Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျိုတိုသို့ သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"ရှောင်ဟွေးရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် အခုဆို တို့မိသားစုက လူတိုင်းရဲ့ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်နေပြီ။ အစ်ကိုကြီး ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ နာမည်ကောင်းတွေ အားလုံး ရှောင်ဟွေးကြောင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ"</p> <p>​"ရှောင်ဟွေး တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ခိုးပြေးပြီး တိတ်တိတ်လေး လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ခဲ့တာကို တွေးမိတိုင်း ငါ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ တုန်တောင် တုန်လာတယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "အမေက ရှောင်ဟွေးကို သနားနေတာ ဖြစ်မှာပါ! ငါလည်း သေချာတော့ မသိဘူး။ အခု သူက ငါ့ကို အိမ်ရှာခိုင်းနေတယ်။ ငါလည်း ဆက်ပြီး ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး။ ဒီည နင့်အစ်ကိုနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး သူ ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာ မေးကြည့်ရမယ်"</p> <p>​သူတို့ စကားပြောနေတာကို နားထောင်နေတဲ့ ကျန်လီကျွမ်းက ဝင်ပြောတယ်။ "အမေက တမင်သက်သက် လုပ်နေတာ မဟုတ်လား။ ငါ ကလေးမွေးခါနီးပြီဆိုတော့ အဖော်လိုတယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဘိုရီကလည်း နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဦးစီးနေရတာလေ။ အဲဒါကို သူက ကျိုတိုကို သွားမယ်ချည်း အတင်း လုပ်နေတယ်။ ချွေးမက သမီးအရင်းလောက် အချစ်မခံရတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ရှောင်ဟွေးမှာ အဲဒီမှာ ဦးလေးလေးတို့၊ အန်တီလေးတို့ ရှိနေတာပဲကို၊ သူက အဲဒီကို သွားပြီး ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ"</p> <p>​လူတိုင်းက သူတို့အိမ်ကို သွားလည်ဖို့ပဲ စိတ်အားထက်သန်နေကြတယ်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားမှာကို သူတို့ မကြောက်ကြဘူးလား။</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက ကျန်လီကျွမ်းရဲ့ ညည်းတွားသံတွေကို ဘာမှမပြောဘဲ နားထောင်နေတယ်။ အခုလို အချိန်မှာ အမေ ကျိုတိုကို သွားတာက မသင့်တော်ဘူးလို့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားနေရတယ်။ ကျန်လီကျွမ်းက ဒီရက်ပိုင်း ကိုယ်အလေးချိန် တော်တော် တက်လာပြီး ညဘက်လည်း အိပ်မပျော်ဘူး ဖြစ်နေတာ။ လမ်းလျှောက်ရင်လည်း မောနေတော့ အနားမှာ အဖော်တစ်ယောက် လိုနေတာလေ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ကျန်လီကျွမ်း ပြောတဲ့စကားတွေကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတော့ အကြံပေးလိုက်တယ်။ "ဒီလိုလုပ်ကြ! နင်တို့ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အမေ့ကို ဖျောင်းဖျကြည့်လိုက်။ ငါ ဒီည အာချန်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး သူ ဘယ်လိုထင်လဲ မေးကြည့်လိုက်မယ်"</p> <p>​"အိုကေ"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီလည်း တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အစ်ကိုကြီးကသာ အမေ သွားတာကို သဘောတူလိုက်ရင် သူ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ဘူးလေ။ အမေ ကျိုတိုမှာ အကြာကြီး မနေဘဲ အမြန်ပြန်လာအောင်ပဲ သူ ဖျောင်းဖျလို့ ရတော့မယ်။</p> <p>​အနည်းဆုံးတော့ ကျန်လီကျွမ်း ကလေးမမွေးခင် သူ ပြန်လာသင့်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီ ဖုန်းချသွားတာကို မြင်တော့ ကျန်လီကျွမ်းက ပိုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလာတယ်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောတယ်။ "ဆစ်ဘိုရီ... ရှင့်အမေက ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာလဲ။ ကျွန်မ ကလေးမွေးတော့မှာကို သူက တမင်သက်သက် ရှောင်နေတာ။ ကျွန်မ လွယ်ထားတဲ့ ကလေးက ရှင့်ဆစ်မိသားစုဝင် မဟုတ်လို့လား။ ရှောင်ဟွေးရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် အားလုံးက တို့ကို အထင်သေးနေကြတာ။ အဲဒါကို သူက အဲဒီကို အပြေးအလွှား သွားချင်နေသေးတယ်။ ဆောင်ယုကများ ဆောင်မိသားစုကို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖွင့်ပြောလိုက်ရင် သူတို့က တို့တွေကို အရှက်ခွဲပြီး တို့ဂုဏ်သိက္ခာကို နင်းခြေကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်း ပြောတဲ့စကားတွေက နားထောင်လို့ မကောင်းပေမယ့်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ လင်းဖန်ရင်းက သူ့အမေလေ။ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူတို့ကို အရမ်း ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာ။ အမေတစ်ယောက်က သမီးဖြစ်သူအပေါ် ထားတဲ့ မေတ္တာကို နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဆစ်ဘိုရီက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်။ "ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ ဒေါသထွက်နေတာက ကလေးအတွက် မကောင်းဘူး။ အမြဲတမ်း စိတ်မဆိုးနေနဲ့။ အမေ သွားရင်တောင် မင်း ကလေးမမွေးခင် ပြန်လာမှာပါ။ အမေ ပြန်မလာရင်တောင် မင်းအတွက် အိမ်အကူ တစ်ယောက်လောက် ငှားပေးနိုင်ပါတယ်။ တို့မိသားစုက အခုလေးတင် ရှုပ်ထွေးနေတာ၊ ပိုဆိုးအောင် မလုပ်ပါနဲ့တော့"</p> <p>​အိမ်အကူ ငှားမယ် ဟုတ်လား။</p> <p>​မြို့ပေါ်မှာ နေနေသာသာ၊ ရွာမှာဆိုရင် ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေကလွဲရင် အိမ်အကူ ငှားနိုင်တဲ့ မိသားစု သိပ်မရှိဘူး။</p> <p>​တကယ်လို့ ဆစ်ဘိုရီကသာ သူ့အတွက် အိမ်အကူ တစ်ယောက် တကယ် ငှားပေးရင် ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် သူ့ကို အားကျလိုက်ကြမလဲ။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ချက်ချင်း ကောင်းသွားပြီး "ရှင် ခုလေးတင် ကတိပေးလိုက်တာနော်၊ နောက်မှ စကားပြန်မရုပ်နဲ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ငါ စကားမရုပ်ပါဘူး" ကျန်လီကျွမ်း ပြဿနာ မရှာသရွေ့ အိမ်အကူ တစ်ယောက် ငှားပေးရတာကို သူ ဝန်မလေးပါဘူး။ အိမ်တွင်းရေး သာယာမှ အရာရာ အောင်မြင်မှာလေ။ "ငါ အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်၊ မင်းလည်း အလကား စကားတွေ ဆက်မပြောနဲ့တော့"</p> <p>​"သိပါပြီ! ရှင်သာ ဖုန်းဆက်၊ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ နေမယ်" ဆစ်ဘိုရီရဲ့ အာမခံချက် ရသွားတော့ ကျန်လီကျွမ်းလည်း လိမ္မာစွာနဲ့ ပါးစပ်ပိတ်သွားတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီ အိမ်ကို အကြာကြီး ဖုန်းခေါ်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ မကိုင်ဘူး။ လင်းဖန်ရင်း အပြင်သွားတယ်လို့ပဲ သူ ထင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ညနေ လေးနာရီလောက်မှာ လင်းဖန်ရင်းက အထုပ်အပိုးတွေ ဆွဲပြီး ဆိုင်ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတယ်။</p> <p>​"အမေ... ဘာလို့ ကြိုမပြောဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတာလဲ။ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်တာလည်း ဘယ်သူမှ မကိုင်ဘူး။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားလားလို့ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ပူနေတာ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ချွေးတွေ သံဒါတဲကျပြီး မျက်နှာကလည်း ချယ်ရီသီးလို နီရဲနေတာကို မြင်တော့ အပူရှပ်သွားမှာ စိုးလို့ ဆစ်ဘိုရီက ပန်ကာကို သူ့ဘက် အမြန်လှည့်ပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း