Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချင်းကျိုးကနေ ကုန်သည်တွေ ပြန်ရောက်လာတာနဲ့အမျှ၊ ချီမင်းသား ကုန်သည်အသင်းချုပ် တည်ထောင်တဲ့ သတင်းနဲ့ ဆပ်ပြာ၊ ရေမွှေး၊ မူးယစ်ချင်းကျိုး အရက်တို့ကို တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီး တစ်ဝန်း ရောင်းချခွင့် လေလံပစ်တဲ့ သတင်းတွေက တိုင်းပြည်အနှံ့ကို လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ပြန့်နှံ့သွားတော့တယ်။</p> <p>​တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ နိုင်ငံရေး ဗဟိုချက်ဖြစ်တဲ့ ချန်အန်းက မှူးမတ်တွေကတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေဆို အမြဲတမ်း အထူးတလည် နားပါးကြတာပေါ့။</p> <p>​ချန်အန်းမြို့ အပြင်ဘက် တောအုပ်တစ်ခုထဲမှာတော့ ဒုတိယမင်းသား ရှောင်ကျွီ နဲ့ ဆဋ္ဌမမင်းသား ရှောင်မု တို့ နှစ်ပါးလုံး စစ်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်ပြီး မြင်းစီးလာကြတယ်။</p> <p>​သူတို့နောက်မှာတော့ အစောင့်အရှောက်တွေ၊ အစေခံတွေနဲ့ အမဲလိုက်ခွေး ရာချီက တောထဲမှာ သားကောင်ရှာဖို့ လိုက်ပါလာကြတယ်။</p> <p>​ရှောင်ကျွီ က လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တောအုပ်ထဲကို အကဲခတ်နေချိန်မှာ သူ့ညီဖြစ်သူက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒုတိယနောင်တော်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတ္တမညီတော်ဆီမှာ ဒီလောက် ကောက်ကျစ်တဲ့ ဉာဏ်တွေ ရှိနေမယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားဘူး"</p> <p>​ရှောင်ကျွီ က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ကောက်ကျစ်တာ ဟုတ်လား။ ဒါက အဆင့်နိမ့်တဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေ သက်သက်ပါ။ အောက်ခြေသိမ်း ကုန်သည်တွေနဲ့ နေ့တိုင်း ရောနှောနေရတာ... သူကတော့ အောက်တန်းစား ကောင်လေး ဖြစ်နေတုန်းပဲ"</p> <p>​ရှောင်မု ကလည်း ရောယောင် ရယ်မောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဟုတ်ပါ့။ ကျိန့်ကိုယ်လုပ်တော်ကြီး ကို ဖက်တွယ်ထားရင်တောင် အဆင့်ခုနစ် မြို့ဝန်တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးက ဘာများ တတ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။ အိမ်ရှေ့စံကို ဖားယားပြီး ဖီးနစ်ငှက်ကြီး ဖြစ်လာမယ် ထင်နေတာ... ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ"</p> <p>​ရှောင်ကျွီ ရဲ့ အေးစက်စက် အပြုံးက ပိုကျယ်လာတယ်။</p> <p>​"ဖီးနစ်ငှက် ဟုတ်လား။ ဟက်... မိဖုရားခေါင်ကြီး က ရေနစ်သူ ကောက်ရိုးမျှင် ဆွဲနေတာလေ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတဲ့ မင်းသားတစ်ပါးဆီကနေ အကူအညီ တောင်းပြီး ငွေတစ်သိန်းလောက်လေး သွားပေးစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ။ အဲဒါက သူတောင်းစားကို ပေးတဲ့ အလှူငွေလောက်ပဲ ရှိတာ"</p> <p>​"သူတောင်းစား မင်းသားအတွက် သူတောင်းစား အလှူငွေပေါ့"</p> <p>​ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်လုံး အသံထွက်အောင် ရယ်ချလိုက်ကြတယ်။</p> <p>​ရုတ်တရက် သစ်ပင်တွေ ကြားထဲကနေ သမင်ငယ်လေး တစ်ကောင် ပြေးထွက်လာပြီး အမဲလိုက်ခွေးတွေရဲ့ ဝိုင်းရံတာကို ခံလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ရှောင်ကျွီ က လေးညှို့ကို လျင်လျင်မြန်မြန် တင်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဆဋ္ဌမညီတော်... ဒီသမင်ကို အတူတူ အမဲလိုက်ကြမလား"</p> <p>​ရှောင်မု ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နားလည်သဘောပေါက်သွားတဲ့ အရောင်တွေ လက်သွားတယ်... သမင်ကို အမဲလိုက်တယ် ဆိုတဲ့ စကားစုက ထီးနန်းလုပွဲကို တင်စားလေ့ရှိတဲ့ စကားလေ။</p> <p>​သူက ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ မြင်းကို ရှေ့နှင်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒုတိယနောင်တော် ထီးနန်းတက်တဲ့ အချိန်ကျရင် အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ သတ္တမညီတော်ကို အမဲလိုက်ကွင်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်လို့ ရပြီ။ အဲဒါမှ တကယ့် ပျော်စရာကစားပွဲ အစစ်ပေါ့"</p> <p>​"သေချာတာပေါ့... အိမ်ရှေ့စံနဲ့ အတူတူပစ်ထည့်ရမှာ"</p> <p>​ရှောင်ကျွီ က မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အရောင်တွေ တလက်လက် တောက်ပနေရင်း မြှားကို ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​မြှားက သမင်ရဲ့ လည်ပင်းကို ဖောက်ဝင်သွားပြီး သွေးအိုင်ထဲကို လဲကျသွားစေတယ်။</p> <p>​မြို့ရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ တတိယမင်းသား ရှောင်ကျန် က သူ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ချင်းကျိုးကလာတဲ့ လျှို့ဝှက်သတင်းစာကို ဖတ်နေတယ်။</p> <p>​သူ့ဘေးမှာတော့ ဘဏ္ဍာရေး ဒုတိယအမတ်ကြီး လီကျုံး ရပ်နေပြီး စာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​"မင်းသား... စတုတ္ထမင်းသားရဲ့ အကြံအစည်တွေက ပြောင်းပြန် အကျိုးသက်ရောက်သွားပြီ။ သူက မင်းသားကို အကွက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ချီမင်းသားရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ"</p> <p>​ရှောင်ကျန် က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ချီမင်းသားကို သူ့ဘက်ပါအောင် အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းပြီး ငါ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ သူ တွေးခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ သတ္တမညီတော်က အရင်တုန်းက ဝေ့မင်းသားလိုပဲ ထီးနန်းလုပွဲမှာ မပါဘဲ နေချင်ပုံရတယ်"</p> <p>​လီကျုံး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ထူးဆန်းတာပဲ... အရင် ချီမင်းသား ဆိုရင် လုပ်ကြံခံရတဲ့ အကြောင်းကို ဧကရာဇ်ဆီ အလောတကြီး သွားလျှောက်တင်မှာ။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ ငြိမ်နေတယ်။ အခုတော့ ကုန်သည်တွေနဲ့ပဲ အပေါင်းအသင်း လုပ်နေတော့တယ်"</p> <p>​"ဒီသူတောင်းစားလေးက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုဉာဏ်ကောင်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ရှောင်ကျန် ရဲ့ အပြုံးက ပိုနက်ရှိုင်းသွားတယ်။</p> <p>​လီကျုံး က ခပ်ဖွဖွ ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"မင်းသား အနေနဲ့ သူ့ကို အသုံးဝင်တယ်လို့ ထင်ရင် ဒီကိစ္စကို ရှင်းပြဖို့ စာတစ်စောင်လောက် ပို့လိုက်ပါလား။ အဲဒါဆိုရင် ကြွင်းကျန်နေတဲ့ နာကြည်းမှုတွေကို တားဆီးနိုင်တာပေါ့"</p> <p>​ရှောင်ကျန် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှေးကျဉ်းသွားတယ်။</p> <p>​"မလိုသေးပါဘူး။ သူ့ကို ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်။ အချိန်အခါ သင့်ရင် သူက တန်ဖိုးရှိတဲ့ နယ်ရုပ်လေး တစ်ရုပ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ပြီးတော့..."