Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဤနယ်မြေသည် နတ်ဘုရားဖန်းတီးခဲ့သည့် မူကြမ်းတစ်ခုလား…</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကူးပြောင်းရေးလမ်းကြောင်းအတွင်းတွင် ရှိနေသော ဟင်းလင်းပြင်နေရာတစ်ခုမှာ ပျက်စီးနေသလို ဖြစ်နေသည့်အတွက် ပစ်မှတ်နယ်မြေဆီသို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် လွန်စွာအရှိန်ဖြင့်သွား နေရသည်။</p> <p>၎င်းကူးပြောင်းရေးလမ်းကြောင်းထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်ရောက်သည့်သူတိုင်းမှာ မူးဝေခြင်း၊ အော့အန်ခြင်း နှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လိမ်ချိုးထားသကဲ့သို့ ဝေဒနာများကို မလွဲမသွေ ခံစားကြရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ချန်လင်းအနေအားဖြင့် ထိုသို့သောဝေဒနာများမှာ အထူးအဆန်းဖြစ်မနေတော့ပေ။</p> <p>ချန်လင်းသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းကပင် နတ်ဘုရားမိဘများနှင့်အတူ စကြဝဠာအနှံ့ ခရီးလှည့်ပတ်သွား ခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့် ဤသို့သောခံစားချက်များမှာ သူ့အတွက်တော့ ကျင့်သားရနေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ခဏကြာပြီးနောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးလာပြီး လေပြေအေးတစ်ခုက ဖြတ်တိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ချန်လင်း၏ပုံစံအတိုင်းပင် အိပ်ယာမှနိုးလာသည့်အလား သမ်းဝေကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုအခါ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>[ဒင်း - ကျိန်စာမြို့ပြသို့ရောက်ရှိပါပြီ၊ ရက်စွဲ-မိဿနှစ် ၂၁၃၅ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၀ရက်၊ အချိန် - ည ၉ နာရီတိတိ]</p> <p>ဤနယ်မြေတွင် ညဦးယံသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း ထိုညအချိန်ကား အလွန်ပင်စည်းကားလွန်းလှပြီး မြို့ပြကြီးများလည်း မီးရောင်စုံများထွန်းကာ လူများများပြားလျက်ရှိသည်။</p> <p>ထိုအခြေအနေကို ချန်လင်းမှ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်အနေအထားဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေရာကို ငါရင်းနီးနေသလိုပဲ, အရင်ကရောက်ဖူးလားမသိဘူး? မမှတ်မိတော့ဘူး"</p> <p>[ဒင်း! နယ်မြေစည်းကမ်းများနှင့်ချိတ်ဆက်နေပါသည်....]</p> <p>[ဤနယ်မြေ၏ ကျိန်စာနည်းပညာ အားလုံးကို လေ့လာမှုပြီးစီးပါပြီ]</p> <p>[လက်ရှိကမ္ဘာ၏ ပျော်ရွှင်မှုရာခိုင်းနှုန်းမှာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်ကြောင့် စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်။]</p> <p>ဤနေရာရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနှုန်းဟာ အရမ်းရှုတ်ထွေးလွန်းသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်မှုရာခိုင်းနှုန်းသည် အရေးကြီးသော တွက်ချက်စရာတစ်ခုမဟုတ်ပေ။ အဓိကအရေးကြီးသည့်အချက်ကတော့ ဤနယ်မြေသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>[နတ်ဘုရားဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းစဉ်စည်းကမ်းများကို လိုက်နာပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝလေးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်]</p> <p>"ပျော်ရွှင်မှု ၁၀ရာခိုင်နှုန်းဆိုတော့...သွားပြီလေ…နောက်ထပ် ၁၀ရာခိုင်နှုန်းသာထပ်လျော့ရင် သုည ဖြစ်သွားမှာမို့လား"</p> <p>"ကျောင်းတော်က ငါ့ကိုတကယ်ပဲ ထောင်ချပစ်တော့မှာလား မသိဘူး..."