Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ်တော် နှင့် သူတော်စင်အမျိုးသမီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချွီဟန်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အပြင်ဘက်မှ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးသံမှလွဲ၍ ဘာအသံမှ မကြားရသောကြောင့်ပင်။ သူ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်လာခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရှိပြီဖြစ်ပြီး အတွင်းအားကျင့်ကြံမှုကို အထူးပြုလေ့ကျင့်သူ မဟုတ်သော်ငြားလည်း သူ၏ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံက သူ့ကို အတော်အတန် အားကောင်းသော အတွင်းအားကို ပိုင်ဆိုင်စေခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးအဖြစ် နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် အတွေ့အကြုံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ သတိထားမှုမှာ အလွန်မြင့်မားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် သူသည် အပြင်ဘက်မှ မည်သူ့ကိုမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ကူမော့ကို နားလည်ပြီး ကူမော့မှာ အကြောင်းမဲ့ စကားပြောတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အခြား အစောင့်အရှောက် များကို အချက်ပြလိုက်၏။ ဤအစောင့်အရှောက်များမှာ သူ၏လက်အောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်လာခဲ့သူများဖြစ်ရာ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်၏ သတိပေးချက်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့က တိတ်တဆိတ် လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သော ထန်ပုရီထံသို့ ရွှေ့သွားကြပြီး အချင်းချင်း အထောက်အကူ ပြုနိုင်မည့် အနေအထားမျိုးဖြင့် နေရာယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေသော ထန်ပုရီကလည်း ကျရောက်လာတော့မည့် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး သတိအနေအထားဖြင့် သူ၏ ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အပြင်ဘက်က မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်... ခရီးကြုံလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် နားချင်လို့လား... ခရီးကြုံလို့ဆိုရင်တော့ ဘေးကင်းပါစေ... နားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အထဲဝင်လာခဲ့ပါ... ခရီးသွားတဲ့အခါ သူတစ်ပါးကို ကူညီတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကူညီတာပါပဲ... ကျွန်တော်က ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီဟန် ပါ... မင်္ဂလာပါ..." ချွီဟန်က သူ၏ ဓားရှည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဘက်သို့ ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချွီဟန်က တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အပြင်ဘက်မှ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးသံမှလွဲ၍ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် ချွီဟန်က ကူမော့ မှားယွင်းသွားသလားဟု သံသယဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အာမော့..." ချွီဟန်က ကူမော့ကို ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်မိုးပေါ်မှာ..." ကူမော့က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်မှာ လန့်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ကျဆင်းလာ၏။ သူသည် သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားသော ကိုယ်တော်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် တောင်ဝှေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ထန်ပုရီထံသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်က အလောတကြီး ဓားဆွဲထုတ်ကာ တားဆီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကိုယ်တော်၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်လှသည်။ ပထမဆုံး အကြိမ် ရင်ဆိုင်မှုမှာတင် ကိုယ်တော်က ချွီဟန်ကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့ပြီး ထန်ပုရီကို လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာပင် ကူမော့၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ထန်ပုရီမှာ ကြိုတင်သတိထားမိပြီး သူ၏ဓားဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် ဤသခင်လေး ထန် မှာ သိုင်းပညာကို အလေးအနက်ထား လေ့ကျင့်သူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက မြန်ဆန်သော်လည်း သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်မှုမှာမူ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ တောင်ဝှေး ရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူသည် လွင့်စင်သွားကာ သွေးများ အန်ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် မနည်း ကြိုးစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်က သူ၏ ဓားကို ရှေ့သို့ အမြန် ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကိုယ်တော်က ပြုံးလိုက်ပြီး ချွီဟန်ထံသို့ ထုံးမှုန့်တစ်ဆုပ်ကို ရုတ်တရက် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ချွီဟန်၏ အရှိန်မှာ ပျက်သွားလေတော့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ထန်ပုရီကို ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ ဦးတည်ရာ ပြောင်းကာ ချွီဟန်ထံသို့ တောင်ဝှေးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်က ကာကွယ်ရန် ဓားကို အလောတကြီး ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော သံခမောက်သံကြီးနှင့်အတူ...