရင်စုရုံးမှာ စုဝေးခဲ့ကြတဲ့ ကုန်သည်တွေ အကုန်လုံး တစ်ယောက်မကျန် ပြန်ရောက်လာကြတယ်။</p> <p>​သူတို့က တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ မြေပုံကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဇာတိမြေတွေကို ရှာဖွေကြတယ်။ စိတ်ထဲ နှမြောနေကြပေမဲ့ ကိုယ့်နယ်မြေမှာ ကိုယ်ရောင်းချခွင့်ကိုတော့ မဖြစ်မနေ ဝယ်ယူရမယ်ဆိုတာ သူတို့ သိကြတယ်။ ပြီးတော့ လေလံဆွဲတဲ့ ဈေးက မမြင့်ဘူးဆိုရင် သူတို့က ဆပ်ပြာထုတ်လုပ်တဲ့ အလုပ်မှာပဲ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေတော့မှာလေ။</p> <p>​အရင်နေ့ကလိုပဲ ရှောင်မင် က ပန်ယွိခွန်း၊ လီခိုင်ယွမ် နဲ့ ချန်တာ့ဖူ တို့ကို ခေါ်ပြီး စီရင်စုရုံးကို ရောက်လာတယ်။ ဒီနေ့ပွဲသာ အောင်မြင်သွားရင် ချီမင်းသား အိမ်တော်က ငွေတွေ အမြောက်အမြား သိမ်းကျုံး ရရှိတော့မှာ။</p> <p>​"မင်းသားလေး... ဒီ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ မြေပုံက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ" နံရံမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဧရာမ မြေပုံကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ပန်ယွိခွန်း က မှတ်ချက်ချလိုက်တယ်။</p> <p>​မြေပုံက တော်တော်လေး အသေးစိတ်ကျပြီး တိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေ၊ ပြည်နယ်တွေ၊ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားတယ်... ဒီလိုမျိုး ပန်ယွိခွန်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။</p> <p>​"ငါ့ဘာသာ စုစည်းပြီး ဆွဲထားတာလေးပါ" လို့ ရှောင်မင်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဒီနေ့က ချင်းကျိုးအတွက် အလှည့်အပြောင်း တစ်ခု ဖြစ်လာမှာ။ ငွေ အလုံအလောက်သာ စုဆောင်းနိုင်ရင် နွေဦးပေါက်တာနဲ့ သူ့အစီအစဉ်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အရင်းအမြစ်တွေ ရလာတော့မှာလေ。 ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်စရာတွေက အများကြီး ရှိနေတာကိုး။</p> <p>​သူတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ အောက်ဘက်ကနေ သူဌေးကုန်သည် တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"မင်းသားလေး... ဝေ့မင်းသား ရဲ့ နယ်မြေထဲက ခရိုင်တွေ အကုန်လုံးကို ကျွန်တော်မျိုး ဝယ်ချင်ပါတယ်။ ငွေသုံးသိန်း ဆိုရင် လုံလောက်မလား "</p> <p>​လီခိုင်ယွမ် က ရယ်လိုက်တယ်။ "ဝေ့မင်းသားရဲ့ နယ်မြေတွေက တိုင်းပြည်မှာ အချမ်းသာဆုံးဆိုတာ လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျင်းလင် မြို့ဆိုရင် ကုန်သည်တွေ၊ ပညာရှိတွေနဲ့ ပြည့်တန်ဆာ အလှမယ်တွေ စုဝေးရာ နေရာလေ။ စုစုပေါင်း ခရိုင်ဆယ့်ခြောက်ခုတောင် ရှိတာကို ငွေသုံးသိန်းဆိုတာ နည်းနည်း နည်းမနေဘူးလား"</p> <p>​လူအုပ်ကြီးကြားမှာ တီးတိုးပြောဆိုသံတွေ ဆူညံသွားတယ်။</p> <p>​"အဲဒါ ကျင်းလင် က တင်းဝမ်ချွမ် မဟုတ်လား"</p> <p>​"ဟုတ်တယ်... သူပဲ။ သူ့မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုက အနည်းဆုံး ငွေသန်းဆယ်ချီ တန်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူတစ်ယောက်တည်းကတင် ဝေ့မင်းသားဆီကို တစ်နှစ်ကို ငွေတစ်သန်း ဆက်သနေတာတဲ့"</p> <p>​"သူတို့ ထမင်းစားတဲ့ ပန်းကန်လုံးတွေတောင် ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတာလို့ ကြားတယ်"</p> <p>​ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှောင်မင် တစ်ယောက် သီးတောင် သီးသွားမလို ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ကိုယ်ရေ ပိုင်ဆိုင်မှု ငွေသန်းဆယ်ချီ ဟုတ်လား။</p> <p>​သူကတော့ ငွေသောင်းဂဏန်းလောက်လေးနဲ့တင် ဝမ်းသာလုံး ဆို့နေခဲ့တာ... တကယ့်ကို ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။</p> <p>​ရှောင်မင် အံ့သြသွားတာကို မြင်တော့ ပန်ယွိခွန်း က အေးအေးဆေးဆေးပဲ မှတ်ချက်ချတယ်။ "မင်းသားလေး... ဘာလို့ ဒီလောက် အံ့သြနေရတာလဲ။ နယ်စားပယ်စားတိုင်းရဲ့ နယ်မြေမှာ အင်မတန် ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီး တချို့တော့ ရှိစမြဲပါပဲ။ တင်းဝမ်ချွမ် က သိပ်ပြီး ထူးဆန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုင်းပြည်မှာ အချမ်းသာဆုံး မိသားစုက ကျန်းနန် က ချောင် မိသားစုပဲ။ သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက နိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့တောင် သွားယှဉ်လို့ ရတယ်တဲ့... ငွေသန်းဆယ်ချီမက ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်"</p> <p>​"ငွေသန်းဆယ်ချီမကဘူး ဟုတ်လား" ရှောင်မင် မေးရိုးတောင် ပြုတ်ကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒါက ခေတ်သစ် အသုံးအနှုန်းနဲ့ ဆိုရင် သန်းတစ်ရာလောက် ရှိတာ။ ချောင် မိသားစုက အလွယ်ပြောရရင် တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ မင်မင်းဆက် က ကုန်သည်ကြီး ရှန်ဝမ်စန်း လိုမျိုး ဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p>​ရှန်ဝမ်စန်း ဆိုတာ အရမ်းကို ချမ်းသာလွန်းလို့ ဧကရာဇ် ကျူယွမ်ကျန်း နန်ကျင်း မြို့ရိုးတွေ တည်ဆောက်တဲ့အခါ ကုန်ကျစရိတ် အကုန်လုံးကို သူက ကျခံပေးခဲ့တဲ့သူလေ။ အခုချိန်ထိ နန်ကျင်း မြို့ရိုးပေါ်က အုတ်ခဲတွေမှာ သူ့ရဲ့ အမှတ်အသား အနေနဲ့ ဝမ် ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ရိုက်နှိပ်ထားတာ တွေ့နိုင်သေးတယ်။</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က စဉ်းတီတုံးပေါ်က ငါးတွေထက် မပိုပါဘူး။ ဝေ့မင်းသား သာ ငွေလိုလာရင် တင်းဝမ်ချွမ် ကို သတ်ပြီး သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းလိုက်လို့ ရတာပဲလေ"</p> <p>​ရှောင်မင်ရဲ့ ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီတိုင်းပြည်က အရာရှိတွေက ဥစ္စာဓန အပေါ် စိုးမိုးထားတဲ့ နေရာအစစ်ပဲ။ ပန်ယွိခွန်း လို လူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကုန်သည်တွေဆိုတာ သတ်စားဖို့ မွေးထားတဲ့ ဝက်တွေနဲ့ အတူတူပဲ... ပိုဝလေ ပိုကောင်းလေပေါ့။</p> <p>​"ပန်အမတ်ကြီး ပြောတာ သင့်မြတ်ပါတယ်" လို့ ရှောင်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်ပေမဲ့ စိတ်ထဲက ငြင်းချင်နေတာကိုတော့ ထိန်းထားလိုက်တယ်။ အခုက ငြင်းခုန်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး... သူ ဇာတ်လမ်း ဆက်ကြည့်ရဦးမယ်လေ။</p> <p>​တခြား ကုန်သည်တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။ "အစ်ကိုတင်း... ဘယ်တုန်းကများ ဒီလောက် ကပ်စေးနှဲသွားတာတုန်း။ ဝေ့မင်းသား လက်အောက်က ခရိုင်တွေက အနည်းဆုံး ငွေတစ်သန်းလောက်တော့ တန်ပါတယ်။ ခင်ဗျား စိတ်မဝင်စားဘူး ဆိုရင်လည်း အဲဒါတွေကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ပါလား"</p> <p>​စကားပြောလိုက်သူကတော့ ဟန်ခန် လို့ခေါ်တဲ့ ယန်မင်းသား လက်အောက်က ထိပ်တန်း ကုန်သည်တစ်ယောက်ပဲ။ သူက ရှောင်မင်ဘက် လှည့်ပြီး "မင်းသားလေး... ဝေ့မင်းသား ရဲ့ နယ်မြေအတွက် ကျွန်တော်မျိုး ငွေတစ်သန်း ပေးပါ့မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​တင်းဝမ်ချွမ် ရဲ့ မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားတယ်။ သုံးသိန်းဆိုတာ အရမ်း နည်းလွန်းတယ်ဆိုတာ သူ သိပေမဲ့၊ တစ်သန်း ဆိုတာကတော့ အရမ်းများလွန်းနေတယ်။ ဝေ့မင်းသား နဲ့ ယန်မင်းသား တို့ရဲ့ နယ်မြေတွေက ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ ကျန်းနန် ဒေသမှာ အတူတူရှိနေပြီး သူတို့ကြားမှာ ကာလရှည်ကြာ အားပြိုင်မှုတွေ ရှိခဲ့တာ။ တင်းဝမ်ချွမ် နဲ့ မတိမ်းမယိမ်း ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည် ဟန်ခန် က သူ့ကို တမင် ရန်စနေတာ သိသာတယ်။</p> <p>​အခု သူတို့ အကုန်လုံးက အသင်းချုပ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအောက် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ရောင်းချခွင့်ကို ဝယ်တဲ့သူက သီးသန့် လက်ဝါးကြီးအုပ်ခွင့် ရမှာ။ ဟန်ခန် သာ လေလံအောင်သွားရင် တင်းဝမ်ချွမ် တစ်ယောက် ဝေ့မင်းသား ရှေ့မှာ မျက်နှာပျက်ရတော့မယ်။</p> <p>​တင်းဝမ်ချွမ် က သွားကြိတ်ပြီး "ငါ ငွေတစ်သန်း သုံးသိန်း ပေးမယ်" လို့ ပြန်အော်လိုက်တယ်။</p> <p>​လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ဘယ်သူကမှ ဈေးဆက်မဆွဲရဲကြတော့ဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောက် ဈေးကြီးပေးထားရင် အရင်းကျေဖို့ နှစ်နဲ့ချီပြီး အချိန်ယူရမှာလေ。