Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၆ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ခရိုင်နဲ့ ပြည်နယ် အသီးသီးအတွက် ကိုယ်စားလှယ် ရောင်းချခွင့် လေလံပွဲ ပြီးဆုံးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ ကုန်သည်တွေ အကုန်လုံး လူစုကွဲသွားကြတယ်။</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာ ပန်ယွိခွန်း က ရှောင်မင် ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှားရှားပါးပါး အပြုံးလေးတစ်ခုနဲ့ "ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်းသားလေး။ ဒီတစ်ခေါက် မင်းသားလေး ငွေခုနစ်သန်းတိတိ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တယ်။ တကယ့်ကို အောင်ပွဲခံသင့်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ချန်တာ့ဖူ နဲ့ လီခိုင်ယွမ် တို့ မျက်နှာပေါ်မှာလည်း ဝမ်းသာရူးသွပ်နေတဲ့ အမူအရာတွေ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတယ်။ ချင်းကျိုးမှာ ဒီလောက်များတဲ့ ငွေတွေကို ဘယ်တုန်းကများ မြင်ဖူးခဲ့လို့လဲ။ ချန်တာ့ဖူ က "မင်းသားလေး... ဒီငွေတွေနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိုင်းတွင်းတွေ၊ အလုပ်ရုံတွေနဲ့ ခြံမြေတွေ အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စတင် လည်ပတ်လို့ ရပါပြီ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သင်္ဘောကျင်း လည်း ပါသေးတယ်။ ကျန်းလျန် တစ်ယောက် သင်္ဘောတွေ တည်ဆောက်ဖို့ ငွေတွေကို အရမ်း အသည်းအသန် လိုအပ်နေတာ။ ကုန်သွယ်ရေး ရေယာဉ်စု အတွက် ဧရာမ သင်္ဘောကြီးတွေ အရေးတကြီး လိုအပ်နေပါတယ်" လို့ လီခိုင်ယွမ် က ဖြည့်ပြောတယ်။</p> <p>​ငွေထောင်ဂဏန်းလေး ရဖို့တောင် မနည်း ရုန်းကန်နေရတဲ့ ဘဝကနေ ရုတ်တရက် လက်ထဲ ငွေခုနစ်သန်း ရောက်လာတော့ ရှောင်မင် တစ်ယောက် ချက်ချင်း ချမ်းသာသွားတဲ့ သူဌေးသစ် တစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဝေ့မင်းသား လက်အောက်က သာမန် ကုန်သည် တစ်ယောက်ကတောင် သူ့ထက် ပိုချမ်းသာနေတယ် ဆိုတာကို သတိရသွားတော့ သူ ချက်ချင်း လေလျှော့သွားတယ်။ သာမန် ကုန်သည် တစ်ယောက်တောင် ဒီလောက် ချမ်းသာနေရင် ဝေ့မင်းသား ရဲ့ နယ်မြေက ဘယ်လောက်တောင် စည်ပင်ဝပြောနေမလဲ ဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ ရတာပေါ့။</p> <p>​သူက "ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးက ရှည်လျားပြီး ကြမ်းတမ်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မမောမပန်းဘဲ ကြိုးစားသွားပါ့မယ်။ ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ငါတို့တွေ အတူတကွ ကြိုးစားကြမယ် ဆိုရင် ဝေ့မင်းသား ရဲ့ နယ်မြေကို ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း က ရှောင်မင်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။ အရင်တုန်းက ရှောင်မင် ရွတ်ဆိုခဲ့တဲ့ 'ဧည့်သည်ရဲ့ သီချင်း' ကဗျာက ပန်ယွိခွန်း ကို အံ့သြမှင်တက်သွားစေခဲ့ပြီးပြီလေ။ အခု ရှောင်မင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တဲ့ "ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးက ရှည်လျားပြီး ကြမ်းတမ်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မမောမပန်းဘဲ ကြိုးစားသွားပါ့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားက ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခု ပါနေတယ်။ ချီမင်းသား အပေါ် ထားတဲ့ ပန်ယွိခွန်း ရဲ့ အမြင်က အနည်းငယ် ထပ်ပြောင်းသွားပြန်တယ်။</p> <p>​သူ့အမြင်မှာတော့ အခု ရှောင်မင်ကို ပညာရှိ တစ်ယောက်၊ စိတ်တူကိုယ်တူ မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရနေပြီမို့၊ သူတို့ကြားက ရဲဘော်ရဲဘက် စိတ်ဓာတ်က သဘာဝကျကျပဲ ပိုမို ခိုင်မာလာတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက် စိတ်ဓာတ်က တစ်ကဏ္ဍ၊ အလုပ်ကိစ္စက တစ်ကဏ္ဍလေ။ ပန်ယွိခွန်း က "မင်းသားလေး... နွေဦးပေါက်ဖို့ တစ်လပဲ လိုပါတော့တယ်။ စိုက်ပျိုးရေး အဖွဲ့တွေမှာ လယ်ထွန်နွားတွေနဲ့ လယ်ယာသုံး ကိရိယာတွေ လိုအပ်နေတုန်းပဲ၊ ပြီးတော့ ချင်းကျိုး ဘဏ္ဍာတိုက်မှာလည်း ငွေတွေ ပြတ်နေပါပြီ..." လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​"မင်းသားလေး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မိုင်းတွင်းတွေလည်း အဲဒီအခြေအနေပါပဲ။ ကျေးကျွန်တွေ ဝယ်ဖို့နဲ့ မိုင်းတွင်းဇုန် တည်ဆောက်ဖို့ ချပေးထားတဲ့ ငွေတစ်သိန်းက မကြာခင် ကုန်တော့မှာပါ" ချန်တာ့ဖူ က သက်ပြင်းချရင်း ပြောတယ်။</p> <p>​ချန်ဝမ်လုံ နဲ့ လီခိုင်ယွမ် တို့ကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်အုပ်ချီလိုက်ကြတယ်။ ရှောင်မင်က သူတို့ကို တားဖို့ လက်ကာပြလိုက်ပြီး "နေကြပါဦး... ငါ နားလည်ပါတယ်။ မင်းတို့ အကုန်လုံး ပါးစပ်စုတ်ပြဲမတတ် ပြုံးနေကြတာ မဆန်းပါဘူး။ မင်းတို့ အကုန်လုံးက ငါ့ငွေတွေကို မျက်စိကျနေကြတာကိုး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့ လေးယောက်လုံး ရယ်ချလိုက်ကြတယ်။ ပန်ယွိခွန်း က "မင်းသားလေး... ငွေမရှိရင် ဘာမှ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်လို့ မရပါဘူး။ အခု မင်းသားလေးက ကြီးမားတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပြသပြီး ငွေတွေ အမြောက်အမြား ရှာနိုင်ခဲ့ပြီ ဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့က သဘာဝကျကျပဲ လေးစားအားကျ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေရှည် အစီအစဉ်တွေအတွက် ဒီငွေတွေကို နယ်မြေ ဖွံ့ဖြိုးရေး အတွက်ပဲ သုံးသင့်ပါတယ်" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်တယ်။ သူ့လက်ထဲက ငွေတွေက နွေးတောင် မနွေးရသေးခင်မှာပဲ အကုန် ပြောင်တော့မယ် ထင်ပါရဲ့။ သူက "ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ။ မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဘယ်လောက် လိုလဲ ဆိုတာ ပြောကြ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့ လေးယောက်လုံး ဝမ်းသာသွားကြတယ်။ အချင်းချင်း ဆွေးနွေး တွက်ချက်ပြီးတဲ့နောက် ပန်ယွိခွန်း က ချင်းကျိုး ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ပြန်ဖြည့်ဖို့ ငွေတစ်သန်း ယူတယ်၊ ချန်တာ့ဖူ က မိုင်းတွင်းတွေ ဖွံ့ဖြိုးဖို့ ငွေတစ်သန်းခွဲ ယူတယ်၊ လက်မှုပညာဌာန ကတော့ အလုပ်ရုံဇုန် တည်ဆောက်ဖို့နဲ့ ထုတ်လုပ်ရေး ကုန်ကြမ်းတွေ ဝယ်ဖို့ ငွေနှစ်သန်း ယူလိုက်တယ်။</p> <p>​ကျန်တဲ့ ငွေနှစ်သန်းခွဲရယ်၊ ရှောင်ဝမ်ရွှမ် ပို့လိုက်တဲ့ ငွေတစ်သန်းရယ် ပေါင်းလိုက်တော့ သုံးသန်းခွဲ ကျန်သေးတယ်။ ရှောင်မင်က စုတ်တံကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သင်္ဘောကျင်း အတွက် ငွေနှစ်သန်းကို ခွဲဝေပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"တပ်ဖွဲ့တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ဆယ်နှစ် အချိန်ယူရပေမဲ့၊ ရေတပ်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ကတော့ အနှစ်တစ်ရာ အချိန်ယူရတယ်" ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကား ရှိတယ်လေ။ ရေကြောင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အတွက် ငွေသုံးရမှာကို ရှောင်မင် လုံးဝ တွန့်ဆုတ်မနေဘူး။ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီး ဆိုတာ ဈေးကွက် တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီး ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကမ္ဘာကြီးရဲ့ သေးငယ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပဲ။ တကယ့် ဈေးကွက် အစစ်အမှန်က ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာ ရှိတာဖြစ်ပြီး၊ ပင်လယ်ရပ်ခြား ဈေးကွက်ကို စိုးမိုးနိုင်မှသာ ဥစ္စာဓနကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလေ။</p> <p>​"ခွဲဝေမှု" ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ သူတို့ လေးယောက်လုံး သက်ဆိုင်ရာ အလုပ်တွေဆီ ပြန်သွားကြတယ်။ လက်ထဲမှာ ငွေရှိနေပြီဆိုတော့ သူတို့ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ရှေ့ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချီတက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။</p> <p>​ရှောင်မင် အနေနဲ့တော့ ငွေတွေ ကုန်သွားလို့ ရင်ကွဲနာကျ မနေပါဘူး။ ခေတ်သစ် စီးပွားရေး အမြင်နဲ့ ကြည့်ရင်၊ ကိုယ့်နယ်မြေထဲမှာ ငွေတွေ အမြောက်အမြား သုံးစွဲလိုက်တာက စီးပွားရေး တိုးတက်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ပြီး ပြည်တွင်း ဝယ်လိုအားကို မြင့်တက်စေတယ်။ အကျိုးကျေးဇူးတွေက နောက်ဆုံးမှာ သာမန်ပြည်သူတွေဆီကိုပဲ ပြန်ရောက်သွားမှာလေ။</p> <p>​ကျန်တဲ့ ငွေစက္ကူတွေကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ပြီး ရှောင်မင် တစ်ယောက် ချီမင်းသား အိမ်တော်ဆီ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒီလေလံပွဲက နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ငွေကြေးပိုင်းဆိုင်ရာ အသက်ရှူပေါက် တစ်ခု ရသွားစေခဲ့ပြီ။ အခုတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘဝနေထိုင်မှု အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ဖို့ စဉ်းစားသင့်ပြီလား။ ပြည့်တန်ဆာရုံကို သွားပြီး အလှမယ်လေးတွေနဲ့ စကားပြောရင်း ဖျော်ဖြေမှုလေး ဘာလေး ယူရမလား။</p> <p>​တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးက အလှမယ်တွေက ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတွေလောက် လှမလား ဆိုတာကို စိတ်ကူးယဉ်နေတုန်းမှာပဲ၊ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မြင်းခွာသံတွေက သူ့အတွေးတွေကို ဖြတ်တောက်သွားတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လူဖေး က သူ့ဆီကို မြင်းကို အပြေးနှင်ပြီး လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူ့ရင်တွေ ကျပ်သွားတယ်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ရှောင်မင် စိုးရိမ်စိတ် မဝင်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ အခု လူဖေး က သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ အမတ်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ဆိုပေမဲ့၊ ချန်တာ့ဖူ ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေကို ရှောင်မင်က အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သေးဘူး။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အမြင်မှာတော့ ဒီလူတွေက အပြင်လူတွေ ဖြစ်နေသေးပြီး၊ ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ဖို့က အချိန်ယူရဦးမှာလေ။</p> <p>​လူဖေး က သူ့ဆီ အပြေးနှင်လာတော့ ရှောင်မင် စိတ်လှုပ်ရှားလာတယ်။ လုပ်ကြံသူရဲ့ အရိပ်အယောင်က သူ့စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်နေတုန်းပဲ။</p> <p>​"မင်းသားလေး!" လူဖေး က ရှောင်မင်ရှေ့ ရောက်တာနဲ့ မြင်းကို ဆွဲရပ်လိုက်တယ်။ မြင်းပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ လူဖေး ရဲ့ မျက်နှာက မကျေမနပ် ဖြစ်နေတယ်။ "ကျွန်တော် ဒီကို လာတဲ့လမ်းမှာ မင်းသားလေး ငွေတွေ အမြောက်အမြား ရလိုက်တယ်လို့ အမတ်ကြီး ပန် ဆီက ကြားလိုက်တယ်။ ငွေခုနစ်သန်းတောင်တဲ့။ စီရင်စုရုံး၊ လက်မှုပညာဌာန နဲ့ သင်္ဘောကျင်း တို့ အကုန်လုံး ငွေတွေ အများကြီး ရသွားကြတယ်။ မင်းသားလေးက ချင်းကျိုးတပ်ဖွဲ့ ကိုကျတော့ ဘာလို့ မေ့ထားရတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့က မင်းသားလေးရဲ့ သွေးသားတွေ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​ရှောင်မင် အခုတော့ ပန်ယွိခွန်း ကို ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားပြီ။ ပန်ယွိခွန်း က အဓိပ္ပါယ်ပါတဲ့ အပြုံးကြီးနဲ့ ထွက်သွားတာ မဆန်းဘူး။ သူက ရှောင်မင် လက်ထဲမှာ ငွေတစ်ပြားမှ မကျန်အောင် ကြိုတင် ကြံစည်သွားတာကိုး။</p> <p>​လေးလံတဲ့ စိတ်နဲ့ ရှောင်မင်က အိတ်ကပ်ထဲက ကျန်နေတဲ့ ငွေစက္ကူတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး လူဖေး ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ "ဘယ်သူက အဲဒီလို ပြောတာလဲ။ တပ်မှူးလူဖေး ဆီကို ငါ ကိုယ်တိုင် လာပေးမလို့ စီစဉ်နေတာ။ ရော့... ကျန်တဲ့ ငွေတစ်သန်းခွဲ။ မင်းအတွက် အကုန်ပဲ။ ချင်းကျိုးတပ်ဖွဲ့ က ငါ့အတွက် အမြဲတမ်း ဦးစားပေးပဲ"</p> <p>​လူဖေး ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားတယ်။ ချင်းကျိုးတပ်ဖွဲ့ထဲ သူ ဝင်ကတည်းက သူတို့တွေ တစ်ခါမှ ဒီလောက် မချမ်းသာဖူးဘူးလေ။ သူက အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ "ကျေးဇူးကြီးမားလှပါတယ် မင်းသားလေး" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် လက်ကာပြလိုက်တော့ လူဖေး လည်း မြင်းပေါ်တက်ပြီး ပျော်ပျော်ကြီး ထွက်သွားတော့တယ်။</p> <p>​"ဟူး... ဆယ်စုနှစ်တွေနဲ့ချီပြီး ကြိုးစားခဲ့ရသမျှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ အကုန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ" လို့ ချီမင်းသား အိမ်တော်ဆီ ပြန်လာရင်း