Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထန်ထျန်းဟောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးရှန်းခရိုင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသော ထန်မိသားစုစံအိမ်သည် ကျယ်ဝန်းပြီး အလွန် ဇိမ်ခံနိုင်လှသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အစေခံများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ညဘက်တွင်ပင် မီးရောင်များဖြင့် ထိန်လင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>စံအိမ်အတွင်းရှိ အဆောက်အဦးများနှင့် မျှော်စင်များကို ဟန်ချက်ညီညီနှင့် စနစ်တကျ စီစဉ်တည်ဆောက်ထားပြီး ၎င်းတို့အားလုံး၏ အမိုးတန်းများကို ရှားပါးသော ရွှေရောင်နန်းမုသစ်သားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ စဉ့်ရောင်စုံအမိုးကြွေပြားများက မီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ တောက်ပနေ၏။ ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကလေးများကို ချောမွေ့သော ကျောက်စရစ်ခဲများဖြင့် ခင်းထားပြီး အခြားဒေသများမှ တင်သွင်းလာသော ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသည့် ထူးခြားသော ပန်းများနှင့် အပင်များကလည်း နေရာအနှံ့တွင် ပြိုင်ဆိုင်ဖူးပွင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီ၏ နောက်မှ စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်လာစဉ် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်ကတည်းက သိုင်းလောကအတွင်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး လောကအကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်နေပြီဖြစ်သော ကူချူတုန်းပင်လျှင်... "ထန်ပုရီ... နင့်မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာတာပဲ..." အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>"ထူးထူးဆန်းဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီစံအိမ်ကြီးက ဘယ်လောက် ဇိမ်ခံနိုင်လဲ ဆိုတာကို ကြည့်ပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့... ငါ့အဖေက ဒါကို အခက်အခဲတွေကြားက တည်ဆောက်ခဲ့ရတာ... ငါတို့ အခုထိ အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေတုန်းပဲ..." ထန်ပုရီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ရှင်းပြလေသည်။ "ငါတို့ ထန်မိသားစုက စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်တာလေ... ဒီစံအိမ်က ငါတို့မိသားစုရဲ့ အဓိက သင်္ကေတပဲ... ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို ပြသဖို့ အထူးတလည် တည်ဆောက်ထားတာ... စဉ်းစားကြည့်လေ၊ နင်က ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လက်နက်အများကြီး မှာဖို့ လိုတယ်ဆိုပါစို့... စရန်ငွေချည်းပဲ ငွေစင် ထောင်နဲ့ချီ ပေးရမယ်ဆိုရင် နင်က ယုံကြည်ရတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ကို ရှာချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ နင်က ငါတို့ ထန်မိသားစုဆီ လာပြီး ငါတို့က ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ငွေယူပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား... ဒါပေမဲ့ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ နင်က ငွေစင် ထောင်နဲ့ချီ ယူလာပြီး ဒီတန်ဖိုးကြီး စံအိမ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရရင် ငါတို့ ထန်မိသားစု ငွေယူပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာကို စိုးရိမ်ဦးမလား... သေချာပေါက် နင်တွေးမိမှာက ဒီစံအိမ်ကြီး တစ်ခုတည်းကတင် သောင်းနဲ့ချီ တန်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့... ငွေထောင်ဂဏန်းလောက်လေးနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ တန်ပါ့မလား..."</p> <p> </p> <p>"ဪ... နားလည်ပါပြီ... စီးပွားရေးလုပ်တဲ့နေရာမှာ ဒီလောက်တောင် လှည့်ကွက်တွေ ရှိမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး..." ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လှည့်ကွက်တွေက အများကြီးပါ... ငါ့အဖေက ငါ့ကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အမြဲတမ်း အတင်းအကျပ် သင်ခိုင်းနေလို့သာ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက သာမန်လောက်ပဲ ဖြစ်နေတာ... ငါသာ သိုင်းပညာကိုပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက သေချာပေါက် အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းနေမှာပဲ..." ထန်ပုရီက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို နင်က စီးပွားရေးမှာ အရမ်းတော်တာပေါ့... ထန်မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေး အများစုကို နင့်ကို လွှဲပေးထားပြီလား... နင် ဘယ်လို စီးပွားရေးလုပ်လဲ ဆိုတာကို ပြောပြနိုင်မလား... ငါလည်း နောက်ပိုင်း စီးပွားရေး စလုပ်ဖို့ ငွေနည်းနည်းလောက် စုချင်လို့... ငါ့ကို သင်ပေးလို့ ရမလား..." ကူချူတုန်းက အလေးအနက်ထားကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အာ..."</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီမှာ အနေခက်သွားသည်။ စီးပွားရေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ဘာမှမသိပေ။ မျက်နှာပန်းလှအောင်သာ အလကား ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ စီးပွားရေးအကြောင်း သူ မရှင်းပြနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး... "ဟူး... အဲ့ဒါတွေ အခု မပြောကြရအောင်... အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီ၊ အစ်ကို ကူ၊ ညီမလေး ချူတုန်း နဲ့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အတွက် ညစာစားပွဲ စီစဉ်ထားပြီးပြီ... သွားစားပြီး နားကြပါဦး... ကျွန်တော် အဖေ့ကို သွားကန်တော့ပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ဆီ ပြန်လာခဲ့မယ်..."