</p> <p>​သူ့ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီဆိုတာ သိတဲ့ ဟန်ခန် ကတော့ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။</p> <p>​နေရာမှာ ထိုင်ကြည့်နေတဲ့ ရှောင်မင် ကတော့ ပြုံးရုံပဲ ပြုံးနေလိုက်တယ်။ ဒီကုန်သည်တွေက တိုင်းပြည် အရပ်ရပ်ကနေ လာကြတာဖြစ်ပြီး၊ အုပ်စုအမျိုးမျိုးနဲ့ အာဏာအားပြိုင်မှုတွေကို ကိုယ်စားပြုနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ခရုနဲ့ ဗျိုင်း တိုက်ခိုက်ကြရင် တံငါသည်ပဲ အမြတ်ထွက်တာပေါ့။</p> <p>​တင်းဝမ်ချွမ် က စံပြအနေနဲ့ လမ်းစဖောက်ပေးလိုက်တော့ ယန်မင်းသား၊ ကျောက်မင်းသား နဲ့ တခြား နယ်စားပယ်စားတွေ လက်အောက်က နယ်မြေတွေကိုလည်း သက်ဆိုင်ရာ ဒေသခံ သူဌေးကြီးတွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ လက်ဝါးကြီးအုပ် ဝယ်ယူသွားကြတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး လေလံပွဲကြီးကတော့ အင်ပါယာရဲ့ နယ်မြေတွေ၊ အထူးသဖြင့် ချန်အန်း အတွက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ချန်အန်း ရောင်းချခွင့်ကို ရဖို့ ကုန်သည် ဆယ်ယောက်က ဖက်စပ်လုပ်ငန်း တစ်ခု အနေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လေလံဆွဲကြတာ။</p> <p>​ဒါက အလွယ်ပြောရရင် ခေတ်သစ်က ကော်ပိုရိတ် ဖက်စပ်လုပ်ငန်း မျိုးပဲ။ အဲဒီအထဲမှာ ဝမ် မိသားစုရော၊ ချင် မိသားစုပါ ပါဝင်နေတာမို့ အပြင်လူတွေကို ဖယ်ထုတ်တဲ့ နေရာမှာတော့ သူတို့က လုံးဝကို သဘောထား တိုက်ဆိုင်ကြတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတယ်။</p> <p>​အဲဒီနေ့ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီး တစ်ခုလုံးကို အသင်းချုပ်ထဲက ကုန်သည်တွေကြားမှာ ခွဲဝေယူပြီးသွားပြီ။</p> <p>​ရှောင်မင် ကရော... ကြိုတင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဘာတစ်ခုမှ မလိုဘဲနဲ့ သူက ငွေခုနစ်သန်း တိတိ ကို အလွယ်လေး ရလိုက်တယ်။</p> <p>​ငွေတစ်သန်းကျော်တဲ့ အကြီးဆုံး အရောင်းအဝယ် နှစ်ခုကလွဲရင် တခြားနယ်မြေတွေကတော့ အများကြီး ဈေးလျော့သွားတယ်။ သိပ်မချမ်းသာတဲ့ ဒေသတချို့ဆိုရင် ပြိုင်ဆိုင်မှု သိပ်မရှိသလို၊ တချို့ နေရာတွေကိုဆိုရင် လုံးဝကို လျစ်လျူရှုထားကြတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ရှောင်မင်ရဲ့ စီးပွားရေး မော်ဒယ်က ခေတ်သစ်မှာ သိပ်ပြီး ထူးဆန်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... သူကိုယ်တိုင်က ပင်မ ဖြန့်ချိသူ နေရာကနေ နေပြီး ဒေသခံ ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ခန့်အပ်လိုက်သလိုမျိုးပဲ။</p> <p>​အခု ဒေသအလိုက် ရောင်းချခွင့်တွေ သေချာသွားပြီဆိုတော့၊ နောက်ထပ် အဆင့်က ကုန်သည်တွေ ချင်းကျိုးမှာ မြေဝယ်ပြီး စက်ရုံတွေ တည်ဆောက်ဖို့ပဲ။</p> <p>​ချင်းကျိုးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု တိုးတက်လာခြင်းက အခုမှ အစပြုရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၅ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save