Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သဲလွန်စများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်...</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီး ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က သံမဏိ ကိုယ်တော် နှင့် ဆရာမ ခူရှင်း တို့၏ ခေါင်းများကို ချွီဟန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး လင်းကျန်းမြို့ရှိ ရန်စန်းနျန်ထံသို့ ယူသွားပေးရန် အကူအညီ တောင်းလိုက်၏။ ဤခေါင်းနှစ်လုံးမှာ ငွေအတော်အတန် ရနိုင်သဖြင့် လွှင့်ပစ်လိုက်ရမည်ကို နှမြောသော်လည်း သယ်သွားရန်ကလည်း အဆင်မပြေပေ။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်သည် ကူမော့၏ သိုင်းပညာများကို မြင်တွေ့ထားပြီး ကူမော့မှာ လက်ရှိတွင် ကြေးစားဓားသမား အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေကြောင်း သိထားသဖြင့် ကျူးရှန်းခရိုင်တွင် သူ၏ တာဝန်က ဘာလဲဆိုတာကို မမေးမြန်းတော့ပေ။ သတိထားရန် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ကူမော့၏ သိုင်းပညာများ မည်သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း သူ ထပ်မံ မမေးမြန်းတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းနှစ်လုံးကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရန် ကိစ္စကိုမူ သဘာဝကျကျပင် သူ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ထန်ပုရီကိုပါ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို ကူ... အစ်ကို့ကိစ္စ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်အိမ်ကို လာလည်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်... ကျူးရှန်းခရိုင်က လင်းကျန်းမြို့လောက် မစည်ကားပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှုလေးတွေ ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို လိုက်ပြပါ့မယ်..."</p> <p> </p> <p>"အချိန်ရရင် သေချာပေါက် လာပြီး ဒုက္ခပေးပါ့မယ်..." ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် စောင့်နေမယ်... အစ်ကို ကူ ဘာလိုအပ်လိုအပ် ကျွန်တော့်ဆီ အချိန်မရွေး လာခဲ့ပါ... လတ်တလော ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲ ရှိမှာပါ... ပြီးတော့ ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ကျွန်တော့်စကားက အတော်လေး ဩဇာရှိပါသေးတယ်..." ထန်ပုရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် တကယ် ပြဿနာကြုံလာရင် သေချာပေါက် ညီလေး ထန် ဆီကို လာခဲ့ပါ့မယ်... နှုတ်ဆက်ပါတယ်..." ကူမော့က အားမနာတမ်း ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂရုစိုက်သွားပါ... ချူတုန်း... ဂရုစိုက်သွားနော်..." ထန်ပုရီက ကူချူတုန်းကိုပါ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက လက်ပြန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကူမော့ကို ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ရန် ကူညီပေးလိုက်ပြီး သူတို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထန်မိသားစုစံအိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် အတော်အတန် စည်ကားသော လမ်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျိချန် အပေါင်ဆိုင် ဟုခေါ်သော အပေါင်ဆိုင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအပေါင်ဆိုင်ကို ရန်စန်းနျန်၏ သတင်းပေးဖြစ်ပြီး မြေအောက်လောကတွင် "ညကြွက်" ဟု လူသိများသော ဝမ်ယုံ က ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းတွင် အပေါင်ဆိုင်နှင့် အတိုးကြီးစား ငွေချေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ဟန်ပြထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ခိုးရာပါပစ္စည်းများကို ရောင်းဝယ်ပြီး သင်္ချိုင်းဖောက်ထွင်းသူများ၊ ခါးပိုက်နှိုက်များနှင့် အခြားသော မကောင်းဆိုးဝါး လူတန်းစားမျိုးစုံနှင့် ဆက်ဆံရေး ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... တစ်ခုခု မှားနေပြီ... ဒီအပေါင်ဆိုင်က ချိတ်ပိတ်ထားတယ်..." ကူချူတုန်းက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘေးဆိုင်က လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သွားမေးကြည့်ရအောင်..." မမြင်ရသော ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အနီးရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားပြီး ကူမော့က နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။ ကူမော့မှာ မျက်စိမမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်လှသည်။ အထူးအခြေအနေမျိုးနှင့် မကြုံတွေ့ရပါက သူသည် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသော နေရာများတွင်သာ အရှိန်အနည်းငယ် လျှော့လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အပေါင်ဆိုင်၏ ဘေးတွင် ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခု ရှိသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော အသက် လေးဆယ်အရွယ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးမှာ အစပိုင်းတွင် အလွန်ဖော်ရွေသော်လည်း ကူချူတုန်းက ဘာမှ မဝယ်ဘူးဟု ကြားသောအခါ သူမ၏ သဘောထားမှာ အေးစက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ... ကျွန်မ ဒီဆိုင်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ပစ္စည်းတစ်ခု ပေါင်ထားခဲ့တာ... အခု ပြန်ရွေးချင်လို့ လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်က ချိတ်ပိတ်ထားတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ကူချူတုန်းက အလောတကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့... မင်းပစ္စည်းတွေ ပြန်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... တမန်နေ့ညက ဆိုင်ကို ဓားပြတိုက်ခံရတယ်လေ... ဆိုင်ရှင်လည်း အသတ်ခံရပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ခိုးခံလိုက်ရတယ်..." ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ရှင်နာမည်က ဝမ်ယုံ မလား..."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... သူ အရမ်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား သေသွားတယ်လို့ ကြားတယ်... ခေါင်းတစ်ခြမ်းတောင် ပြတ်သွားတာတဲ့..." ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လူသတ်သမားကို ဖမ်းမိပြီလား..."</p> <p> </p> <p>"မသိဘူး... မင်း အစိုးရရုံးမှာ သွားမေးကြည့်မှပဲ ရမယ်..."</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ ကုန်စုံဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... အခု ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ဝမ်ယုံ သေသွားပြီဆိုတော့ ဖေးလုံ ကို ဘယ်လိုရှာကြမလဲ..." ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ထန်မိသားစုဆီ သွားပြီး ထန်ပုရီကို အစိုးရရုံးမှာ သွားစုံစမ်းပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းရအောင်... ဝမ်ယုံက ဖေးလုံနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့သလား ဆိုတာကို သိရအောင်လေ... အကယ်၍ တကယ်ကို မရှာတွေ့နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ထန်ပုရီကို သူ့ရဲ့ ကျူးရှန်းခရိုင်ထဲက လွှမ်းမိုးမှုကို အသုံးပြုပြီး ဖေးလုံကို ရှာပေးနိုင်မလား ဆိုတာ အကူအညီ တောင်းရမှာပေါ့..." ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ဖေးလုံ က ဝမ်ယုံ ကို သတ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား... သူ ကျူးရှန်းခရိုင်ကနေ ထွက်သွားလောက်ပြီလား..." ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ အဲ့သလိုဆိုရင် ဖေးလုံ က ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ ဖြစ်နိုင်သလို သူက တစ်နေရာတည်းမှာ အကြာကြီး နေဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီး ထွက်သွားလို့ မရတဲ့ အခြေအနေမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဝမ်ယုံ တစ်ယောက်တည်းကပဲ သူ့တည်နေရာကို သိတာဆိုတော့ ဝမ်ယုံ က သူ့တည်နေရာကို ဖွင့်ချလိုက်မှာ စိုးလို့ နှုတ်ပိတ်တဲ့ အနေနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်...</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့... သူက ဖေးလုံ နဲ့ အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခ ဖြစ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် ဖေးလုံ က သူ သစ္စာဖောက်တော့မယ် ဆိုတာကို သိသွားလို့ ဒေါသထွက်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... နောက်တစ်မျိုးက သူ့ကို သတ်သွားတာ ဖေးလုံ လုံးဝ မဟုတ်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်သေးတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့အချိန်က အခြေအနေကို ကောက်ချက်ချဖို့အတွက် လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နေရာကို အရင်ဆုံး နားလည်အောင် လုပ်ရမယ်..." ကူမော့က ခဏမျှ တွေးပြီးနောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ထန်မိသားစုစံအိမ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ပြန်လာကြောင်း တံခါးစောင့်၏ အကြောင်းကြားချက်ကို ကြားသောအခါ ထန်ပုရီက ချက်ချင်း ထွက်ကြိုလေသည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်... "အစ်ကို ကူ၊ ညီမလေး ချူတုန်း... အစ်ကိုတို့ ကိစ္စ ပြီးသွားပြီလား..." ဟု သူက အလောတကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မပြီးသေးပါဘူး... ညီလေး ထန်... ကျွန်တော်တို့ အခက်အခဲ နည်းနည်း ကြုံနေရလို့ မင်းဆီက အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ..." ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... ပြောပါ..." ထန်ပုရီက အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို သွားရှာတာ... ဒါပေမဲ့ ငါရောက်သွားတော့ သူက တမန်နေ့ညက အသတ်ခံလိုက်ရတယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်... မင်းမှာ အစိုးရရုံးဘက်က အဆက်အသွယ်တွေများ ရှိလား... အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းပေးနိုင်မလား..." ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ခရိုင်အစိုးရရုံးမှာ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လိုက်သွားပေးလို့ ရတယ်..." ထန်ပုရီက ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီသည် ကူမော့၏ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ကာ ခရိုင်အစိုးရရုံးသို့ တိုက်ရိုက် သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီ၏ ထန်မိသားစု သခင်လေး ဟူသော အဆင့်အတန်းမှာ အတော်လေး အသုံးဝင်လှသည်။ ကင်းလှည့်ရုံးမှ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို လာရောက်လက်ခံတွေ့ဆုံလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ ဝမ်ယုံ နဲ့ လူသတ်သမားက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေကြတယ်လို့ ကနဦး ကောက်ချက်ချထားပါတယ်... ဝမ်ယုံ က ခိုးရာပါပစ္စည်းတွေ ရောင်းဝယ်တဲ့ လုပ်ငန်းကို လျှို့ဝှက်လုပ်ကိုင်နေတာ... အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့ညက သူက သူ့အစေခံတွေကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့တာ... သူက သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့ ရှိပုံရတယ်... သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက သင်္ချိုင်းဖောက်ထွင်းသူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ခါးပိုက်နှိုက်တွေလိုမျိုး မကောင်းဆိုးဝါး လူတန်းစားတွေချည်းပဲ... သူက ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့နဲ့ တစ်ယောက်တည်းပဲ တွေ့လေ့ရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p>"လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နေရာအရ ခုခံထားတဲ့ လက္ခဏာတွေ မတွေ့ရဘူး... ဝမ်ယုံ က တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာ... တိုက်ခိုက်သူက ဓားအသုံးပြုတာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူပဲ... ဝမ်ယုံ ရဲ့ ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ တစ်ဝက်ပြတ်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တာ... အဲ့ဒါက အလွန်ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူတစ်ယောက်သာ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးလေ..."</p> <p> </p> <p>"တိုက်ခိုက်သူက ကလဲ့စားချေချင်လို့ ဖြစ်ဖို့ များတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဝမ်ယုံ ရဲ့ ခြေလက်တွေကလည်း ဖြတ်တောက်ခံထားရတယ်လေ... မှုခင်းဆရာဝန်ရဲ့ စစ်ဆေးချက်အရ ဝမ်ယုံ ဟာ ခေါင်းတစ်ဝက် အဖြတ်ခံလိုက်ရပြီးမှ သေဆုံးသွားတာဖြစ်ပြီး အဲ့နောက်မှ ခြေလက်တွေ အဖြတ်ခံလိုက်ရတာတဲ့... ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်သူက ငွေကြေးကို မက်မောတာ မဟုတ်ဘူး... ဝမ်ယုံ ရဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် တိုက်ခိုက်သူက ဘာကိုမှ မထိခဲ့ဘူး..." ထောက်လှမ်းရေးမှူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ထဲက တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ခိုးခံရတယ်လို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား..." ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး... ဆိုင်ထဲက ပစ္စည်းတွေက နောက်နေ့မှ ခိုးခံရတာ... မနက်မိုးလင်းတော့ ဆိုင်တံခါးလာဖွင့်တဲ့ ဝမ်ယုံရဲ့ အစေခံ တစ်ယောက်က ဝမ်ယုံ သေနေတာကို တွေ့သွားတာ... သူက လောဘတက်ပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ခိုးယူကာ လူသတ်မှုကို မတိုင်ခင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ... ငါတို့ ကင်းလှည့်ရုံးက ရဲတွေကမှ သူ ခိုးသွားတာကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ..." ထောက်လှမ်းရေးမှူးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... လူသတ်သမားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဲလွန်စတွေ ရှိပြီလား..."</p> <p> </p> <p>"မရှိသေးပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က နောက်ထပ် မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးလိုက်သော်လည်း အသုံးဝင်သော အချက်အလက် သိပ်မရရှိခဲ့ဘဲ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အစိုးရရုံးမှ ထွက်လာပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ကူမော့အနီးသို့ တိုးကပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို... အဲ့ဒါ ဖေးလုံ လုပ်တာ ဖြစ်ဖို့ အများဆုံးပဲ... ဓားကျွမ်းကျင်သူ၊ ကလဲ့စားချေမှု နဲ့ အသိမိတ်ဆွေ ဆိုတဲ့ အချက်တွေ အကုန်လုံးက ကိုက်ညီနေတယ်... ဖေးလုံ က ဝမ်ယုံ သစ္စာဖောက်တာကို သိသွားလို့ ဒေါသထွက်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်ဖို့ အရမ်းများတယ်... သေချာပေါက် ရန်သူတော့ မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရင် ဝမ်ယုံ က သူ့အစေခံတွေကို ပြန်လွှတ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း တွေ့ဖို့ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ပုရီကို ပြောလိုက်၏။ "ညီလေး ထန်... မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်... ငါက ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက်ပါ... ကျူးရှန်းခရိုင်ကို လာတာက အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ မြင်းပျံဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ဖေးလုံ ကို ဖမ်းဖို့လာတာ... အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ဝမ်ယုံ က ငါနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ လေဖမ်းခန်းမဆောင် ရဲ့ သတင်းပေး တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ကို ဖေးလုံ သတ်သွားတာလို့ ငါ သံသယရှိတယ်... အခု ဖေးလုံ က ကျူးရှန်းခရိုင် တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းအောင်းနေဖို့ အရမ်းများတယ်... မင်းရဲ့ ထန်မိသားစုက ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အများကြီး ရှိတယ်လေ... သူ့ကို ရှာဖို့ ငါတို့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား..."</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့..."</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက တွေဝေသွားပြီး... "အစ်ကို ကူ... ကျွန်တော် မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလို့ရတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... ဖေးလုံ က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့သူ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထန်မိသားစုက သူ့ကို သွားစော်ကားဖို့ ဆန္ဒရှိချင်မှ ရှိမှာ... ကျွန်တော် အဖေ့ကို အရင်မေးကြည့်ရဦးမယ်... သူ သဘောတူမှသာ ကျွန်တော် ထန်မိသားစုရဲ့ အင်အားကို သုံးခွင့်ရမှာပါ..." ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save