</p> <p>ဤနယ်မြေ၏ ပျော်ရွှင်မှုရာခိုင်နှုန်းသည် သုညထိ ကျဆင်းသွားလျှင် သူနှစ်ပေါင်း ၁၀၀ခန့် အချုပ်ကျခံရမည်ကို ချန်လင်း သိထားပြီးဖြစ်သည်။ </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း မြည်တွန်တောက်တီး ပြောဆို နေခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>ထိုအကျဉ်းထောင်မှာလည်း သာမာန်မဟုတ် အစာ၊ရေ တို့ဖြတ်တောက်ထားပြီး အိပ်စက်ခွင့်မရရှိကာ စိတ်ကိုသာမက လူကိုပါ နှိပ်စက်သော နေရာတစ်ခုလည်းဖြစ်ပေသည်။ </p> <p>ချန်လင်း ထိုသို့သောနေရာသို့ အရောက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည့်ညင်းစွာ ဆင်းသက်လာပါတော့သည်။</p> <p>သူ၏ရှေ့တွင် တွေ့မြင်နေရသော မြို့ပြကြီးမှာ လူများစည်းကားပြီး တိုးတက်နေသော်ငြားလည်းပဲ ဘာ့ကြောင့်များ ပျော်ရွှင်မှုနှုန်းကျဆင်းနေသနည်း သို့လောသို့လော မေးခွန်းများက ချန်လင်း၏ အတွေးများကိုပင် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ </p> <p>ထို့နောက် ချန်လင်းသည် နယ်မြေ၏အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာတွင် ပျော်ရွှင်မှု ကျဆင်းခြင်း အဖြေကို ချက်ချင်းသိလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ယင်းကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူသားတိုင်းသည် မွေးဖွားလာချိန်မှ စတင်၍ "ကျိန်စာကြယ်" တစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်လာခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကြယ်သည် ထိုလူသားများ၏ ကံကြမ္မာကြယ်ဆိုလည်း မမှားပေ။ ရာသီခွင် ၁၂ ခုအတွင်းရှိ မရေတွက်နိုင်သောကြယ်စင်စုများထဲမှ တစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့်ဆိုရမည်ဆိုရင် မိဿရာသီကျိန်စာကြယ်၊ မိန်ရာသီကျိန်စာကြယ်နှင့် ဓနုရာသီကျိန်စာ အစရှိသည့် ကျိန်စာကြယ်တို့သည် လူတစ်ယောက်ချင်းစီကို "ကျိန်စာအတတ်နည်းပညာ" များပေးစွမ်းပါသော်လည်း ထိုလူများ၏ ဘဝတစ်သက်တာ "ကျိန်စာဝဋ်ကြွေး" ကိုလည်း ပေးတတ်ကြသည်။ </p> <p>ထိုကျိန်စာများသည် လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး အသက် ၅ နှစ်သို့ ရောက်လာသောအခါတွင် စတင်အစွမ်းပြလာသည်။</p> <p>ဥပမာ - ထိုင်ချလိုက်တိုင်း ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားခြင်း၊ အပေါ့သွားတိုင်း လမ်းကြောင်းနှစ်ခွဖြစ်ခြင်း၊ အိပ်လိုက်တိုင်း ဇက်လွဲခြင်း နှင့် ခြေဆီထွက်လာတိုင်း အနံ့ဆိုးပြန့်နှံ့ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ထိုမျှသာမက ပြင်းထန်သော ကျိန်စာများလည်းရှိသေးသည်။ ၎င်းတို့မှာ- မိဘနှစ်ပါး ကွယ်လွန်ခြင်း၊ တစ်သက်တာ လူပျိုကြီး/အပျိုကြီးများဖြစ်တတ်ခြင်း၊ ၅ စက္ကန့်လောက်သာအစွမ်းအစရှိသော ယောကျ်ားဖြစ်တတ်ခြင်း နှင့် အမြဲတမ်းဖောက်ပြန်ခံရခြင်းတို့ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်လင်းထိုဖြစ်စဉ်အကြောင်းအရာများကို ဖတ်နေရင်းနှင့်ပင် ကြက်သီးများ တမဟုတ်ချင်း ထ လာပါတော့သည်။ </p> <p>"ဒါနတ်ဘုရားကြီးဆွဲထားသည့် မူကြမ်းများလား ဒီလောက်ဆိုးဝါးတဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိရောရှိနိုင်ပါ့မလား... ဟုတွေးတောကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေတော့သည်။ </p> <p>ထူးခြားသည်မှာ ကျိန်စာပြင်းထန်မှုနှင့် ကျိန်စာနည်းပညာ သည် တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်ခြင်းမျိုးမရှိပေး။ ထို့နောက် ချန်လင်းသည် ဖြစ်စဉ်များကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်နေတော့သည်။ </p> <p>တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မိဘနှစ်ပါးကို သေအောင်လုပ်ပြီး အစွမ်းရလာတာမျိုးကို ပြောနေချိန် အခြားတစ်ယောက်မှ မိန်းမဖောက်ပြန်ခံရသည့် ခံစားချက်ကို အော်ပြောနေသည့် ပုံများကို စိတ်ထဲမှာပုံဖော်ရင်း လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ရယ်မောနေတော့သည်။ </p> <p>ချန်လင်း၏ ရယ်မောနေသော ပုံစံကို လမ်းသွားလမ်းလာများမှ အရူးတစ်ယောက်သဖွယ် ကြည့်သွားကြတော့သည်။ ထို့နောက်ချန်လင်းသည် ပါးစပ်မှ တစ်ခုခုကို ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကမ္ဘာက အရမ်းကြမ်းနေပြီ၊ ဝင်မပါလို့မဖြစ်တော့ဘူး..." ဟုဆိုကာ ချန်လင်းသည် ရုတ်တရက်ရယ်မောရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော လူများကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ထိုလူတွေ ဘယ်လိုကျိန်စာတွေ ရှိနေသလဲဆိုတာကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် စနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။ </p> <p>ယခုကဲ့သို့ စည်ကားနေသော မြို့ကြီးထဲတွင် လူများစွာရှိနေပြီး ကျိန်စာစွမ်းအားများစွာက ထိုလူများအပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသည်ကို ချန်လင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း ဒီနယ်မြေက ထူးခြားလွန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။ </p> <p>အကြောင်းမှာ လူသားတွေက လမ်းကိုအလျှင်အမြန်လျှောက်နေကြပြီး သူတို့လုပ်နေသည့် အရာများကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>ထိုစဉ်တွင် JK ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လမ်းဖြတ်သွားသည်ကို ချန်လင်းတွေ့လိုက်သည်။ </p> <p>ထို့နောက် ချန်လင်းက ထိုမိန်းကလေးအား စနစ်ဖြင့် ချက်ချင်းစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>[ချန်ရှောင်မင် - လိင်- အမျိုးသား၊ အသက်-၁၆ နှစ်၊ ကြယ်စင်စု -မကာရရာသီနှင့် ၁၀၀၀၊ ကျိန်စာနည်းပညာအဆင့် - အလယ်အလတ်၊ ကျိန်စာ -မရှိ]</p> <p>ချန်လင်းတွေဝေသွားသည်။</p> <p>"အမ်, ယောကျ်ားလေးလား… မိန်းကလေးအဝတ်အစားကြီနဲ့" ဟု ဆိုတာ အံဩတကြီးဖြင့် အော်လိုက်မိသည်။ </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လမ်းဖြတ်ကူးသွားသော ချန်ရှောင်မင်က ချန်လင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ကာ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ </p> <p>ချန်လင်းကလည်း သူဝတ်ထားသော စကတ်အတိုနှင့် ခြေအိတ်တွေကို ကြည့်မိသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးမဟုတ်သော မိန်းကလေးအား စိတ်ရှုတ်ထွေးစွာ ကြည့်နေမိပါတော့သည်။ </p> <p>ထို့အပြင် ပါးစပ်ကလည်း "မဟုတ်ဘူး...ယောကျ်ားလေးပါဟ" ဟု ပြောလိုက်မိတော့သည်။ ထိုစဉ် မိန်းကလေးအသွင်ဆောင်ထားသော ယောကျ်ားလေးမှာ သူ၏စကတ်အောက်ခြေကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာအော်လိုက်ပါတော့သည်။</p> <p>"အားးးးးနှာဘူးကောင်ကြီး" ဟု အော်ကာ ကြောက်လန့်တကြားပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချန်လင်းလည်း ရင်ထဲမှာ အေးစက်သွားသကဲ့သို့ခံစားလိုက်ရပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ </p> <p>ထိုအရာက အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အဲ့ဒါကရော သူ့အတွက်ကျိန်စာတစ်ခုလား" ဒါပေမယ့် "သူကဘာလို့ပျော်နေရတာလဲ" ဟု