Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်လက်နက် ပေါ်ထွက်လာတော့မည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးက ချောချောမွေ့မွေ့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထန်မိသားစုသည် ကျူးရှန်းခရိုင်၏ သိုင်းလောကတွင် ဦးဆောင်သူများဖြစ်ကြပြီး တရားဝင်အသိုင်းအဝိုင်းနှင့်ရော ရာဇဝတ်အသိုင်းအဝိုင်းနှင့်ပါ ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ သူတို့၏ အမိန့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျူးရှန်းခရိုင်ရှိ လူတန်းစားပေါင်းစုံ လှုပ်ရှားလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရက်အတော်ကြာသည်အထိ ဖေးလုံနှင့် ပတ်သက်သည့် သဲလွန်စ တစ်ခုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ကူချူတုန်း သံသယဝင်ခဲ့သည့်အတိုင်း အခြား လေဖမ်းခန်းမဆောင်များမှ သတင်းပေးများက ဖေးလုံ ကျူးရှန်းခရိုင်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြောင်း သိရှိသွားကြပြီး ရုတ်တရက် ကြေးစားဓားသမား အမြောက်အမြား ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထန်မိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထန်ပုရီက ခွေးခြေခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လက်ဖက်ရည်များကို တဂွပ်ဂွပ် မော့သောက်လိုက်သည်။ သူက လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးလုံးကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပြီးနောက် အားမလိုအားမရဖြင့်... "အစ်ကို ကူ... ကျွန်တော် မကြိုးစားလို့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ဖေးလုံ က တကယ်ပဲ ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ရှိနေတာ ဟုတ်ရဲ့လား... သူ့အကြောင်း ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ ရှာမတွေ့ဘူး...</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ တစ်ခု ရှိသေးတယ်... မကြာသေးခင်က ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တချို့ ပေါ်လာတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့အားလုံး ကျူးရှန်းခရိုင်ကနေ ထွက်ပြေးသွားသလိုပဲ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြုံးလိုက်ပြီး ထန်ပုရီအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငဲ့ပေးကာ... "မင်းရဲ့ ထန်မိသားစုက ဖေးလုံ ကို အကြီးအကျယ် လိုက်ရှာနေတာကို မြင်တော့ သူတို့ပါ အမှုပတ်မှာစိုးလို့ အကုန်လုံး ထွက်ပြေးသွားကြတာများလား..."</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ကျွန်တော့် ထန်မိသားစုက သိုင်းလောကမှာ နာမည်နည်းနည်း ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် အဲ့လောက်ထိ ဩဇာမကြီးပါဘူး... အဲ့ဒီ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တွေက ကျွန်တော့် ထန်မိသားစုကို တကယ်ကြောက်တယ်ဆိုရင် ကျူးရှန်းခရိုင်ကို လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ သူတို့ထဲက တချို့က သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တွေလေ..." ထန်ပုရီက ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..." ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ သုံးယောက် ရှိတယ်... မီးတစ္ဆေ ကောချွမ်၊ သံလက်ဝါး ထန်ချုံး နဲ့ မျက်နှာနီသားရဲ ယန်ထန် တို့ပဲ... သူတို့အားလုံးက နာမည်ကြီး မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တွေချည်းပဲ... အဲ့ဒါအပြင် အစ်ကိုတို့ ပြောတဲ့ ဖေးလုံ လည်း ရှိသေးတယ်... သူက ပိုတောင် နာမည်ကြီးသေးတယ်... အရင်က အစ်ကိုတို့ သတ်ခဲ့တဲ့ သံမဏိ ကိုယ်တော် နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း ကိုပါ ထည့်တွက်ရင် သူတို့လည်း ကျူးရှန်းခရိုင်မှာပဲ ရှိနေတာ... ကျွန်တော် မသိတဲ့ တခြားလူတွေတောင် ရှိနိုင်သေးတယ်..." ထန်ပုရီက ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ လာစုနေကြတာလဲ..." ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ ကျွန်တော် ပြောမလို့ပဲ... အစ်ကို ကူ၊ ညီမလေး ချူတုန်း... နောက်နှစ်ရက်လောက် ဖေးလုံကို ရှာဖို့ ကျွန်တော် ဆက်ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လာပြောတာ... ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ကိစ္စကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေလို့..." ထန်ပုရီက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ..." ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့် မိသားစုရဲ့ ဓားဖိုကနေ နတ်လက်နက် တစ်ခု၊ တကယ့် အစစ်အမှန် နတ်လက်နက် တစ်ခု မကြာခင် ထွက်လာတော့မယ်... နာမည်က အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဓား တဲ့... သံမဏိကို ရွှံ့လို ခုတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး ဆံပင်ကိုလည်း လေမှုတ်ရုံနဲ့ ပြတ်တောက်သွားစေနိုင်တယ်... ၎င်းကို အာကာသထဲက ဥက္ကာပျံသံမဏိ ကို အဓိကထားပြီး ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်း ၄၉ မျိုးနဲ့ ပေါင်းစပ် သွန်းလုပ်ထားတာ... အဖေ ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ပြီး ထိပ်တန်း လက်မှုပညာရှင် ၆၀ ကျော်က ၈၁ ရက်တိတိ အချိန်ယူ သွန်းလုပ်ခဲ့ရတာ..." ထန်ပုရီက လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား..." ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပါ... ဒီဓားကို ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်းက သိုင်းသခင်ကြီး ရဲ့လျိုယွင် အတွက် သွန်းလုပ်ပေးထားတာ... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘေးဘိုးလက်ထက်ကစပြီး လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်လာခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော် သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ထန်မိသားစု ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နတ်လက်နက်ပဲ... နောက်သုံးရက်နေရင် ဒီနတ်လက်နက်က အချောသတ် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ..." ထန်ပုရီက ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ်... အခုကစပြီး ထန်မိသားစုရဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ပိုပြီး မြင့်မားလာတော့မှာ သေချာတယ်..." ကူမော့က ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ... ဒါကြောင့် နောက်နှစ်ရက်လောက် ဖေးလုံ ရဲ့ တည်နေရာကို စုံစမ်းဖို့ ကျွန်တော် မကူညီနိုင်တော့ဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ထန်မိသားစုက ဓားဖိုကို ကာကွယ်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှာဖြစ်ပြီး နည်းနည်းလေးမှ ပေါ့ဆလို့ မရဘူး... အဲ့ဒါအပြင် မကြာသေးခင်က ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်လေ... အဖေနဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့တွေ အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဓား ကို လိုချင်နေတာလားလို့ စိုးရိမ်နေကြတာ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သတိလက်လွတ် မနေရဲဘူး..." ထန်ပုရီက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ... အကယ်၍ ညီလေး ထန် က ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် နတ်လက်နက် သွန်းလုပ်ပြီးတဲ့နေ့ကျရင် ငါလည်း သွားကြည့်ပါ့မယ်... အကယ်၍ လူယုတ်မာတွေက ၎င်းကို လိုချင်နေမယ်ဆိုရင် ငါလည်း ကူညီပေးလို့ ရတာပေါ့..." ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို ကူ ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက အရမ်းပြောင်မြောက်တာပဲ... အစ်ကို့ရဲ့ အကူအညီသာ ပါရင် အကောင်းဆုံးပဲပေါ့..." ထန်ပုရီက အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အင်း... ထန်ပုရီ... ငါ့အစ်ကိုက နင့်မိသားစုရဲ့ နတ်လက်နက်ကို ကြံစည်မှာ မကြောက်ဘူးလား..." ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ..."</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို လေးနက်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး "အစ်ကို ကူ၊ ညီမလေး ချူတုန်း... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က တကယ်တော့ အစ်ကိုတို့ကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက... အစ်ကိုတို့ သိတဲ့အတိုင်း သူက ထန်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူရတာလေ... ပြီးတော့ ငါတို့ ထန်မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးက အရမ်းကြီးမားတော့ သူက သံသယဝင်တတ်တဲ့ သဘာဝ ဖြစ်လာတာ ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး... ပြီးတော့ အခုက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကာလဆိုတော့... အဲ့ဒါကြောင့်... အဲ့ဒါကြောင့်... ကျွန်တော့်အဖေက အစ်ကိုနဲ့ ညီမလေးအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ လင်းကျန်းမြို့ကို လူတိတ်တဆိတ် လွှတ်လိုက်မိတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက ထိုကိစ္စကို ဤမျှ အလေးအနက်ထား ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းကျတော့... ဒါက ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပြောရမည်ဆိုလျှင် ထန်မိသားစုက သူ့ကိုနှင့် ကူချူတုန်းကို မစုံစမ်းခဲ့လျှင်သာ သူက ထူးဆန်းနေမည်ဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထန်မိသားစုမှာ ကြီးမားပြီး အင်အားတောင့်တင်းကာ အပြင်ဘက်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ထန်မိသားစုကို ကြံစည်နေကြသည်။ ထို့အပြင် သူနှင့် ကူချူတုန်းတို့ကလည်း ဤအရေးကြီးသော အချိန်ကာလတွင် ထန်ပုရီ၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်များအဖြစ် ထန်မိသားစု၌ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လာရောက်နေထိုင်နေကြခြင်းမှာ အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကူမော့သာ ထန်ထျန်းဟောက် နေရာတွင်ဆိုလျှင်...</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း မောင်နှမနှစ်ဦးက ထန်ပုရီနှင့် နီးကပ်စေရန် တမင်တကာ ဇာတ်လမ်းဆင်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်မိမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်...