</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တော်၏ ခွန်အားမှာ ကြောက်မခန်းလိလိပင်။ ချွီဟန်မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး ဓားကိုင်ထားသော လက်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ထန် ကို ကာကွယ်ကြ..." ချွီဟန်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ အစောင့်အရှောက် တစ်စုက သခင်လေး ထန် ကို ကာကွယ်ရန် ပြေးသွားကြသည်။ သခင်လေး ထန် ကလည်း တုံ့ပြန်ကာ သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကိုယ်တော်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲဟဲ... ငါ ဒီလောက် ကံကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... မိုးခိုဖို့ လာရင်းနဲ့ ဒီလို သိုးဆူကြီး တစ်ကောင်နဲ့ လာတိုးတာပဲ... မင်းတို့ရော အဲ့လို မထင်ဘူးလား... ထန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးဆိုတော့ ငွေစင် သုံးထောင်၊ ငါးထောင်လောက်နဲ့ လဲတာ မများလောက်ပါဘူး နော်..." ကိုယ်တော်က သခင်လေး ထန် ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းတွင်း၌ မီးပုံနှစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အပေါက်ကြီးမှ သည်းထန်သော မိုးရေများ ကျဆင်းလာသဖြင့် မီးပုံတစ်ခုမှာ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ သို့တိုင် လင်းလက်နေသော မီးတောက်များကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ ကြီးမားခိုင်ခံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ကင်းခြေများကဲ့သို့ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေကာ အတော်လေး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မည့်ပုံ ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက မိစ္ဆာ သံမဏိ ကိုယ်တော် ရွှမ်ကျီ ပဲ..." ချွီဟန်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... မင်းက ငါ့ကို မှတ်မိနေမှတော့ အသက်အလဟဿ မဆုံးရှုံးချင်ရင် မင်းဘာသာမင်း ထွက်သွားလိုက်တော့... ငါ သခင်လေး ထန် ကိုပဲ လိုချင်တာ... သူ့ကို မသတ်ပါဘူး၊ ငွေနည်းနည်းနဲ့ လဲရုံပါပဲ... မင်းတို့က ဖျောင်ရှီး တွေလေ... နည်းနည်းပါးပါးလေး ရဖို့အတွက် အသက်စွန့်ဖို့ မလိုပါဘူး..." ကိုယ်တော်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာ သံမဏိ ကိုယ်တော် ရွှမ်ကျီ သည် လင်းကျန်းနယ်တွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မူလက သိုင်းကိုယ်တော်တစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်နှင့် စကားများပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ရှိ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကိုယ်တော်များကို ရက်စက်စွာ အဆိပ်ခတ်သတ်ဖြတ်ခဲ့ကာ လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်းများကို ခိုးယူပြီး သိုင်းလောကသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လူသတ်မှုများစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားမှုကြောင့် သိုင်းလောကတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး သူ၏ ပြောင်မြောက်လှသော သိုင်းပညာများအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စကားပုံတစ်ခုရှိသည် - 'လူတစ်ယောက်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက သူ၏ရှေ့မှ ပြေးသည်' ဟူ၍။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်သည် ရွှမ်ကျီကို မြင်ကတည်းက တစ်ခုခုကို သံသယဝင်နေခဲ့ပြီး ယခု ထိုသူက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဝန်ခံလိုက်သောအခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားလေတော့သည်။ ဤလူသည် ရက်စက်သော လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ဒီနေ့ကိစ္စများ ကောင်းကောင်း အဆုံးသတ်နိုင်ဖွယ် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ရသူများမှာ အမြဲတမ်း သင့်မြတ်မှုကို တန်ဖိုးထားပြီး တတ်နိုင်သမျှ အကြမ်းဖက်မှုကို ရှောင်ရှားလေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်လို့ရတဲ့ အဖွဲ့မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ထန်မိသားစုကလည်း သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီး မိသားစုတစ်ခုပဲ..." ချွီဟန်က စိတ်ကို တင်းထားကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီ... ငါ့ရဲ့ စိတ်ရှည်မှုက အကန့်အသတ်ရှိတယ်... မင်းတို့ မထွက်သွားရင် ငါ လူသတ်ပွဲ ဆင်နွှဲမိတာကို အပြစ်မတင်နဲ့..." ရွှမ်ကျီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စကားပြောလို့ မရဘူးလား..." ချွီဟန်က ဩရှရှ အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စကားပြောလို့ မရဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ဒိုင်း..."</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း သူတော်စင်အမျိုးသမီးတစ်ပါး ဝင်ရောက်လာသည်။ သူမသည် အသက် လေးဆယ်ခန့်ရှိပြီး အရပ်ပုကာ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ မီးခိုးရောင် ကြမ်းတမ်းသော ဘာသာရေးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်း ပတ်ထားကာ ထိုကြိုးမှ တောက်ပသော အရောင်များရှိသည့် ပုတီးစိပ်တစ်ခု တွဲကျနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်တော်... ရှင် ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်မ အပြင်မှာ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ... ရှင် တိုက်မှာလား၊ မတိုက်ဘူးလား... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်... ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ဆိုတာ ဘာအမှိုက်လဲ... ဘာလူယုတ်မာတွေလဲ..." သူတော်စင်အမျိုးသမီးက အတင်းဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာမ ခူရှင်း..."