Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း (၃၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါက မီးတွင်းရောဂါ ဖြစ်စေနိုင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လင်းမန်က တစ်ခါမှ ရည်းစားမထားဖူးပေမယ့် ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဟိုဒီလည်နေပုံကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုကိုတော့ သတိထားမိလိုက်တယ်။ လောလောဆယ် လင်မယားကိစ္စတွေ မလုပ်ဖို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို အကြံပေးမလို့ စဉ်းစားလိုက်ပေမယ့်၊ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ သူ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတာကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်တယ်။</p> <p>​လူတိုင်းမြင်နိုင်တဲ့ အများပြည်သူရှေ့မှာ သူက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပေးချင်ပြီး ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ပျော်ရွှင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ရှိနေစေချင်တာ။</p> <p>​ရှောင်ဟွေးက အိတ်အသေးလေး တစ်လုံးကိုင်ပြီး ထွက်လာတာကို မြင်တော့ ဆောင်ယုက သူ့ကို ဘေးနားဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ရှောင်ဟွေး... ဒါတွေကို ဘာလုပ်ဖို့ ဝယ်တာလဲ။ ပုံမှန် မိန်းမတွေက အဲဒီအဝတ်အစားတွေ ဝတ်လို့ရလို့လား။ လင်းမန် လမ်းမှားခေါ်သွားတာကို မခံနဲ့နော်"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး "ဘယ်သူက လမ်းမှားခေါ်သွားလို့လဲ။ ဒါတွေက မြို့သူတွေ ဝတ်တဲ့ အတွင်းခံမျိုးတွေလေ။ တောရွာတွေဘက်မှာ ခေတ်မစားသေးလို့ပါ။ ဒီညကျရင် နင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဉာဏ်နှေးတဲ့ ဆောင်ယုတောင် ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ အရိပ်အမြွက်ကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေး ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျပြီးကတည်းက သူတို့ လင်မယားကိစ္စ ဘာမှ မလုပ်ဖြစ်ကြသေးဘူးလေ။ ဆစ်ရှောင်ဟွေး ဒီအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားမယ့် အကြောင်း တွေးမိတာနဲ့တင် သူ့ရင်ထဲမှာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာပြီး ဈေးဆက်ဝယ်ချင်စိတ်တောင် ပျောက်သွားတယ်။</p> <p>​သူတို့သုံးယောက် အဝတ်အထည်တွေ ရောင်းတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ထပ်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ လင်းမန်က ဆစ်ရှောင်ဟွေးအတွက် လှပတဲ့ ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ရွေးပေးတယ်။ ဆိုင်ရှင်က ယွမ် ငါးဆယ် တောင်းတယ်။ လင်းမန်အတွက်တော့ ဒါက သင့်တော်တဲ့ ဈေးနှုန်းလို့ ထင်ရပေမယ့်၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးအတွက်တော့ အရမ်းကို ဈေးကြီးလွန်းနေတယ်။</p> <p>​တောမှာဆိုရင် အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ အဝတ်အစား သုံးစုံလောက် ဝယ်လို့ရတယ်လေ။</p> <p>​တစ်နေကုန် ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး လင်းမန်က ထမင်းပါ ဝယ်ကျွေးလိုက်တော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး တစ်ယောက် ကောင်းကင်ဘုံ ရောက်သွားသလို ပျော်နေတော့တယ်။ "သိပ်ကောင်းတဲ့ အစ်မပဲ" လို့ သူက တတွတ်တွတ် ပြောပြီး သူ့အမေအရင်းထက်တောင် ပိုပြီး ချစ်ခင်ပြနေတယ်။</p> <p>​သူ့အစ်ကိုကြီးက ကျန်လီကျွမ်းကို လက်ထပ်လိုက်တာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် လင်းမန်နဲ့ဆို သိပ်လိုက်ဖက်မှာ။ သူ့မှာသာ ကျိုတိုက မရီးနှစ်ယောက် ရှိနေရင် ရွာကလူတွေ ဘယ်လောက်တောင် အားကျလိုက်ကြမလဲ။ အဲဒါက သူနဲ့ ဆောင်ယုတို့ ကျိုတိုမှာ နေရထိုင်ရတာကိုလည်း ပိုပြီး အဆင်ပြေစေမှာပဲ။</p> <p>​သူ့အစ်ကိုက အမြော်အမြင်မရှိဘဲ ကျန်လီကျွမ်းကိုပဲ အတင်း လက်ထပ်ခဲ့တာ နှမြောဖို့ ကောင်းတယ်။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က အချိန်တွက်ပြီး လင်းဖန်ရင်းကို ကြိုဖို့ ဘူတာရုံကို ရောက်လာတယ်။ ဘူတာရုံမှာ လူတွေက ပင်လယ်ပြင်ကြီးလို ပြည့်ကျပ်နေတော့ လူအုပ်ထဲမှာ ပြာယာခတ်နေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်နှာကို ရှာရတာ တော်တော် ခက်ခဲတယ်။</p> <p>​လူအုပ်ကြီးထဲ လိုက်ရှာရလွန်းလို့ သူ့မျက်လုံးတွေတောင် ညောင်းလာတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ပျာယာခတ်နေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားတယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက လူလှိုင်းလုံးကြီးထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်ကနဲ့စာရင် ဒီနေရာကြီးက အရမ်းကို ပြောင်းလဲသွားတော့ သူ မျက်စိလည် လမ်းမှားနေသလို ခံစားနေရတယ်။ ထုန်ယောင်ကို မြင်လိုက်ရတော့မှပဲ သူ သက်ပြင်းချနိုင်သွားတယ်။</p> <p>​"ယောင်ယောင်... နောက်ဆုံးတော့ နင့်ကို ရှာတွေ့သွားပြီ။ ဒီမှာ လူတွေ အရမ်းများတာပဲ၊ ငါ လမ်းတောင် ပျောက်တော့မလို့။ အသက်ကြီးလာလို့ လျှောက်မသွားနိုင်တော့တာ ထင်ပါရဲ့။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီကို လာဖူးပေမယ့် ဒီလိုမျိုး ပြာယာခတ်တာမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး"</p> <p>​ထုန်ယောင်က လင်းဖန်ရင်း လက်ထဲက အိတ်တွေကို ယူလိုက်ပြီး စိတ်လွင့်နေသလိုမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါပေါ့! လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က အမေ့မှာ မောင်လေး တစ်ယောက် ပါလာတာလေ။ အမေ လုပ်ရမှာက သူ့နောက် လိုက်သွားဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုက အမေ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာတာကိုး"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက အတင်းပြုံးပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘူး။ ထုန်ယောင် တစ်ခုခုကို သိနေသလား ဆိုတာကို သူ သေချာ မသိပေမယ့် ထုန်ယောင်ရဲ့ စကားတွေထဲမှာ အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခု ပါနေတယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​"ငါ ဒီရောက်နေတာကို ရှောင်ချန် သိလား"</p> <p>​"အမေ လာချင်တယ် ဆိုတာကိုတော့ သူ သိတယ်၊ အခုလို တန်းလာလိမ့်မယ်လို့တော့ မသိဘူး" လို့ ထုန်ယောင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​"အိမ်ကိစ္စကကော ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>​"သမီး သွားရှာဖို့ အချိန်မရသေးဘူး။" ထုန်ယောင်က လင်းဖန်ရင်းကို လမ်းဘေးက အငှားကားဆီ ခေါ်သွားတယ်။ "မိသားစု အိမ်ရာဝင်းကို အရင် ပြန်ကြတာပေါ့၊ အာချန်နဲ့ တွေ့ပြီးရင် အမေ့ကို သမီးတို့အိမ် ခေါ်သွားမယ်။ လောလောဆယ် ကျိုတိုမှာ ရှိနေတုန်း အမေ သမီးတို့အိမ်မှာပဲ နေလို့ရပါတယ်။ သမီး မိဘတွေက အမေ လာမယ်ဆိုတာ သိတော့ သူတို့နဲ့အတူ လာနေဖို့ အတင်းပြောနေကြတယ်"</p> <p>​မွန်းလွဲပိုင်းက သူ မိဘတွေကို ဖုန်းဆက်ပြီး လင်းဖန်ရင်း လာမယ့်အကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။ ထုန်ယောင်ဟွေးနဲ့ ဝမ်ယွန်းတို့ သိသွားတော့ ခရီးဝေးက လာရတာဆိုတော့ ယဉ်ကျေးမှုအရ လင်းဖန်ရင်းကို သူတို့နဲ့အတူ လာနေဖို့ အတင်းပြောခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်လည်း