ရှောင်မင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းတွားလိုက်တယ်။</p> <p>​အိမ်တော်ထဲမှာတော့ ကျီယွမ် က အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ အခန်းတွေကို ရှင်းလင်းပြီး ကုန်သည်တွေ ပို့ထားတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ အစေခံတွေကို ညွှန်ကြားနေတယ်။ ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့စိတ်တွေ နည်းနည်း ကြည်လင်သွားတယ်။</p> <p>​ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လလုံးလုံး သူက ချွေချွေတာတာ နေခဲ့ရတာ။ အခုတော့ အနည်းဆုံး သူ့ရဲ့ စားသောက်မှု ပုံစံကိုတော့ မြှင့်တင်လို့ ရပြီလေ... လက်ဆောင်တွေထဲမှာ ချက်ပြုတ်ဆီတွေ၊ အမဲသား၊ သမင်သား နဲ့ တခြား စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ အများကြီး တွေ့နေရတာကိုး။ ဂျင်ဆင်း၊ နှင်းကြာပန်း၊ ပိုးသားကောင်းတွေ၊ စာရေးကိရိယာတွေ၊ ကျောက်စိမ်း၊ ကြွေထည် နဲ့ ရွှေငွေ အသုံးအဆောင်တွေလို ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေလည်း ပါသေးတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ပြန်လာတာကို မြင်တော့ လုလော့ က ဝမ်းသာအားရ အနားကို လျှောက်လာတယ်။ "မင်းသားလေး... ဒီတစ်ခေါက် မင်းသားလေး ရတဲ့ လက်ဆောင်တွေက တကယ့်ကို များပြားလှပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်တော်အတွက် အချိန်အတန်ကြာ သုံးလို့ လောက်ပါတယ်"</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ်... တချို့ ကုန်သည်တွေဆို လက်ဆောင်တွေထဲမှာ ငွေတွေတောင် ဖွက်ထည့်ပေးလိုက်သေးတယ်" ကျီယွမ် က ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်လာရင်း ရှောင်မင်ကို ငွေစက္ကူ တစ်ထပ် ကမ်းပေးရင်း ပြောတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် လှမ်းယူပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။ စုစုပေါင်း ငွေနှစ်သိန်း ရှိပြီး ငွေစက္ကူတိုင်းမှာ တခြားဟာတွေလိုပဲ 'ချောင်' ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ရိုက်နှိပ်ထားတယ်။</p> <p>​"ဟီးဟီး... ပန်ယွိခွန်း၊ ပန်ယွိခွန်း... လူတွေ ဘယ်လိုပဲ ကြံစည်ကြံစည်၊ ကံကြမ္မာကတော့ သူ့အလိုကျပဲ ဖန်တီးတာပဲ။ ဒီငွေတွေကို သေချာ သိမ်းထား... အမတ်ကြီး ပန် မသိစေနဲ့နော်" လို့ ရှောင်မင်က သတိပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ကျီယွမ် သဘောပေါက်သွားပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်တယ်။ "မင်းသားလေးရဲ့ ငွေတွေ အကုန်လုံးကို အမတ်ကြီး ပန် က ယူသွားပြီ မဟုတ်လား"</p> <p>​ရှောင်မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ တကယ်တော့ ပန်ယွိခွန်း ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်ပါတယ်။ ပန်ယွိခွန်း က သူ့ကို ငွေတွေကို သင့်တော်တဲ့ နေရာတွေမှာ သုံးစေချင်လို့ လုပ်တာဆိုတော့ သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရန်ပုံငွေလေး ဖွက်ထားတာက စည်းမျဉ်းနဲ့ ဆန့်ကျင်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ နေထိုင်မှု ဘဝကို မြှင့်တင်ဖို့လည်း လိုအပ်တယ်လေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၆ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save