Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း (၃၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်းဖန်ရင်းရဲ့ဖုန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"ရှောင်ဟွေး" ဆောင်ယုက အရမ်းစိုးရိမ်သွားပြီး ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ ပါးစပ်ကို လှမ်းအုပ်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေး တစ်ယောက် ဘယ်လိုများ ဒီလောက် အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြောထွက်ရတာလဲ ဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်။</p> <p>​ဒါက ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ အိမ်လေ။ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လာခွင့်မပေးဘဲ နေလို့ရမှာလဲ။</p> <p>​သူတို့က ဧည့်သည်တွေ ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အိမ်ရှင်လိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် သဘောထားလို့ ရမှာလဲ။</p> <p>​လီစီးတီးက နင့်ဦးလေးမှာ ဘာမှမရှိဘူးလေ။ သူက နင့်အန်တီ မိသားစုပေးတဲ့ အခြေခံပေါ်မှာပဲ စီးပွားရေးကို တည်ဆောက်ခဲ့ရတာ။ တကယ်လို့ နင့်အန်တီသာ ဒေါသထွက်သွားရင် ငါတို့တင်မကဘူး၊ နင့်ဦးလေးပါ အိမ်ပေါ်က နှင်ချခံရနိုင်တယ်။</p> <p>​"ကျွန်မပြောတာ အမှန်တွေချည်းပဲလေ" ကိစ္စရဲ့ အရေးကြီးပုံကို သတိမထားမိသေးဘဲ ဆစ်ဝေမင်းက သူ့ကို အချစ်ပိုနေတာကို အားကိုးပြီး ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆက်သွေးထိုးတယ်။ "ဦးလေးလေး... အခု ဦးလေးလေးမှာ အိမ်လည်းရှိတယ်၊ ပိုက်ဆံလည်းရှိတယ်၊ ဘာမှမလိုတော့ဘူး။ သူ့ကို ဘာလို့ အလိုလိုက်နေရမှာလဲ! မိန်းမတွေကို အလိုမလိုက်သင့်ဘူး။ ဦးလေးလေးက ကိုယ့်မိန်းမကို အရမ်းအလိုလိုက်ထားတော့ သူက ဦးလေးလေး ခေါင်းပေါ်တက် ပါတော့မယ်။ သူ့ကို ကြည့်ပါဦး၊ နေ့တိုင်း အိမ်မှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဦးလေးလေး ရှာကျွေးမယ့် ပိုက်ဆံကိုပဲ ထိုင်စားနေတာ၊ ဒါတောင် သူ့ဒေါသက ဘယ်သူမှ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ကြီးသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ ရွာမှာသာဆိုရင် အခုလောက်ဆို သူ့ယောကျ်ား ရိုက်တာကို အခါခါ ခံနေရလောက်ပြီ"</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဘဝကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြတ်သန်းနေရလို့ ပျင်းလာတိုင်း ပြဿနာရှာနေတာ။ အခု ဦးလေးလေးက အရည်အချင်းရှိနေပြီဆိုတော့ ကွာရှင်းပြီး နောက်မိန်းမ ယူချင်ရင်တောင် ငယ်ငယ်ချောချောလေးကို ရနိုင်တာပဲ။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ အပြုအမူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် အနေနဲ့ မျက်နှာထား တင်းတင်းနဲ့ လေးလေးနက်နက် ဆုံးမလိုက်တယ်။ "ရှောင်ဟွေး... သူက မင့်အန်တီလေ။ သူ့အပေါ် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံပါ။ ချိုင်ကျိန်းက သဘောကောင်းပါတယ်။ မင်းက သူ့အပေါ် ယဉ်ကျေးသရွေ့ သူကလည်း မင့်အပေါ် ကောင်းမှာပါ"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက သူ့မိန်းမရဲ့ စိတ်သဘောထားကို သိပါတယ်။ သူ့မိန်းမက အကြောင်းပြချက်မဲ့ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ မိန်းမမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက တမင်သက်သက် သူ့မိန်းမကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတယ်ဆိုတာ သူ သိပေမယ့်၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးအပေါ် အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ခံစားရပြီး