Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃)</h2> <h2 style="text-align:center">ဖြစ်တည်မှုမရှိသောမိန်းကလေး</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လင်း၏စကားသံအဆုံးမှာပင် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြုတ်ကျလာသည့် မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အကြောင်းအရင်းမဲ့စွာ ချန်လင်းရဲ့မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမရဲ့ခေါင်းအနေအထား မှာလည်း ချန်လင်းနဲ့ တန်းတူဖြစ်နေသည်။ </p> <p>ရှည်လျားပြီး ပန်းရောင်သမ်းနေသော ဆံနွယ်များက တွဲလျားကျနေသော်လည်း အောက်ဘက်သို့ ပြုတ်ကျမသွားပဲ လေထဲတွင်သာ ထူးခြားစွာရပ်နေတော့သည်။ </p> <p>ချန်လင်းလည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းမှနေ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထားဖြင့် ရပ်နေလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးအကွာအဝေးမှာ ၅ စင်တီမီတာလောက်သာရှိသည်။ </p> <p>ထိုသို့ရပ်လျက်အနေအထားဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မိန်းကလေးကို ကြည့်နေသောအချိန်တွင် ချန်လင်းသည် နှုတ်မှ "လှလိုက်တာ" ဟု တီးတိုးစွာပြောလိုက်လေသည်။ </p> <p>ထိုသို့သောခံစားချက်သည် ချန်လင်းအတွက် ပထမဦးဆုံးသောခံစားချက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ </p> <p>သူမ၏မျက်နှာသည် အာဟာရချို့တဲ့၍ ဖြူဖျော့ပိန်ပါးနေသော်လည်း အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသည့်တိုင်အောင် လှပလွန်းနေတော့သည်။ </p> <p>ထို့အပြင် လရောင်အောက်တွင်လည်း သူမမျက်နှာလေးသည် တောက်ပလျက်ရှိပြီး ညသည်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လွန်းလှသည်။ </p> <p>သူမကိုတွေ့လိုက်သည့် သူတိုင်း သူမကိုသနားမိမှာ မလွဲဧကန်ပင်။ သူမ၏နှာတံစင်းစင်း၊ ပန်းနုရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးများ နှင့် အင်္ဂါရပ်တစ်ခုစီတိုင်းကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးက သေသပ်လှပလွန်းလှသည်။ </p> <p>သိုပေမဲ့ သူမ၏ ပြားကပ်နေသော ရင်ဘတ်တွေကတော့ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်စရာတော့ ကောင်းလှသည်။ </p> <p>အသွင်အပြင်အားဖြင့်ဆိုရသော် သူမသည် ချန်လင်းမြင်ဖူးသမျှ မိန်းကလေးများထဲတွင် အလှဆုံးဖြစ်နေတော့သည်။ </p> <p>သိုပေမဲ့လည်း လှသည်ဟု သတ်မှတ်ထားရုံသာ ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားခြင်းအလျဉ်းမရှိပေ။ </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ချစ်မှုရေးရားများကို စိတ်မဝင်စားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် စနစ်မှ သူမ၏အချက်အလက်များကို ပေးပို့လာတော့သည်။</p> <p>[အမည်-ဆွေ့လီအာ၊ လိင်-အမျိူးသမီး၊ အသက်-၁၈နှစ်၊ကျိန်စာကြယ်-မိန်ရာသီနှင့် ၃၉၀၊ ကျိန်စာ-ဘယ်သူမှမြင်နိုင်၊မကြားနိုင်]</p> <p>"ဘယ်သူမှမမြင်နိုင်၊မကြားနိုင်"</p> <p>"အဲ့ဒါကဘာကိုပြောချင်တာလဲ" ချန်လင်းပေးပို့လာသော အချက်အလက်များကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ </p> <p>သူမကို ထပ်မံ၍ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း သူမက ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကျွန်မကိုမြင်ရတာလား"</p> <p>သူမက မယုံသလိုမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီးမေးမြန်းလိုက်တော့သည်။ ထိုအခါ ချန်လင်းလည်း မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး "မြင်ရတယ်လေ..