Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းမှုတွေများများလုပ်ရမယ်...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>[အေးလွန်းလှတယ်...]</p> <p>ဆွေ့လီအာ သည် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင်ကိုပင် တုန်ရီလာတော့သည်။</p> <p>"ဝူးဝူး..."</p> <p>အအေးချိန်သည် အနုတ်ပြနေပြီမို့ အေးလွန်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှာလည်း ပါးလွှာလွန်းသည့်အတွက် အအေးဒဏ်ကို ပိုမိုခံစားရမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအခြေအနေကို ချန်လင်း မြင်လိုက်သောအချိန်တွင် သနားစိတ်ပင်ဝင်သွားလေတော့သည်။ သူ၏စနစ်ထဲတွင်လည်း အပူချိန်ကို ထိန်းညှိပေးသည့် အချက်ကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။</p> <p>"အပူချိန်မြင့်စေ"</p> <p>[ဒင်း-အပူချိန်ထိန်းချုပ်မှုအားအသုံးပြုနေပြီဖြစ်ပါသည်။ နယ်နမိတ်အနေအထားသတ်မှတ်အတည်ပြုသည်။]</p> <p>ထိုအခွင့်အာဏာသည် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားများတွင်သာ သုံးခွင့်ရှိသည့် အာဏာဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်လင်းသည် ဤနယ်မြေတွင် ငါးနှစ်တာနေလာခဲ့သည့်အချိန်အတောအတွင်း နတ်ဘုရား၏အခွင့်အာဏာကို တစ်ခါမျှပင် သုံး၍မရနိုင်ဟု ထင်ခဲ့မိခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ သို့ပေမဲ့လည်း သူမအတွက် ပြုလုပ်ပေးရလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့ခြင်းမရှိပေ။</p> <p>[ဒင်း- လက်ရှိအပူချန်မှာ ၆ ဒီဂရီဖြစ်ပါသည်။ အပူချိန်အား စတင်မြှင့်တင်ပေးနေပါသည်။]</p> <p>ဆယ်စက္ကန့်လောက်ကြာသွားပြီးနောက်တွင် တစ်မြို့လုံး နွေးသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အပူချိန်မှာ ဆက်လက်မြင့်တက်လာပြီး ၂၀ ဒီဂရီသို့ ရောက်သွားတော့သည်။ ဆွေ့လီအာသည်လည်း ရာသီဥတုပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရုတ်ချည်းခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။</p> <p>"အာ...နွေးသွားပြီ"</p> <p>[ဒင်း-ပစ်မှတ်ပျော်ရွှင်နေပါသဖြင့် အမှတ် ၂၀၀၀ ရရှိပါသည်။လက်ရှိရမှတ်မှာ ၂၇၇၀၀၀ ဖြစ်ပြီး အဆင့်မှာ ၁ ဖြစ်သည်။]</p> <p>"ပျော်သွားတာ အဲ့လောက်တောက်မြန်ရသလားဟ" ဟု ချန်လင်းက သက်ပြင်းလေးချကာ တီးတိုးရေရွှတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ချန်လင်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ထူးဆန်းနေတော့သည်။</p> <p>လျစ်လျှူထားခြင်းမျိုးမဟုတ်တော့ပဲ သူမပျော်ရွှင်ဖို့ကိုသာ ဦးစားပေးနေမိတော့သည်။ သို့ပေမဲ့လည်း ချန်လင်းသည် သနားတတ်သည့် လူစားမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့အပြင် သူမကိုတော့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သလိုအနေအထားမျိုးတော့ ချန်လင်း ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် စနစ်မှ အသံတစ်ခုထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p>[ဒင်း-ထိန်းချုပ်သူသည် အပူချိန်ကို ညီမျှစွာအသုံးပြုခြင်းမရှိသည့်အတွက် နယ်မြေခံများ အဆင်မပြေဖြစ်နေပါသဖြင့် ရမှတ် ၁ မှတ်အနုတ်ခံရပါသည်။]</p> <p>ထို့နောက် အနုတ်ခံရသည့် ရမှတ်များက စနစ်တွင် ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရမှတ် ၁၀၀၀၀ လောက်အနုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် လက်ရှိရမှတ်မှာ ၂၇၇၀၀၀ သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်လင်း၏ အပူချိန်မြှင့်တင်လိုက်မှုကြောင့် အိမ်ယာတစ်သောင်းလောက်သည် မကျေနပ်နိုင်ကြတော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှန်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် ယခုရာသီသည် အိမ်တိုင်းအပူပေးစက်ဖြင့် နေရသောရာသီဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်လင်းအပူချိန်မြှင့်လိုက်သည့်အတွက် ထိုအိမ်များတွင် မီးဖိုများ ထည့်ထားသကဲ့သို့ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မကျေနပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"အော် ဒီလိုကို"</p> <p>"အဲ့ဒါနဲ့ပဲ လူတိုင်းကိုတောင်းပန်ရတော့မှာလား"</p> <p>ချန်လင်းက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်- "အပူချိန်ထိန်းလိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ထပ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>[ဒင်း-လက်ရှိအပူချိန်မှာ ၂၀ ဒီဂရီဖြစ်ပါသည်။ အပူချိန်ထိန်းချုပ်မှုကို ဆောင်ရွက်နေပါသည်။]</p> <p>ထို့နောက် ချန်လင်းက ၃၅ ဒီဂရီထိတောင် ထပ်တိုးလိုက်ပြန်တော့သည်။ ဆွေ့လီအာသည်လည်း အရမ်းပူလွန်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"အားပူလိုက်တာ" ဟု အော်ကာ နှဖူးမှထွက်လာသော ချွေးများကို လက်နှင်ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"လေကဘာလို့များအဲ့လောက်ပူသွားရတာလဲ…. ဟူး.." ဟု ဆိုကာ လက်ဖြင့် ယက်ခပ်သကဲ့သို့ ပြုမူနေတော့သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း သူမက ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုအပူချိန်က အရင်ကထက်ပင် အများကြီးကောင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့ပေမဲ့ အခြားလူတွေကတော့ သူမလို တွေးမထင်နိုင်ကြပေ။</p> <p>[ဒင်း-အပူချိန်ထိန်းချုပ်မှုအားလိုက်လျောညီထွေးရှိစွာအသုံးပြုခြင်းမရှိသည့်အတွက် နယ်မြေခံများ၏စိတ်ခံစားချက်များမှာ မကျေနပ်ဖြစ်နေသည့်အတွက် အမှတ် ၃ မှတ်အနုတ်ခံလိုက်ရပါသည်။]</p> <p>ထို့နောက် အမှတ်များလျှော့နေသည်ကို စနစ်ထဲတွင် ဆက်တိုက်ပေါ်နေတော့သည်။</p> <p>"ဘာကြီးလဲကွာ…ရာသီဥတုကဘာဖြစ်တာလဲပူလိုက်တာကွာ"</p> <p>"လုပ်ကြပါဦး...ပူလွန်းလို့သေတော့မှာပဲ…အပြင်မှာလည်းပူနေတာပဲ"</p> <p>ဟိုးအရင်အချိန်အခါက တိတ်ဆိတ်နေသည့်ညက ရုတ်တရက် အသံတွေ ထွက်လာတော့သည်။ ထို့နောက် လူအများက အိမ်တံခါးများကို ဖွင့်ကာနေကြပေမယ့်လည်း အပြင်မှာလည်း ပူနေတုန်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် အိမ်တိုင်းတွင်ရှိသော လူများသည် သူတို့၏ နည်းများဖြစ်သည့် ရေခဲကျိန်စာ၊ ရေပက်ကျိန်စာများကို သုံးကာ အပူဒဏ်အရမ်းခံစားနေကြရပါသည်။</p> <p>ချန်လင်းအနေနဲ့ကတော့ အမှတ်များလျော့လာသည့်အတွက် အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေလေတော့သည်။ အပူချိန်မြင့်လာသည်မှာ ဘာ့ကြောင့်ဆိုသည်ကို မသိကြတဲ့ လူများက ဘိုးဘွား ၁၈ ဆက်ကိုပါကျိန်ဆဲကြပါတော့သည်။</p> <p>ထိုလူများကျိန်ဆဲနေသည်မှာ နတ်ဘုရားများဖြစ်ကြောင်းကို မသိနိုင်ကြပေ။ နောက်ငါးနှစ်ကြာသည်အထိ ယခုနတ်ဘုရားသည် အနှောင့်အယှက်များပေးမည်ကိုတော့ ထိုလူများ မသိနိုင်ကြပေ။</p> <p>"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ဆက်လုပ်ရမယ်" ဟု ရေရွတ်ကာ ချန်လင်းမှာပျော်နေလေတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရမှတ်များလျော့မည့် နည်းလမ်းကို သိရှိသွားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပင်မနတ်ဘုရားနယ်မြေရှိ လင်းမိုယု မှ ချန်လင်းအား မကျေနပ်စွာ ကြည့်နေပါတော့သည်။</p> <p>"ဒီကောင်ဘာတွေလုပ်နေလဲမသိဘူး ရူးများသွားတာလား ဒုက္ခပဲရှာနေတာလား"</p> <p>ချန်လင်း၏ အမှတ်များလျော့သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး နည်းပြဖြစ်သူတောင် ချန်လင်းကို နားလည်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း ချန်လင်း အမှတ်များလျော့သွားသည်ကိုတော့ ပျော်နေတော့သည်။</p> <p>ချန်လင်းသည်လည်း သူ၏အမှတ်များလျော့သွားသည်ကို ပျော်နေပေမယ့်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ "ကောင်းမှုကုသိုလ်များများလုပ်ရတော့မှာပေါ့" ဟု ထေ့ထေ့ငေါ့ငေါ့ဖြင့် တွေးနေတော့လေသည်။</p> <p>ချန်လင်း ပြောနေသည့် "ကောင်းမှု" ဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်ကို ကူညီလိုက်ပြီး လူအများကို ဒုက္ခပေးခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ ဆွေ့လီအာသည် လမ်းလျှောက်နေရင်းဖြင့်ပင် ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခုရှေ့သို့ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူမ၏မှတ်ချက်တစ်ခုက သူမ၏ခေါင်းပေါ်တွင်ပေါ်လာပြန်တော့သည်။</p> <p>[မဝင်တော့ပါဘူး ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်လိုက်တော့မယ်]</p> <p>[ဒီမှာ ငါ့ကိုမြင်တဲ့သူလည်း မရှိပါဘူး ငါက သူခိုးထက်တောင်ပိုဆိုးနေတာများလား]</p> <p>သူမသည် သူမ၏ဆာလောင်မှုများကို မြိုသိပ်ထားကာ ဆိုင်နံရံလေးကို မှီလျက်ထိုင်ချလိုက်ပြန်တော့သည်။</p> <p>[ထားလိုက်ပါတော့ အရမ်းဆာမှပဲ စားရင်ကောင်းမယ် လောဘကြီးလို့မဖြစ်ဘူး]</p> <p>ချန်လင်းသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩမိနေသည်။ အကယ်တန်သည်ဆိုလျှင် သူမလိုချင်သည့် အရာတိုင်းကို ထိုဆိုင်မှ ယူသွားလျှင် ရပါလျက်နှင့် သူမ မယူသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်လင်းနားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူမသည် ကျိန်စာကြောင့် သူမယူသွားသည့် ပစ္စည်းများသည် လူတွေရဲ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမအား သူခိုးဟု ထင်မှတ်နိုင်စရာလည်း မရှိပေ။</p> <p>သို့ပေမဲ့ သူမအနေဖြင့်ကတော့ သူမတည်ရှိနေခြင်းကို မသိကြသည့်အတွက် သူမသည် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုနည်းတူစွာပင် သူမသည် ဆာလွန်းသည့်အခါတွင်မှသာ ခိုးစားမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ချန်လင်း ကောင်းကောင်းကြီးသိနေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ချန်လင်းသည် ဆွေ့လီအာ၏ ဆာလောင်မှုခံစားချက်များကို ကောင်းကောင်းကြီးကို နားလည်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်လင်း ငယ်စဉ်အခါတွင် သူမကဲ့သို့ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားဖူး၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်လင်းသည် အသက် ၅ နှစ်အရွယ်လောက်တွင် မိခင်အား စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်မိသဖြင့် အဖေဖြစ်သူမှ အစာရေဆာမကျွေးပဲ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ မိခင်၏ တောင်းပန်မှုကြောင့်သာ အဖေမှ လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းသည် အစာရေဆာ တစ်လမစားရသော်ငြားလည်းပဲ မသေသည်ကို သိပေမဲ့ ဆာလောင်မှုဒဏ်ကို အရမ်းကိုခံစားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်လင်းသည် သူသာ သူမနေရာသို့ရောက်ခဲ့ပြီး အထီးကျန်စွာသာ နေခဲ့ရမည်ဆိုလျှင် အသက်ရှင်နေမည်မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဆွေ့လီအာကို သူ အရမ်းအံ့ဩနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ ဘယ်လိုများ အသက် ၁၈ နှစ်ထိတောင် အသက်ရှင်နေနိုင်တာလဲ ဆိုသည်ကို ချန်လင်း စဉ်းစား၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့နောက် ချန်လင်းသည် ဘယ်လိုကြောင့် နှစ်များစွာ တောင့်ခံကာ နေလာသည်ကို သိချင်စိတ်ဖြစ်လာပါတော့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမမှတ်ဉာဏ်အား ထုတ်ကြည့်ရန် မှတ်ဉာဏ်ထုတ်ယူခြင်းကျိန်စာအား သုံးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏အတိတ်အကြောင်းအရာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် ပိုမို၍ သနားစိတ်ဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် သူမ၏နောက်ကြောင်းများကို ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။ သူမသည် အသက် ၄ နှစ်မှတွင် ကျိန်စာဒဏ်ကို မခံစားရသေးပေ။</p> <p>သူမသည် မိဘမဲ့ဂေဟာတွင် နေခဲ့ပြီး နေ့စဉ် ပျော်ရွှင်စွာ နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ပေမဲ့ သူမ၏ ငယ်ဘဝတွင် သူမ၏ ဆံပင်များမှာ အပြာဖျော့ဖျော့လေးဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း အသက် ၇ နှစ်ရောက်သောအချိန်တွင်တော့ သူမ၏ကျိန်စာ စတင်လာပါတော့သည်။ တစ်ညမှာတော့ သူမ၏ဆံပင်များက ပန်းရောင်သို့ပြောင်းသွားပြီး သူမကိုမည်သူမျှမမြင်နိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ထိုမှစ၍ သူမကိုယ်တိုင်သာမက အခြားသူများကပါ သူမကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ထိုသို့ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတွင် သူမပြုလုပ်သည့်အစစအရာအရာအားလုံးပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြစ်သည့်အတွက်တည်ရှိမှုလည်းပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူမလုပ်သမျှအရာများဖြစ်သည့် နှင်းများဖုန်းလွှမ်းနေသည့် သူမကို မမြင်ရသကဲ့သို့ သူမ ရေထဲခုန်ချခဲ့သည့်အခါတွင်လည်း ရေသံမျှပင် မကြားရပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမကို မကြားနိုင်၊ မမြင်နိုင် ဟု ပြောရမည်ထက် တည်ရှိမနေခြင်း ဟု ပြောလျှင် ပို၍မှန်ပေလိမ့်မည်။ အမှန်ဆိုလျှင် ဒီကျိန်စာတွင် ကောင်းသည့်အရာများရှိသည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် သူမလူတစ်ယောက်ကို ကျိန်စာသုံး၍ သတ်မည်ဆိုလျှင် မည်သူမျှမသိအောင်ပင် သတ်နိုင်သည်။ ထိုသူသေဆုံးမှသာ သိကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့ပေမဲ့လည်း ထိုသို့အပြုအမူမျိုးအား သူမ လုပ်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ...</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save