Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဧည့်သည်များ ရန်လိုနေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ ပြတင်းပေါက်နံဘေးတွင် ကူချူတုန်းက ကူမော့အတွက် အစားအသောက်များကို ပြင်ဆင်ခူးခပ်ပေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ စားသောက်နေရသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာများမှာ ယခုအခါ အဆင့်မြင့်မားလာပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်နိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက်များကို မမြင်ရသဖြင့် စားသောက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... အဲ့ဒီ ရန်စန်းနျန်က အရမ်းလှတာပဲနော်... ကျွန်မ ကြီးလာရင်ရော သူ့လို လှလာနိုင်မလား..."</p> <p> </p> <p>"သေချာပေါက် သူ့ထက်ပိုလှလာမှာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် မေးလိုက်သည်။ "သူ့ အရွယ်အစားတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလောက် ဖွံ့ဖြိုးနေရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က အသာပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုမေးခွန်းကို မည်သို့ ဖြေရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ စားပြီးရင် အပေါ်ထပ်တက်ပြီး နားကြရအောင်... အခန်းနှစ်ခန်း ယူထားတယ်... အစ်ကို့ဘေးခန်းမှာ ကျွန်မ နေမယ်... အစ်ကို လိုအပ်တဲ့အချိန် ကြိုက်သလို ခေါ်လိုက်ပါ... ကျွန်မ ကြားတယ်..." ဟု ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း..." ကူမော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ အစ်ကို... အစ်ကို တကယ်ပဲ ရန်စန်းနျန်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလား..." ဟု ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အတော်လေး သင့်တော်ပါတယ်... ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သိုင်းလောကမှာ ဘာနာမည်မှ မရှိသေးဘူးလေ... ပြီးတော့ ငါကလည်း အခု မျက်မမြင် ဖြစ်နေပြီ... ဟို နာမည်ကြီး လေဖမ်းခန်းမဆောင်တွေကို သွားရင် ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... သတင်းအချက်အလက် အတိအကျရဖို့လည်း ခက်သလို ငွေလည်း သိပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ရန်စန်းနျန်ရဲ့ လေဖမ်းခန်းမဆောင်က အသစ်ဖွင့်ထားတာဆိုတော့ လူလိုနေတယ်... ပြီးတော့ သူက နာမည်အမြန်ရဖို့ လိုနေတာဆိုတော့ ပိုပြီး ကြိုးစားပေးလိမ့်မယ်... ရန်စန်းနျန်အကြောင်း ငါ အရင်က ကြားဖူးတယ်... သိုင်းလောကထဲမှာ အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး ရှိပြီး သူ့နောက်ခံကလည်း အတော်လေး တောင့်တင်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်... သူ့ရဲ့ သတင်းထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်းက တော်တော်လေး ကောင်းမှာ သေချာတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့အနေဖြင့် ကြေးစားဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် လေဖမ်းခန်းမဆောင်တစ်ခုခုနှင့် ချိတ်ဆက်ရမည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကိစ္စပင်။ သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရန်စန်းနျန်မှာ အမှန်တကယ် သင့်တော်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ အဆင်မပြေပါက နောက်မှ အေးဆေး နှုတ်ထွက်လိုက်လျှင် ရနိုင်သေး၏။</p> <p> </p> <p>ကြေးစားဓားသမား တာဝန်များကို စတင်လုပ်ဆောင်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း သူ အလောတကြီး မလုပ်ခဲ့ပေ။ ကျိုယန်နတ်သိုင်း ရှိနေသဖြင့် လုံခြုံမှု ကင်းမဲ့နေသည်ဟု မခံစားရတော့ဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့ဆက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦး စားသောက်ပြီးစီးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကူချူတုန်းက ကူမော့ကို အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လှေကားရင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် လူနှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိသော လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်က စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် အတင်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သိမ်းငှက်တစ်ကောင်အလား စူးရှသော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင် ခါးပတ်အကျယ်ကြီးကို ပတ်ထားပြီး ခါးဘေး၌ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဓားအိမ်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းပုံစံများက ကျောချမ်းဖွယ် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ သူ၏နောက်တွင်မူ အရပ်အမောင်း၊ ခန္ဓာကိုယ် အမျိုးမျိုးရှိသော လူများ ပါလာပြီး အားလုံးမှာ သိုင်းလောကသားများ၏ ထူးခြားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက ကူမော့လဲ... ထွက်ခဲ့စမ်း..."