Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">လွန်ခဲ့သည့်ဆယ်နှစ်ကသကြားလုံးဆယ်လုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကျိန်စာဒဏ်ကိုခံရပြီး အစပိုင်းတွင်တော့ အခြေအနေက သိပ်မဆိုးလှသေးပေ</p> <p>သူမ၏မိဘမဲ့ဂေဟာထဲမှာနေလို့ရနေသေးသည့်အတွက် စားသောက်ဖို့နှင့် အိပ်ဖို့ရန်အတွက် အဆင်ပြေနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>အိပ်ယာမရှိသော်ငြားလည်းပဲ လမ်းပေါ်တွင် အိပ်ရသည့်ထက်တော့ သာ၍ကောင်းနေပါသေးသည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ ထိုအချိန်ကာလများတွင် သူမသည် ရင်ကွဲလုမတတ် အောင်၍သာ အကြိမ်ကြိမ်ငိုနေသော်လည်း သူမ၏ အသံမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ကြားနိုင်စွမ်းမရှိပေ။</p> <p>တခါတရံတွင်တော့ သူမသည် အသံထွက်၍မရလောက်တော့သည်အထိတောင် ငိုပြီးမှသာ ရပ်သွားတော့လေသည်။ သူမကို မမြင်ရတော့သည့်နောက်တွင် သူငယ်ချင်းများမှလည်း ပျော်ရွှင်စွာပင် ဆက်လက်ကစားနေသည်ကို သူမမှ ဘေးတွင်သာ ကြည့်၍နေနေရလေသည်။</p> <p>သူငယ်ချင်းတွေက တခါတရံ သတိရသောအခါတွင်မှသာ ဂေဟာမှူးဆီ သွား၍‌ေ သူ၏အကြောင်းကို မေးကြလေသည်။</p> <p>"ဆွေ့ဆွေ့ က ဘယ်သွားတာလဲဟင် ဘာလို့ပြန်မလာသေးတာလဲ"</p> <p>ထိုသို့သောအခါများတွင် ဂေဟာမှူးမှ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြကာ မသိကြောင်းကို ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သည့်အချိန်တိုင်း ဆွေ့အာသည် ဘေးမှာနေ၍ သူတို့အား အော်ပြောနေလေတော့သည်။</p> <p>"ဒီမှာလေ ငါက"</p> <p>သို့ပေမဲ့ ထူးခြားလာခြင်းမရှိပေ။ ထိုခံစားချက်ကြီးက ဘာမှမရှိတော့သည့်အလား စိတ်ပျက်စရာပင်ကောင်းလွန်းလှသည်။ သို့ပေမဲ့လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမအသက်ရှင်နေသေးသည်။</p> <p>သူမသည် သူမအသက် ၇ နှစ်ပြည့်သည်အထိ မငိုကြွေးပဲ အိပ်သွားသည့်ရက်များ မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်ရောက်သောအခါ သူမသည် သွေးအိုင်ကြီးထဲတွင် လဲ နေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း သွေးများနီရဲနေတော့သည်။ ဂေဟာတစ်ခုလုံးလည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မျှပင် မရှိတော့ချေ။</p> <p>ကြင်နာသနားတတ်သော ဂေဟာမှူးပင်လျှင် ဆိုးဆိုးရွားရွားသေဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း ဘာမှမကျန်တော့လောက်အောင် ပျက်စီးသေဆုံးနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း မည်သူမည်ဝါ သတ်သည်ကိုတော့ မသိရခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုနှစ်တွင် သူမအသက် ၇ နှစ်သာရှိသေးပြီး တစ်ညတည်းနှင့်ပင် အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ နောက်နှစ်သို့ရောက်သောအခါတွင် သူမအသက် ၈ နှစ်သို့ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထို အသက် ၈နှစ်အရွယ်တွင်ပင် သူမသိသူမှန်သမျှ သူမဆုံးရှုံးသွားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူမရှိခဲ့ဖူးသည်ကို သိသည့်သူ မည်သူမျှ ကျန်ရှိမနေတော့ချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမသည် စိတ်ပျက်မှု၊ နာကျင်မှု များကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ခံစားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ဤနယ်မြေတွင် ဆွေ့လီအာ ဆိုသည့်သူ မရှိတော့သလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>အစပိုင်းများတွင် သူမသည် ငယ်သေးသည့်အတွက် အသက်ရှင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လမ်းပေါ်တွင်အိပ် တတ်နိုင်သမျှရှာဖွေစားသောက်ကာ အသက်ရှင်နေထိုင်တော့သည်။</p> <p>၂၄ နာရီစတိုးဆိုင်များမှ မုန့်များကိုလည်း ခိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ အဝတ်အစားများကိုလည်း ခိုးယူခဲ့ဖူးသည်။ ရေချိုးချင်သောအခါတွင်လည်း မြစ်ထဲသို့ဆင်းကာ ချိုးလိုက်သည်။</p> <p>နွေရာသီများတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ အိပ်၍ ဆောင်ရာသီများတွင်တော့ ဆိုင်များအတွင်းတွင် နေကာ ညများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်တိုင်းလည်း လမ်းပေါ်တွင် သွားလာနေသူများကို မေးနေသည်။</p> <p>"ကျွန်မကို မြင်ရလားဟင်"</p> <p>ထိုသို့မေးသော်လည်း သူမကို ပြန်ဖြေပေးသည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်တောင် မရှိပေ။ ထို့နောက် နှစ်ဝက်လောက်ကြာသော အချိန်တွင် သူမက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ လမ်းလျှောက်လာရင်းပင် ငိုပြီး လူများကို မေးနေစဉ်တွင်-</p> <p>" တစ်ယောက်ယောက်ရှိလား...ဝူးဝူး..."</p> <p>ကလေးလေးတစ်ယောက်မှသူမကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>"ဒီမှာလူတွေရှိနေတာ မင်းမမြင်ဘူးလား"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းသည် မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိကလေးလေးကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုလျှင် ထိုကလေးလေးက သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါငယ်ငယ်က ဒီနယ်မြေကိုလာဖူးတာလား"</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>ချန်လင်းထိုအကြောင်းအရာများကို လုံးဝမမှတ်မိတော့ပေ။ သို့ပေမဲ့လည်း ထူးဆန်းစွာ တိုက်ဆိုင်နေသည်ကိုတော့ သူ အံ့ဩနေမိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်တွင် သူမကို တွေ့ဖူးလေသလား ဟုပင် ချန်လင်း တွေးမိနေတော့သည်။</p> <p>"အရင် ဆယ်နှစ်တုန်းက..."</p> <p>"အဲ့ဒီနှစ်တုန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"</p> <p>ချန်လင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရလာတော့သည်။ သူ့အဖေလေ့ကျင့်နေစဉ် ခေါင်းကိုထိမှန်မိကာ မေ့လဲသွားတော့ အချိန်ကို သူပြန်သတိရလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသတိရလာသောအခါတွင် မှတ်ဉာဏ်အချို့ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>အခုအချိန် ဆွေ့လီအာ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်ကြည့်တော့မှသာ ချန်လင်း၏ ပျောက်ဆုံးခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များပြန်ရခဲ့ ခြင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က သူ ဒီနယ်မြေကို လာခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ပျင်းစရာကောင်းသော နယ်မြေဖြစ်သည့်အတွက် အခြားနယ်မြေတွင် သွားကစားချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ မိဘနှင့်အစ်မတို့က အမှတ်တရ ပစ္စည်းများဝယ်နေသည့်အချိန် ချန်လင်းမှ စိတ်ပါဝင်စားမှုမရှိခြင်းများဖြင့် လမ်းလျှောက်လာစဉ်တွင် ရုတ်တရက် ကလေးမလေးတစ်ယောက် အော်ငိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ကျွန်မကိုမြင်ကြလားဟင်"</p> <p>ထိုသို့မေးနေသော အသံနောက်ကို