ချန်လင်းမေးခွန်းထုတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အခြားလူတစ်ယောက်က ထပ်မံပြီး လမ်းဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏အချက်အလက်များက ချန်မင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် တမဟုတ်ချင်း ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>[ရန်ဖူဖန်- လိင်-အမျိုးသား၊ အသက်-၂၄နှစ်၊ ကျိန်စာကြယ်-ဓနုရာသီဖွား နှင့် ၁၁၉၇၊ ကျိန်စာ- မိန်းကလေးမြင်လျှင်နှာခေါင်းသွေးလျှံ] ဒီတစ်ခုကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းလေးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွင် အထင်လွဲခံရခြင်းကို အမြဲတမ်းခံနေရခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>ထိုနှာခေါင်းသွေးလျှံနေသည့် သူသည် ချန်လင်းကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ခေါင်းကိုပါလှည့်၍ ပြန်လည်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>ထိုစဉ် ယင်းအမျိုးသားက သူ၏နှာခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားသည်ကို ချန်လင်းတွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသို့ဖုံးအုပ်ထားစဉ်တွင် ထိုလူ၏လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများစီးကျလာပါတော့သည်။</p> <p>နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အဆင်မပြေမှုတွေကို စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်မိနေသည်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ တွေးခဲ့မိသည့် တိုက်ပွဲအကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိပြီး ရယ်ချင်သလိုလို ဖြစ်သွားမိသည်။ အဲ့အချိန်မှာ ထိုလူက မျက်နှာရှုံ့လိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အဟွတ်...အဟွတ်"</p> <p>ချန်လင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်....မထိန်းနိုင်လိုက်လို့ပါ" ဟု ညင်သာစွာပြောပြလိုက်သည်။ </p> <p>ထို့နောက် ချန်လင်းက ထပ်မံ၍ "တစ်ရှူးယူမလား" မေးလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တစ်ရှူးတစ်ထုပ်က လက်ပေါ်တွင်ပေါ်လာတော့သည်။ </p> <p>ထိုလူက တစ်ရှူးထုပ်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုအခါ ချန်လင်းမှ "ဟိတ် ခဏလေး" ဟု ဟန့်တားလိုက်သည်။ </p> <p>ထိုစဉ် ချန်လင်းက လက်ကိုချက်ချင်းရုတ်လိုက်ပြီး "မထိနဲ့...ငါက အသန့်ကြိုက်လို့၊ ပစ်ပေးလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>ထိုလူက အဲ့တာကိုကြားလိုက်သည်နှင့် နည်းနည်းတော့ တွန်ုဆုတ်သွားသည်။ ထို့အပြင် ထိုလူက ချန်လင်းတွင်လည်း သူကဲ့သို့ ကျိန်စာများ ရှိနေမလားလို့ တွေးလိုက်မိသည်။ </p> <p>ထို့နောက် ထိုလူက "ကျိန်စာလား....နည်းလည်ပါတယ် တစ်ရှူးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်" ဟု ပြောကာ ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှသာ ချန်လင်းသည် အသက်ကို အေးဆေးစွာ ရှူထုတ်လိုက်မိတော့သည်။ </p> <p>အမှန်ဆိုလျှင် သူ့မှာ အသန့်ကြိုက်တာမျိုးလည်း မရှိပေ။ </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အလုပ်သင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လူတစ်ယောက်ကို ထိတွေ့မိလိုက်လျှင် ထိုသူသည် ပစ်မှတ်တစ်ခုဖြစ်သွားပြီး သူ၏ပြဿနာများကို ကူညီပေးလိုက်မည် ဆိုလျှင် ရမှတ်များ တက်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ </p> <p>ချန်လင်းအနေဖြင့် ထိုရရှိလာမည့် အမှတ်များကို