Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">မမျှော်လင့်ထားသော ဆုံတွေ့မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စနစ်၏ အသိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကူမော့ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံကို ဖမ်းဆီးရမည့် ဆုလာဘ်မှာ နဂါးနိုင် လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသိုင်းပညာမှာ ကူမော့အတွက် ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းပညာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်ပြင်းထန်အားကောင်းသော စွမ်းအားများကြောင့် နာမည်ကြီးလှသည်။ ၎င်း၏ အကွက်များမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ကွဲပြားခြားနားလှပြီး လက်ဝါးသိုင်း အကွက် ဆယ့်ရှစ်ကွက်နှင့် မတူညီသော လှုပ်ရှားမှု ဆယ့်ရှစ်မျိုး ပါဝင်ကာ တစ်ခုစီတိုင်းက ထူးခြားသော တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အားလုံးမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အဓိကထားပြီး "တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ခြင်းဖြစ်သည်" ဆိုသည်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလက်ဝါးသိုင်းမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော်လည်း အတွင်းအား များစွာ လိုအပ်သဖြင့် အတွင်းအား မလုံလောက်သူများအတွက် အသုံးပြုရန် ခက်ခဲလှ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းသည် ကူမော့နှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျိုယန်နတ်သိုင်းက မကုန်ခမ်းနိုင်သော အတွင်းအားများကို အဆက်မပြတ် ပံ့ပိုးပေးနေသဖြင့် နဂါးနိုင် လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက်နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလက်ဝါးသိုင်းက ကူမော့၏ လက်ရှိ အားနည်းချက်ကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယခုအခါ အစွမ်းထက်သော ကျိုယန်နတ်သိုင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ တစ်ခုတည်းသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်မှာ ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်းမှာ ပြောင်မြောက်လှသော်လည်း ဟန်ပြတိုက်ခိုက်မှုများနှင့် အစစ်အမှန် တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုစလုံးကို အဓိကထားသော သိုင်းပညာဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ပိုမိုသိမ်မွေ့နက်နဲနေသဖြင့် သူ၏ ကျိုယန်အတွင်းအားများကို အနည်းငယ် အလဟဿ ဖြစ်စေသလို ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအထဲမှာ ဖေးလုံ နဲ့ မြင်းပျံဂိုဏ်းအကြောင်း အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ ပါတယ်... သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ သိုင်းပညာ အားသာချက်တွေ၊ စရိုက်တွေ စသဖြင့်ပေါ့... အသေးစိတ်ဆုံး ဖြစ်အောင် ကျွန်မ စုဆောင်းထားတယ်... ရှင်တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက် သေချာ လေ့လာကြည့်ပါ..." ကူမော့က တာဝန်ကို ယူလိုကြောင်း ကြားသောအခါ ရန်စန်းနျန်က သူမ၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူထပ်ကို ကူချူတုန်းထံသို့ အလောတကြီး ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ချပါ... ကျွန်မတို့ သေချာ ဖတ်ပါ့မယ်..." ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေးလုံ က အခု ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ရှိနေတယ်... ဒါပေမဲ့ မြင်းပျံဂိုဏ်းက ဖျင်ကျယ်ခရိုင်မှာ ရှိနေတာ... လူတိုင်းရဲ့ အာရုံက ဖျင်ကျယ်ခရိုင်ကိုပဲ ရောက်နေကြတယ်... ကျွန်မရဲ့ သတင်းအချက်အလက်က ငါးရက်လောက် ဦးဆောင်နိုင်မှာဆိုတော့ ရှင်တို့ အမြန်ဆုံး ကျူးရှန်းခရိုင်ကို သွားရမယ်... မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်... ရှင်တို့ ကျူးရှန်းခရိုင်ကို ရောက်ရင် လူတစ်ယောက်ကို ရှာရမယ်..." ရန်စန်းနျန်က ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူ့ကိုလဲ..." ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ဝမ်ယုံ လို့ခေါ်တဲ့ မြေအောက်ကုန်သည် တစ်ယောက် ရှိတယ်... နာမည်ပြောင်က 'ညကြွက်' တဲ့... သူက ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးပြီး အပေါင်လုပ်ငန်းကို အဓိက လုပ်တယ်... သူ့ကိုရှာရတာ မခက်ပါဘူး... သူက ဖေးလုံ ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဖေးလုံ ကို ခိုးရာပါပစ္စည်းတွေ ရောင်းဖို့ ကူညီပေးနေတာ... ဖေးလုံ က တန်ဖိုးကြီး ရတနာတော်တော်များများကို သူ့ကနေတစ်ဆင့် ရောင်းခဲ့တယ်... အခု ဖေးလုံ က ကျူးရှန်းခရိုင်ကို သွားတာဆိုတော့ ဒီလူတစ်ယောက်တည်းကပဲ ဖေးလုံ ရဲ့ တည်နေရာအတိအကျကို သိတာ..." ရန်စန်းနျန်က ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ..." ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူက ဖေးလုံ ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကို ဖေးလုံ ရဲ့ တည်နေရာကို ပြောပြပါ့မလား..." ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြောပြမှာပေါ့... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက လောလောဆယ် ကျူးရှန်းခရိုင်မှာရှိတဲ့ 'ပုအာစံအိမ်' ရဲ့ လျှို့ဝှက်သတင်းပေးတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ..." ရန်စန်းနျန်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးရန်... ခင်ဗျား တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..." ကူချူတုန်း တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆက်အသွယ် မရှိဘဲနဲ့ ဒီလိုလုပ်ငန်းမျိုးကို ဘယ်လုပ်ရဲပါ့မလဲ..." ရန်စန်းနျန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဘာလို့ သူက ဖေးလုံ ပုန်းနေတဲ့နေရာကို တိုက်ရိုက် မပြောပြတာလဲ..." ကူချူတုန်းက ဆက်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အလကားပဲ... ဖေးလုံ က အရမ်းသတိကြီးတယ်... သူက တစ်နေရာတည်းမှာ ကြာကြာမနေဘူး... နေရာအမြဲပြောင်းနေတာ... ကျွန်မတို့ အဲ့ဒီကို ရောက်မှပဲ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးတည်နေရာကို ခြေရာခံနိုင်မှာ... ကျန်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ဒီစက္ကူတွေထဲမှာ ရေးထားတယ်... ခရီးသွားရင်း ဖတ်လို့ရတယ်... အင်း... ဘယ်တော့လောက် ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..." ရန်စန်းနျန်က ခဏမျှ တွေးလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ကြိုက်တဲ့အချိန် ရပါတယ်..." ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ရထားလုံးတစ်စီး စီစဉ်ပေးမယ်... ချူတုန်း မောင်းတတ်လား..." ရန်စန်းနျန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... အရင်က ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့အတူ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပို့တုန်းက မြင်းလှည်းမောင်းခဲ့တာပဲ..." ကူချူတုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို အဆင်ပြေတယ်... ခဏနေရင် လူတစ်ယောက်ကို ရထားလုံး လာပို့ခိုင်းလိုက်မယ်... ခြောက်သွေ့တဲ့ ရိက္ခာတွေနဲ့ အဝတ်အစား အပိုတွေပါ ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်... ရှင်တို့ ထွက်ဖို့ပဲ ပြင်ထားလိုက်တော့..." ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရန်စန်းနျန် ထိုင်ရာမှထကာ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးရန်... ခင်ဗျားမှာ အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီးရှိပြီး ဗဟုသုတလည်း ကြွယ်ဝတယ်ဆိုတော့ တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့ပါ..." ကူချူတုန်းက ရန်စန်းနျန်ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာများလဲ... ပြောပါ..." ရန်စန်းနျန်က ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွမ်းကျင်တဲ့ သမားတော်တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ သိလား..." ကူချူတုန်းက သတိထားကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်အစ်ကိုရဲ့ မျက်လုံးကို ကုပေးနိုင်မယ့်လူ ရှိမရှိ သိချင်တာမလား..." ရန်စန်းနျန်က ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အစ်ကို့ကို တစ်သက်လုံး မျက်မမြင် ဖြစ်မနေစေချင်ဘူး..." ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ လို လူတစ်ယောက်က လောကကြီးရဲ့ အလှအပတွေကို မမြင်ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပါပဲ... ကျွန်မ အဲ့လို သမားတော်မျိုးကိုတော့ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကုပေးနိုင်မယ့် လူတစ်ယောက်ကိုတော့ သိတယ်..." ရန်စန်းနျန်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ..." ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ချင်းကျိုးက ဆေးသူတော်စင် ချီမြောင်ရွှမ် လေ... သူက မျက်မမြင်တွေရဲ့ မျက်လုံးကို ကုပေးဖူးတဲ့ သာဓက ရှိတယ်... မွေးရာပါ မျက်မမြင်တစ်ယောက်ကိုတောင် ကုပေးခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတာကို ခန့်မှန်းရခက်တယ်... ပြီးတော့ လူတော်တော်များများက သူ့ဆီမှာ ကုသမှုခံယူချင်ကြပေမယ့် တကယ်တမ်း ကုသခွင့်ရတဲ့လူက အရမ်းနည်းတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ဖြည့်ဆည်းဖို့ ခက်ခဲလွန်းလို့ပဲ..." ရန်စန်းနျန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေများ ထူးဆန်းနေလို့လဲ..." ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စည်းမျဉ်း သုံးခု ရှိတယ်... ပထမတစ်ခုက ငွေစင် တစ်သောင်း ဖြစ်ရမယ်... ငွေသားစစ်စစ်ပဲ လက်ခံတယ်၊ ငွေစက္ကူ မရဘူး... ပြီးတော့ ငွေစင်တစ်ကျပ်သား တုံးလေးတွေချည်းပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူက ပျော်စရာအနေနဲ့ ငွေတွေကို မြစ်ထဲ ပစ်ချရတာကို နှစ်သက်တယ်လို့ ကြားတယ်... ဒုတိယတစ်ခုက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေမယ့် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်မျိုး ပေးရမယ်... တတိယတစ်ခုက ရှင်က သူ အသိအမှတ်ပြုတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်..." ရန်စန်းနျန်က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပထမနှစ်ခုကိုတော့ နားလည်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ အသိအမှတ်ပြုတဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ..." ကူချူတုန်းက တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါကြောင့်မို့ သူ့ကို ကုသပေးဖို့ တောင်းဆိုရတာ အရမ်းခက်တာပေါ့... ပထမနှစ်ချက်က သာမန်လူတွေအတွက် ခက်ခဲပေမယ့် အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေ၊ ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ သူဌေးကြီးတွေအတွက်တော့ သိပ်မခက်ပါဘူး... အခက်ဆုံးက တတိယအချက်ပဲ..." ရန်စန်းနျန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ... ကျေးဇူးပါ သူဌေးရန်... အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာတာပေါ့..." ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မလည်း နည်းလမ်းတစ်ခုခုရအောင် စဉ်းစားပြီး စုံစမ်းပေးပါ့မယ်..." ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပါ..."</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က ပြုံးကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အားချီက ဓားကိုကိုင်ကာ အေးတိအေးစက်ဖြင့် ရန်စန်းနျန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။</p> <p> </p> <p>"သူဌေး... ကူမော့ က တကယ် မျက်စိမမြင်ရတာလား..." လမ်းလျှောက်နေစဉ် အားချီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ရန်စန်းနျန်က ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို ရေတွက်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်..." အားချီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်..."</p> <p> </p> <p>"သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှု အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားရင် 'ဆောင်းဦးလေမတိုက်ခင် ပုစဉ်းရင်ကွဲက အရင်သိတယ်' ဆိုတဲ့ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်တဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်... ဥပမာ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်တဲ့နေရာမှာဆိုရင် အဲ့အဆင့်ကို 'ဆန္ဒ'၊ ဓားစိတ်ဆန္ဒ လို့ ခေါ်တယ်...