</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ထန်... သွားစရာရှိတာ သွားပါ... ကျွန်တော်တို့ကို အားမနာပါနဲ့..." ချွီဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး ထန်... လွတ်လွတ်လပ်လပ် သာ နေပါ..." ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် နောက်မှ ငါ့ကို စီးပွားရေး ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သင်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်..." ကူချူတုန်းက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီ: "..."</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ညစာစားရန် သွားကြချိန်တွင်...</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီသည် စာကြည့်ခန်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။ သူ တံခါးဝတွင် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ..." သူက အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်မိသားစု၏ အိမ်တော်သခင် ထန်ထျန်းဟောက် သည် အသက် ငါးဆယ်နီးပါး လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်အလား ဖြောင့်မတ်နေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော ရာထူးနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး ဩဇာတိက္ကမရှိသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာရင်းစာအုပ်များကို လှန်လှောကြည့်နေရင်း ထန်ပုရီကို အနည်းငယ် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒဏ်ရာရလာတာလား..." သူက အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့..."</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီသည် အပြင်ဘက်တွင် စကားများသလောက် ယခု ထန်ထျန်းဟောက်၏ ရှေ့တွင်မူ ထူးထူးခြားခြား လိမ်မာကျိုးနွံနေပြီး စကားပြောရာတွင်လည်း အလွန်တိုတောင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရလာတာလဲ..." ထန်ထျန်းဟောက်က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက ကျူးရှန်းခရိုင် အပြင်ဘက်တွင် သံမဏိ ကိုယ်တော်၊ ဆရာမ ခူရှင်း တို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းများကို နားထောင်ရင်း ထန်ထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာလာ၏။ သူက စာရင်းစာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး "သံမဏိ ကိုယ်တော် နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း ဟုတ်တယ်ဆိုတာ သေချာလား..."</p> <p> </p> <p>"မသေချာဘူး... ကျွန်တော် သူတို့ကို မမြင်ဖူးဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီဟန် ကတော့ မှားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး... ပြီးတော့ အဲ့နှစ်ယောက်က သိုင်းပညာ အရမ်းမြင့်တယ်... မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်အနေနဲ့ ဟန်ဆောင်ဖို့ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူးလေ..." ထန်ပုရီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းကို ကယ်ခဲ့တဲ့ မျက်မမြင် လူငယ်လေးရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူတဲ့လဲ..."</p> <p> </p> <p>"ကူမော့..."</p> <p> </p> <p>"ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မျက်စိမမြင်ရဘူး၊ သိုင်းပညာကလည်း ခန့်မှန်းလို့မရအောင် နက်ရှိုင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှန်း မသိရဘူး... ပြီးတော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ မင်းက သူနဲ့ သွားတွေ့တယ်... ပိုပြီး တိုက်ဆိုင်တာက မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး သူက မင်းကို ကယ်လိုက်တယ်ပေါ့..." ထန်ထျန်းဟောက်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက မျက်ခုံးပင့်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့်  "အဖေ... အစ်ကို ကူ က ကျွန်တော့်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ချဉ်းကပ်လာတာလို့ ဆိုလိုချင်တာလား... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အစ်ကို ကူ က အဲ့လို လူမျိုးပုံ မပေါ်ပါဘူး... အဖေ မယုံရင် သူ့ကို သွားတွေ့ကြည့်လို့ ရပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး... သူက ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ကနေ နှင်ထုတ်ခံရတာဆိုတော့ ငါ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်... သူက မင်းရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ဆိုတော့ ငါ သူ့ကို သံသယဝင်တာဟာ သစ္စာဖောက်ရာ ကျတယ်လို့ မင်း ထင်နေမှန်း ငါ သိတယ်... ပုံမှန်အချိန်ဆိုရင်တော့ ငါ ဒီလောက် အများကြီး တွေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကာလဆိုတော့ ငါ သတိထားရမယ်..." ထန်ထျန်းဟောက်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ထန်ပုရီက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကူမော့ကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မင်းရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ပဲ... အထောက်အထားမရှိဘဲ ငါ သူ့ကို သံသယ မဝင်ချင်ဘူး... သံမဏိ ကိုယ်တော် နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း တို့က မင်းနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လာတွေ့တယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား... မင်း ထန်ပုရီ က သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေလို့လား... နာမည်ကြီး မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်က မင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိနိုင်မှာလဲ..." ထန်ထျန်းဟောက်က အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီမှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလောတကြီး မေးလိုက်၏။ "အဖေ... အဲ့ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုချင်တာလား..."