</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးက စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စားပွဲများကို ရိုက်ချိုးကာ ကုလားထိုင်များကို ကန်ကျောက်လိုက်ကြသဖြင့် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေသည်။ ထိုလုပ်ရပ်များကြောင့် ဧည့်သည်များစွာမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ကျိန်ဆဲပြောဆိုလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူလတ်ပိုင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ငါက ဓားကြီးဂိုဏ်းက ကျန်းရှုံးပဲ... မကျေနပ်တဲ့ကောင် ရှိရင် ရှေ့ထွက်ခဲ့စမ်း..."</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဓားကြီးဂိုဏ်းမှာ လင်းကျန်းမြို့တွင် ကြီးမားသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဓားသမား ရှစ်ရာကျော်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော အကြီးဆုံးဂိုဏ်းကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ် လုရင်းချွမ်မှာ သိုင်းလောကတွင် "ဓားရိုးအိုကြီး" ဟု နာမည်ကျော်ကြား၏။ သူသည် လင်းကျန်းမြို့ မြေအောက်လောက၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကာ နာမည်ကျော် ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်အောက်တွင် ဝံပုလွေ၊ ဝက်ဝံ၊ ကျား နှင့် ကျားသစ် ဟူသော ခန်းမသခင် လေးဦး ရှိပြီး အားလုံးမှာ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုံးသည် ထိုခန်းမသခင်လေးဦးထဲတွင် ဒုတိယအဆင့်ရှိသူဖြစ်ပြီး "ဝက်ဝံမည်းကြီး" ဟူသော နာမည်ပြောင်ကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က အလောတကြီး ထွက်လာပြီး ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်၏။ "အို... သခင်ကြီး ရှုံး... အခုလို ကြွလာတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး... ကျွန်တော် အခုလေးတင် ဝိုင်ကောင်းကောင်း တစ်အိုး ရထားပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဖယ်စမ်း..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုံးက ဆိုင်ရှင်ကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်အထိ ပါးရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ၏နောက်ရှိ တပည့်တစ်ဦးက အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်နေသော ကူမော့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုလိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီး... ဒီမှာ မျက်မမြင်ဆိုလို့ သူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုံးက ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကူချူတုန်းကို အကဲခတ်လိုက်ကာ လက်ပူးဆုပ်လျက် ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး ကူ... သူရဲကောင်းမလေး ကူ... မင်းတို့အကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်... ငါ မေးစရာလေးတွေ ရှိလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက စကားမပြောဘဲ သူမ၏ ဓားရိုးပေါ်သို့ လက်ကို တိတ်တဆိတ် တင်လိုက်၏။ ကူမော့ကမူ လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ခန်းမသခင် ကျန်း... ခင်ဗျားအကြောင်းလည်း ကြားဖူးပါတယ်... သိချင်တာ ရှိရင် မေးပါ... ကျွန်တော် သိသလောက် ဖြေပေးပါ့မယ်..."</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်..." ကျန်းရှုံးက ဆက်ပြော၏။ "သခင်လေး ကူ နဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ကူ တို့ နှစ်ယောက် မိန်းမတဏှာရူး ကျိုးထုံကို သတ်ပြီး အစိုးရရုံးမှာ ဆုကြေး သွားထုတ်တယ်လို့ ကြားတယ်... အဲ့ဒါ ဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုံး ဤနေရာသို့ ရောက်လာကတည်းက ဤကိစ္စကို လာမေးခြင်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကူမော့ သိနေ၏။ ကျိုးထုံမှာ တစ်ချိန်က လင်းကျန်းမြို့တွင် နာမည်အဆိုးဆုံး အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး လူများစွာက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ မောင်နှမနှစ်ဦးက ခေါင်းကို အပ်နှံပြီး ဆုကြေး ထုတ်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အစိုးရရုံးကလည်း ပြည်သူများကို ချက်ချင်း ကြေညာပေးမည်မှာ သေချာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... အဲ့ဒီလို ကိစ္စရှိခဲ့ပါတယ်... ခန်းမသခင် ကျန်း မှာ ဘာအကြံပြုစရာ ရှိလို့ပါလဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုံးက ဩရှရှ အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ငါတို့ ဓားကြီးဂိုဏ်းက ကျိုးထုံကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ ကြာပြီ... သူ့ကို ဖမ်းဖို့ လူအင်အား အများကြီး သုံးခဲ့ရသလို ညီအစ်ကို တော်တော်များများလည်း ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ မောင်နှမက အခု အချောင်ဝင်နှိုက်သွားတာဆိုတော့ ဒါက သဘာဝမကျဘူးလို့ မထင်ဘူးလား..