</p> <p>​သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"သူ့နယ်မြေက အရမ်း ဝေးလွန်းတယ်။ အဝေးကရေနဲ့ အနီးက မီးကို ငြှိမ်းလို့မှ မရတာ"</p> <p>​မြို့ရဲ့ နောက်ထပ် ခမ်းနားတဲ့ အိမ်တော် တစ်ခုမှာတော့ စတုတ္ထမင်းသား ရှောင်ဆာ က သူ့ရဲ့ အကြံပေးတွေနဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဆွေးနွေးနေတယ်။ အကြံပေးတွေ အကုန်လုံးက တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ မိသားစုကြီး လေးစုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကျိန့် မိသားစုက သြဇာကြီးမားတဲ့ လူတွေချည်းပဲ။</p> <p>​တခြား မင်းသားတွေနဲ့ မတူဘဲ ရှောင်ဆာ က ထီးနန်းလုပွဲ ဆိုတာ ညီအစ်ကိုတွေ ကြားက တိုက်ပွဲတင် မကဘဲ၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ အထက်တန်းလွှာ အုပ်စုတွေ ကြားက အားပြိုင်မှု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားတယ်။</p> <p>​အိမ်ရှေ့စံ မှာ ကျောက် မိသားစု ရှိပြီး၊ ရှောင်ကျန် မှာ လီ မိသားစု ရှိတယ်၊ ရှောင်ဆာ ကတော့ ကျိန့် မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုတာပေါ့။</p> <p>​ဆံပင်တွေ ဖြူနေပြီဖြစ်တဲ့ အသက်ကြီးကြီး အမတ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ကျိန့်ဟုန်ဝမ် က တည်ကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတယ်။</p> <p>​"မဆင်မခြင် မလုပ်ဖို့ ကျွန်တော်မျိုး သတိပေးခဲ့ပါတယ် မင်းသား။ အခုတော့ ချီမင်းသားက ငါတို့နဲ့ ခပ်ခွာခွာ နေသွားပြီး အိမ်ရှေ့စံနဲ့ ပိုရင်းနှီးသွားပြီ"</p> <p>​ရှောင်ဆာ က စားပွဲကို လက်သီးနဲ့ ထုလိုက်ပြီး ချင်းကျိုးကလာတဲ့ စာကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဟွန်း... သူ ဘယ်ဘက်ကို ရွေးရွေး အရေးမကြီးပါဘူး။ သူက အသေးအမွှား ကောင်လေး သက်သက်ပဲ။ တတိယမင်းသား ဘက်ကို အကျိုးအမြတ် မရောက်သွားသရွေ့ ငါ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး"</p> <p>​ကျိန့်ဟုန်ဝမ် က မျက်လုံး မှေးကျဉ်းလိုက်တယ်။</p> <p>​"ကျွန်တော်မျိုး သဘောမတူပါဘူး မင်းသား။ လုပ်ကြံခံရပြီး ကတည်းက ချီမင်းသားက လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ... သူ့နယ်မြေကို အင်အားဖြည့်တင်းပြီး တီထွင်မှု အသစ်တွေ လုပ်နေတယ်။ သူက တန်ဖိုးရှိတဲ့ မဟာမိတ် တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်"</p> <p>​ရှောင်ဆာ က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။</p> <p>​"မဟာမိတ် ဟုတ်လား။ သူ အသုံးဝင်လာမယ့် အချိန်လောက်ဆို ခမည်းတော်တောင် နတ်ရွာစံလောက်ပြီ"</p> <p>​ကျိန့်ဟုန်ဝမ် တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။</p> <p>​ချန်အန်းမှာ နိုင်ငံရေး ရေစီးကြောင်းတွေ အောက်ခြေကနေ လှိုင်းထနေချိန်မှာတော့ ရှောင်မင် ကတော့ ဘာမှမသိဘဲ အေးဆေးပါပဲ။</p> <p>​သူက ချင်းကျိုးရဲ့ စက်မှုနဲ့ စိုက်ပျိုးရေး အုတ်မြစ်တွေ တည်ဆောက်ဖို့ကိုပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ... သူ့ရဲ့ ဆပ်ပြာ၊ ရေမွှေးနဲ့ အရက်တွေက တိုင်းပြည်ရဲ့ အာဏာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကြားထဲမှာ ကွင်းဆက် တုံ့ပြန်မှုကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီ ဆိုတာကို လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။</p> <p>​ရှောင်မင် အတွက်တော့ ချန်အန်းဆိုတာ အဝေးကြီးမှာ ရှိတဲ့ မြို့တစ်မြို့ သက်သက်ပဲ... ရထားလုံးနဲ့ သွားရင်တောင် လဝက်လောက် အချိန်ယူရတဲ့ နေရာလေ။</p> <p>​လေလံပွဲကရတဲ့ ငွေတွေကို ခွဲဝေပေးပြီးတဲ့နောက် သူက ချင်းကျိုး အနှံ့မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ သင်္ဘောကျင်းတွေ၊ အလုပ်ရုံတွေနဲ့ မိုင်းတွင်းတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်နေခဲ့တယ်။</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း ကလည်း အဲဒီရန်ပုံငွေတွေကို သုံးပြီး ပေးဖို့ ကျန်နေတဲ့ လစာတွေကို ရှင်းပေးလိုက်သလို၊ ရှောင်မင်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ခရိုင်အသီးသီးမှာ ရေရဟတ်တွေ တည်ဆောက်ဖို့ စတင်နေပြီ။</p> <p>​ရှောင်မင် ဆွဲထားတဲ့ ပုံစံကြမ်း အသစ်တစ်ခုကို သေချာ ကြည့်ရင်း ပန်ယွိခွန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"မင်းသားလေး... ဒီရေရဟတ်မှာ လူနင်းဖို့ နင်းပြားတွေ မပါပါလား။ အဲဒါကို ဘယ်လို မောင်းနှင်မှာလဲ"</p> <p>​တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးက ရိုးရာ ရေရဟတ်တွေဆိုတာ လူအားကို အားကိုးရတာလေ... ဧရာမ ရှဉ့်ဘီးကြီး တစ်ခုကို နင်းရသလိုမျိုးပေါ့။</p> <p>​ရှောင်မင် က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ "ဒါက နွားအားသုံး ရေတင်စက် လေ... နွားတွေကို သုံးပြီး မောင်းနှင်ရတဲ့ ရေရဟတ်ပေါ့" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။</p> <p>​"ဒီလို ကိရိယာမျိုး ကျွန်တော်မျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ မင်းသားလေး ဒါတွေကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ"</p> <p>​"ငါက မင်းထက် ပိုဉာဏ်ကောင်းလို့ပေါ့"</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း မျက်နှာပျက်သွားတယ်။</p> <p>​"စာရွက်ပေါ်က သီအိုရီတွေ သက်သက်ပါပဲ။ မင်းသားလေး ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေရင် ကျွန်တော်မျိုး မြင်ရအောင် လက်မှုပညာသည်တွေကို တစ်ခုလောက် ဆောက်ခိုင်းလိုက်ပါ"</p> <p>​ရှောင်မင် ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ငါ့ကို ငါးရက် အချိန်ပေး"</p> <p>​ရိုးရာ ရေရဟတ်တွေနဲ့ မတူဘဲ နွားအားသုံး ရေတင်စက် က ဂီယာယန္တရားကို အသုံးပြုထားတာ။</p> <p>​အဲဒီစက်မှာ ဒေါင်လိုက် ဝင်ရိုးတစ်ခုနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ အလျားလိုက် သစ်သားဂီယာဘီး တစ်ခု ပါတယ်။ နွားက ဝင်ရိုးကို ဆွဲလှည့်လိုက်တဲ့အခါ အလျားလိုက် ဂီယာက လည်ပတ်သွားတယ်။ အဲဒီ အလျားလိုက် ဂီယာကနေ ဒေါင်လိုက် ဂီယာဘီးကို ချိတ်ဆက် လည်ပတ်စေပြီး ရေပုံးတွေ တပ်ထားတဲ့ ခါးပတ်ကြိုးကို မောင်းနှင်ပေးတာ။ ရေတွေကို အဆက်မပြတ် ဆွဲတင်ပြီး ရေမြောင်းတွေထဲကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒီဒီဇိုင်းက လုပ်အားစရိတ်ကို သိသိသာသာ လျှော့ချပေးနိုင်ပြီး အလုပ်တွင်ကျယ်မှုကိုလည်း တိုးတက်စေတယ်... ချင်းကျိုးရဲ့ စိုက်ပျိုးရေး နည်းပညာ အတွက် တော်လှန်ရေးဆန်တဲ့ ခြေလှမ်းတစ်ခုပဲ။</p> <p>​တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့ ရှောင်မင် က စက်မှုတော်လှန်ရေး တစ်ခုရဲ့ အုတ်မြစ်တွေကို တိတ်တဆိတ် ချမှတ်နေခဲ့တယ်။</p> <p>​ချန်အန်းက မှူးမတ်တွေ ထီးနန်းလုဖို့ အကွက်ဆင်နေကြချိန်မှာ၊ ချင်းကျိုးက လိပ်ပြာလေး ကတော့ သူ့အတောင်ပံတွေကို ဆက်ခတ်နေခဲ့တယ်... တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးကို ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေရင်းပေါ့။</p> <p>​ဒီဂယက်ရိုက်ခတ်မှုတွေက ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု အဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီး တစ်ခုလုံးရဲ့ အာဏာအားပြိုင်မှုတွေကို ပုံစံပြောင်းပစ်ဖို့ ဆိုတာ အချိန်သိပ်မလိုတော့ပါဘူး။</p> <p>​ချန်အန်းက မင်းသားတွေက သူ့ကို သူတောင်းစား တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ပစ်ပယ်ထားရင်တောင်မှ၊ တစ်နေ့ကျရင် တိုင်းပြည်ရဲ့ ဥစ္စာဓန၊ နည်းပညာနဲ့ အနာဂတ်ကို ထိန်းချုပ်မယ့်သူကို သူတို့ အထင်သေးမိနေတယ် ဆိုတာကို လုံးဝ မသိခဲ့ကြပါဘူး။</p> <p>​သမိုင်းရဲ့ ဘီးလုံးကြီးတွေက လည်ပတ်နေခဲ့ပါပြီ... မေ့လျော့ခံ မင်းသား တစ်ပါးရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ခေတ်သစ် ဝိညာဉ်တစ်ခုရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်၊ ဆပ်ပြာ၊ နဲ့ သံမဏိတွေရဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ပေါ့။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၇ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save