Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ငါးရက် အကြာမှာတော့ လက်မှုပညာဌာန ကနေ အင်မတန် သေသပ်လှပတဲ့ နွားအားသုံး ရေတင်စက် တစ်ခုကို တည်ဆောက် ပြီးစီးသွားတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ရှင်းပြခဲ့တဲ့ ရေရဟတ်ကို ကြည့်ပြီး ပန်ယွိခွန်း တစ်ယောက် အံ့သြမှင်တက်နေတယ်။ အခု ဒီရေရဟတ်က အရွယ်အစား မတူညီတဲ့ ဂီယာသုံးခုနဲ့ မောင်းနှင်ပြီး နွားတစ်ကောင်က ဆွဲပေးနေတာဖြစ်ကာ ရှောင်ချင်းမြစ် ထဲက ရေတွေကို ကမ်းစပ်ပေါ် အဆက်မပြတ် သယ်ဆောင်ပေးနေတယ်။</p> <p>​ဒါ့အပြင် ဒီစက်ယန္တရားကို နွားနှစ်ကောင်နဲ့ မောင်းနှင်တာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရှောင်မင် ပြောခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေက တော်တော် ကျယ်ဝန်းပြီး၊ လမ်းကြောင်းပေါ်က ရေခံခွက်တွေကလည်း နက်တယ်။ တစ်ကြိမ် ဆွဲတင်လိုက်တိုင်း မြစ်ရေ အမြောက်အမြား ပါလာတယ်... ပန်ယွိခွန်း မြင်ဖူးသမျှ ဘယ်ရေရဟတ် ထက်မဆို အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး အလုပ်တွင်ကျယ်တယ်။</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း က ပညာတတ် မိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာတာ။ သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ခရိုင်အဆင့် အရာရှိငယ်လေးတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ပြီး အထက်တန်းလွှာ မှူးမတ်တွေနဲ့ အလှမ်းဝေးတယ်။</p> <p>​ငယ်စဉ်ကတည်းက သူက ဂန္ထဝင် စာပေတွေကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာခဲ့ပြီး သူ့မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် သွန်သင်ချက်တွေကို လိုက်နာခဲ့တယ်... ပညာရှိ အုပ်ချုပ်သူ တစ်ဦးကို ကူညီပြီး တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့က သူ့ရဲ့ တစ်သက်တာ တာဝန်ပဲလေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ချန်အန်းမှာ ဆင်ဆာအမတ် အဖြစ် ဆယ်နှစ်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီးတဲ့နောက် အဲဒီမျှော်လင့်ချက်တွေက တဖြည်းဖြည်း စိတ်ပျက်စရာတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။</p> <p>​တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ လက်ရှိ အရာရှိ အသိုင်းအဝိုင်းကို မှူးမတ် မိသားစုတွေက ထိန်းချုပ်ထားတာ။ အင်အားကြီးတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိတဲ့ အရာရှိတွေဆိုတာ ဩဇာကြီးတဲ့ မိသားစုတွေကို မကပ်ဘဲနဲ့ ရာထူးတက်ဖို့ လုံးဝ အခွင့်အရေး မရှိဘူး။ တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ်ရာမှာ အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူတွေတောင် သေးနုပ်တဲ့ ရာထူးတွေမှာပဲ ဖယ်ကြဉ်ထားခံရလေ့ ရှိတယ်။</p> <p>​ခေတ်အဆက်ဆက် ဧကရာဇ်တွေက ဆင်ဆာအမတ်တွေကို ကွပ်မျက်လေ့ မရှိဘူးဆိုတဲ့ အစဉ်အလာကို ထိန်းသိမ်းထားပေမဲ့၊ အဲဒီရာထူးရဲ့ သြဇာအာဏာကတော့ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ။ ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ ပန်ယွိခွန်း က အဂတိလိုက်စားမှုပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း တိုင်ကြားခဲ့ပေမဲ့ နန်းတွင်းအမတ်တွေက ပိတ်ပင်တာ ခံရသလို၊ ရှောင်ဝမ်ရွှမ် ကလည်း လျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်။</p> <p>​နန်းတွင်း အုပ်စုတွေ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းကြံစည်တာတွေနဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ အာဏာ ကျဆင်းလာတာတွေက တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးဟာ မှူးမတ် မိသားစုတွေရဲ့ ကပ်ပါး ခြယ်လှယ်မှုအောက်မှာ လျင်လျင်မြန်မြန် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဆိုတာကို သူ့ကို သဘောပေါက်သွားစေတယ်။</p> <p>​ပျက်လုဆဲဆဲ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့အတွက် နန်းတော်က မြောက်ပိုင်း လူရိုင်းတွေရဲ့ ရန်လိုမှုတွေ တိုးလာတာကို ဖြေလျှော့တဲ့ မူဝါဒတွေနဲ့ အလိုလိုက်ထားပြီး၊ ယာယီ တည်ငြိမ်မှုလေး ရဖို့အတွက် နှစ်စဉ် ဆက်သရတဲ့ အခွန်ပဏ္ဏာတွေကို ပိုပေးနေရတယ်။</p> <p>​အဲဒီလို ပေးနေတာတောင်မှ လူရိုင်းတွေက ကြီးမားတဲ့ ကျူးကျော်မှုကြီးတွေ မလုပ်ပေမဲ့၊ နယ်စပ်တစ်လျှောက်မှာ ပုံမှန် လုယက်တိုက်ခိုက်မှုတွေ လုပ်နေကြတုန်းပဲ။</p> <p>​ဒီအချက်တွေ အားလုံးနဲ့ မင်းသားတွေကြားက ထီးနန်းလုပွဲတွေ ပြင်းထန်လာတာတွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ပန်ယွိခွန်း ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အင်မတန် အုံ့မှိုင်းတဲ့ အနာဂတ် ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ပြိုလဲသွားခဲ့တဲ့ တိုင်အင်ပါယာ လိုမျိုး တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ပြီး ကွဲထွက်သွားကာ တိုင်းပြည်အနှံ့ စစ်မီးတွေ တောက်လောင်လာမှာကို သူ ကြိုမြင်နေတယ်။</p> <p>​အဲဒီအချိန်ကျရင် အင်အားကြီးလာတဲ့ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတွေက တောင်ဘက်ကို ချီတက်လာပြီး ဟန်လူမျိုးတွေရဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သမိုင်းကြောင်းကို သံခွာတွေ၊ မီးတောက်တွေ အောက်မှာ ချေမွပစ်ကြလိမ့်မယ်။</p> <p>​လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ပန်ယွိခွန်း က သူ့အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ၊ အရက်မူးနေတဲ့ ဧကရာဇ်နဲ့ အမတ်တွေကို သတိဝင်လာစေဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး နန်းတော်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ရလိုက်တာကတော့ ချီမင်းသား နောက်ကို လိုက်ပြီး သူ့နယ်မြေဆီ သွားဖို့ ပြောင်းရွှေ့မိန့် တစ်ခုပါပဲ။</p> <p>​ချင်းကျိုးမှာ နေခဲ့ရတဲ့ ငါးနှစ်က သူ့နှလုံးသားကို ထုံထိုင်းသွားစေတယ်။ ဇာတိရွာကို အနားယူ ပြန်သွားရမယ့် နေ့ကို စောင့်ရင်း အကျင့်ပျက် မင်းသား တစ်ပါး အောက်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ သူ လက်ခံလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့နှလုံးသားထဲက ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တဲ့ မျှော်လင့်ချက် မီးတောက်လေးက ပြန်ပြီး ခပ်ရေးရေး လင်းလက်လာခဲ့ပြီ။</p> <p>​"တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးကို မကယ်တင်နိုင်ရင်တောင်မှ... ဒီချင်းကျိုး ထောင့်လေးကိုတော့ ကယ်တင်နိုင်ကောင်းပါရဲ့"</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း