သူ့ကို မနစ်နာစေချင်ဘူး။</p> <p>​နောင်ကျရင် သူတို့ မိသားစု ရပ်တည်နိုင်မယ့် စီးပွားရေးအသေးလေး တစ်ခုကို ဆစ်ရှောင်ဟွေးအတွက် စီစဉ်ပေးပြီးမှ သူတို့ကို အိမ်ခွဲနေခိုင်းဖို့ သူ စဉ်းစားထားခဲ့တာ။ အဲဒါက ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရာမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ ကိစ္စတွေက ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​"သူ ကျွန်မအပေါ် ကောင်းတာကို ဘယ်သူက လိုချင်နေလို့လဲ!" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆိုးနွဲ့လိုက်တယ်။ "ဦးလေးလေး... ဦးလေးလေးက ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ သူ့ကို ပြန်မခေါ်လာပါနဲ့။ သူ့မိဘအိမ်မှာ ခဏလောက် ပေးနေလိုက်ပါ၊ ကျွန်မလည်း အေးအေးဆေးဆေး ရက်အနည်းငယ်လောက် နားပါရစေ။ သူ ဒီမှာ ရှိနေရင် ကျွန်မက သူများအိမ်မှာ လာနေရတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်လို ခံစားရလို့ လုံးဝ မပျော်ဘူး"</p> <p>​ရုတ်တရက်ပဲ ဆစ်ဝေမင်း မျက်နှာပေါ်က တင်းမာတဲ့ အမူအရာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အထူးသဖြင့် 'သူများအိမ်မှာ လာနေရတယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။</p> <p>​"ဒီနေရာကို မင်းကိုယ်ပိုင်အိမ်လို သဘောထားပါ။ ငါ့အိမ်က မင်းအိမ်ပဲ။ မင်းက သူများအိမ်မှာ လာကပ်နေရတယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မခံစားရစေနဲ့။ အခုလောလောဆယ် မင်း ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်။ မင်းအန်တီလည်း သူ့မိဘအိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူတာ ကောင်းပါတယ်။ ငါက ဟင်းသိပ်မချက်တတ်တော့ မင်း တစ်ခုခု စားချင်ရင် ဆောင်ယုကို သွားဝယ်ခိုင်းလိုက်"</p> <p>​"ကျေးဇူးပါပဲ ဦးလေးလေး။ ဦးလေးလေး ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ သိသားပဲ" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ချက်ချင်း မျက်နှာဝင်းပသွားပြီး ထပ်ဆိုးနွဲ့လိုက်တယ်။ "ဦးလေးလေး... အခု ကျွန်မဆီမှာ ပိုက်ဆံ သိပ်မရှိတော့ဘူး။ အင်္ကျီလေး ဘာလေး ဝယ်ချင်လို့"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဆစ်ဝေမင်းက အိတ်ကပ်ထဲကနေ ယွမ် သုံးရာ ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ "ဒီပိုက်ဆံကို အရင်သုံးလိုက်။ မလောက်ရင် ငါ့ဆီ ပြန်လာတောင်း"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားပြီး ပိုက်ဆံကို အိတ်ကပ်ထဲ ပျော်ပျော်ကြီး ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တမ်းတမ်းတတနဲ့ ပြောတယ်။ "ဦးလေးလေးက သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဦးလေးလေးသာ ကျွန်မရဲ့ အဖေအရင်း ဖြစ်ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ဦးလေးလေးသာ ကျွန်မအဖေ ဖြစ်ခဲ့ရင် အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက ကျွန်မ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်လောက် သနားစရာ ကောင်းလဲဆိုတာ ဦးလေးလေး မသိပါဘူး။ အဖေမရှိဘူးဆိုပြီး ရွာက ကလေးတွေက ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ကြတာ"</p> <p>​စိတ်အခြေအနေ ကောင်းသွားတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက အစားအသောက်တွေကို အရသာမရှိဘူးလို့ မထင်တော့ဘဲ မြိန်ရေယှက်ရေ စစားတော့တယ်။</p> <p>​ပြောရမယ်ဆိုရင် ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆစ်ဝေမင်းကို ဘယ်လို ခြယ်လှယ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံး အနည်းငယ်က ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အားနည်းချက်ကို တိုက်ရိုက် သွားထိမှန်တယ်။ သူ့လည်စိက နှစ်ချက်လောက် လှုပ်ရှားသွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "မင်း ဆန္ဒရှိရင်... ငါ့ကို အဖေလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်"</p> <p>​စကားထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကို ဆစ်ဝေမင်း သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ သူ ရှင်းပြချင်ပေမယ့် တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေသလို အသံထွက်ဖို့ တွန့်ဆုတ်သွားတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းဆီက ဒီလိုစကားမျိုး ထွက်လာမယ်လို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက လုံးဝ မျှော်လင့်မထားဘူး။ သူ ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ ရယ်လိုက်တယ်။ "ဦးလေးလေးရယ်... ကျွန်မက ဘယ်သူ့ကိုမှ 'အဖေ' လို့ မခေါ်ခဲ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဆိုတော့ အဲဒီစကားလုံးကို ပြောဖို့တောင် နှုတ်မရဲတော့ဘူး။ ဦးလေးလေးလို့ ခေါ်ရတာက ပိုပြီး သဘာဝကျသလိုပဲ"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်ပျက်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေမယ့် သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ရပါတယ်။ မင်း ခေါ်ချင်သလို ခေါ်လို့ရပါတယ်။ အခုကစပြီး ငါ့ကို မင်းအဖေလို့သာ သတ်မှတ်လိုက်။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် ငါ့ကိုသာ ပြော"</p> <p>​"ကျေးဇူးပါပဲ ဦးလေးလေး" ဆစ်ရှောင်ဟွေး ရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာသွားပြီး ဆောင်ယုကို အောင်ပွဲခံတဲ့ အကြည့်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆောင်ယုသာ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲရင် သူ့ဦးလေးက အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အမူအရာမျိုး သူ့မျက်နှာမှာ ပေါ်လွင်နေတယ်။</p> <p>​ဆောင်ယု တစ်ယောက် ကြက်သေ သေမတတ် ဖြစ်သွားတာကိုတော့ သူ မသိခဲ့ဘူး။ ဦးလေးအိမ်မှာ နေတဲ့ အချိန်တွေအတွင်း ဦးလေးက ရှောင်ဟွေးအပေါ် ဆက်ဆံတဲ့ အပြုအမူတွေက ပုံမှန် နယ်နိမိတ်ထက် ကျော်လွန်နေတယ်လို့ သူ အမြဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။ အခုလေးတင် ဦးလေး ပြောသွားတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ရဲတင်းတဲ့ ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုက သူ့ခေါင်းထဲ ဝင်လာတယ်။ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ခုံးနဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ဆင်တူနေတာကို သတိထားမိလိုက်ချိန်မှာ သူ့လက်တွေက လန့်ပြီး တုန်ယင်လာတယ်။</p> <p>​အရမ်း ဆင်လွန်းတယ်။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဘာလို့ သူ့အစ်ကို နှစ်ယောက်နဲ့ မတူရတာလဲဆိုပြီး သူ အရင်က တွေးမိခဲ့တယ်။ အခု သူသာ ဦးလေးရဲ့ သမီး ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် မေးခွန်းတွေ အများကြီးအတွက် အဖြေထွက်သွားပြီ...