အပူရှိန် နည်းနည်း ကျသွားတော့ သူက ပြောတယ်။ "အိမ်မှာ ဘာအရေးတကြီး ကိစ္စမှ မရှိပါဘူး၊ အဲဒီမှာ နေရတာ စိတ်ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေလို့ပါ။ ဒီရက်ပိုင်း ရှောင်ဟွေး တစ်ခုခု ဖြစ်တယ်လို့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတယ်။ စိတ်မအေးလို့ ကျိုတိုကို သွားပြီး သူ့ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် သွားပြုစုပေးချင်လို့ပါ"</p> <p>​အိမ်အကူ ငှားပေးမယ်လို့ စီစဉ်ထားပြီးပေမယ့် လင်းဖန်ရင်းရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ကျန်လီကျွမ်းက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ ပြောတယ်။ "အမေ... ကျွန်မ မကြာခင် ကလေးမွေးတော့မှာလေ၊ အခု အမေ ကျိုတိုကို သွားတာက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား။ ဒါ့အပြင် ရှောင်ဟွေး လုပ်ခဲ့တာက အရမ်း အရှက်ရစရာ ကောင်းတယ်။ တို့မိသားစု သူ့နောက် လိုက်သွားတာက လူတွေ အတင်းပြောစရာ အကြောင်း ဖန်တီးပေးသလိုပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့"</p> <p>​"မင်း ဘာလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေပြန်တာလဲ" ဆစ်ဘိုရီက ကျန်လီကျွမ်းကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပေမယ့် လင်းဖန်ရင်း ကျိုတိုသွားမယ့် အစီအစဉ်ကိုတော့ သူလည်း တော်တော်လေး ကန့်ကွက်ချင်နေတယ်။</p> <p>​"အမေ... ရှောင်ဟွေးကို ဦးလေးလေးတို့၊ အန်တီလေးတို့နဲ့ ဆောင်ယုက ဂရုစိုက်ပေးနေကြတာပဲ။ အဲဒီမှာ ရှောင်ဟွေး အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်လို့ မရီးက ပြောတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p>​"ဟုတ်ပါ့" ကျန်လီကျွမ်းက ခနဲ့တဲ့ လေသံနဲ့ ဝင်ထောက်ခံတယ်။ "ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတာက ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါကြီးမှ မဟုတ်တာ။ သူ လုပ်ဖို့လိုတာက အနားယူပြီး ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ။ လိုအပ်ရင် သူ့ကို ပြုစုဖို့ အိမ်အကူ ဆယ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်လောက် ငှားပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ"</p> <p>​သားနဲ့ ချွေးမရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ လင်းဖန်ရင်း နေရခက်သွားတယ်။ ရှောင်ဟွေးကို ဂရုမစိုက်တဲ့ ကျန်လီကျွမ်းက ဒီလိုစကားတွေ ပြောတာက ထားပါတော့၊ သူ့သားအရင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သွေးအေးရက်ရတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ဟွေးက သူ့ညီမလေ!</p> <p>​ဒါကို တွေးမိတော့ လင်းဖန်ရင်းက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ရှောင်ဟွေး အမှားလုပ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့သမီး၊ ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲလေ။ သူ့ကို ပြုစုပေးမယ့်သူ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ အစ်ကိုတစ်ယောက်၊ အမေတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာကို အစားထိုးလို့ မရဘူး။ မိသားစု သံယောဇဉ် ဆိုတာ ဖြတ်တောက်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ။ နင့်အဖေ ဆုံးသွားတုန်းက ရှောင်ဟွေးက ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘာမှ မသိနားမလည်သေးဘူး။ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူ ဒုက္ခတွေ ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူ အပြင်လောကမှာ တစ်ယောက်တည်း လေလွင့်နေပြီး ဂရုစိုက်မေးမြန်းမယ့်သူ မရှိတာကို နင်က ကြည့်ရက်လို့လား"</p> <p>​ဒီအကြောင်းကို ပြောရင်း လင်းဖန်ရင်း ငိုချလိုက်တော့တယ်။ သူ့မျက်ရည်တွေကို မြင်တော့ ဆစ်ဘိုရီ ချက်ချင်း စိတ်ပျော့သွားတယ်။</p> <p>​သူက မျက်ရည်ဝဲပြီး ပြောတယ်။ "အမေ... မငိုပါနဲ့! အမေ ရှောင်ဟွေးကို သွားကြည့်ချင်ရင်လည်း သွားကြည့်လေ! ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြုစုမယ့်သူတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောရုံသက်သက်ပါ၊ အမေ့ကို မသွားနဲ့လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​သူ သွားရလို့ ပျော်မယ်ဆိုရင်လည်း ရှောင်ဟွေးဆီ ပေးသွားလိုက်ပါတော့!</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆစ်မိသားစုရဲ့ နာမည်က ပျက်နေပြီးသားပဲလေ။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ လှောင်ပြောင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူ့အမြင်မှာတော့ လင်းဖန်ရင်း ကျိုတိုကို သွားချင်တာက သမီးဖြစ်သူကို သွားတွေ့ချင်တာနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။</p> <p>​သူ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆစ်မိသားစုရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို ကြားဖူးခဲ့တယ်။ မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်း ဘယ်သူမှ ထုတ်မပြောကြတော့ပေမယ့် အားလုံးက မေ့သွားကြပြီလို့ မဆိုလိုဘူးလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ အတန်ကြာက ဦးလေးလေး အကြောင်းကို သိလိုက်ရတော့ ချန်ကျင်းလန်က လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းတို့ရဲ့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်ပြောပြခဲ့သေးတယ်။ သူပြောသမျှတွေက နားထောင်လို့ မကောင်းဘူး။</p> <p>​ရှောင်ဟွေးက ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ ပုံသွင်းထားသလို တူတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ လုံးဝ ချွတ်စွပ် မတူရင်တောင် အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် ဆင်တူကြတယ်။ ဒီနောက်ကွယ်က ဆိုလိုရင်းတွေကို အားလုံးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ကြပါတယ်။</p> <p>​မျိုးဆက်သစ်တွေ မသိတာနဲ့ပဲ လူကြီးတွေက မေ့သွားပြီလို့ မဆိုလိုဘူးလေ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက သူ့ရဲ့ အချစ်ဟောင်းကို ပြန်အသက်သွင်းချင်နေတာပဲ။</p> <p>​စောင့်ကြည့်လိုက်! မကြာခင်မှာ သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်နှာနဲ့ ပြန်လာရလိမ့်မယ်။ ဦးလေးလေး ယူထားတဲ့ မိန်းမက ကျိုတို ဒေသခံ၊ လှလည်းလှ၊ ငယ်လည်းငယ်၊ ပညာတတ်လေးလေ။ လင်းဖန်ရင်းက သူ့ဖိနပ်ကြိုး ချည်ပေးဖို့တောင် အရည်အချင်း မမီဘူး။ သူ့ယောကျ်ားကို သူ ပြန်လိုချင်နေပေမယ့် အဲဒီကို သွားတာက လူပုံလယ်မှာ အရှက်ကွဲရုံပဲ ရှိမှာပဲ။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်း သူ့ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ် ဆိုတာကို လင်းဖန်ရင်း သတိထားမိလိုက်တော့ သူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားသွားရတယ်။ သူက မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို ပြောလိုက်တယ်။ "နင် သွားပြီး ငါ့အတွက် မနက်ဖြန်မနက် ဘတ်စ်ကား လက်မှတ် သွားဖြတ်လိုက်။ ငါ ဒီမှာနေပြီး ကူလုပ်ပေးထားမယ်"</p> <p>​"..."</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီ ရုတ်တရက် နောင်တရသွားတယ်။ သူ့အစ်ကိုကြီးတောင် ဘာမှ အကြောင်းမပြန်သေးတာ၊ သူက ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ သဘောတူလိုက်ရတာလဲ။</p> <p>​မျက်ရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲနေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူ ထပ်ငိုချလိုက်မှာကို ကြောက်လို့ ဆစ်ဘိုရီက သတ္တိမွေးပြီး ဘတ်စ်ကားလက်မှတ် သွားဝယ်ပေးရတော့တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၀၆) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save