က ရှောင်မင်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်အတွင်း မင်းသားရဲ့ ပြောင်းလဲသွားမှုက သူ့မျက်စိအောက်ကနေ မလွတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီအပြောင်းအလဲက တကယ့် အစစ်အမှန် ဆိုရင်၊ ချီမင်းသား က တကယ်ပဲ ပညာရှိ အုပ်ချုပ်သူ တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။</p> <p>​အဲဒီအတွေးကြောင့် ပန်ယွိခွန်း ခေါင်းလေး ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်ပြီး ရှားရှားပါးပါး အပြုံးလေးတစ်ခု သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​"အမတ်ကြီး ပန်... အခု ယုံပြီလား"</p> <p>​ရှောင်မင် ခေါင်းလှည့်လိုက်တော့ ပန်ယွိခွန်း က သူ့ကို ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... ဖန်ပုတီးစေ့ ရောင်းတဲ့ ကုန်သည်အိုကြီး တစ်ယောက်က တန်ဖိုးကြီး ကျောက်မျက်ရတနာ တစ်ခုကို မျက်စိကျနေသလိုမျိုး ကြည့်နေတာ။ ရှောင်မင်ရဲ့ ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း က အတွေးထဲကနေ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ရယ်လိုက်တယ်။ "မင်းသားလေးက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုး အရှုံးပေးပါတယ်။ ဒီနွားအားသုံး ရေတင်စက် ကိုသာ နယ်မြေအနှံ့ ဖြန့်ဝေနိုင်ရင် စိုက်ပျိုးရေး ပြန်လည် ထူထောင်ရေး အတွက် အများကြီး အကျိုးရှိမှာ သေချာပါတယ်"</p> <p>​ဒီအသစ်အဆန်း စက်ယန္တရားကို ကြည့်ဖို့ ကျီယွမ် နဲ့ လုလော့ တို့လည်း လိုက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ကောင်မလေး နှစ်ယောက်က စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ လုလော့ က ကျီယွမ် ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "မမ... အမတ်ကြီး ပန် က အခုတလော ပိုပြီး မကြာခဏ ပြုံးလာသလိုပဲနော်"</p> <p>​ကျီယွမ် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ "ဒါက ကောင်းတဲ့ အချက်ပေါ့။ သူ့ရဲ့ အမြဲတမ်း မှုန်ကုပ်နေတဲ့ မျက်နှာကြီးထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်။ နင် သတိမထားမိဘူးလား။ သူက အခုတလော မင်းသားလေး အပေါ် အများကြီး ပိုပြီး သက်ညှာလာတယ်... ပြီးတော့ နယ်မြေကိစ္စတွေမှာ မင်းသားလေးကို ကူညီဖို့လည်း အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံထားတယ်လေ"</p> <p>​"အဲဒီလိုတော့ ထင်ရသားပဲ" လုလော့ က ခေါင်းလေး စောင်းပြီး ပန်ယွိခွန်း ရဲ့ အပြောင်းအလဲကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ သိချင်စိတ်က ချက်ချင်းပဲ အနိုင်ရသွားပြီး၊ ရေရဟတ်ကို သွားကြည့်ဖို့ ကျီယွမ် ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့တယ်။</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း လည်း စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မင် ပြောတာကို နားထောင်လိုက်တယ်။ "နောက်ထပ် အနေနဲ့ လက်မှုပညာဌာနက ဒီနွားအားသုံး ရေတင်စက် တွေကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ဖို့ အာရုံစိုက်မယ်၊ ခရိုင်တိုင်းကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်မှုပညာသည် အရေအတွက် အကန့်အသတ် ရှိနေတာက အဓိက ပြဿနာပဲ"</p> <p>​ရှောင်မင်ရဲ့ စကားတွေက တကယ့် လက်တွေ့ ပြဿနာ တစ်ခုကို ထောက်ပြနေတာ။ သူ့ဆီမှာ နည်းပညာတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အစကနေ ပြန်စရတာမို့ ကန့်သတ်ချက်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတယ်... အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွမ်းကျင် လက်မှုပညာသည်တွေ ရှားပါးနေတာပဲ။ အလိုအလျောက် စက်ပစ္စည်းတွေ မရှိရင် ထုတ်လုပ်မှု တိုးချဲ့ဖို့ဆိုတာ လူအင်အားကိုပဲ အားကိုးရမှာ။</p> <p>​ပြီးတော့ ကျွမ်းကျင် လုပ်သားဆိုတာ သူ့အတွက် အရှားပါးဆုံး အရင်းအမြစ်ပဲ။</p> <p>​"မင်းသားလေး" ပန်ယွိခွန်း က ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော်မျိုးမှာ အကြံပြုချက် တစ်ခု ရှိပါတယ်။ မင်းသားလေးက ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ရုံတွေက လက်မှုပညာသည်တွေကိုပဲ အရမ်း အားကိုးလွန်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ နယ်မြေထဲက သာမန်ပြည်သူတွေကိုတော့ မေ့မထားပါနဲ့။ ရေရဟတ် တည်ဆောက်တဲ့ အလုပ်ကို ခရိုင် တစ်ခုချင်းစီကို ခွဲဝေပေးလိုက်ပါလား... စိုက်ပျိုးရေး အဖွဲ့တွေ အထိတောင် ခွဲပေးလိုက်လို့ ရတယ်။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ဒီရေရဟတ်တွေ နေရာတိုင်းမှာ ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်"</p> <p>​ရှောင်မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းလက်သွားတယ်။</p> <p>​သူက အရေးကြီးတဲ့ အမှားတစ်ခုကို လုပ်နေခဲ့တာ... အရာအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင်ချည်း လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီး သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ လုပ်သားအင်အားကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်။</p> <p>​နယ်မြေရဲ့ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင် အနေနဲ့ သူက ပြည်သူတွေကို အခြေခံ အဆောက်အအုံ စီမံကိန်းတွေမှာ ပါဝင်ဖို့ စည်းရုံးလို့ ရတာပဲ။ စိုက်ပျိုးရေး အဖွဲ့တွေကို တည်ထောင်ခဲ့ပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ မက်လုံးတစ်ခုကို သူ မေ့နေခဲ့တယ်... အဲဒါကတော့ အလုပ်ပွိုင့် တွေပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူ စဉ်းစားထားတဲ့ အလုပ်ပွိုင့် စနစ်က ခေတ်သစ် စုပေါင်းစနစ် နဲ့တော့ မတူဘူး။ ဒီမှာက လယ်သမားတိုင်းက သမဝါယမ ဖွဲ့စည်းပုံ အောက်မှာ ကိုယ်ပိုင် လယ်ယာမြေတွေ ရှိကြတုန်းပဲလေ。</p> <p>​သူ အကြံပြုထားတဲ့ အလုပ်ပွိုင့် တွေက အပို အလုပ်လုပ်တဲ့အတွက် ပေးမယ့် ဆုကြေးတွေ ဖြစ်လာမယ်။ ဒီပွိုင့်တွေကို စိုက်ပျိုးရေး အဖွဲ့တွေက မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး နှစ်ကုန်ရင် စပါး၊ အဝတ်အထည် နဲ့ တခြား ကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြန်လဲလှယ်ပေးမယ်။</p> <p>​ဒီအကြံအစည်ကို ပန်ယွိခွန်း နဲ့ ဆွေးနွေးရင်း၊ ရှောင်မင်က ဒီထက် ပိုကြီးမားတဲ့ အလားအလာတွေကို မြင်လာတယ်။</p> <p>​ပြည်သူတွေကို စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိစေဖို့ သူက အခွန် သုံးနှစ် ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးထားပြီးပြီလေ。 ဒါပေမဲ့ လယ်လုပ်ငန်း မလုပ်ရတဲ့ အချိန်တွေမှာ လယ်သမား အများစုက အားနေကြတာ။ အလုပ်ပွိုင့် စနစ်က သူတို့ကို ဝင်ငွေ အပိုရှာဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိမ့်မယ်... ဒါက ကုန်ကျစရိတ် အနည်းဆုံးနဲ့ ပြည်သူ တစ်ရပ်လုံးကို လှုပ်ရှားလာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။</p> <p>​အခြေခံ အဆောက်အအုံ စီမံကိန်းတွေမှာ ပါဝင်ရင် အလုပ်ပွိုင့် တွေ ရမယ်ဆိုတော့... ဒါက နယ်မြေရဲ့ လုပ်သားအင်အားကို ဈေးပေါပြီး တက်ကြွတဲ့ လုပ်သားအင်အား အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲလေ。</p> <p>​ပန်ယွိခွန်း က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံတယ်။ အတင်းအကျပ် အလုပ်ခိုင်းတာက မကျေနပ်မှုတွေကို ဖြစ်စေပေမဲ့၊ ဒီအလုပ်ပွိုင့် စနစ်ကတော့ သေချာပေါက် ပြည်သူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရရှိစေမှာ။</p> <p>​"မင်းသားလေးသာ ဒီစနစ်ကို အကောင်အထည် ဖော်မယ်ဆိုရင် ပြည်သူတွေက သေချာပေါက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်ကြမှာပါ" လို့ ပန်ယွိခွန်း က မှတ်ချက်ချတယ်။</p> <p>​"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်" ရှောင်မင်က သူ့နေရာ မြဲဖို့အတွက် ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ရမယ် ဆိုတာကို သိတယ်။ သူတို့ကို စည်းလုံးစေမှသာ သူ့နယ်မြေကို သူ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မှာလေ。</p> <p>​အလုပ်ပွိုင့် တွေအတွက် ပေးရမယ့် ငွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ရှောင်မင်က ပြည်သူတွေကို ခေါင်းပုံဖြတ်ဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး။ ကုန်သည်အသင်းချုပ် ကို စတင် တည်ထောင်ကတည်းက တိုင်းပြည် ချမ်းသာဖို့အတွက် ကုန်သွယ်ရေးနဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်း လမ်းကြောင်းကို သူ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးပြီ။</p> <p>​သာမန်ပြည်သူတွေက လယ်လုပ်ငန်းနဲ့ အခြေခံ အဆောက်အအုံ ကိစ္စတွေမှာ ကူညီဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုတယ်... ပြီးတော့ သေချာတာပေါ့၊ သူ့ကို သစ္စာရှိရှိ ထောက်ခံပေးဖို့ပဲ လိုတယ်။</p> <p>​ရေရဟတ် ထုတ်လုပ်ရေးကို ခရိုင်အသီးသီးဆီ ခွဲဝေပေးပြီး၊ တခြားသူတွေကို သင်ပေးဖို့ လက်မှုပညာသည်တွေကို စေလွှတ်မယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက် ဒီကိစ္စ ပြီးပြတ်သွားတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ရှောင်မင်က နည်းပညာကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ပြီး အမြတ်ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အလွတ်မခံဘူး။ သူက နွားအားသုံး ရေတင်စက် ကို တမင်သက်သက် ရှုပ်ထွေးအောင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ။</p> <p>​ရေရဟတ် တိုင်းအတွက် အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု လိုအပ်တယ်... အဲဒါကတော့ သူ့ရဲ့ လက်မှုပညာဌာန ကပဲ ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ သတ္တု လိမ့်ဘောလ် ဘယ်ရင် (metal rolling bearing) ပဲလေ。</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၈ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save