Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၉)</h2> <h2 style="text-align:center">ဘယ်လိုပုံစံပေါ်လာရင်ကောင်းမလဲ…</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည့် အခြေအနေသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အားလျော့သွာသလိုမျိုး ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဝူး..." လေတိုးသံတွေကို ဆက်တိုက်ကြားနေရပြီး ဆွေ့လီအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျနေလေသည်။</p> <p>မီးများတောက်ပစွာလင်းနေသည့် ပြတင်းပေါက်များက မျက်စိရှေ့တွင် တလတ်လတ်နှင့် ဖြတ်သွားတော့လေသည်။</p> <p>အလွှာတိုင်း၊ ပြတင်းပေါက်တိုင် နောက်ကွယ်တွင်ရှိသော လူများ ဘာလုပ်နေကြသည်ဆိုတာကိုပင် သူမ မမြင်ရနိုင်တော့ပေ။ အရာအားလုံးက ဝေဝါးနေလေတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်လည်း ဝေဝေဝါးဝါးသာ ဖြစ်နေတော့ချေပြီ။ ကျိန်စာသင့်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ခုချိန်ထိပင် သူမ၏ဘဝတွင် မြင်ဖူးခြင်းမရှိသည့် မြင်ကွင်းတချို့ကို သူမမျက်လုံးရှေ့တွင်လည်း ပေါ်လာခဲဖူးသည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့်လည်း နေရာအနှံ့ကို ရောက်ခဲ့သည့်အပြင် လူအများကြီးနှင့်လည်း ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ သို့ပေမဲ့ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ လူတိုင်းသည် မပျော်ရွှင်သည့် ပုံပေါက်နေတော့သည်။</p> <p>ချန်လင်း ဆိုသည်မှာလည်း ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုလိုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စိတ်ထဲတွင် "ငါလည်း ဘာမှမမှတ်မိတော့ဘူး သူတို့လိုပဲပေါ့ ငါလည်း မင်းတို့ကို မှတ်မိတော့သလို မင်းတို့လည်း ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူး အဲ့တာကြောင့် ကျေပြီနော်" ဟု ရေရွတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တရှိန်ထိုးကျလာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ နီးကပ်လာသောအချိန်တွင် သူမ ဆုတောင်းခဲ့သည်ကို သတိရမိသွားသည်။ ထို့နောက် သူမစိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်မှာ သူမ ခုလိုမျိုးပြုတ်ကျလာသည်ကို တစ်ယောက်ယောက်များ တွေ့လျှင် ကြယ်ကြွေသကဲ့သို့ လှပနေမည်လားဟု တွေးနေမိတော့သည်။</p> <p>"ကြယ်တာရာ နတ်မင်းကြီး"</p> <p>"ချန်လင်း မလာတော့တာလားအရှင်ရယ်"</p> <p>"ဒီလိုနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားပြီလား"</p> <p>"ခုချိန်သေသွားရင် ကျိန်စာတွေပျက်ပြယ်သွားမှာလား"</p> <p>"လူတွေကရော ငါ သေဆုံးတာကို တွေ့ကြမှာလား"</p> <p>ဆွေ့လီအာ၏ အတွေးများမှာ တဖြည်းဖြည်းလွင့်မျောနေလေတော့သည်။</p> <p>"နောက်ဘဝဆိုတာရောရှိလား"</p> <p>"ရှိလောက်မှာပါ"</p> <p>"ဒီဘဝမှာတောင် ဘဝမရှိတာကြီးကို"</p> <p>"နောက်ဘဝမရှိလည်း အရေးမကြီးပါဘူး"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူမပြောနေသည်များကို ဘယ်သူများကြားနိုင်မလဲဆိုသည်က အရေးမကြီးတော့ချေ။ အကြောင်းအရင်းမှာ ထိုစကားတွေက သူမ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ပြောနေကျ စကားတွေဖြစ်နေလို့ပဲဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင် သူမ၏ စွဲလမ်းမှုများကို လွှတ်ချလိုက်တော့သည်။ နောင်တရခြင်းအလျဉ်းမရှိ။ စိတ်ထဲတွင်ပေါ့ပါးသွားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>ဘာတွေဖြစ်လာလာ ရင်ဆိုင်ရန်အသင့်ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် တောင်ပံကျိုးသွားသည့် နတ်သမီးတစ်ပါးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းမှာလည်း  သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြုတ်ကျနေဆဲ အခြေအနေဖြစ်သော်လည်း မြင့်မြတ်သော နေရာသို့ သွားနေသည့်အလားဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်းဖြင့်ပင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ ထိုအရာကတော့ သေခြင်းတရားသည် နီးကပ်လာသော ခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး လှပနေသော ကမ္ဘာကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်ရှုလိုက်ချိန်တွင် သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည့် ချန်လင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့၏ဝိညာဉ်နှစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်ကျခါနီးဆဲဆဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"သူငါ့ကိုကြည့်နေတာလား"</p> <p>ဆွေ့လီအာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း ပျော်ရွှင်မှုများ ချက်ချင်းဆိုသလိုရောက်လာတော့သည်။</p> <p>"တွေ့ပြီ…သူငါ့ကိုတကယ်ကြည့်နေတာပဲ"</p> <p>သို့ပေမဲ့ သူမချက်ချင်းသတိဝင်သွားတော့သည်။ ဘာလို့ဆိုတော့ သူမ သေတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူမ၏ ချက်ချင်းပေါ်လာခဲ့သည့် မျှော်လင့်ချက်ကလေးက ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘာလို့လဲ "ဒီကမ္ဘာမှာနတ်ဘုရားတကယ်ရှိတာလား"</p> <p>"ရှိတယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုဘာလို့ခုလိုဖြစ်အောင် လုပ်ရတာလဲ"</p> <p>သူမ ချန်လင်းကို ဒီလောက်ထိ ကြာမြင့်အောင် ရှာဖွေခဲ့သည်အချိန်တွင် မတွေ့ရပါပဲ ခုလို သေဆုံးခါနီးမှလာဆုံပေးခြင်းက အဆုံသတ်တစ်ခုကြောင့်လား ဟု သူမတွေးနေမိလေသည်။</p> <p>ချန်လင်းသည် သူမမျှော်လင့်ချက်ကို ခံစားလိုက်သည့်အတွက်ကြောင့် သူမကို မတွေ့ရသော်လည်း သူမဖြစ်တည်နေကြောင်းကိုတော့ ခံစားရလိုက်လေသည်။</p> <p>မှတ်ဉာဏ်များကလည်း လက်ရှိတွင် ထပ်တူညီနေပြီး ချန်လင်း ဆွေ့လီအာကို ကြည့်သောအကြည့်များမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့သို့ကြည့်နေခိုက်တွင် သူ၏ခံစားချက်များမှာ ရှုတ်ထွေးလွန်းလှသည်။</p> <p>"သူမ ငါ့ကို ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိစောင့်နေခဲ့တာလား"</p> <p>"ငါ သူမကိုမျှော်လင့်ချက်ပေးလိုက်မိပြီး ငါ မေ့နေမိခဲ့တာလား"</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည့်အဖြစ်အပျက်များသည် ချန်လင်းအဖေကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် သူမကို မျှော်လင့်ချက်ပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး မေ့နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏လုပ်ရပ်ကြောင့်ပင် ဆွေ့လီအာသည် ဒီကမ္ဘာတွင် သူမကို ထပ်တွေ့ဦးမည့် သူရှိသည်ဟုလည်း ယုံကြည်မိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ချန်လင်းသည် ဒီနယ်မြေက လူမဟုတ်ကြောင်းကိုတော့ သူမသိခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းမှ သူမကို ကယ်လိုက်နိုင်သည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏အဖေ လေ့ကျင့်သင်ကြားရေးကျောင်းကို ပို့လိုက်တာ၊ အလုပ်သင်ဆင်းရသည့် နယ်မြေကလည်း ဒီနယ်မြေဖြစ်နေတာ၊ ဒါ့အပြင် ဒီညသူဒီကိုရောက်လာတာ အားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>အကယ်၍ တစ်ခုခုသာ လွဲချော်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဆွေ့လီအာ၏ အေးစက်ပြီး အသက်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ သူတွေ့ရမှာဖြစ်သည်။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့်ပင် သူရောက်လာခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း သူမကြုံကြိုက်ခဲ့ရသည်များကို မြင်ရသည့်အခါ ချန်လင်းတစ်ယောက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရလေတော့သည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာ၏ ကမ္ဘာထဲတွင် ချန်လင်းသာ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ပဲ သူမကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့တွေ့ရမလဲ ကိုသာ စဉ်းစာနေမိတော့သည်။</p> <p>"ဆွေ့...ခဏလေး"</p> <p>ချန်လင်း ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။ သို့ပေမဲ့ သူမ ကုတ်ကုတ်လေး ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ့၏ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် သူမရှေ့တွင် မုန့်အချို့ကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။ သူမကတော့ မြေပြင်ကို ငေးကြည့်ကာ ထိုင်လျက် သူမရှေ့မှာ တစ်ခုခု ပေါ်လာတာသည်ကိုတောင် သတိမထားမိခဲပေ။</p> <p>ခဏအကြာပြီးနောက်တွင် သူမသည် ဗိုက်ထဲမှ အသံမြည်လာသဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>အဲ့ဒီတော့မှ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော စားစရာများကို သူမ မြင်သွားခဲ့သည်။ သို့ပေမဲ့လည်း သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုသည် ချက်ချင်းစားသောက်လိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပဲ ကြောက်လန့်တကြား ထခုန်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက အဝေးကို ပြေးထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဘယ်သူရှိလဲ"</p> <p>"ကျွန်မကိုမြင်ရတဲ့သူရှိနေတာလားဟင်"</p> <p>"ဒါတွေကဘယ်သူလာပေးထားတာလဲဟင်"</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေရင် ထွက်လာခဲ့ပါ"</p> <p>သူမ၏မျက်လုံးများတောက်ပလာပြီး မျှော်လင့်ချက်များပြည့်သွားခဲ့သည်။ ချန်လင်းသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော်ငြားလည်းပဲ သူမမြင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ချန်လင်း ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ-</p> <p>"ဆွေ့.... အာ..တောက် အသံကဘာလို့မထွက်ရတာလဲ"</p> <p>ချန်လင်းလည်း သူ့ကိုယ်သူစိတ်ပျက်မိသွားသည်။</p> <p>"ဟီး...ဟီး" သူမက ရုတ်တရက် ငိုချပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့ပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလိုမျိုး ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ချန်လင်း" ဟုဆွေ့လီအာ အော်ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် ချန်လင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ အသံက တစ်ခါမှ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မထွက်ခဲ့ဖူးသည့်အတွက် ချန်လင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ စိတ်မကောင်းလည်း ဖြစ်မိသည်။</p> <p>"ငါ နင့်ကို အရမ်းသတိရတာပဲဟာ" ဟု ပြောကာ သူမက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ ချန်လင်းလည်း နားကြားများမှာလေသလားဟု ထင်မိနေလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် မျက်ရည်များဖြင့် ဆွေ့လီအာကို ကြည့်မိနေတော့သည်။</p> <p>"ဆွေ့..." ချန်လင်းစကားပြောမည်လိုက်နေချိန်တွင် ဆွေ့လီအာမှ မျက်ရည်များသုတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုံ့ထားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းလည်း သူမကို ကိုယ်ထင်ပြရန်အတွက် စဉ်းစားနေလေတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဆွေ့လီအာမှ ပေါင်မုန့်တစ်ထုပ်ကို ကောက်ယူကာ မျက်ရည်များစီးကျလာပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင်ဘယ်သူမှန်းမသိပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်" ဟုပြောကာ လက်ထဲမှ ပေါင်မုန့်ကို အားပါးတရ စားလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>သူမစားနေသည်ကို လမ်းသွားလမ်းလာများသာ မြင်လျှင် ဝိုင်းဟားကြမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ဆိုတော့ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း စားနေခြင်းမျိုးမဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ဆာလောင်မှုကို ချန်လင်း ကောင်းကောင်းသိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းက သူ၏စိတ်ဖတ်ခြင်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဆွေ့လီအာကို အပြည့်အဝနားလည်သွားလေသည်။</p> <p>ချန်လင်း၏စိတ်ထဲတွင်လည်း သူမကို သနားလွန်းသဖြင့် ဆက်၍ပင် ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူမ အရမ်းဆာနေသော်လည်း ပေါင်မုန့် နှစ်ထုပ်ကိုသာ စားခဲ့ပြီး လမ်းဘေးတွင်ရှိနေသော အမှိုက်အိတ်အလွတ်တစ်ခုကို ယူကာ ကျန်ရှိနေသည့် မုန့်များကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူမက တခါတည်း အကုန်မစားပဲ နောက်ရက်တွေအတွက် သိမ်းထားချင်ပုံလည်းရသည်။ ခုလို ကံကောင်းမှုမျိုးကို သူမ နေ့တိုင်း မရနိုင်ဘူးဆိုတာကို သိထားသောကြောင့်လည်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက်သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်" ဟုပြောကာ သူမ၏အဆုံးမရှိသော ခရီးကို ပြန်လည်စတင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ချန်လင်းသည်လည်း သူမ၏နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုသို့သွားနေစဉ်တွင် သူမသည် ကြည်လင်နေသော ကန်ရေပြင်နားသို့သွားပြီး စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"ဘာလုပ်မလို့ပါလိမ့်..ရေထဲခုန်ချမလို့များလား"</p> <p>ချန်လင်း သူမကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်ရပြန်သည်။ စိတ်ဖတ်မည့်ကျိန်စာကို ဖွင့်မည်အလုပ်တွင် သူမက ညစ်ပေနေသည့် အဝတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်ကို ချန်လင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ဖြူဖွေးလွန်းလှသည့် အသားအရေက တောက်ပနေပြီး သူမ၏ပန်းရောင်ဆံပင်များကို ခါယမ်းလိုက်သည့်မြင်ကွင်းမှာ အင်မတန်ကို အိပ်မက်ဆန်လွန်းလှပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ချန်လင်းက ခဏတာ ငေးမောကြည့်နေမိကာ သူမ၏ အလှအပတွင် နစ်မြောသွားမိလေသည်။</p> <p>ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှသည်မှာ သူမသည်လည်း သူမ၏အလှကို မမြင်တွေ့နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ပုံရိပ်သည် ကန်ရေပြင်တွင် မမြင်ရခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် သူမ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် "ဖူးးးး......" ချန်လင်း၏နှာခေါင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p>"အဟွပ်...ဟွပ်...မကြည့်ရဘူး၊ မကြည့်ရဘူး...စိတ်ထိန်းစမ်း..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save