Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">နှစ်ယောက်တွဲ အသတ်ခံရခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထင်းတဲမှာ အပျက်အစီးများ ဖြစ်နေ၏။ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ အချင်းချင်း နားလည်မှုအပေါ် အခြေခံကာ ဆရာမ ခူရှင်းကို ခေတ္တမျှ တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်နာကျင်နေကြကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပြီး အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် အစောင့်အရှောက်များ၏ အားနည်းချက်များ စတင်ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူဖြစ်သော ဆရာမ ခူရှင်းက အစောင့်အရှောက်များ၏ အားနည်းချက်များကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း သိုင်းပညာစွမ်းရည်မှာမူ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရပြီး လဲကျသွားပါက သူတို့၏ ပူးပေါင်းမှုမှာ ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဆရာမ ခူရှင်းက အသက်အငယ်ဆုံး အစောင့်အရှောက်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်၏။ သူမ၏ ဓားသိုင်းမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်လှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အကွက်များမှာ ရက်စက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကိုသာ ချိန်ရွယ်ထားသည်။ အကွက် သုံးလေးကွက်အတွင်းမှာပင် အသက်အငယ်ဆုံး အစောင့်အရှောက်၏ အားနည်းချက်ကို ရှာတွေ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာမ ခူရှင်းက သူမ၏ ဓားကို အငယ်ဆုံး အစောင့်အရှောက်၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ လျင်မြန်ပြီး သေစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>အခြား အစောင့်အရှောက်များမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အငယ်ဆုံး အစောင့်အရှောက်မှာမူ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တစ်သက်တာ အတွေ့အကြုံများအားလုံးကို ပြန်လည်သတိရလာကာ သေဆုံးရန် အချိန်ရေတွက်ခြင်းကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှီး..."</p> <p> </p> <p>ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p> </p> <p>လောင်ကျွမ်းနေသော ထင်းစတစ်ချောင်း လေထဲမှ ပျံသန်းလာပြီး ဆရာမ ခူရှင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လာမှန်လေသည်။ ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ဓားရှည်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။ သူမက အလောတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော မောင်နှမနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"သိုင်းပညာရှင်ပဲ..." ဆရာမ ခူရှင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာမ ခူရှင်း၏ အကြည့်များက ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ကြားတွင် တစ်ခဏမျှ ကူးလူးသွားပြီးနောက် ကူမော့ထံတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ ကူမော့မှာ မျက်စိမမြင်ရသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာက တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ သူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆရာမ ခူရှင်းက ခါးမှ နောက်ထပ် ပျော့ပြောင်းသော ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ငွေရောင်မြွေတစ်ကောင်အလား အရူးအမူး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းသော ကိုယ်ဖော့သိုင်းကို အသုံးပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားလျက် အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ပျံကျော်လွှားလာ၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းနှင့် အကြားအာရုံကို အမြင့်ဆုံးအထိ ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>ဆရာမ ခူရှင်း၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားပြီး သူမ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ ကူမော့သည် ဆရာမ ခူရှင်း အများအပြား၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြားနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ဘယ်ဘက်ကို..." ကူချူတုန်း၏ သတိပေးချက်က အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခြေကို အနည်းငယ် ဆောင့်လိုက်ရာ မီးပုံထဲမှ ထင်းစများ လွင့်ပျံလာ၏။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ထင်းစများအားလုံးကို ဘယ်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားစေပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လှိုင်းထနေသော မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏမှာပင်...</p> <p> </p> <p>ဆရာမ ခူရှင်းက မီးပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူမ၏ ဓားပျော့လေးမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ပျံ့နှံ့နေသော မီးပွားများနှင့် မီးတောက်များကို လူစုခွဲပစ်လိုက်သည့် သိပ်သည်းသော ဓားကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ချွင်..."</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကူမော့က သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဆရာမ ခူရှင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားကို ထိုးစိုက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဓားပျော့လေးကို ထိုးစိုက်မည့်ဟန်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော သူတော်စင်အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ထန်ဓားကို မယုံနိုင်စွမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ကာ " ပြေးတော့... သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်..." ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က သူ၏ ဓားကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ရာ ဆရာမ ခူရှင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်ကင်းမဲ့စွာ လဲကျသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>[ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ] [ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် ဆုလာဘ်ရရှိပါသည် - အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး *၁ ] [ ယခု ရယူမည်လား ]</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကူမော့က စနစ်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ နားထောင်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငဲ့လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်အပြင်ဘက် သစ်တောထဲ၌...