လိုက်သွားရင်းပင် သူမနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဆွေ့လီအာသည် ညစ်ပတ်နေသော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မလှမပဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာသည် ချန်လင်း သူမကို စကားလာပြောသည်ကို တွေ့ပြီးနောက်တွင် သူမလွန်စွာပျော်သွားပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"နင် ငါ့ကိုမြင်တာလားဟင်…အသံရောကြားရလားဟင်"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းက ကလေးတို့၏ သဘာဝအတိုင်း စိတ်ကြီးဝင်သည့်အနေအထားဖြင့် ပြန်လည်ဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မမြင်ရရင်စကားလာပြောမလား..."</p> <p>"ဝူး...ဝူး..."</p> <p>ဆွေ့လီအာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အော်ငိုချပစ်လိုက်တော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကို မြင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရှိလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ ချန်လင်းကတော့ ကျိန်စာကို မသိသေးသည့်အတွက် နားမလည်သလို ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကလေးမလေးမှာ အရမ်းငိုလွန်းသော ကလေးမလေးတစ်ယောက် ဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ချန်လင်းက မျက်နှာကို ရှုံ့လိုက်ပြီး-</p> <p>"ဟေး..ငိုနေတာရပ်လိုက်ပါလား…ငိုတာကိုရပ်လိုက်စမ်းပါ"</p> <p>"ရော့ သကြားလုံးနည်းနည်းပေးမယ်၊ တိတ်လိုက်တော့!" ဟု ပြောပြီး စနစ်နေရာထဲမှ သကြားလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာလည်း ငိုနေသည်ကို ရပ်လိုက်ကာ သနားစရာကောင်းသော လေသံလေးဖြင့် ပြန်လည်ပြောလေသည်။</p> <p>"ငါ့ကို အကုန်ပေး..."</p> <p>ထိုစကားကိုကြားလိုက်သည့် ချန်လင်းသည် ပေးနေသည့်လက်ကို ပြန်၍နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အကုန်ပေးလို့မရဘူးလေ ငါက မစားရတော့ဘူးလား?"</p> <p>"လောဘမကြီးနဲ့လေ!" ဟု ချန်လင်းက နဖူးလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားလေးကို သင်ပေးခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။</p> <p>"စားလို့ကောင်းတယ်..."</p> <p>"ဒီလိုလုပ် တစ်ယောက်တစ်ဝက်ယူကြမယ်၊ အငိုတိတ်လိုက်တော့ ဟုတ်ပြီလား"</p> <p>"ဝူး...ဟုတ်ကဲ့..."</p> <p>ဆွေ့လီအာလည်း မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ကလေးတွေဖြစ်သည့်အတွက် စိတ်ခံစားချက် ပြောင်းလဲမြန်လွန်းလှသည်။ ထို့နောက် ချန်လင်းက တစ်ယောက်တစ်ဝက် ခွဲလိုက်ကာ သူမကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"တခါတည်းမစားပစ်နဲ့လေ၊ အချိုအများကြီးစားရင် သွားကိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ့အမေက ပြောတယ်..."</p> <p>"သွားကိုက်ရင်အရမ်းနာတာနော် အဲ့အခါ နင်ထပ်ငိုရမှာနော်"</p> <p>"အင်း..."</p> <p>ဆွေ့လီအာက ပျော်ရွှင်စွာပင် ယူလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊နင့်နာမည်ကဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟုမေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ချန်လင်း" နင်ကရော "ငါကနာမည်မရှိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။ ထိုအခါတွင် ချန်လင်းမှ သူမ မပြောချင်၍သာ မပြောပြချင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကလေးတွေအတွက်ဆိုလျှင်တော့ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် သူငယ်ချင်းမလုပ်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်။ သို့ပေမဲ့ သူမက နာမည်ကို ပြောပြလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူမအတွက် သူငယ်ချင်းရနိုင်သည့်အတွက် ချန်လင်းကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ သူမနာမည်ကို ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ့နာမည်က ဆွေ့လီအာ"</p> <p>ထို့အချိန်မှ ချန်လင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အို့...ငါက ချန်လင်း"</p> <p>"အာ...ချန်လင်းလား"</p> <p>ဆွေ့လီအာက ပျော်လွန်းသဖြင့် အော်လိုက်ရာ ချန်လင်းတစ်ယောက် လန့်သွားလေသည်။</p> <p>"ဘာလို့ခုန်နေတာလဲ"</p> <p>"အရမ်းပျော်လို့ပေါ့ဟ"</p> <p>ထို့နောက် ချန်လင်းက သကြားလုံးရသွားသည့်အတွက် ပျော်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်း၏အစ်မမှ ချန်လင်းကို လှမ်းကာ ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"မောင်လေးရေ...မြန်မြန်လာဟေ့…မေမေတို့သွားကြတော့မယ်"</p> <p>ချန်လင်းမှလည်း အစ်မ၏အသံကြားသည်နှင့် ပြန်လည်အော်လိုက်သည်။</p> <p>"သွားတော့မယ်နော် ဆွေ့လီအာ"</p> <p>"ခဏလေး"</p> <p>ဆွေ့လီအာက သူ၏လက်ကို ဆွဲလိုက်သဖြင့် သကြားလုံးများ ကျကုန်တော့သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>ချန်လင်းမှ မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဟိုလေ..."</p> <p>ဆွေ့လီအာက မျက်ရည်များ ဝဲလာပြန်တော့သည်။ ထိုသို့တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ချန်လင်းလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟေး မငိုနဲ့လေ…အဲ့တာဆို သကြားလုံးပြန်ပေးတော့..."</p> <p>"ဝူး..."</p> <p>ဆွေ့လီအာက နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လျက် မျက်ရည်များကို ထိန်းကာ ကြောက်လို့ပါဟု ပြန်လည်ဖြေလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ချန်လင်းကို သေချာစိုက်ကြည့်နေလေတော့သည်။</p> <p>ချန်လင်းသည် ထိုအမူအရာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဆွေ့လီအာလည်း သို့မှသာ ပြန်ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟီးဟီး...မင်းကဘယ်မှာနေတာလဲ"</p> <p>"ငါ နင့်အိမ်ကို လိုက်ကစားလို့ရမလား"</p> <p>ထိုသို့ကြားလိုက်သည်နှင့် ချန်လင်းက ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီး-"မရလောက်ဘူးထင်တယ်ဟ..ငါ့အိမ်ကအဝေးကြီးမှာ..နင် မင်းဟွကံကြမ္မာနယ်မြေကို ကြားဖူးလား?"</p> <p>"မကြားဖူးဘူး"</p> <p>ချန်လင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး -"နင်မသိလောက်ပါဘူး.." ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဝူး..."</p> <p>ဆွေ့လီအာက ထပ်မံငိုရန် ဟန်ပြင်ပြန်တော့သည်။ ချန်လင်းကလည်း မြင်လိုက်သည်နှင့် "မငိုနဲ့..ရပ်လိုက်" ဟု ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။ ချန်လင်းအနေဖြင့် ကလေးမလေးတွေ ငိုသည့် အသံကို မခံနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့အစ်မသည်လည်း အမြဲငိုတတ်သော သူဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒီလိုလုပ် ငါ နောက်ကျရင် နင့်ကို လာရှာမယ်"</p> <p>"တကယ်လား.."