လိုချင်မှုမရှိသည့်အတွက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ </p> <p>အမှန်အားဖြင့်ဆိုရမည်ဆိုလျှင် ချန်လင်းသည် ကျောင်းတော်ကြီးမှ အထုတ်ခံချင်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ပါတကား။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ် ကျိန်စာအခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်နေစဉ်တွင် ကောင်းကင်ပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ခုပြုတ်ကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p>အစပိုင်းတွင်တော့ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကောင်းကင်ပေါ်မှ တစ်ယောက်ယောက်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို ပစ်ချလိုက်သည်ဟုသာ ထင်မိလိုက်သည်။ </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ကျလာသည်ကို မြင်လိုက်သော်လည်းပဲ ဘာမှကို မတွေ့ရချေ။ </p> <p>သူ့အနေဖြင့် ခွေးဘယ်နှစ်ကောင်၊ ကြောင်ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိသည်ကို စနစ်၏အကူအညီဖြင့် မိုင်အနည်းငယ်အတွင်း ခံစားမိသည်။ </p> <p>သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကျလာခြင်းကို သိသော်လည်း ဘာခံစားချက်မှ မခံစားရပေ။ </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကာကြည့်မိလိုက်တော့သည်။ </p> <p>ထိုသို့ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် ပန်းရောင်ဆံနွယ်လေးများ လွှင့်လျက် ကျလာနေသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p>ထိုအချိန်မှာ ချန်လင်းစိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာဖြင့် ရှုတ်ထွေးလျက်ရှိသည်။</p> <p>"ငါ ကယ်လိုက်ရင်ကောင်းမလား"</p> <p>မတော်တဆပဲ ကျလာတာလား၊ ကိုယ်တိုင်ပဲခုန်ချတာများလား တွေးနေပြီး ချန်လင်း၏ ထင်မြင်ချက်အားဖြင့် သူမသည် သတ်သေဖို့ကြိုးစားသူလို့သာ တွေးထင်လိုက်မိတော့သည်။ </p> <p>အမှန်စင်စစ်ကတော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်တွင် နေထိုင်သောလူတွေသည် အသက်ရှင်ခြင်းကိုပင် ညီးငွေ့နေသူ အများအပြားဖြစ်နေကြောင်းကို သိလိုက်ရသည်။ </p> <p>ကျိန်စာများကို ထမ်းပိုးထားရသည့်အားလျော်စွာ အရည်အချင်းရှိသော သူများသည် နိမ့်ကျစွာနေထိုင်ရပြီး နာကျင်မှုများနှင့် အသက်ရှင်နေထိုင်ကြရသည်။ </p> <p>ချန်လင်းအနေဖြင့် ပစ်မှတ်ကိုရှာဖွေနေစရာမလိုပဲ နေ့စဉ်အမျှ လူသားတွေကို လိုက်လံကူညီနေရုံဖြင့်ပင် အမှတ်အများကြီး ရနိုင်သည်။ </p> <p>ပစ်မှတ်ကို ချိန်မှတ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ လူသားတစ်ယောက်ကယ်ရုံဖြင့် အလိုအလျောက် အမှတ် ၁၀ မှတ် ရပြီးသားဖြစ်သည်။ </p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း ချန်လင်းအနေဖြင့်ကတော့ တစ်မှတ်တောင် လိုချင်တပ်မှုမရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ချန်လင်းက "ထားလိုက်ပါ၊ ကယ်စရာမလိုပါဘူး" ဟု လျစ်လျှူရှုထားလိုက်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ သူမကိုတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ကြည့်လိုက်သေးသည်။ ထိုသို့ကြည့်လိုက်စဉ်တွင် သူ၏မသိစိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်တစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p>သူသည် သူမကို ရင်းနှီးနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် "အမြင်မှာမှားနေတာလား" ဟု စဉ်းစားလိုက်သည့်အခါတွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားသည်။ </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းတွေ့လိုက်ရသည့်အခြေအနေကြောင့် မှင်သက်သွားသည်။</p> <p>"သူမ...