Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၀)</h2> <h2 style="text-align:center">မင်းအဲ့မှာပဲနေ၊ မလှုပ်နဲ့</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဂုဏ်သိက္ခာရှိလှသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်ရပ်မျိုးကို ဘာ့ကြောင့်များ လုပ်နိုင်ရပါလိမ့်..</p> <p>ချန်လင်းသည် သူမကို တစ်ချက်မျှသာကြည့်ပြီးနောက် အမြန်ပင် ကျောခိုင်းလိုက်မိသည်။ သူမကို ဆက်မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏အာရုံထဲတွင်မူ စောစောကမြင်လိုက်ရသည့် ဖြူဖွေးဝင်းပသော ပုံရိပ်သည် ဖျောက်ဖျက်မရအောင် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်များရှိနေတာလား"</p> <p>"မဟုတ်လောက်ပါဘူး"</p> <p>ဆွေ့လီအာသည် သူမကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်မှန်း သိနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်မိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်လင်းသည် သူမ၏စကားကို ကြားနေရသော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောမိပေ။ ယခုအချိန်တွင် စကားထွက်ပြောလိုက်ပါက သူမ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရမည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဆွေ့လီအာသည် ကန်ရေပြင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ကာ ရေပြင်ကို လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။</p> <p>"နွေးလိုက်တာ...."</p> <p>ချန်လင်းက အပူချိန်မြှင့်ထားသောကြောင့် ကန်ရေသည် အေးစက်မနေတော့ဘဲ ရေချိုးရန် အနေတော် ဖြစ်နေသည်။ သူမလည်း သူမ၏တည်ရှိမှုကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သောကြောင့် ကျိန်စာအတတ်များကို လေ့လာရန်လည်း စိတ်မပါခဲ့ပေ။</p> <p>သူမအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမကို မြင်နိုင်မည့်သူကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>"နွေးနေတာပဲ..." ဆွေ့လီအာ၏ ရောဆော့နေသော အသံများကို ချန်လင်းကြားနေရသော်လည်း ကောင်းကင်ကိုသာ မော့ကြည့်ပြီး ကြယ်များရေတွက်နေတော့သည်။</p> <p>ဤကမ္ဘာ၏ ကြယ်များသည် အခြားကမ္ဘာများထက် ပိုမိုတောက်ပကာ လှပလွန်းလှသည်။ ကြယ်တစ်ဆယ့်နှစ်ပွင့်၏ အလင်းရောင်များအောက်တွင် ဆွေ့လီအာ၏ ကြယ်လေးမှာ မှေးမှိန်နေသည့်အတွက် စနစ်၏ အကူအညီမပါပဲ ရှာလျှင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။</p> <p>ခဏလောက်အကြာတွင် ဆွေ့လီအာ ရေချိုးပြီးသွားကာ ကန်ရေပြင်နံဘေးတွင် ကျုံ့ကျုံးလေးထိုင်လျက် အဝတ်များ လျှော်ဖွတ်နေတော့သည်။</p> <p>လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ အသားအရေမှာ ဝင်းပနေပြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသည်။</p> <p>"ဗွက်...ဗွက်" ကန်ရေပြင်မှ ရုတ်တရက် အသံထွက်လာသည်။</p> <p>"ရေတွေဆူနေတာလား…အရမ်းပူလာလို့လား…ဟီး..." ဟု ပြောကာ သူမက ကလေးတစ်ယောက်လို ရယ်မောကာ ပွက်နေသည့် ရေပူပေါင်းလေးများကို ဆော့ကစားနေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ချန်လင်း မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားကာ တစ်ခုခုဖြစ်တော့မည်ကို သူသိလိုက်သည်။ ငြိမ်သက်နေသော ကန်ရေပြင်သည် ရုတ်တရက်ပင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>"ကျိန်စာသင့်သားရဲကြီး" ထိုအသံကြီးကြောင့် အိပ်ပျော်နေသော လူသားများပင် လန့်နိုးလာကုန်ကြသည်။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်မျိုးမှ ကျိန်စာသင့်သားရဲ‌ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ပေါ်မှာကျလာသော ရေများသည် လရောင်အောက်တွင် လှပနေသော်လည်း ဆွေ့လီအာ ထိုအလှအပကို ကြည့်ရှုမနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>"ကျိန်စာသင့်သားရဲကြီး" သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများကို ကောက်ယူကာ ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားရင်း အမြန်ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p>သူမကို သားရဲကြီး မမြင်နိုင်သော်လည်း သားရဲ၏ တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို ခံရပါက သူမ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ချန်လင်းကမူ သားရဲကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ ထိုသားရဲကြီးသည် ဆွေ့လီအာကို အာရုံမခံနိုင်သော်လည်း ချန်လင်းကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးသည့်သူကိုမူ အာရုံခံနိုင်သည်။</p> <p>၎င်း၏မျက်လုံးထဲတွင် ချန်လင်းမှာ အလွန်အရသာရှိသော စားဖွယ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"မင်းက ငါ့အတွက် ညစာဖြစ်တော့မှာပါလား" သူမကို ကောင်းကောင်းကျွေးမွေးရန် အခွင့်အရေးကောင်းဖြစ်သည်ကို ချန်လင်းတွေးမိလိုက်လေသည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာသည်လည်း ချန်လင်းရှိရာဘက်လို့ ကြောက်လန့်တကြား ပြေးလာနေတော့သည်။ ချန်လင်းလည်း သူမကို ကြည့်မိလိုက်ရာ နှာခေါင်းသွေးများ ထပ်မံကျလာပြန်တော့သည်။</p> <p>"သူမ အဝတ်အစားလေးဝတ်လိုက်ရင်ကောင်းမယ် အပြစ်တွေတော့ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>စနစ်၏ စစ်ဆေးချက်အရ 【Titan အဆင့် ရေဆင် ကျိန်စာသားရဲ အမည် – မောဟာကောင်းကင် မိုဟာဝိညာဉ်ဘုရင်၊ မျိုးစိပ်-ရေသတ္တဝါ၊အရှည် – ၃၃၉.၄ မီတာ၊အဆင့် – သက်ကြီးကောင်၊တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း – ၁၂ သန်း၊ကျွမ်းကျင်မှု – ……】ဟုပေးပို့လာတော့သည်။</p> <p>ချန်လင်းက ဖတ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် စနစ်ကို ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။ "၁၂ သန်းလား၊ အမှိုက်ကောင်ပါ" ဟု ချန်လင်းမှ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဤနယ်မြေတွင် ကျိန်စာသားရဲများကို အနိမ့်အဆင့်၊ အလယ်အဆင့်၊ အမြင့်အဆင့် ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ကျိန်စာသင်တန်းသား၊ကျိန်စာပညာရှင် နှင့် ဂါထာပညာရှင်များ နှင့်လည်း စွမ်းအားတူတူပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>အထက်ပိုင်းတွင်တော့ ကြယ်ကျိန်စာပညာရှင်အဆင့်နှင့် ထိုအရာထပ် မြင့်သည်မှာ ကြယ်ခေါင်းဆောင်ပညာရှင်အဆင့် နှင့် တားမြစ်ပညာရှင်အဆင့် တို့ဖြစ်ကြလေသည်။</p> <p>ထိုသားရဲကြီးသည် အင်အားကြီးအဆင့်တွင်ပါဝင်သော်လည်း ချန်လင်း၏ စွမ်းအားကို ခံစားမိသည့်အတွက် ထွက်လာရဲခြင်းမရှိပေ။</p> <p>ထိုသားရဲကြီးကို အချိန်မှီမသတ်နိုင်လျှင် တစ်မြို့လုံးပျက်စီးဖို့ အလားအလာရှိနေသည်။</p> <p>ချန်လင်း ထိုသားရဲကြီးကို သတ်ပစ်မည့်အချိန်တွင် ဆွေ့လီအာ နောက်ပြန်လှည့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ ချန်လင်းလည်း သူမ၏ ဖြူဖွေးလှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လရောင်အောက်တွင် တောက်ပလာသဖြင့် ချန်လင်းအကြည့်များ သူမထံသို့ ထပ်ရောက်သွားပြန်တော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသွားနေသည့် နေရာကို ကြည့်လိုက်မိလေသည်။</p> <p>"ဒုက္ခပါပဲ...ငါ့အစားအစာလေးတွေ" ဆွေ့လီအာက စိတ်ပူစွာပြေးသွားရင်း ဘယ်ညာကို သေချာစွာကြည့်နေလေသည်။ ထိုအစားအစာများက လူကောင်းတစ်ယောက်ပေးခဲ့သည့်အတွက် သူမချန်ထားခဲ့နိုင်ခြင်းမရှိပေ။</p> <p>"သူ ငါ့ကို မမြင်လောက်ဘူး မို့လား"</p> <p>သူမက ကြောက်လန့်စွာပင် ရေထဲတွင်ရှိနေသော သားရဲကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ချန်လင်းများလား"</p> <p>"ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ"</p> <p>ဆွေ့လီအာ၏အသံသည် တုန်ရီလာတော့သည်။ အဝတ်များအားကိုင်ထားလျက်ပင် သားရဲကြီးကို ကြည့်ကာ "မမြင်နိုင်ပါဘူး....မမြင်နိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောကာ သူမ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချန်လင်းလည်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် ရွေ့လာသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲက ပြောမနေတော့ပဲ ပါးစက်မှနေ၍ ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ သေချင်လို့လား"</p> <p>ဆွေ့လီအာ လန့်သွားကာ တုန်ရီသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး...ငါ့ရဲ့..."</p> <p>"ဟမ်?"