Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">တ‌စ်ယောက်ယောက်ကမြင်နိုင်နေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ခုတစ်ခါတွင်တော့ ချန်လင်းသည် ဒီနယ်မြေရဲ့ ကျိန်စာဂါထာကို သုံးခြင်းမရှိပေမယ့်လည်း စိတ်ဖတ်ခြင်း ကျိန်စာကိုလည်း ပိတ်ပင်းထာသေးသည်။ </p> <p>သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဒီနယ်မြေရဲ့ကျိန်စာဂါထာ များကို မသုံတော့ဟုတောင် စဉ်းစားထားခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>ချန်လင်းသည် အမှိုက်တွေ ဟုရေရွတ်ပြောဆိုမိတော့သည်။ စနစ်ထဲတွင် ရှိသည့် ကျွမ်းကျင်မှု ဆိုင်ရာတည်ဆောက်မှုသည်သာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ </p> <p>စိတ်ဖတ်ခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်သောအချိန်တွင်ဆွေ့လီအာ ၏ စိတ်အတွင်းတွေးနေသည့် မှတ်ချက်များကခေါင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>[ထူးဆန်းလိုက်တာ ငါ သေသွားတာမဟုတ်ဘူးလား]</p> <p>[ဒီနယ်မြေမှာ…နတ်ဘုရားရှိနေတာများလား? နတ်ဘုရားကများ ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာလား]</p> <p>[နတ်ဘုရားက ငါ မသေချင်ဘူး ဆုတောင်းမိလို့ မသေအောင်လုပ်လိုက်တာများလား]</p> <p>ထိုမှတ်ချက်များကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချန်လင်းသည် ပြောစရာစကားများပင် မရှိတော့ပေ။ ထိုနောက် ချန်လင်း၏ အတွေးထဲတွင် ထိုအရာတွေကြောင့် အမှတ်များရနေသလားဟု တွေးနေမိတော့သည်။</p> <p>အခြားသောသူများသာဆိုလျှင် ရမှတ် တစ်မှတ်သာ ရနိုင်လောက်သည်ကို သိထားသော်လည်းပဲ ချန်လင်းအတွက်တော့ ထူးဆန်းနေခြင်း မရှိတော့ပေ။ ချန်လင်း အနေဖြင့်တော့ အမှတ်ဘယ်လောက် ရနေပါစေ စည်းကမ်း ချိုးဖောက်မိ ပါက အမှတ်များကို လုံးဝ ဖျက်ချကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်း စဉ်းစားနေသည်မှာ သူ လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်ပြီး “သူက နတ်ဘုရားပါ “ဟုပြောလိုက်လျှင် အမှတ်များ အားလုံးလျှော့သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာ ကတော့ မြေကြီးပေါ်တွင် ငူငူငိုင်ငိုင်နှင့် ထိုင်နေတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့် လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချန်လင်းက မျက်စိရှေ့တွင် ထပ်မံ၍ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>[ အမလေး မြတ်စွာဘုရား]</p> <p>[ ကျွန်မကို မြင်ရတာလား]</p> <p>[ ကျွန်မပြောတာ ကြားရတာလား]</p> <p>[ ဒီကမ္ဘာက လူတွေ ထဲမှာ ကျွန်မ မပါဘူး]</p> <p>[ ဘာလို့များ ကျွန်မက ခုလို ခံစားနေရတာလဲ]</p> <p>[ ကျွန်မ ဘာများမှားနေလို့လဲ]</p> <p>[ တကယ်လို့ ကျွန်မ အမှားတွေ လုပ်မိခဲ့တာရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ ရနိုင်မလား]</p> <p>သူမ၏ မှတ်ချက်များက ပြန့်လွင့်နေတော့သည်။ ချန်လင်းသည် ထိုသို့တွေ့လိုက်သည်နှင့် ထိုမိန်းလေးကို သနားစိတ် ဝင်သွားမိတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် စနစ်မှ အသံတစ်ခု ထွက်လာပြန်တော့သည်။</p> <p>[ ဒင်း- ပစ်မှတ် ဝမ်းနည်းနေပါသည်။ အမှတ် ၁၀၀၀ အား ဖျက်ချလိုက်ပါပြီ။ လက်ရှိရမှတ်မှာ ၃၀၃၀၀၀ ဖြစ်နေပြီး အဆင့် ၁ ဖြစ်သည်။]</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းသည် ဆွေ့လီအာက အမှတ်များကို တိုးနိုင်စေသလို အများကြီးလျော့သွားနိုင်သည်ကိုလည်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုစဉ်ဆွေ့လီအာ မှာ လမ်းပေါ်တွင် ငူငူငိုင်ငိုင် နှင့်လျှောကနေတော့သည်။</p> <p>“လူတိုင် ငါ့ကို မြင်နိုင်လား”</p> <p>လမ်းလျှောက်နေရင်း ဘယ်ဘက် ကြည့်လိုက် ညာဘက် ကြည့်လိုက် နှင့်ပြောနေလေတော့သည်။ သူမ ၏ အသံများကလည်း တုန်ရီကာ နေတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ချန်လင်းသည်လည်း အထီးကျန်မှု ကို ခံစားမိသလို ဖြစ်နေသည်။ သူမကိုလည်း ခဏတာ လျစ်လျှူရှူ ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမ ထပ်မံ၍ ပြောဆို လိုက်တော့သည်။</p> <p>“လူတိုင်း ငါ့ကို မြင်နိုင်လား”</p> <p>“အင်း…. မမြင်ရဘူးဆိုရင် ထပ်မေးမယ်နော်…ဟီးဟီး…”</p> <p>သူမကပြောဆိုနေရင်း ရယ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန် စနစ်မှ အသံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်လာပြန်သည်။</p> <p>[ ဒင်း- ပစ်မှတ်မှာ ဝမ်းနည်းနေပါသည်။ အမှတ် ၁၀၀၀ ကို ဖျက်လိုက်ပါပြီ။ ရမှတ်မှာ ၃၀၂၀၀၀ ဖြစ်ပြီး၊ အဆင့် ၁ ဖြစ်ပါသည်။ ]</p> <p>ချန်လင်း ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင် သူမက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်နေတော့လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ချန်လင်းသည် သူမအနားသို့ ခပ်သွက်သွက်လျှောက်ကာ သွားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် သူမက ချန်လင်း လာနေသည်ကိုတွေ့သဖြင့် လက်နှင့် မြန်မြန်လေး မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်တော့သည်။ ထိုအခြေအနေကိုတွေ့လိုက်ရသည့် ချန်လင်းက စိတ်ထဲတွင် နေလို့မကောင်း သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက် အသံထပ်မံ၍ ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>“လူတိုင်း ငါ့ကိုမြင်နိုင်တာလား”</p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အသံလေးက တိမ်ဝင်သွားတော့သည်။ အမှတ် ၁၀၀၀ ထပ်လျှော့ သွားပြန်သည်။</p> <p>ချန်လင်း သူမကို ခန့်မှန်းမှု မရှိ ရင်တောင် သူမသည် ထိုသို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့်နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းနေသည်မှာ မလွဲဧကန် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ရှိအ သက်မှာ ၁၈ နှစ်ဖြစ်ပြီး သူမ ကျိန်စာစတင် ခံစားရခြင်းမှာ အသက် ၇ နှစ်ကတည်းက ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တွက်ကြည့်မည်ဆို လျှင် သူမ ကျိန်စာခံစာနေရခြင်းမှာ ၁၁ နှစ်တိုင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ထိုကျိန်စာကို အဆုံးသတ်ပစ်ရန်အတွက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းကို ချန်လင်းမှ ကယ်တင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်လင်းကလည်း နှစ်များစွာ ခံစားလာရသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို ခန်းမှန်းမိလိုက်သည်။ သူမ၏နေရာတွင် အခြားသော သူသာဆိုလျှင် အသက်ရှင်နိုငတော့မည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လူသားများမှာ အထီးကျန်ခြင်း ကိုကြောက်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သိုပေမဲ့ သူမကတော့ ထိုကျိန်စာ၏ ဒဏ်ကို တစ်ဘဝစာ ခံစားနေရခြင်းဖြစ်မည်ကို သူမ သိပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p>မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် သူမကို ကြည့်ရင်း ဘာကိုများမျှော်လင့နေသေးသည်ကို ချန်လင်း နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ချန်လင်း သူမနောက်ကို အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လိုက်ခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှု များကြောင့် အမှတ် ၂၀၀၀၀ ကျော်လျှော့သွားတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုကြောင့် ချန်လင်း ဘာမှမလုပ်လျှင်တောင်မှ အမှတ်များက အလိုလိုလျှော့ သွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့ပေမဲ့လည်း ချန်လင်း ဆွေ့လီအာကို စိတ်ဝင်စားစပြုလာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဘေးတွင် ဆက်လိုက်နေတော့သည်။</p> <p>ညည့်ဦးယံသို့ရောက်လာသောအခါတွင် အအေးဓာတ်က ပိုကဲလာတော့သည်။ လူသွားလူလာမှာလည်း နည်းလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ဆွေ့လီအာ၏ အဝတ်များမှာ ပါးလွှာလွန်းလှသောကြောင့် သူမမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျက် တုန်ရီနေတော့သည်။ ထိုစဉ် မီးလင်းနေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်အား ဖြတ်သွားရင်း တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ၎င်းဆိုင်အတွင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်သွားလေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်လင်းလည်း လိုက်ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သူမက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ တံခါးဖွင့်သံကြောင့် ဆိုင်အတွင်းရှိ လူများက မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ လေအေးဝင်လာသည့်အတွက် လူတိုင်းတုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>"လေအရမ်းတိုက်လို့ တံခါးပွင့်သွားတာထင်တယ်?"</p> <p>သူတို့က ဆွေ့လီအာကို မမြင်ရသောကြောင့် လေတိုက်ခြင်းကြောင့် တံခါးပွင့်သွားသည်ဟုသာ သတ်မှတ်ကြလေသည်။</p> <p>"အေးလိုက်တာနော်"</p> <p>သူတို့လည်း လက်တွေယှက်ကာ တုန်ရီနေကြတော့သည်။</p> <p>"ဟူး...."</p> <p>သူမ ပါးစပ်အတွင်းမှ လေများအား မှုတ်ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။ ထို့နောက်-</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင် နှောင့်ယှက်သလိုဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါနော် အရမ်းအေးနေလို့ပါ" ဟု သူမက အသံတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ သူမကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မမြင်နိုင် မကြားနိုင်ပေမဲ့ သူမကတော့ ပြောနေတုန်းပဲဖြစ်သည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာက ထောင့်တစ်ခုကိုသွားကာ မြေကြီးပေါ်တွင်ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။ ချန်လင်းကို သူမကို ကြည့်လိုက်တော့သည်။ သူမက ဆံပင်ပန်းရောင်လေးနှင့် လှပသော်လည်း နည်းနည်းတော့ ရှုတ်ပွနေသည်။</p> <p>သူမကိုယ်တိုင်တောင် မှန်ထဲတွင် မမြင်ရသည့်အတွက် သူမ လှပသေသပ်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် အဝတ်အစားများမှာလည်း အနည်းငယ်ညစ်ပေနေသေးသည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ သူမ၏ ပုံစံကို အခြားသောသူများ မမြင်နိုင်သလို သူမလည်း မမြင်နိုင်သည့်အတွက် သပ်ရပ်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။</p> <p>"ဂွီ..ဂွီ"</p> <p>သူမ ဝမ်းဗိုက်မှ ရုတ်တရက် အသံထွက်လာသည်။</p> <p>"အွန့်..."