ဒါကို ဘာမှ မကန့်ကွက်ပါဘူး။</p> <p>​"ငါ နင့်မိဘအိမ်မှာ သွားနေတာ မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်တယ်။" လင်းဖန်ရင်းက ငြင်းဆန်တယ်။ "ဒီတစ်ခေါက် ငါ လာတာ အဓိက ရှောင်ဟွေးကို တွေ့ဖို့လေ။ ယောင်ယောင်... ငါ့ကို နင့်ဦးလေးအိမ်ကို အရင် ပို့ပေးပါ! ကျန်တာတွေ ထားလိုက်ပါတော့၊ နင်နဲ့ ရှောင်ချန် အလုပ်အရမ်းရှုပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်။ နင့်ဦးလေးက ငါ နေဖို့နေရာ ရှာပေးနိုင်မှာပါ"</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ခဏလောက် အရောင်လက်သွားပေမယ့် သူက ငြင်းဆန်တဲ့ အနေနဲ့ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်တယ်။ "အဲဒီလို လုပ်လို့ မရဘူးလေ။ သမီးက အမေ့ကို အဲဒီကို တန်းပို့လိုက်ရင် နောက်မှ အာချန် စိတ်ဆိုးပြီး ပြဿနာရှာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>​သူ စကားပြောလို့ ဆုံးတာနဲ့ လမ်းဘေးမှာ အငှားကား တစ်စီး ရပ်သွားတယ်။ ထုန်ယောင်က လျှောက်သွားပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ "ကားပေါ် အရင်တက်ပါ၊ ပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်ဆီကနေ သူ့အထုပ်အပိုးတွေကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခေါင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောတယ်။ "နင် ငါ့ကို အဲဒီကို မပို့ပေးဘူးဆိုရင် ငါ ကားပေါ် မတက်ဘူး။ ဖုန်းရုံ သွားရှာပြီး နင့်ဦးလေးဆီ ဖုန်းဆက်ကာ ငါ့ကို လာကြိုခိုင်းလိုက်မယ်"</p> <p>​ပုံမှန်ဆို လိမ္မာပြောလွယ်တဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ဒီလောက် ပြတ်သားနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတာကြောင့် ထုန်ယောင်လည်း အလျှော့ပေးလိုက်ရတယ်။ "ကားပေါ် တက်ပါ! အမေ့ကို ဦးလေးလေး အိမ် ပို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့မှ လင်းဖန်ရင်းလည်း ထုန်ယောင်နဲ့အတူ အငှားကားပေါ် တက်လာတယ်။ လင်းဖန်ရင်းက ကားမူးတတ်တော့ မကြာခင်မှာပဲ ပျို့အန်ချင်လာတယ်။ ကံကောင်းလို့ ယာဉ်မောင်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး သူ့ကို ပလတ်စတစ်အိတ် တစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ နှစ်မိနစ်တောင် မကြာခင်မှာပဲ လင်းဖန်ရင်းက အစာအိမ်ရည်တွေ အများကြီး အန်ချလိုက်တယ်။</p> <p>​မနက်စာ မစားထားတော့ သူ့ဗိုက်ထဲမှာ အန်စရာ ဘာမှ မရှိဘူးလေ။ ဒါတောင်မှ ကားထဲက အနံ့က တော်တော် ဆိုးဝါးနေတယ်။ ကံကောင်းလို့ ကားပြတင်းပေါက် ဖွင့်ထားတာကြောင့် အနံ့က အမြန် ပြယ်သွားတယ်။ မဟုတ်ရင် ထုန်ယောင် ဘယ်လိုမှ သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ခက်ခက်ခဲခဲ ခရီးနှင်ပြီးနောက်မှာတော့ နောက်ဆုံး ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာကြတယ်။ လင်းဖန်ရင်းက မတ်တတ်တောင် ကောင်းကောင်း မရပ်နိုင်ဘူး၊ ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာကလည်း ဖယောင်းရောင်လို ဖြူရော်နေတယ်။ ဖျားနာနေတဲ့ လူနာကြီး တစ်ယောက်လိုပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့ကို တွဲထူပေးပြီး လမ်းဘေးမှာ ခဏလောက် အမောဖြေခိုင်းပြီးမှ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ တံခါးကို သွားခေါက်တယ်။ အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနဲ့ ဘောင်းဘီတိုပွပွကြီး ဝတ်ထားတဲ့ ဆောင်ယုက တံခါးလာဖွင့်တယ်။ တံခါးဝမှာ ထုန်ယောင်နဲ့ လင်းဖန်ရင်းတို့ ရုတ်တရက် ရပ်နေတာကို မြင်တော့ သူ လန့်သွားတယ်။ ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီးမှ "အမေ... မရီး" လို့ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။</p> <p>​သူ့အဝတ်အစားက ဟိုပေါ်ဒီပေါ် ဖြစ်နေမှန်း သတိထားမိသွားတော့ သူ အိမ်ထဲကို အမြန် ပြေးဝင်ပြီး အင်္ကျီသွားဝတ်တယ်။</p> <p>​အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မိန်းမတွေပီပီ ထုန်ယောင်နဲ့ လင်းဖန်ရင်းတို့က ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ အတိအကျ သိလိုက်တယ်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ ဆောင်ယုက အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနဲ့၊ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရ သိပ်မခက်ပါဘူး။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျထားတာ ရက်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတာကို တွေးမိပြီး လင်းဖန်ရင်း ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ သူက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားပြီး ထုန်ယောင်က အနောက်ကနေ လိုက်သွားတယ်။</p> <p>​ဧည့်ခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့ အခန်းထဲကနေ ပြာပြာသလဲ ပြေးထွက်လာကြတယ်။ ဆောင်ယုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဆစ်ရှောင်ဟွေး အခြေအနေကလည်း ပိုမကောင်းပါဘူး၊ ဆံပင်တွေ စိုရွှဲနေပြီး မျက်နှာကလည်း နီရဲနေတယ်။</p> <p>​"အမေ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်လာတာလဲ" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ကြောက်လန့်နေတော့ လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ထုန်ယောင်တို့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်တောင် မကြည့်ရဲဘူး။</p> <p>​"ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိတဲ့ ကောင်မလေး!" ဒေါသထွက်နေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ဆွဲပြီး ခြံဝင်းထဲ ခေါ်သွားတယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ နဖူးကို လက်ညှိုးနဲ့ ထိုးပြီး တိုးတိုးလေး ကြိမ်းမောင်းတယ်။ "နင် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျထားတာ ရက်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတာကို၊ သေချင်နေတာလား။ ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးက မီးတွင်းရောဂါ ဖြစ်စေနိုင်တယ်"</p> <p>​"အမေက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ သမီး... သမီး ဆောင်ယုနဲ့ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ရှက်ရှက်နဲ့ ငြင်းဆိုလိုက်တယ်။</p> <p>​သူ ဝန်မခံသရွေ့ သူနဲ့ ဆောင်ယု ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သက်သေမပြနိုင်ဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ မြင်လိုက်တာမှ မဟုတ်တာ။</p> <p>​"နင်ကတော့လေ..."</p> <p>​ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတယ်။ ခဏနေတော့ သူ ဆက်ပြောတယ်။ "ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတာက ကလေးမွေးသလိုပဲ။ တစ်လတိတိ အတူမနေသင့်ဘူး။ မဟုတ်ရင် မီးတွင်းရောဂါ ရလာပြီး တစ်သက်လုံး ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"</p> <p>​"အမေ... အဲဒါတွေ အကုန် သမီး သိပါတယ်။ သမီး ဘာမှနားမလည်တဲ့ ကလေးကျနေတာပဲ။ အမေ... အမေ သမီးနဲ့ ဆောင်ယုကို တော်တော် အရှက်ခွဲတာပဲ!" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက မကျေမနပ်နဲ့ ပြန်ပက်လိုက်တယ်။ "မရီးလည်း ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">​အပိုင်း (၃၁၀) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save