</p> <p>သူမ တုန်လှုပ်သွားကာ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ခုလို သူမအံအားသင့်နေသည်က ချန်လင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘယ်သူပြောလိုက်တာလဲ"</p> <p>"အာ..." အသံထွက်သွားမိပြီဟု ချန်လင်းမှ တီတိုးပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲဟင်" ဟု မေးကာ ဆွေ့လီအာမှ နောက်သို့ထပ်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့ပေမဲ့ သူမ ဘယ်သူ့ကိုမျှ တွေ့လိုက်ရခြင်းမရှိပေ။</p> <p>သူမ အဝတ်မဝတ်ရသေးပဲ ရှိနေသည်ကိုတောင် မေ့နေတော့သည်။</p> <p>အခုချိန်ထိ သူမက အဝတ်များကို ကိုင်ထားပြီး ပန်းရောင်ဆံပင်များကလည်း ရေစိုနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏မျက်တောင်ရှည်ရှည်ကော့ကော့လေးများနှင့် ချစ်စရာကောင်းလှသည့် မျက်နှာထားလေးဖြင့် ချန်လင်းဘက်သို့ ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်လင်းလည်း သူ့အားမမြင်နိုင်မှန်းသိသော်လည်း လည်ချောင်းများပင် ခြောက်သွားကာ စိတ်ထဲတွင်" ဘာလို့ဒီလောက်လှနိုင်ရက်တာလဲ " ဟုရေရွတ်မိနေသေးသည်။</p> <p>"ဒီမှာတစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတာလားဟင်?"</p> <p>ဆွေ့လီအာ၏ မျက်ခုံးလှလှလေးများက တွန့်ခေါက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်မိနေသည်။ ချန်လင်း အသံတစ်သံမျှပင် မထုတ်ရဲတော့ပေ။ ချန်လင်း အကြောင်းပြချက်မရှိပဲ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆင်လာနေသည်။</p> <p>"ဟမ်.... ထူးဆန်းလိုက်တာ"</p> <p>ဆွေ့လီအာမှ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ကာ သေချာအာရုံစိုက်နားထောင်လိုက်သည်။ အကြောင်းအရင်းမှာ သူမကို တစ်ယောက်ယောက် စကားပြောလိုက်သည်ကို သေချာကြားလိုက်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့ ဘယ်ကနေလာနေလဲ ဆိုတာကို သူမမသိနိုင်ပေ။ ထိုအချိန် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သားရဲကြီးရှိနေသည်ကို မေ့နေကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ဝေါင်း...."</p> <p>သားရဲကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင်ကျိန်စာ စာလုံးများ ပြည့်နှက်သွားပြီး တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ မြို့သူမြို့သားများလည်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ် ထွက်ပြေးကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>ထိုထဲတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားများက ရေကန်တစ်ခုလုံးကို ပေါက်ကွဲစေနိုင်ပြီး အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကိုပါ ပျက်စီးစေလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခုဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာလည်း ကြောက်လန့်စွာ ကြည့်နေမိတော့သည်။ ထိုသို့သော အဆင့်မြင့်ကျိန်စာကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရေကန်အနီးရှိလူများမှ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"ဒါ ကြယ်ကျိန်စာအဆင့် မဟုတ်လား"</p> <p>"သားရဲကြီး ထပ်ပေါ်လာပြီ"</p> <p>လူတွေ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စိုးရိမ်သွားကြသည်။</p> <p>"အမြန်သတင်းပို့"</p> <p>"ရာသီခွင်မဟာမိတ်များကိုခေါ်ပေးပါ"</p> <p>သားရဲကြီးက ကျိန်စာကို ထပ်မံထုတ်လိုက်လျှင် လူများအားလုံးသေကုန်မည်ဖြစ်သည့်အတွက် လူတချို့ စိတ်ပျက်သွားကြလေသည်။</p> <p>"သွားပြီ...ကျိန်စာက ပြန့်သွားလောက်ပြီ..."</p> <p>ချန်လင်းသည် ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အမှိုက်သရိုက်လေးပါကွာ.... ပျင်းလိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်ကာ "မင်း အဲ့ဒီမှာပဲရပ်နေ၊ မလှုပ်နဲ့" ဟု အော်လိုက်သည်။</p> <p>ဆွေ့လီအာလည်း ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"အိုး..."</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်လင်းသည် သားရဲကြီး၏ အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သားရဲကြီးကို သတ်ရန် ပြင်ရင်း ဆွေ့လီအာကို လှမ်းကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>"ငါကပဲ အိပ်ငိုက်နေတာလား" ဟု ရေရွတ်ကာ သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက သားရဲကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>"မင်းပဲ ငါ့ကို အိပ်ချင်ပြေအောင် လုပ်ပေးလိုက်တော့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save