</p> <p>​ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ဆောင်ယု လန့်သွားတယ်။ သူ့အတွေးတွေကို သိသွားမှာစိုးလို့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထမင်းပဲ ဆက်စားနေလိုက်တယ်။</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာ ဧည့်ခန်းထဲက ဖုန်းမြည်လာတယ်။ ဆစ်ဝေမင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "ငါ ဖုန်းသွားကိုင်လိုက်ဦးမယ်" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ဖုန်းဆက်တာက လင်းဖန်ရင်း။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ဖုန်းတပ်ပြီးကတည်းက ဖုန်းဆက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်း မရှိဘူးလို့ ခံစားနေရပြီး ဖုန်းဆက်ဖို့ သူ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တာ။ ဒီနေ့ ဆစ်ဘိုရီဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာပြီး ဆစ်ရှောင်ဟွေး ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတဲ့ အကြောင်းကို သိလိုက်ရတော့ သမီးဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပေမယ့် တစ်ဖက်မှာလည်း နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။ သူက တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ နံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ သူ ဖုန်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်တယ်။ "ဝေမင်း... ငါပါ"</p> <p>​"မရီး" လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အသံကို ကြားတော့ ဆစ်ဝေမင်း ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောထွေးသွားတယ်။ စကားလုံး ထောင်သောင်းမကကို "မရီး" ဆိုတဲ့ စကားလုံး တစ်ခွန်းတည်းထဲမှာ စုစည်းလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ဖုန်းဆက်တာမှန်း သိလိုက်ရတော့ သူ့ကို ဆူမှာကြောက်လို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆောင်ယုကို အမြန်ဆွဲပြီး ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတယ်။</p> <p>​နွေလယ်ခေါင် ဖြစ်နေပေမယ့် 'မရီး' ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာ လင်းဖန်ရင်း အရိုးထဲထိ စိမ့်တက်သွားတယ်။ သူက နေရခက်စွာနဲ့ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ မေးလိုက်တယ်။ "ရှောင်ဟွေးကိစ္စကို ငါ ကြားတယ်။ အခု သူ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက နေရခက်စွာနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "သူ အခု အဆင်ပြေပါတယ်။ ဆေးရုံကတောင် ဆင်းပြီ။ မရီး... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ရှောင်ဟွေးကို သေချာ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ရှောင်ဟွေးနဲ့ ကလေးက ရေစက်မပါလို့ ဖြစ်မှာပါ။ သူတို့က ငယ်ပါသေးတယ်၊ နောင်ကျရင် ကလေးတွေ ရလာဦးမှာပါ"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချလိုက်တော့ လေထုက အနေရခက်သွားတယ်။ လင်းဖန်ရင်းက ဖုန်းကို စိုးရိမ်တကြီး တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။ "ချိုင်ကျိန်း အိမ်မှာ ရှိလား"</p> <p>​"သူ ကလေးကိုခေါ်ပြီး သူ့မိဘအိမ် ပြန်သွားတယ်။" မိန်းမဖြစ်သူနဲ့ တူမအကြောင်း တွေးမိတော့ ဆစ်ဝေမင်း သက်ပြင်း ဖွဖွချလိုက်မိတယ်။</p> <p>​ဒီည သူ့ယောက္ခမအိမ်ကို သွားပြီး သူ့မိန်းမနဲ့ သေချာ စကားပြောရဦးမယ်။ သူက မိဘအိမ်မှာ နေချင်တယ်ဆိုတော့လည်း ခဏလောက် ပေးနေလိုက်တာပေါ့။ ရှောင်ဟွေး ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာမှပဲ သူတို့ ထပ်ပြောကြတာပေါ့။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက သူ့လေသံ ပြောင်းသွားတာကို သတိထားမိပြီး မေးလိုက်တယ်။ "ရှောင်ဟွေး ဆိုးနေလို့လား။ ရှောင်ဟွေးက ငါ အလိုလိုက်ထားတော့ သူ့ဒေါသက သိပ်မကောင်းဘူး။ သူ စကားနားမထောင်ရင် သူ့ကို အလိုမလိုက်နဲ့။ ဆုံးမသင့်တဲ့အခါ ဆုံးမရမယ်"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၀၄) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save