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ "ခန်းမသခင် ကျန်း... ခင်ဗျား မှားနေပြီထင်တယ်... အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်ကို ဘယ်သူဖမ်းမိဖမ်းမိ၊ ဘယ်သူသတ်သတ် ဆုကြေးက အဲ့ဒီလူအတွက်ပဲ... ဒါက အမြဲတမ်း ရှိခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းပဲလေ... အကယ်၍ အရင် စတိုက်တဲ့သူက ရမယ်ဆိုရင် သိုင်းလောကကြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်မသွားဘူးလား... ဘယ်သူက အများဆုံး ကူညီခဲ့ပြီး ဘယ်သူက အနည်းဆုံး ကူညီခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးဖြတ်ကြမလဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုံးက အေးစက်စက် အသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။ "စည်းမျဉ်းက စည်းမျဉ်းပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကျိုးထုံကို ဖမ်းရင်း သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့ ငါ့လူ တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေသေးတယ်... သခင်လေး ကူ... မင်းတို့က အချောင်ရသွားတာဆိုတော့ ငါတို့ ပင်ပန်းခဲ့ရတဲ့အတွက် အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ နည်းနည်းပါးပါးတော့ ပြန်ပေးသင့်တယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်တော့သော်လည်း ကူမော့က သူမကို အနောက်သို့ ဆွဲထားလိုက်သည်။ ကူမော့က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ခန်းမသခင် ကျန်း က ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုံးက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "သိပ်မများပါဘူး... ဒဏ်ရာရသွားတဲ့ ညီအစ်ကို စုစုပေါင်း ဆယ့်သုံးယောက် ရှိတယ်... တစ်ယောက်ကို ဆေးဖိုး ငွေစင် နှစ်ဆယ်နှုန်းနဲ့ စုစုပေါင်း နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ခန်းမသခင် ကျန်း... ကျိုးထုံရဲ့ ခေါင်းက ငွေစင် သုံးရာပဲ တန်တာလေ..."</p> <p> </p> <p>"ငါ သိတာပေါ့..." ကျန်းရှုံးက အကောက်ကြံသော အပြုံးဖြင့် ဆို၏။ "ကျိုးထုံရဲ့ ခေါင်းက မူလကတည်းက ငါတို့ ဓားကြီးဂိုဏ်းပိုင်တာ... မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်က ငွေစင် လေးဆယ် အချောင်ရသွားတာဆိုတော့ အတော်လေး များနေပါပြီ... သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... လူဆိုတာ ရောင့်ရဲတတ်ဖို့ သင်ယူသင့်တယ်... လောဘကြီးလွန်းရင် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံရတတ်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်၏။ "ခန်းမသခင် ကျန်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... သာမန်လူတစ်ယောက်က အပြစ်ကင်းပေမယ့် ရတနာပိုင်ဆိုင်ထားရင်တော့ အပြစ်ဖြစ်သွားတတ်တာမျိုးပေါ့..." ထိုသို့ ပြောရင်း ကူချူတုန်းထံသို့ လက်လှမ်းကာ တီးတိုးဆိုလိုက်၏။ "ငွေစက္ကူတွေ ငါ့ပေး..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ အနည်းငယ် ဝန်လေးနေသော်လည်း ကျန်းရှုံးမှာ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး ရှိနေပြီး ငွေမရမချင်း လက်လျှော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ မြင်နေရသည်။ အကယ်၍ ပြဿနာဖြစ်ပွားပါက ကူမော့ ထိခိုက်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ငွေစက္ကူများကို ကူမော့ထံသို့ လိမ်မာစွာ ပေးအပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှုံးက ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ငွေစက္ကူများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆိုလိုက်၏။ "ငွေတွေက ဒီမှာပါ... ခန်းမသခင် ကျန်း လာယူလို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခန်းမသခင် ကျန်း ကို ကျွန်တော် သတိပေးရလိမ့်မယ်... ခင်ဗျားမှာ ဒီငွေတွေကို ယူဖို့ အရည်အချင်းရော ရှိရဲ့လား..."</p> <p> </p> <p>"မင်းက အကောင်းပြောလို့ မရဘူးပဲ... ဒါဆိုရင်လည်း အပြစ်ပေးတာကို ခံလိုက်တော့..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုံး၏ မျက်နှာမှာ ရုပ်ဆိုးသွား၏။ သူ အလှောင်ခံလိုက်ရမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "မျက်မမြင်ကောင်... မင်းက သေချင်နေတာပဲ... တိုက်ကြစမ်း..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ ကူမော့ အလျှော့ပေးလိုက်ပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း ကျန်းရှုံးကို ရန်စလိုက်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကျန်းရှုံး ဒေါသထွက်သွားသည်ကို မြင်လျှင် သူမက အလောတကြီး ကူမော့၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ရပ်လိုက်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ကူချူတုန်း၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဖိချလိုက်ပြီး တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။ "ညီမလေး... နည်းနည်း နောက်ဆုတ်နေလိုက်... သေချာကြည့်ပြီး သေချာသင်ယူထား..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save