</p> <p>သူမက ဗိုက်လေးကို လက်ဖြင့်ဖိချလိုက်လေသည်။ စားနေသည့်လူများ အစားအစာများကို မျက်စိမခွာကာ ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>နောက်တော့ သူမက ထိုအရာတွင် မမြင်ရအောင် နှုတ်ခမ်းနုနုလေးကို ကိုက်ကာ မျက်လုံးကို မှိတ်ချလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက်သား အိပ်ပျော်သွားလေသည်။</p> <p>အိပ်ပျော်သွားသော်ငြားလည်းပဲ သူမ၏ဗိုက်ကတော့ အသံပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ညနက်လာသည့်အတွက် ဆိုင်များလူများ ဆိုင်ပိတ်ကြတော့သည်။</p> <p>"သွားကြမယ်၊အိမ်ပြန်ရတော့မယ်"</p> <p>"ပင်ပန်းလိုက်တာ နေ့တိုင်း..."</p> <p>"ပင်ပန်းပြီး နိမ့်ကျတဲ့ လစာ နှစ်ထောင်ပဲရတဲ့ အလုပ်ကို ချစ်မိနေပြီကွာ..."</p> <p>ဆိုင်ရှိအလုပ်သမားတစ်ယောက်မှ ပြောလိုက်သည်ကို အခြားသူများက ရယ်မောကြလေသည်။ ထိုရယ်သံများကြောင့် ဆွေ့လီအာ နိုးလာပါတော့သည်။ သူမ မောပမ်းစွာအိပ်ပျော်နေပြီး ထိုလူများထွက်သွားကြတော့မည်ကို မြင်လိုက်သောအခါ-</p> <p>"အာ..ခဏလေးနေကြပါဦး"</p> <p>သူမ အော်ခေါ်နေပေမဲ့လည်း မည်သူမျှကြားနိုင်ခြင်းမရှိချေ။</p> <p>သူမ ရုတ်တရက် ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားချိန်တွင် အားပျက်နေသည့်အတွက် မရပ်နိုင်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"အား...နာလိုက်တာ"</p> <p>သူမ၏ လှပသည့်မျက်လုံးများက ရှုံ့သွားတော့သည်။ ထိုသို့မြင်ရသည့်အခြေအနေကို ချန်လင်းမှ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စနစ်အားပြုပြင်ပေးရန် ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>[ပစ်မှတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ဆောင်ချက်များ ပုံမှန်အတိုင်းပြုလုပ်ပေးရန်]</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဆွေ့လီအာ ခြေထောက်များပြန်လည်ကောင်းမွန်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေးသွားပြီး ဆိုင်အတွင်းမှ ပြေးထွက်သွားလေသည်။</p> <p>" ဝါး...ကံကောင်းလို့ပေါ့၊မဟုတ်ရင် ဆိုင်ထဲမှာ ပိတ်မိတော့မလို့"</p> <p>သူမကို မတွေ့သည်ကို သိသည့်အနေအထားဖြင့် ရင်ဘက်ကိုဖိကာ အသက်ရှုထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သို့ပေမဲ့ ပြင်ပအအေးဒဏ်က သူမကို အအေးပိုစေသည်။</p> <p>[အရမ်းအေးပြီး ဗိုက်ကလည်း ဆာလိုက်တာ]</p> <p>ချန်လင်းက သူမအားကြည့်ကာ အပြင်ကိုထွက်လာတာ သူမအတွက် ပိုစိုးစေတယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။ ချန်လင်းက သူသာဆိုလျှင် ဆိုင်ထဲမှာသာ နေခဲ့ပြီး ကျန်ဦးမည့် အစားအသောက်လေးတွေကို စားမည်ဟု တွေးတောလိုက်လေသည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ ဆွေ့လီအာ ဘာ့ကြောင့် ထွက်လာသည်ကို ချန်လင်း မသိခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူမက ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမ၏လက်လေးတွေနဲ့ တင်းတင်းဖက်ထားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းလမ်းလျှောက်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုသို့သွားနေစဉ် နံနက် ၂ နာရီပင် ရှိခဲ့ပြီ။ လမ်းပေါ်တွင်လည်း လူတစ်ယောက်မျှပင် ရှိမနေတော့ပေ။ သူမလည်း မည်သူ့ကိုမှ ပြောစရာလူမရှိသည့်အတွက် လမ်းမပေါ်တွင်သာ လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။</p> <p>ချန်လင်းကတော့ သူမ ဘယ်ကို ဦးတည်နေသည်ကို သိနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။ တကယ်တော့ သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် အအေးဒဏ်နှင့် ဆာလောင်မှုများကို မေ့သွားပြီး ဘာမှရှိမနေတော့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက တိတ်ဆိတ်သည့် မြို့ကြီးထဲတွင် အသက်မဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save