</p> <p>ဆွေ့လီအာက ပြန်လည်ကာပြုံးလာတော့သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ဘယ်အချိန်ဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး" ဟု ပြောကာ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး "နောက်ဆယ်နှစ် ဆယ်နှစ်နေရင် နယ်မြေတွေကို ကိုယ့်ဘာသာသွားလို့ရပြီ၊ အဲ့အခါ နင့်ကို လာရှာမယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာလည်း နားမလည်ပေမဲ့ "ဆယ်နှစ်" ဆိုသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အတွက် ပြန်လည်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဆယ်နှစ်ဆိုတာ အကြာကြီးလေ၊ မနက်ဖြန် ဒါမှမဟုတ် တစ်ပတ်လောက်ပဲ ကြာမှာလေဟာ..."</p> <p>ချန်လင်းလည်း ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ဆွေ့လီအာမှာ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာ ထပ်မံတောင်းဆို ပြန်သည်။</p> <p>"မရရင် တစ်နှစ်လေ တစ်နှစ်ဆိုရင်ရော?"</p> <p>"အဲ့တာဆိုရင် ဆယ်နှစ်က တိုတော့ ငါ အမြန်လာရှာမယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချန်လင်းအတွက်တော့ ဆယ်နှစ်ဆိုသည်မှာ သက်တမ်းတိုတစ်ခုသာဖြစ်သည်။</p> <p>"မှတ်ထားနော်..လောဘမကြီးရဘူး"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>"ငါမလာသေးခင် တခြားလူတွေနဲ့ကစားထားနော်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေက..."</p> <p>ဆွေ့လီအာ စကားမဆုံးလိုက်ခင်မှာပင် အဝေးတစ်နေရာမှ သူ၏အစ်မ အော်ခေါ်သံကို ထပ်မံကြားလိုက်လေသည်။</p> <p>"မောင်လေး…အဖေက ထားခဲ့တော့မယ်တဲ့"</p> <p>ချန်လင်းက ကြောက်သွားပြီး "သွားတော့မယ်နော်" ဟုပြောကာ ချက်ချင်းသွားလိုက်လေသည်။ ဆွေ့လီအာလည်း ထွက်သွားနေသည့် ချန်လင်းကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အခြားလူတွေက ငါ့ကိုမှ မမြင်ရတာ..."</p> <p>ထို့နောက် သူမက ကြည့်နေလိုက်ပြီး ကျသွားသည့် သကြားလုံးများကို ကောက်နေလေတော့သည်။</p> <p>တကယ်တမ်းတွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင်တော့ ဆယ်နှစ်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့်တော့ တစ်နှစ်ကို သကြားလုံးတစ်လုံး စားကာ ချန်လင်းကို စောင့်နေလေတော့သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ သုံးနှစ်မြောက်တွင် သကြားလုံးများကို မစားနိုင်ပေ။ သကြားလုံးများမှာ ပျော့သွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၂၄ နာရီဆိုင်သို့သွားကာ သကြားလုံးများ တစ်နှစ်တစ်လုံးရေတွက်ကာ စားခဲ့တော့သည်။</p> <p>ထိုဆယ်နှစ်အတွင်းမှာလည်း သူမကို မြင်နိုင်မည့် ဒုတိယလူကို ရှာဖွေခဲ့သေးသည်။ ထို့နောက် ချန်လင်းပြောခဲ့သည့် မင်းဟွကံကြမ္မာနယ်မြေကိုလည်းရှာခဲ့သေးသည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း မတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ မင်းဟွကံကြမ္မာနယ်မြေသည် ဤနယ်မြေထဲတွင် မရှိဖြစ်နေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီမြို့ကိုပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချန်လင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့သည့် နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းတွေကတော့ အရင်အတိုင်း ဟုတ်မနေတော့ပေ။ အဆောက်အဦးမြင့်များနှင့် ပြည့်နေတော့သည်။</p> <p>တကယ်တမ်းပြောရမည်ဆိုလျှင် ဒီနေ့သည် သူမနှင့် ချန်လင်း ခွဲခွာခြင်းမှာ ဆယ်နှစ်တိတိပြည့်သော နေ့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save