ပြုံးနေတာလား" ချန်လင်း ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ </p> <p>ထို့နောက် "သူမဘာလို့ပြုံးနေတာလဲ…လွတ်မြောက်သွားလို့လား" ဟု စဉ်းစားရင်း ကြည့်နေမိချိန်တွင် သူမမျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာတော့သည်။ </p> <p>ထိုမျက်လုံးတွေနဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံချိန်မှာ သူမမျက်လုံးများ တောက်ပမှုက လရောင်အောက်တွင် တောက်ပလို့နေလေသည်။ ထိုမျက်လုံးထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖုံးလွမ်းနေခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အဆောက်အဦးပေါ်မှ ခုန်ချနေသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှ ချန်လင်းကို ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ </p> <p>ထိုမိန်းကလေးက ချန်လင်း၏ အံဩနေသည့်မျက်နှာကို ကြည့်လျက် ပြုံးနေသော မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး သေးငယ်လွန်းလှသည့် နှုတ်ခမ်းလေးဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။ </p> <p>သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျခင် ဝိညာဉ်ခြင်း ဆုံတွေ့ကြခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မိန်းကလေးမှ "ငါ့ကိုမြင်ရတာလား" ဟု ပြောလိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်ရည်များ ကျလာပါတော့သည်။ </p> <p>ထို့နောက် "မကောင်းတော့ဘူး...ငါ သေရတော့မှာ.." ဟု ဆိုကာ မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။ </p> <p>သူမသည် သူ့ကိုမြင်နိုင်မည့် လူတစ်ယောက်ကို ၁၀ နှစ်ကြာသည်အထိရှာဖွေခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ထိုသို့သောလူကို ဒီနေ့မှာတင် သူမတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ သူမ အမြင့်မှနေ၍ ကျသွားခဲ့တော့သည်။ </p> <p>ကံကြမ္မာက သူမကိုလှည့်စားနေသည်ဟုတွေးသည့်အတွက် ရယ်မောနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပါ။ </p> <p>နောက်ဆုံးမှာတော့ အားနည်းလာပြီး မျက်လုံးကို ပိတ်ချပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ပြီးသွားပြီ....</p> <p>ချန်လင်း၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူမ၏အမူအရာ၊ပုံစံ၊မျက်ရည်၊ပျော်ရွှင်မှု နှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ကို တစ်ဆင့်ခြင်း စနစ်ထဲတွင် ပုံဖော်နေတော့သည်။ ထို့နောက် "မင်းမသေချင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။ </p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင်တော့ မဖြစ်မနေကယ်ပေးလိုက်တော့မည်ဟု ချန်လင်း၏စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p>ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်အခြေအနေ ဘာကြောင့်ဖြစ်သည်ကို ချန်လင်းကိုယ်တိုင်တောင် သိနေခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ </p> <p>ချန်လင်း၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိုလူကို ကယ်ရမည်ဟုသာ တဖွဖွ တွေးနေမိတော့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ချန်လင်းသည် သူမအားကယ်တင်ရင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောလိုက်ချိန်မှာ -</p> <p>"ရပ်လိုက်".</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save