ဘာလို့.." ဟု ပြန်လည်မေးလိုက်သည့်အချိန်အတွင်းမှာပင် ချန်လင်းရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်။ </p> <p>ခဏလောက်မှင်သက်သွားပြီး "မမြင်နိုင်၊မကြားနိုင်" ဆိုတာကို သူစဉ်းစားကြည့်လိုက်မိသည်။ </p> <p>ပြီးမှ သူသေချာစဉ်းစားလိုက်ပြီး "အခြားသူတွေက သူမကိုမမြင်ရဘူးလေ" ဟုတွေးကာ ဒီကမ္ဘာမှလူတွေ သူမကို မမြင်နိုင်တာကို ချန်လင်းသတိထားမိသွားသည်။ </p> <p>သူမစကားပြောလည်း သူမအသံကို မည်သူမျှကြားနိုင်ခြင်းမရှိသည်ကိုပါ ချန်လင်း သဘောပေါက် သွားသည်။ သို့ပေမဲ့ ချန်လင်းက သူမရှိနေသည်ကိုတော့ လုံးဝမခံစားရချေ။ </p> <p>သူသာ မျက်လုံးပိတ်လိုက်ရင် သူမနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာခံစားချက်မှကို မခံစားရပေ။ သူမမရှိသည့် သူတစ်ယောက်လိုမျိုးတောင် ထင်မြတ်ရလောက်သည်။</p> <p>"ရှင်..ကျွန်မကိုမြင်နိုင်တယ်၊ ကျွန်မပြောတာလည်း ကြာနိုင်တယ်ပေါ့"</p> <p>ထို့နောက် ဆွေ့လီအာရဲ့ အသံက တုန်ယင်လာခဲ့သည်။ သူမက သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်ထားပြီး မျက်ခုံးများကို ချုံ့ကာ အော်ငိုမည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ </p> <p>ထိုဖြစ်စဉ်ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမက သူမကို ဘယ်သူမှမမြင်ရ၊မကြားရတဲ့ ကမ္ဘာထဲမျာ သူမတစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ပုံရသည်။ </p> <p>သူမသည် မသေခြင်းထက် သူမအသက်ရှင်နေရသည်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဟုလည်း ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ </p> <p>ထိုစဉ် ချန်လင်းတွေးလိုက်မိသည်မှာ သူမကို ကယ်လိုက်သည်မှာ အနည်းငယ်လောမိသွားသည်ဟု ထင်မိသည်။ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမည့်သူကို ကယ်မိလေသလားဟု တွေးထင်မိလေသည်။</p> <p>"မင်းသေချင်သေးလား" ဟု ချန်လင်းက မေးလိုက်ပြီး "သေချင်ရင် ငါကူညီပေးလို့ရတယ်" ဟုထပ်လောင်းပြောလိုက်သေးသည်။ </p> <p>ထိုစကားကိုကြားလိုက်သည်နှင့် ဆွေ့လီအာ ရုတ်တရင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူမဆီမှ စကားသံတစ်ခုထွက်လာတော့သည်။</p> <p>"ကျွန်မ...မသေချင်ဘူး..."</p> <p>"မသေချင်ဘူး..."</p> <p>"အင်းဟင်းဟင်း..."</p> <p>သူမကကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် အော်ငိုချပစ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p>အမြင့်ပေါ်ကပြုတ်ကျလာပြီး သေတော့မလိုဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရပေမဲ့လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့မကျခင်မှာတင် ရုတ်တရင် ပြောင်းလဲသွားပြီး "ဒီလိုမျိုးလေးပဲ ပြီးသွားရင်ကောင်းမှာပဲနော်" ဟု ထင်ခဲ့မိလေသည်။ </p> <p>ထို့နောက်တွင် အပြုံးချိုချိုလေးတစ်ခု ပေါ်လာပါတော့သည်။ ထိုသို့ပြုံးလိုက်သော မိန်းကလေး၏အပြုံးကို ချန်လင်းတွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူမသေချင်စိတ်ရှိသေးသည်ဟု ထင်မှားမိသွားလေသည်။ </p> <p>သို့ပေမဲ့ သူမသည် နောင်တရသည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။ </p> <p>သူမက ဒီကမ္ဘာပေါ်တွင် သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့သည်ကို တွေးထင်မိသည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p>ထို့နောက် ဆွေ့လီအာက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် လှည့်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာပါတော့သည်။ </p> <p>သူမ မြေပြင်ပေါ်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမအားပျက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်လျက်သား ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>"ဝါး..."</p> <p>သူမသည် ထိုင်လျက်သားဖြင့်ပင် အသဲများကြွေမွနေသည့်အလား ရုတ်တရက် အော်ငိုပါတော့သည်။ </p> <p>သို့ပေမဲ့ သူမအော်ဟစ် ငိုကြွေးနေသည်ကိုတော့ လမ်းတွင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူများ မမြင်နိုင်သလို မကြားလည်းမကြားနိုင်ပေ။ </p> <p>ချန်လင်းလည်း သူမခံစားနေသည်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်းသဘောပေါက်မိတော့သည်။ </p> <p>ထိုအချိန်တွင် စနစ်မှ အချက်အလက်များပေးပို့လာပြန်သည်။</p> <p>[ဒင်း-အသက်တစ်ခုကယ်တင်လိုက်နိုင်ပါပြီ ထို့ကြောင့် အမှတ် ၁၀ မှတ်ရရှိသွားပါပြီ] </p> <p>[လက်ရှိအဆင့်သတ်မှတ်ချက် ၁၉၇၀]</p> <p>ထိုစဉ် ချန်လင်းမှ စိတ်မသက်မသာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။ </p> <p>သူသည် ၁၀ မှတ်ရသွားပေမဲ့လည်း ထပ်မတိုးလျှင် ပို၍အဆင်ပြေမည်ဟုသာ တွေးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ </p> <p>ထို့နောက် သူမကို ချန်လင်းတစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူတာဝန်ကျေပွန်စွာကယ်တင်ပြီးပြီဖြစ်သည်ဟုလည်း တွေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုမိန်းကလေး၏ အလှအပများကိုလည်း ချန်လင်းစိတ်မဝင်စား သူနှင့်မသက်ဆိုင်ဟုသာ သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>ချန်လင်း၏အတွေးထဲတွင် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုအားရှာဖွေ၍ ငါးနှစ်တာလုံးကို အိပ်ရင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးရင် အလုပ်သင်ကာလကို ပြီးဆုံးသွားစေချင်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်လင်းလှည့်ထွက်သွားသည့်အချိန်တွင် မိန်းကလေးမှ "ဝိုး...ခဏလေး" ဟုအော်လိုက်ကာ ချန်လင်းကို ရုတ်တရက်လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စနစ်မှ လုပ်ငန်းစဉ်ထပ်မံဝင်ရောက်လာပြန်သည်။</p> <p>[ဒင်း-ပစ်မှတ်အားချိတ်ဆက်ပြီးပါပြီ၊ ပစ်မှတ်-လီဆွေ့အာ၊ လက်ရှိပျော်ရွှင်မှုနှုန်း-သုည၊ ချိတ်ဆက် ပြီးနောက်တိုးလာသောပျော်ရွှင်မှု-တစ်]</p> <p>ထိုလုပ်ငန်းစဉ်များကို ချန်လင်း၏မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိသော စနစ်မှ ဖော်ပြနေသည်ကို ချန်လင်းကြည့်ရင် လုံးဝ အေးစက်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>"သွားပြီကွာ"</p> <p>ထို့နောက် သူမကို ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ လီဆွေ့အာကို ကြည့်နေသောအကြည့်မှာ သရဲတစ္ဆေကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား တုန်လှုပ်နေတော့သည်။ </p> <p>အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ လှုပ်ရှားမှုများကို ချန်လင်း မခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုရင် ချန်လင်းသည် ပိုးကောင်တစ်ကောင် လွင့်သွားလျှင်တောင် အာရုံခံစားမှု လုံးဝလွတ်သွားခြင်းမရှိပေ။ </p> <p>သို့ပေမဲ့ ဆွေ့လီအာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်နေမှသာလျှင် ခံစားရပြီး မကြည့်လျှင်လုံးဝခံစားရခြင်း မရှိဖြစ်နေသည်။ ချန်လင်းလည်း "ဒါကျိန်စာကြောင့်ဖြစ်တာလား" ဟု တွေးတောနေမိတော့သည်။ </p> <p>သူမကို မမြင်နိုင်၊ မကြားနိုင်ပေမယ့် ခံစား၍လည်းမရဖြစ်နေတော့သည်။ သူမလက်ဆန့်ထုတ်လာခြင်းကို ရှောင်လိုက်နိုင်သော်လည်း ယခုဖြစ်နေသောကျိန်စာကြောင့် သူ ရှောင်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ </p> <p>ချန်လင်းလည်း ပြောစရာစကားလုံးမရှိဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါဆို..."</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆွေ့လီအာ ငိုနေရာမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ချန်လင်းလည်း ကြောက်လန့်သွားပြီး သူမ၏ဆွဲထားသောလက်ကို ခါချလိုက်ပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ကို အမြန်ဆုံးလှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။ </p> <p>အကြောင်းမှာ ချန်လင်းသည် သူမနှင့်ချိတ်ဆက်မှုကို ဖြုတ်ပစ်ရန်အတွက်ဖြစ်သည်။ </p> <p>ဒီဖြစ်စဉ်ကို တွေ့နေရသည့် ဆွေ့လီအာက အရမ်းကို စိတ်ထိခိုက်သွားတော့သည်။ </p> <p>သူမချန်လင်းအပေါ် မလုပ်သင့်သော အပြုအမူများလုပ်မိသည်ဟု ထင်မိသည့်အတွက် ချန်လင်းအား ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်နော်...တကယ်မရည်ရွယ်ပါဘူး..."</p> <p>"မပြောနဲ့တော့"</p> <p>ချန်လင်း၏အော်ငေါက်လိုက်မှုကြောင့် သူမကြောက်ရွံ့သွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာနေလိုက်တော့သည်။ </p> <p>ထို့အပြင် သူမအပြစ်လုပ်မိသည်ဟုလည်း ခံစားမိလိုက်သည်။ </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက "ငါမရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး..အီးဟီးဟီး" ဟုဆိုကာ ငိုယိုတောင်းပန်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင်းမှာတော့ ချန်လင်းက သူ၏စနစ်အတွင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို စစ်ဆေးပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>လုပ်ငန်းစဉ်အကျဉ်းချုပ်- ပစ်မှတ်အားဖြုတ်ချ၍မရနိုင်ပါ၊ အလုပ်သင်ပြီးမှသာ ချိတ်ဆက်မှုပြီးဆုံးမည် ဖြစ်သည်။ </p> <p>ထိုစဉ် ချန်လင်းထံမှ စိတ်ပျက်သည့် လေသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"သွားပြီကွာ...သွားပြီ အားလုံးပြီးသွားပြီ" ဟုအော်ကာ ချန်လင်းကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သင်ပြင်းခပ်ပြတ်ပြတ်ချလိုက်မိသည်။ </p> <p>ဆွေ့လီအာလည်း စကားမပြောရဲသောကြောင့် သူ့ကို ကြည့်သာကြည့်နေလိုက်တော့သည်။ </p> <p>ထို့စဉ် ချန်လင်း၏ မိဘများထံမှ ဆင်းသက်လာသော ငွေရောင်ဆံကေသာ၊ နက်ပြာနေသော မျက်ဝန်းနှင့် </p> <p>နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းလှသော