Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့အတွက် ရထားလုံးတစ်စီး စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ပန်းတစ်ရာ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းတစ်ရာ စားသောက်ဆိုင်သည် လင်းကျန်းမြို့ရှိ ထိပ်တန်းစားသောက်ဆိုင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်စည်ကားလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ လုံးဝ ခြောက်ကပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်သည် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းပေးရန်အတွက် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးကို ငှားရမ်းထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့သုံးဦး ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် ထိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ဓားကြီးဂိုဏ်း ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက်သတင်းပို့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန် ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုလိုက်ရာ...</p> <p> </p> <p>မကြာမီ လူတစ်စု ဝင်ရောက်လာကြ၏။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏ ငွေရောင်ဆံပင်များက လွတ်လပ်စွာ ကျဆင်းနေပြီး ညငှက်တစ်ကောင်အလား နက်ရှိုင်းပြီး စူးရှသော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ လင်းကျန်းမြို့ မြေအောက်လောက၏ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး "ဓားရိုးအိုကြီး" ဟု နာမည်ပြောင်ရထားသော ဓားကြီးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လုရင်းချွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏နောက်တွင် လင်းကျန်းမြို့၌ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော တောဝံပုလွေ ချင်ချဲ့၊ တောင်ကျား တုယန် နှင့် တောင်ဆင်းကျားသစ် လင်းဟန် ဟူသော "ဝံပုလွေ၊ ကျား နှင့် ကျားသစ်" ဂိုဏ်းဝင် လူလတ်ပိုင်း သုံးဦး လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသုံးဦးမှာ လုရင်းချွမ်၏ နောက်မှ ခြေတစ်လှမ်းအကွာစီ ခွာ၍ လိုက်ပါလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ် လု... ခင်ဗျားအကြောင်း ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ..." ကူမော့က လုရင်းချွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ပူးဆုပ်ပြီး နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လုရင်းချွမ်က ခေါင်းအသာညိတ်ပြပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေ၊ ကျား နှင့် ကျားသစ် သုံးဦးကလည်း သူ၏နောက်တွင် ဝင်ထိုင်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကူချူတုန်းက သူ၏အနီးတွင် ကပ်ထိုင်ကာ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသယောင် ပြသနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌မူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေ၊ ကျား နှင့် ကျားသစ် သုံးဦးကို သူမ ဘာမှမခံစားရသော်လည်း ဓားရိုးအိုကြီး လုရင်းချွမ် မှာ လင်းကျန်းမြို့တွင် အလွန်နာမည်ကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့၏ တာဝန်များတွင် ကူမော့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားစဉ်က ဓားရိုးအိုကြီး၏ စွမ်းဆောင်ရည်များအကြောင်းကို သူမ ကြားဖူးခဲ့သည်။ သူမအတွက်တော့ သူသည် ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့၏ အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ထက်ပင် ပိုမိုခန့်ညားထည်ဝါသော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့် ယခုလို ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရမည့် အခြေအနေမျိုးတွင် စားပွဲတစ်လုံးတည်း အတူထိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်တင်းမာနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က သူမ၏လူများကို လက်ဖက်ရည်ငဲ့ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ် လု... ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို ဖိတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ကျွန်မ စေ့စပ်ပေးမလို့ပါ... ကူမော့က ပုအာစံအိမ်ကဆိုတာ ခင်ဗျား သိပြီးလောက်ပါပြီ... အခု ကျွန်မ လေဖမ်းခန်းမဆောင်ဘက်ကို ပြောင်းလုပ်နေပြီး သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ က လောလောဆယ် ပုအာစံအိမ်ရဲ့ အဓိက ကြေးစားဓားသမားပါ... ကျွန်မရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက သူ့အပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>"နေ့ခင်းက ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်မ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး... အမှားအမှန်ကို လူတိုင်း သိပါတယ်... ကျွန်မတို့ အားလုံးက သိုင်းလောကသားတွေချည်းပဲ၊ သင့်မြတ်ခြင်းက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ယူဆောင်လာပေးတယ်လေ... ဒါကြောင့် အတူတူ ထမင်းစား၊ မိတ်ဆွေဖွဲ့ပြီး နောင်တချိန်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရွေးချယ်စရာတွေ ပိုများလာအောင် လုပ်ကြရအောင်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ခင်ဗျား ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."</p> <p> </p> <p>"သူဌေးရန်... ခင်ဗျားမျက်နှာကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ထောက်ထားပေးရမှာပေါ့... အမှားအမှန်ကို ကျွန်တော် မပြောချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ က ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုကို သတ်လိုက်တာက အမှန်တရားပဲလေ... ဒါကြောင့် ရှင်းပြချက်တစ်ခုတော့ လိုမယ်..."  လုရင်းချွမ်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... ဂိုဏ်းချုပ် လု က ဘယ်လို ရှင်းပြချက်မျိုးကို လိုချင်တာလဲ..."  ရန်စန်းနျန်က အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ကူ... ကျွန်တော်တို့ စည်းမျဉ်းတစ်ခု သတ်မှတ်ရမယ် မဟုတ်လား..."  လုရင်းချွမ်က လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ကူမော့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဝိုင်အစား လက်ဖက်ရည်နဲ့ ဧည့်ခံပြီး... အခုကစလို့..." ကူမော့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒိုင်း..."</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် လုရင်းချွမ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော တောင်ကျား တုယန် က စားပွဲကို ရိုက်ချကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကူမော့ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ "ဒီမျက်မမြင်ကောင်... မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင် မှတ်နေလဲ... ငါ့ဂိုဏ်းချုပ်က သူဌေးရန်ကို မျက်နှာထောက်ပြီး မင်းကို စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးတာကို မင်းက ဝိုင်အစား လက်ဖက်ရည်နဲ့ ဧည့်ခံတယ်ပေါ့... မင်းက အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူး... အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်၊ ခေါင်းချပြီး တောင်းပန်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်လိုက်... မဟုတ်ရင်တော့..."