</p> <p> </p> <p>သူတော်စင်အမျိုးသမီး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်၏ နှလုံးသားမှာ အောက်ခြေအထိ ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။ နောက်ထပ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးပင်။ သူမသည် မိစ္ဆာ သံမဏိ ကိုယ်တော် ရွှမ်ကျီ ၏ နာမည်ကျော် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်က ကိုယ်တော်၊ တစ်ယောက်က သူတော်စင်အမျိုးသမီး ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကတွင် အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်ကာ လူသတ်၊ မီးရှို့မှုများ ကျူးလွန်ရန် အမြဲတမ်း အတူတကွ ပေါ်လာတတ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သံမဏိ ကိုယ်တော် ကိုပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲနေပြီဖြစ်ရာ ယခု ဆရာမ ခူရှင်း ပါ ရောက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်မှာ စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်မိ၏။ ဤလူနှစ်ယောက်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူတို့တွင် ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရာ၌ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းများ ရှိပြီး ဤအတိုင်း အလွယ်တကူ ပေးအပ်လိုက်၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>"အာမော့၊ ချူတုန်း... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါတို့အဖွဲ့က မဟုတ်တော့ဘူး... ဒီကိစ္စက မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး... အခု ထွက်သွားကြတော့... ကိုယ်တော်၊ ဆရာမ... ခင်ဗျားတို့လည်း အဲ့လူနှစ်ယောက်ကို မြင်ပါတယ်... တစ်ယောက်က မျက်မမြင်၊ နောက်တစ်ယောက်က မိန်းကလေးငယ်လေး... သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုနိုင်မလား..." ချွီဟန်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရွှမ်ကျီကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီ... တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ စောစောက မင်းတို့ကို ထွက်သွားဖို့ အကြံပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က မသွားဘူး... အခုတော့ ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး... မင်းကိုယ်တိုင် မြင်တဲ့အတိုင်း ဟိုအဘွားကြီး ဒေါသထွက်နေပြီ... မင်းတို့ ကံဆိုးတာပဲ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းတို့ သေသွားရင် မင်းတို့ ဘဝကူးကောင်းအောင် ငါ သုတ်ရွတ်ပေးပါ့မယ်..." ရွှမ်ကျီက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စကားမဆုံးမီမှာပင်...</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ကျီက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ တောင်ဝှေးဖြင့် ချွီဟန်ကို ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ တောင်ဝှေးမှာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးစာခန့် အလွန်တုတ်ခိုင်လှသည်။ သူ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ပေါင်တစ်ထောင်ခန့် အလေးချိန်ရှိသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ အတော်လေး ကြောက်မခန်းလိလိ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ချွီဟန်သည် ရွှမ်ကျီနှင့် အကွက်အနည်းငယ် ဖလှယ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်က ရွှမ်ကျီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ချွီဟန်၏ လက်မောင်းမှာ အတော်ကြာအောင် ထုံကျင်သွားခဲ့ရ၏။ ယခု ရွှမ်ကျီက သူ၏ အစွမ်းအကုန်ထုတ်သုံးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ထန် ကို ခေါ်သွားကြ..." ချွီဟန်က အလောတကြီး ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး အစောင့်အရှောက်များကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချူတုန်း... ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... မင်းအစ်ကိုကို ခေါ်သွားလေ..." ထို့နောက် ထောင့်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းကိုယ်မင်းသာ ဂရုစိုက်စမ်းပါ..." ရွှမ်ကျီက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ချွီဟန်ကို အရူးအမူး တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်မှာ လုံးဝ အဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားရ၏။ အပြင်ဘက်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော နေရာကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းပြီး ရွှမ်ကျီနှင့် ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်နေရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထင်းတဲအတွင်း၌ ဆရာမ ခူရှင်း ကလည်း စတင်တိုက်ခိုက်နေပြီဖြစ်ပြီး ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှ အစောင့်အရှောက် အချို့နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေကာ သူတို့ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ ကူညီကြမလား..." ထောင့်နားမှနေ၍ ကူချူတုန်းက သူမ၏ ထန်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တီးတိုးမေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အင်း..." ကူမော့က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကြောင့် ချွီဟန် အသတ်ခံရမည်ကို သူ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သံမဏိ ကိုယ်တော် နှင့် ခူရှင်း သူတော်စင်အမျိုးသမီး တို့မှာ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြရာ သူတို့နှင့် ကြုံတွေ့ရပြီးမှ သူတို့ကို လွတ်ပေးလိုက်၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]</p> <p> </p> <p> [ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - မိစ္ဆာ သံမဏိ ကိုယ်တော် ရွှမ်ကျီ ]</p> <p> </p> <p> [ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်နှစ်ပွင့် ]</p> <p> </p> <p> [ တာဝန် ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် နဂါးဖမ်းနည်းစနစ် ]</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]</p> <p> </p> <p> [ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - ခူရှင်း သူတော်စင်အမျိုးသမီး ]</p> <p> </p> <p>[ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်တစ်ပွင့် ]</p> <p> </p> <p>[ တာဝန် ဆုလာဘ် - အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ]</p>


Save