</p> <p> </p> <p>"မကြာသေးခင်က ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ သိပ်ပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်... မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီး ပေါ်လာတယ်... ဒီလူတွေ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်... သံမဏိ ကိုယ်တော် နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း တို့က မင်းကို တိုက်ခိုက်တာက ငါ့ရဲ့ သံသယကို ပိုပြီး သေချာသွားစေတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ ထန်မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပဲ... မင်းသိတဲ့အတိုင်း ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်းက သိုင်းသခင်ကြီး ရဲ့ အတွက် ငါတို့ သွန်းလုပ်ပေးဖို့ ကတိပေးထားတဲ့ နတ်လက်နက်၊ အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဓား က ပြီးတော့မယ်လေ... ဒီလူတွေက အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဓား ကို လိုချင်နေတာလားလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်..." ထန်ထျန်းဟောက်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ပြဿနာ အကြီးကြီးလား..." ထန်ပုရီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စတွေက မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး... လောလောဆယ် အပြင်မထွက်နဲ့... မြို့ထဲမှာပဲ နေ..." ထန်ထျန်းဟောက်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ..." ထန်ပုရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... လောလောဆယ် မင်း ကူမော့ နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရတယ်... ငါ စုံစမ်းပြီးလို့ သူက တကယ်ပဲ အပြစ်ကင်းတဲ့သူ ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ တောက်ပနေမှာပဲ... သူက ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တာတောင် ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာတွေ ရှိနေပြီး မင်းရဲ့ အသက်ကိုလည်း ကယ်ခဲ့သေးတယ်လေ... သူ့ကို ပိုသိအောင် လုပ်ထားတာ တန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်ခံကို အတိအကျ မသိရသေးတဲ့ အခုအချိန်မှာတောင် မင်း ပေါ့ဆလို့ မရဘူးနော်... ငါတို့ ထန်မိသားစုက ကျေးဇူးကန်းတယ်လို့ သူ့ကို အထင်မခံရစေနဲ့..." ထန်ထျန်းဟောက်က ထပ်မံမှာကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ..."</p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒဏ်ရာတွေကို ငါ့ကို ပြစမ်း..." ထန်ထျန်းဟောက်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက လိမ်မာစွာဖြင့် အနီးသို့ သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်က ထန်ပုရီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ကြီးကြီးမားမား ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိုးရိမ်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ ပြောထားတာကို... မင်းက ပျင်းဖို့ပဲ သိတယ်... ငါတို့ ထန်မိသားစုရဲ့ ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်း နဲ့ ကောင်းကင်ကြယ် ကျင့်စဉ် နှစ်ခုစလုံးက ထိပ်တန်းသိုင်းပညာတွေချည်းပဲ... မင်း အဲ့ဒီထဲက တစ်ခုလောက်ကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ထားရင် ဒီလောက် အရှက်ကွဲစရာ မလိုဘူး... တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တောင် မခံနိုင်ဘူး..." သူက အပြစ်တင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဖေက ဒီလောက် ငွေတွေ အများကြီး ရှာထားပြီးပြီပဲ... ကျွန်တော်က ဘာလို့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ ဒုက္ခခံနေရဦးမှာလဲ... ကျွန်တော့်ကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ သင်ပေးပါလို့ ပြောတာကို အဖေကမှ မသင်ပေးတာ... စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေတာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်လို့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ... စီးပွားရေးလုပ်တတ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား..." ထန်ပုရီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာမှ မသိပါဘူး... ဒီသိုင်းလောကမှာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ဖို့ အခြေခံက သိုင်းပညာပဲ... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက မကောင်းဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ စီးပွားရေးက ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး၊ မင်းမှာ ငွေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ အဲ့ဒါ မင်းပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး... သင့်မြတ်ခြင်းက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ယူဆောင်လာပေးတယ် ဆိုတာက မင်းကို အခြားလူတွေက သင့်မြတ်အောင် ဆက်ဆံချင်လာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိမှ ရတာ... ထန်မိသားစုက ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ... ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာကြောင့် အရင်ဖြစ်လာပြီးမှ စီးပွားရေးက နောက်မှ လိုက်လာတာ..." ထန်ထျန်းဟောက်က ဆူပူလိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save