ဤလူသားလေးသည် သူမအတွက်အိပ်မက် တစ်ခုလိုပင်ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာ စိတ်ထဲတွင်တော့ ချန်လင်း သူမကို မြင်ရသည်ကို တွေးပြီး ဒီကမ္ဘာတွင် သူမတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ဟု ခံစားမိကာ အတိုင်းအဆမရှိ ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။</p> <p>[ဒင်း ပစ်မှတ်သည် သင့်ကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရပါသည်] [ပျော်ရွှင်မှုရာခိုင်နှုန်းမှာ ၁၀၀၀၀၀+] [လက်ရှိရမှတ်မှာ ၁၀၀၀၁၀] [အဆင့်-၁] [ဂုဏ်ယူပါသည် သင်သည်ရမှတ်များမှာ ၁ သိန်းပြည့်သွား သည့်အတွက် သက်ရှိများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲနိုင်သောအခွင်အာဏာကိုရရှိပါပြီ]</p> <p>ထိုဖြစ်စဉ်ကို သိလိုက်ရသည့် ချန်လင်းမှာတော့ မျက်လုံးများပင်ပြူးသွားတော့သည်။</p> <p>"ဘာကြီးလဲဟ" ထို့နောက် သူသည် သင်တန်းသားများရထားသော အမှတ်စာရင်းများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက် တော့သည်။ </p> <p>[အဆင့် ၁- တတိယနှစ် အတန်း ၃ အေ၊ ချန်လင်း၊ ရမှတ်-၁၀၀၀၁၀၊ အဆင့် ၂- တတိယနှစ် အတန်း ၃ အေ၊ မိုစုယန်၊ ရမှတ်-၂၅၀၊အဆင့် ၃....]</p> <p>မိုစုယန်သည် သတ်မှတ်ထားသော နယ်မြေရောက်ရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မရပ်မနားအစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်ငြားလည်းပဲ ရမှတ် ၂၅၀ သာရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>ချန်လင်းကတော့ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရမှတ် ၁ သိန်းထိထိုးတက်သွားသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်ဖြစ်နေ တော့သည်။</p> <p>"မင်းဘာတွေလျှောက်လုပ်နေတာလဲ" ချန်လင်းက သူမကိုကြည့်ကာ အော်ငေါက်ပစ်လိုက်သည်။ </p> <p>သူမလည်းကြောက်လန့်တကြားဖြင့် "ဟို. ကျွန်မဘာမှမလုပ်ပါဘူးရှင်."ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ </p> <p>ထို့နောက် ချန်လင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ကာ မြည်တွံတောက်တီးနေတော့သည်။ </p> <p>အမှတ်တစ်သိန်းဆိုသည်မှာ လွန်စွားများလှသော အမှတ်တစ်ခုမဟုတ်ပါလား။ </p> <p>ထိုအခြေအနေအားဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် နတ်ဘုရားလောကမှာ ရာထူးအမြင့်ဖြင့် တစ်သက်တာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် လေ့ကျင့်ရေးသင်တန်းကျောင်းမှ နည်းပြများ အလုပ်သင်ဆင်းနေသောကျောင်းသားများမှ စနစ်များကို စောင့်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် စနစ်အတွင်းဖော်ပြထားသော အမှတ်စာရင်းကို ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ အားလုံးမျက်လုံးမျက်စံများ ပြူးသွားကြတော့သည်။</p> <p>"မိုယု မင်းတို့အတန်းထဲက ချန်လင်းက အမှတ်တစ်သိန်းတောင် ဘယ်လိုရလဲမသိဘူး…. သူအမှတ်တွေများခိုးလို့ရနေတာလားနော်"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းမိုယုသည် မိုစုယန်ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း ရေသောက်နေပြီး ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် "ဖြူးးးးး...ချန်လင်းက...၁သိန်း ဟုတ်လား" ဟု သူမ၏ ပါးစပ်ထဲရှိ ရေများမှာ အပြင်သို့လွင့်စင် ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save