</p> <p> </p> <p>"အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုမှာကျတော့ 'ငှက်မွေးတစ်ပင်တောင် ထပ်တင်လို့မရဘူး၊ ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် နားလို့မရဘူး' လို့ ခေါ်တယ်... အဲ့ဒါက အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှု အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားရင် အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ အတွင်းအားတွေ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ရည်ညွှန်းတာ..." အားချီက ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဆိုလိုတာက... ကူမော့ က ဒီအဆင့်ကို ရောက်နေပြီပေါ့... လင်းကျန်းနယ် တစ်ခုလုံးမှာတောင် အတွင်းအား ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင် လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပဲ ရှိမှာကို..." ရန်စန်းနျန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အတွင်းအား ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တွေတင် မကဘူး... သိုင်းပညာရှင် အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ဒီအဆင့်ကို ရောက်တဲ့လူ ဆယ်ယောက်ထက် မပိုလောက်ဘူး..." အားချီက ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်၏ လုပ်ဆောင်မှုများမှာ မြန်ဆန်လှပြီး မကြာမီမှာပင် လိုအပ်သော အဝတ်အစားများ၊ ခြောက်သွေ့သော ရိက္ခာများနှင့် အခြားအရာများ အပြည့်အစုံ ပါဝင်သော ရထားလုံးတစ်စီးကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ...</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ရထားလုံးကို မောင်းနှင်ရင်း ကျူးရှန်းခရိုင်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျူးရှန်းခရိုင်သည် လင်းကျန်းနယ်၏ လက်အောက်ရှိ ခရိုင်ဆယ့်တစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး လင်းကျန်းနယ်၏ အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိကာ လီ ၅၀၀ ခန့် ကွာဝေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခရီးသွားလာမှု အတွေ့အကြုံများပြားပြီး ရာသီဥတုဒဏ်ကို အသားကျနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ သိပ်ပြီး အခက်အခဲ မရှိခဲ့ပေ။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ကူမော့က မြင်းမစီးနိုင်သဖြင့် ရထားလုံးဖြင့်သာ သွားရရာ ခရီးကြန့်ကြာပြီး ပိုမိုကြာမြင့်စေခြင်းပင်။ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ဆိုးရွားမှုကြောင့် ခရီးစဉ်မှာ သုံးရက်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရာသီဥတုက သူတို့ကို မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယနေ့ ညနေခင်းတွင် တိမ်မည်းများ ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မိုးစတင်ရွာချချိန်၌ တောင်ပေါ်ရှိ တဲအိမ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုတဲအိမ်မှာ အနီးအနားရှိ မုဆိုးများ အရေးပေါ် အသုံးပြုရန် ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူ၏။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ရထားလုံး မစိုစေရန် ဖယောင်းပုဆိုးဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး မြင်းကို သစ်ပင်တွင် ချည်နှောင်ကာ ကူမော့ကို တဲအိမ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ မီးစတင်မွှေးလိုက်သည်နှင့်...</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများနှင့် ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး လူတစ်စု ပြေးဝင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက သူမ၏ ထန်ဓားကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်စဉ် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အထဲက မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော်တို့က ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ကပါ... တာဝန်တစ်ခုနဲ့ ခရီးသွားရင်း လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာပါ... မိုးခိုဖို့နဲ့ ခဏနားဖို့ အထဲဝင်ခွင့်ပြုနိုင်မလား..."</p> <p> </p> <p>ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ဟူသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကူချူတုန်းမှာ ဒေါသထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကိုတို့မှာ ထိုအဖွဲ့မှ မတရား နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရပြီး ယခု ဤနေရာတွင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နေရခြင်းပင်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save