</p> <p> </p> <p>ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါရှိသော ထန်ပုရီက ဤသို့သော လုပ်ရပ်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် မညီဟု ခံစားရသဖြင့် ဖွင့်ပြောရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ဖက်လူက သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မိသားစုက ကျေးဇူးရှင်အပေါ် နောက်ကွယ်မှ သံသယဝင်ကာ စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းမှာ ရှက်စရာကောင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး ထန်... မင်းအဖေရဲ့ လုပ်ရပ်က မှန်ကန်ပါတယ်... သိုင်းလောကမှာ အန္တရာယ်များတယ်... သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ စိတ်မရှိသင့်ပေမယ့် သူတစ်ပါးကို သတိထားရမယ်လေ... ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့အတွက် သတိရှိတာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ..." ကူမော့က ပြုံးကာ ထန်ပုရီ၏ လက်ကိုဆွဲ၍ ထိုင်ခိုင်းရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို ကူ... အစ်ကို စိတ်မဆိုးဘူးလား..." ထန်ပုရီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ... သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်တော့ သံသယတွေ အကုန်ရှင်းသွားပြီး အားလုံးအတွက် ပိုအဆင်ပြေသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား..." ကူမော့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို စိတ်မဆိုးတာ ကောင်းပါတယ်... စိတ်မဆိုးတာ ကောင်းပါတယ်... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ နှောင့်ယှက်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ... အရမ်းစိတ်ဆင်းရဲရတာပဲ... အစ်ကို ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရောက်လာတဲ့ညကပဲ အဖေက အစ်ကို့အကြောင်း စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်လိုက်တာ..." ထန်ပုရီက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရလဒ်ကရော..."</p> <p> </p> <p>"ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတာပဲ... အစ်ကို ကူ... အစ်ကို ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်း သူတို့အတွက် စွမ်းဆောင်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာကို အစ်ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း လမ်းဘေး ပစ်ထုတ်လိုက်တာပဲ... လျော်ကြေးငွေတောင် မပေးဘူး... ကံကောင်းလို့ အစ်ကို ကူ က ဒီကိစ္စကြောင့် စိတ်ဓာတ်မကျသွားဘဲ ပြာပုံထဲကနေ ပြန်လည်ထမြောက်လာပြီး သိုင်းပညာတွေ အများကြီး တိုးတက်လာတာပေါ့..." ထန်ပုရီက ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ...</p> <p> </p> <p>ကျူးရှန်းခရိုင် အပြင်ဘက်ရှိ စံအိမ်တစ်ခုတွင် "ထန်စံအိမ်" ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ထင်ရှားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤထန်စံအိမ်သည် မြို့ထဲရှိ စံအိမ်နှင့် နက်ရှိုင်းသော ဆက်နွှယ်မှု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ထန်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင် ထန်ထျန်းချီ၏ နေအိမ်ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က ထန်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီးက ထန်ထျန်းချီ နှင့် ထန်ထျန်းဟောက် တို့ အိမ်ထောင်အသီးသီး ကျပြီးနောက် ထန်ထျန်းချီအတွက် အထူးတလည် ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းချီသည် ဝိုင်အိုးတစ်အိုးကို ကိုင်ကာ စံအိမ်အတွင်း ယိမ်းယိုင်စွာ လမ်းလျှောက်နေ၏။ အစေခံများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို အကူအညီပေးရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ဒုတိယသခင်မ သေဆုံးပြီးကတည်းက ထန်ထျန်းချီသည် အိမ်တွင် နေလေ့မရှိသလို အိမ်ပြန်လာလျှင်လည်း အမြဲတမ်း အရက်မူးနေတတ်သည်။ သူ့ကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ရဲသော အစေခံတိုင်း ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယိမ်းယိုင်စွာဖြင့် ထန်ထျန်းချီသည် နောက်ဘက်ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် အစေခံတစ်ဦးမျှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ယခင်က ဒုတိယသခင်မ ထန် ၏ အိပ်ခန်းဖြစ်ပြီး သူမ သေဆုံးပြီးကတည်းက ထန်ထျန်းချီက မည်သူ့ကိုမျှ အထဲဝင်ခွင့် မပြုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းတွင်း၌ လူအချို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ အကယ်၍ ထန်ပုရီသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ကျူးရှန်းခရိုင်မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသော မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် အားလုံးနှင့် ကူမော့ လိုက်ရှာနေသော ဖေးလုံ တို့ ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save