</p> <p> </p> <p>တုယန် စကားပြောလို့ မဆုံးမီမှာပင်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန် ကိုင်ထားသော လက်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်မှာ သူ၏လက်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားကာ တုယန်ထံသို့ တည့်တည့် ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တုယန်က ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်မှာ လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းအလား လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တုယန်၏ လက်ဝါးမှာ လွဲချော်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်က တုယန်၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့် ဝင်ဆောင့်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျွတ်..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ...</p> <p> </p> <p>တုယန်၏ ရင်ဘတ်မှ အရိုးကျိုးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ပြုတ်ကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ကြွေပြားများကိုပါ ကွဲအက်သွားစေ၏။ သူ သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်နေရကာ ပြန်မထနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည့် အရာမှာ...</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်မှာ ကွဲကြေမသွားဘဲ အနောက်သို့ ပြန်ကန်ထွက်လာခြင်းပင်။ ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ လက်ဖက်ရည် တစ်စက်မျှပင် မဖိတ်စင်ဘဲ ကူမော့၏ လက်ထဲသို့ အကောင်းပကတိ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ် လု... ခင်ဗျားကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."  ကူမော့က ပြုံးနေဆဲပင်ဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လုရင်းချွမ်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ သူက ကူမော့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုစူးရှလာသည်။ ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် သူ၏ အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူက လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ညီလေး ကူ နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုက်ပြီ... သောက်ပါ..." လုရင်းချွမ်က ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုရင်းချွမ်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့ကလည်း သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပြီးခဲ့တာတွေကို မေ့လိုက်ကြရအောင်... အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေတွေပဲ... ညီလေး ကူ ဘာလိုအပ်လိုအပ် ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့ပါ... နှုတ်ဆက်ပါတယ်..." လုရင်းချွမ်က လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးရန်... နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."  ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုရင်းချွမ်က ရန်စန်းနျန်ကို ထပ်မံ၍ လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂရုစိုက်သွားပါ ဂိုဏ်းချုပ် လု..."  ရန်စန်းနျန်က ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီ ဓားရိုးအိုကြီး တကယ် အိုသွားပြီပဲ... သူ သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ နဲ့ ယှဉ်တိုက်မလားလို့ ကျွန်မ ထင်နေတာ..."  ရန်စန်းနျန်က လုရင်းချွမ်ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ကာ လုရင်းချွမ်နှင့် သူ၏လူများ ရထားလုံးပေါ် တက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မတိုက်တဲ့ ဓားရိုးအိုကြီးက နောက်ဆုတ်သွားရင်တောင် တစ်ဖက်လူကို ဟန့်တားနိုင်တဲ့ အစွမ်း နည်းနည်းတော့ ရှိသေးတယ်လေ... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ တိုက်ရင် ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်မလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ တိုက်ပြီး ရှုံးသွားတဲ့ ဓားရိုးအိုကြီးကတော့ ဟန့်တားနိုင်တဲ့ အစွမ်း သိပ်မရှိတော့ဘူး... လူတော်တော်များများက ငါလည်း လုပ်နိုင်တာပဲ လို့ တွေးသွားကြလိမ့်မယ်..." ဟု ကူမော့က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က ပြုံးကာ ကူမော့အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူမက မကျေမနပ် လေသံဖြင့် "နှမြောစရာပဲ... သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ အတွက် ကိစ္စတွေ ရှင်းပေးဖို့ ဓားရိုးအိုကြီးကို မျက်နှာသာပေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ... ဒါမှ သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ က ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်မှာလေ... ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဓားရိုးအိုကြီးကို အဲ့လို ခြောက်လှန့်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး... မျက်နှာသာပေးခွင့် မရလိုက်ဘူး... နှမြောစရာပဲ..."</p> <p> </p> <p>"သူဌေးရန်ရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်..."  ကူမော့က ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... လက်မှတ်ထိုးပြီး လက်ဗွေနှိပ်လိုက်... အခုကစပြီး ရှင်က ပုအာစံအိမ်နဲ့ ချိတ်ဆက်သွားပြီ... အခြားတစ်ယောက်ဆီ သွားပြီး ကျွန်မကို စိတ်မကောင်းအောင် မလုပ်ရဘူးနော်..." ရန်စန်းနျန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ စာချုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ဖြန့်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့မှာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ဆွံ့အသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..." ကူချူတုန်းက ရန်စန်းနျန်ထံမှ စာချုပ်ကို ယူကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင် မျက်စိမမြင်ရဘူးဆိုတာ ကျွန်မ မေ့သွားတယ်... အင်း... သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ရှင် တကယ် မမြင်ရတာလား..."  ရန်စန်းနျန်က သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ သခင်လေး ကူ မျက်စိမမြင်ရဘူးဆိုတာကိုသာ ကျွန်မတို့ မသိခဲ့ရင် ရှင် ဒီမှာ ထိုင်နေတာကို ကြည့်ပြီး မျက်စိမမြင်ရဘူးလို့ ဘယ်သူကမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."  ရန်စန်းနျန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."  ခဏအကြာတွင် ကူချူတုန်းက စာချုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးရန်... ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ ပျော်စရာကောင်းမှာပါ..."  ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပျော်စရာကောင်းတာပေါ့၊ ပျော်စရာကောင်းတာပေါ့... သခင်လေး ကူ က သာမန်လူမှ မဟုတ်တာ... သေချာပေါက် ဤမိန်းမပျိုလေးကို အရမ်း၊ အရမ်း၊ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ..." ရန်စန်းနျန်က ပြုံးကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save