</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်မှာ ရွှမ်ကျီ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲတွင် သစ်ပင်အမြောက်အမြား ကျိုးကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရွှမ်ကျီက အိမ်ထဲမှ ဆရာမ ခူရှင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>" မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..." သူ လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိသောအခါ ရွှမ်ကျီက ပြေးရန်ပြောသော ဆရာမ ခူရှင်း၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ သစ်သားအိမ်လေးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်က ရွှမ်ကျီကို ထွက်မသွားစေချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲတွင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူ မသိသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ဆရာမ ခူရှင်း ကျရှုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ရွှမ်ကျီကို ပြန်သွားကူညီခွင့် မပြုနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ချွီဟန်က ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆရာမ ခူရှင်းအတွက် စိုးရိမ်နေသော ရွှမ်ကျီက ချွီဟန်နှင့် ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်လိုတော့ပေ။ သူ အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူ၏ တောင်ဝှေးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားများဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလာ၏။ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်ကြောင့် ချွီဟန်မှာ သူ၏ အတွင်းကလီစာများ နေရာရွေ့သွားသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း နာကျင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ကူမော့က ဓားကိုကိုင်ကာ သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို ချွီဟန် မြင်လိုက်ရ၏။ ကူမော့ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် လမ်းမှားပြေးလာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ "အာမော့... ရှေ့ဆက်မလာနဲ့..." ချွီဟန်က အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရွှမ်ကျီက ချွီဟန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ရိုက်ချလိုက်ပြီး သစ်သားအိမ်လေးဆီသို့ ပြေးသွားကာ "ဆရာမ၊ ဆရာမ... ခင်ဗျား ဘယ်လိုနေလဲ... ဒီမျက်မမြင်ကောင်... ဖယ်စမ်း..." ရွှမ်ကျီက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သော ရွှမ်ကျီ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မျက်မမြင်တစ်ဦး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရွှမ်ကျီက ကူမော့ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေသတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့ကလည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ဝါးဖြင့် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ရွှမ်ကျီမှာ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ ပုံးတစ်လုံးခန့် တုတ်သော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိပြီး ထိုသစ်ပင်မှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း ဘယ်သူလဲ... ဒီလောက်... နက်ရှိုင်းတဲ့ အတွင်းအားတွေ ရှိနေတာကို..." သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကာ မနည်း အသက်ရှူနေရပြီး မယုံနိုင်စွမ်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး ဤမျှ လွယ်ကူချောမွေ့သွားလိမ့်မည်ဟု ကူမော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် ရွှမ်ကျီက သူ့ကို အတွင်းအား ယှဉ်ပြိုင်ရန် စိန်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း... မျက်မမြင်... သူတော်စင်အမျိုးသမီး..." ရွှမ်ကျီက ကူမော့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရှင်းလင်းစွာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ကြပ်တည်းသွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသေဆုံးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ကူမော့နှင့် လက်ဝါးချင်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မည်သည့် အထူးလက်ဝါးသိုင်းကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ကြပေ။ ရွှမ်ကျီက ကူမော့ကို အထင်သေးကာ သူ၏ အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကူမော့ကမူ မည်သည့် လက်ဝါးသိုင်းကိုမှ မတတ်ကျွမ်းသဖြင့် အတွင်းအား စွမ်းအင်ကိုသာ အားကိုးကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝါးတစ်ချက်သာ ရိုက်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကူမော့၏ ကျိုယန်နတ်သိုင်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤလက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ရွှမ်ကျီ၏ အတွင်းကလီစာများအားလုံး ကြေမွသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>[ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ] [ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် ဆုလာဘ်ရရှိပါသည် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် နဂါးဖမ်းနည်းစနစ် ] [ ယခု ရယူမည်လား ]</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲပင်။ အလောတကြီး ပြေးလာသော ချွီဟန်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ ရွှမ်ကျီနှင့် တိုက်ခိုက်လာသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ ရွှမ်ကျီ၏ သိုင်းပညာ မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထိုသို့သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ကူမော့၏ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အာမော့... မင်း..." ချွီဟန်က အံ့ဩတကြီး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆိုးအကောင်းတွေ ကြုံတွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားပြီး သိုင်းပညာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာတာပါ..." ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အနည်းငယ် တိုးတက်မှုက... ငါ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်လာခဲ့တဲ့ တစ်သက်တာလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရစေတယ်..." ချွီဟန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို..." ထိုအချိန်တွင် ကူချူတုန်းက ဓားတစ်လက်ကိုင်ကာ ပြေးလာပြီး ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သံမဏိ ကိုယ်တော် နဲ့ ခူရှင်း သူတော်စင်အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်စလုံးက အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်တွေပဲ... သူတို့ခေါင်းတွေက ငွေစင် တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက်တော့ တန်မှာပါ..." ကူမော့က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်များကို အဆင့်သတ်မှတ်သည့် စံနှုန်းမှာ သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကိုသာ ထည့်တွက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဓိကအားဖြင့် သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများ၏ ဆိုးရွားမှုအပေါ်တွင် မူတည်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ကြယ်နှစ်ပွင့်ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့၏ ပြစ်မှုများမှာ အရင်က သူတို့သတ်ခဲ့သော မိန်းမတဏှာရူး ကျိုးထုံ လောက် မဆိုးရွားကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် အစိုးရ၏ ဆုကြေးငွေမှာလည်း သိပ်ပြီး မြင့်မားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ..." ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အလောင်းကို အရင်စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ယူကာ ထုပ်ပိုးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ..." ချွီဟန်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့က အခု ကြေးစားဓားသမားတွေ ဖြစ်နေပြီလေ..." ကူချူတုန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save