Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">တံခါးအပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက တံခါးဆီသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မြင်းစီးထားပြီး လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငါးယောက် ခြောက်ယောက်ခန့်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ရိုးရှင်းသော အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးဘေးတွင် ဓားတစ်လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်ကာ သူ၏ ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်က တည်ငြိမ်ပြီး တရားမျှတသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး ချွီ..."</p> <p> </p> <p>ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကူချူတုန်း၏ ဒေါသများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့အပေါ်တွင် အငြိုးအတေး ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ အဖွဲ့ဝင်အချို့အပေါ်တွင်သာ ဖြစ်ပြီး အများစုမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်ကြသည်။ ယခု သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဤလူလတ်ပိုင်းမှာ ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့အတွင်းတွင်ရော လင်းကျန်းနယ် တစ်ခုလုံးတွင်ပါ သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကိုတို့အတွက် အရင်းနှီးဆုံး လူများထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသူ၏အမည်မှာ ချွီဟန် ဖြစ်ပြီး ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့၏ အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဖြစ်ကာ ကူမော့၏ ဆရာလည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကူမော့သည် အသက် ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ကူချူတုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်းကျန်းနယ်အတွင်း လှည့်လည်သွားလာရင်း သူတို့၏ သိုင်းပညာများကို အသုံးပြုကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေခဲ့ကြသည်။ အမှတ်မထင် ချွီဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်မိရာ ချွီဟန်က သူတို့ကို လျင်မြန်စွာနှင့် အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ကူမော့နှင့် သူ၏ညီမတို့မှာ ငယ်ရွယ်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်က သူတို့ကို လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားမည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လှည့်လည်နေခဲ့ရသော မောင်နှမနှစ်ဦးအား တည်ငြိမ်သော နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချွီဟန်က ကူမော့ကို ကုန်ပစ္စည်းများ မည်သို့ ကာကွယ်ပို့ဆောင်ရမည်ကို ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပြသပေးခဲ့ပြီး တပည့်တစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားကာ အထူး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်၌... တဲအိမ်တံခါးဝတွင်...</p> <p> </p> <p>"ချူတုန်း... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... မင်းအစ်ကိုရော... မင်းတို့ လင်းကျန်းမြို့မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..." ချွီဟန်က ကူချူတုန်းကို မှတ်မိသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး ချွီ... အထဲအရင် ဝင်လာခဲ့ပါဦး..." အပြင်ဘက်တွင် မိုးပိုသည်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကူချူတုန်းက ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အေး... ဟုတ်သားပဲ... သခင်လေး ထန်... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပြီး မိုးခိုပါဦး..." ချွီဟန်က သူ၏ဘေးရှိ အဝါရောင်ဝတ် လူငယ်တစ်ဦးကို အလောတကြီး အရိုအသေပေးကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချွီဟန်က အခြား အစောင့်အရှောက်များကို ရထားလုံးပေါ်မှ ပစ္စည်းများ အမိုးအောက်သို့ အမြန်ရွှေ့ပြောင်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး..." အဝါရောင်ဝတ် လူငယ်က တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာပြီး ကူချူတုန်းကို အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းလောကတွင် ရေးမထားသော စည်းမျဉ်းအချို့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော လူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်တောဒေသများတွင် ဘုရားကျောင်းပျက်ဖြစ်စေ၊ ထင်းတဲဖြစ်စေ၊ ဂူဖြစ်စေ ပိုင်ရှင်မရှိသော မည်သည့် နားခိုရာ နေရာမျိုးမဆို အရင်ရောက်သူက ယာယီ အသုံးပြုခွင့် ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ နောက်မှ ရောက်လာသူများအနေဖြင့် အထဲသို့ မဝင်မီ အရင်ရောက်နှင့်သူများ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရယူရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းဟု သတ်မှတ်ခံရနိုင်ပြီး ပဋိပက္ခများနှင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဝါရောင်ဝတ် လူငယ်မှာ ခါးတွင် ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများ ရှိကာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် သိုင်းလောကသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး စည်းမျဉ်းများကို နားလည်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... ဦးလေး ချွီ... ကျွန်မ အစ်ကို အထဲမှာ ရှိပါတယ်..." ကူချူတုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ချွီဟန်ကို ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလည်း မင်းအစ်ကို ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မသိဘူးလား... ဘာလို့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှာ မနေဘဲ ဒီအထိ ရောက်လာရတာလဲ..." ချွီဟန်က မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ချွီဟန်က အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ကို အထဲဝင်ပြီး မိုးခိုရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ဦးလေး ချွီ လာတယ်..." ကူချူတုန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ညီမအပြင် အခြားလူ ခြောက်ယောက် ရှိနေကြောင်းကို သူ အာရုံခံမိသော်လည်း ချွီဟန်မှန်း မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး ချွီ..." ကူမော့က တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ပူးဆုပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်က သူ၏လူများကို သခင်လေး ထန် အတွက် နောက်ထပ် မီးပုံတစ်ခု မွှေးပေးရန် အချက်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ အခုလေးတင် ချူတုန်း ကို ပြောနေတာ... မင်းတို့ ဘာလို့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှာ မနေဘဲ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေကြတာလဲ..." ချွီဟန်က ကူမော့၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး ချွီ... ခင်ဗျား လင်းကျန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ကုန်ပစ္စည်း ပို့ဖို့ တာဝန် ချက်ချင်း ပေးခံလိုက်ရတာမလား..." ကူမော့က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အေး... ငါ လင်းကျန်းမြို့ကို မနေ့ညကမှ ပြန်ရောက်တာ... အိမ်တောင် မပြန်ရသေးဘူး... အဖွဲ့ကို တာဝန်သွားအပ်တော့ တာဝန်အသစ် ချက်ချင်း ထပ်ပေးခံရတာပဲ..." ချွီဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ရှင်းသွားပြီ... ဦးလေး ချွီ... ချူတုန်း နဲ့ ကျွန်တော် နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ... ကျွန်တော်တို့ အခု ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က မဟုတ်တော့ဘူး..." ကူမော့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်သာမက အခြား အစောင့်အရှောက်များပါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလုပ်တာလဲ... သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရက်တာလဲ... မင်းက အဖွဲ့အတွက် အလုပ်လုပ်ရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့တာလေ... စည်းမျဉ်းတွေအရ အဖွဲ့က မင်းကို နေရာချထားပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... အနည်းဆုံးတော့ လျော်ကြေးနည်းနည်းပါးပါး ပေးရမှာပေါ့... နှင်ထုတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..." ချွီဟန်မှာ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖွဲ့ရဲ့ သခင်လေး ယန်ယန် ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေး လုပ်တာလေ... သူက အဖွဲ့ဟာ အသုံးမကျတဲ့သူတွေကို မမွေးထားနိုင်ဘူးတဲ့... ပြီးတော့ ကျွန်မ အစ်ကို ဒဏ်ရာရတာ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်ပဲ၊ အဖွဲ့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုပြီး ငွေတစ်ပြားမှ မပေးဘဲ ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်တာ... ကျွန်မ အစ်ကိုက သူ့ကို အကျိုးအကြောင်း သွားပြောတော့ အရှက်ခွဲပြီး အရမ်းရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောလွှတ်လိုက်တာပဲ..." ကူချူတုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လွန်လွန်းတယ်... ငါ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခုကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်တာ မဆန်းတော့ပါဘူး... ငါ မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ သိသွားမှာစိုးလို့ကိုး... အာမော့၊ ချူတုန်း... မင်းတို့ နှစ်ယောက် လောလောဆယ် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့... ဒီတာဝန်ပြီးရင် မင်းတို့အတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် ပြန်ခေါ်သွားပေးမယ်..." ချွီဟန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... တရားမျှတမှုကို ကျွန်တော့်ဘာသာ ပြန်ယူပါ့မယ်... ဦးလေး ချွီ ကို ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး... ပြီးတော့ ခင်ဗျားမှာ လုပ်ကျွေးရမယ့် မိသားစု ရှိသေးတယ်လေ... ယန်ယန်ကို သွားစော်ကားစရာ မလိုပါဘူး... သူက အဖွဲ့ရဲ့ သခင်လေးလေ... ခင်ဗျား သူ့ကို စော်ကားမိလို့ သူက ခင်ဗျားကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ရင် ခင်ဗျား မိသားစု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..." ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူ မရဲပါဘူး... သူက သခင်လေး ဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... အဖွဲ့မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်တာက သူမှ မဟုတ်တာ... ငါ သူ့အဖေ ယန်ဖန် ဆီ ပြန်သွားမယ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ဒီလို ရမ်းကားခွင့်ပေးထားမယ်လို့ ငါ မယုံဘူး..." ချွီဟန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် နှင်ထုတ်ခံရတာ အချိန်နည်းနည်း ကြာနေပြီ... ယန်ဖန် မသိဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး... သူ ဘာမှမပြောဘူးဆိုတာ ယန်ယန် က ခင်ဗျားကို ဖုံးကွယ်ထားတာကို သဘောတူထားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်... အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို နှင်ထုတ်တာကို သူ သဘောတူတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ..." ကူမော့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ လွန်လွန်းသွားပြီ... သူ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ... တခြားလူတွေ သူ့ကို အထင်လွဲသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား..." ချွီဟန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သခင်လေး ယန်ယန် က သူ့ကို ဘာကြောင့် ပစ်မှတ်ထားရသလဲ ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ အမှန်တကယ် သိသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်း၏။ ယန်ယန်သည် ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ရှိ နံပါတ်တစ် လူငယ် ဟူသော ကူမော့၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး ကူမော့က သခင်လေး ဟူသော သူ၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဖုံးကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ကူမော့ကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိကာ စိတ်ခံစားမှုပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော ကူမော့က ထိုစိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်ပြီး လူအများရှေ့တွင် ယန်ယန်ကို အနိုင်ယူလိုက်သဖြင့် ယန်ယန်မှာ အကြီးအကျယ် အရှက်ရပြီး မျက်နှာပျက်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ယန်ယန်က အငြိုးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကူမော့၏ သိုင်းပညာများမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်ပြီး အဖွဲ့အတွက် ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်မှုများစွာကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သဖြင့် လူချစ်လူခင် အလွန်များပြားသည်။ ယန်ယန်က သူ့အပေါ် ကလဲ့စားချေရန် အခွင့်အရေး ဘယ်တော့မှ မရခဲ့ပေ။ ယခု ကူမော့ မျက်စိကွယ်သွားသောအခါ လဲနေသူကို ထပ်မံကန်ကျောက်ရန် ဤအခွင့်အရေးကောင်းကို သဘာဝကျကျပင် သူ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ယန်ဖန် အတွက်ကတော့ ကူမော့မှာ အသုံးမဝင်တော့ဘူးဟု ခံစားရသဖြင့် ဤအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်ဘူး... အာမော့... မင်းအတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် ငါ လုပ်ပေးရမယ်... လိုအပ်ရင် အလုပ်ထွက်ပေးမယ်... မင်း ငါနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့ရမယ်... မင်းက ငါ ခေါ်လာတဲ့ အဖွဲ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပဲ... မင်းကို ဒီလို အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ငါ အကြည့်မနေနိုင်ဘူး..." ချွီဟန်က ပိုပိုပြီး ဒေါသထွက်လာကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး ချွီ... ဒီတစ်ခေါက် ကုန်ပစ္စည်းပို့ဖို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ..." ကူမော့က ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောလိုတော့သဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျူးရှန်းခရိုင်..."</p> <p> </p> <p>"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ကျွန်တော်တို့လည်း ကျူးရှန်းခရိုင်ကို သွားမလို့ပဲ..."</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ကျူးရှန်းခရိုင်ကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ..." ချွီဟန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လူတစ်ယောက်ကို သွားရှာမလို့ပါ... ဦးလေး ချွီ... ဒီတစ်ခေါက် ဘာပစ္စည်းတွေ ပို့တာလဲ..." ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သံရိုင်းတချို့ပါ... ဟို သခင်လေး ထန်... ထန်ပုရီ တဲ့... ကျူးရှန်းခရိုင်က ထန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးလေ... ကျူးရှန်းခရိုင်က ထန်မိသားစုကို မင်း ကြားဖူးမှာပါ... သူတို့က လက်နက်လုပ်ငန်း လုပ်တာ... လင်းကျန်းနယ် တစ်ခုလုံးမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ်လေ... ဒီသခင်လေး ထန် က မူလက ခရီးထွက်လာတာ... လင်းကျန်းမြို့ကို ရောက်နေတုန်း ထန်မိသားစုဆီကနေ သတင်းရလိုက်တယ်... လင်းကျန်းမြို့ကနေ သံရိုင်းတွေ အမြန်ဝယ်ပြီး ပြန်လာခဲ့ဖို့ ပြောတာပဲ..." ချွီဟန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်... ထန်မိသားစုက လက်နက်လုပ်ငန်း လုပ်လာတာ ကြာပြီလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သံရိုင်း ပြတ်သွားနိုင်မှာလဲ..." ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ထန်မိသားစုက နောက်ဆုံးမိနစ်မှ အော်ဒါအကြီးကြီး တစ်ခု ရလိုက်လို့ ကြိုတင်မပြင်ဆင်ထားနိုင်ဘဲ ပစ္စည်းပြတ်သွားတာလို့ ထင်တာပဲ..." ချွီဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဪ..." ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး ချွီ... အပြင်မှာ အထဲမဝင်လာသေးတဲ့ တခြားလူတွေ ရှိသေးလား..." စကားမဆုံးမီမှာပင် ကူမော့ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မရှိပါဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ချွီဟန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အပြင်မှာ လူနှစ်ယောက် ရှိနေတယ်..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save