Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်လက်နက် ပေါ်ထွက်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခန်းမှာ အခုတော့ ရှုပ်ပွနေပြီး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေ၏။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်အပြင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းအချို့လည်း လဲကျနေသည်။ ထိုအလောင်းများအားလုံးမှာ မိန်းမပျိုလေးများဖြစ်ကြပြီး အနိုင်ကျင့်ခံထားရသည့် လက္ခဏာများ အထင်အရှား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီက အလောင်းများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဖေးလုံကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဖေးလုံမှာ အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်သော ပုံစံရှိသည်။ အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းကာ ထိပ်ပြောင်ပြီး အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်တွင် နဂါးတက်တူးတစ်ခု ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေးလုံ... မင်းပဲလား..."</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီက မကျေမနပ်ဖြင့်... "ငါ မင်းကို ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ... ဖြစ်ကတတ်ဆန်းတွေ မလုပ်ပါနဲ့လို့... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ကလည်း မင်းပဲ... ခိုးရာပါပစ္စည်းတွေ သွားရောင်းဖို့ အတင်းလုပ်ရင်း မင်းရဲ့ တည်နေရာကို ဖွင့်ချလိုက်လို့ မင်းရဲ့ ပြဿနာကို ရှင်းဖို့ ငါ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရတယ်... ဘာဖြစ်သွားလဲ... အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ ထန်မိသားစုအိမ်မှာ နေနေတဲ့ 'ကြေးစားဓားသမား' ကိုတောင် ဆွဲဆောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်... မင်း အဲ့ဒါကို သိလား..." ဟု ဆူပူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံက သူ၏ ပြောင်နေသော ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပွတ်သပ်ရင်း... "ဒုတိယသခင် ထန်... ကိုယ့်တည်နေရာကို ဖွင့်ချလိုက်တာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ... ဟိုတခြားကောင်တွေလည်း အပြင်မှာ အမြဲတမ်း သွားလာနေကြတာပဲ မဟုတ်လား..." ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က မင်းနဲ့ တူလို့လား... မင်းက အရမ်းထင်ရှားတယ်... မင်းက သိုင်းပညာ အရမ်းမြင့်တဲ့ 'ကြေးစားဓားသမား' ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်လေ... မင်းရဲ့ ဆုကြေးငွေ တစ်ခုတည်းကတင် သူတို့အားလုံး ပေါင်းထားတာထက် များတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား..." ထန်ထျန်းချီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး... "သိုင်းပညာ အရမ်းမြင့်တယ်... ဘယ်လောက်မြင့်လို့လဲ... မင်းရဲ့ ထန်မိသားစုအိမ်မှာ နေနေတဲ့ ဟိုမျက်မမြင်ကောင်လား... ပြီးတော့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်လား..." ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီမျက်မမြင်က သံမဏိ ကိုယ်တော် နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း ကို သတ်ခဲ့တာနော်..." ထန်ထျန်းချီက အသံဩဩဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး... "အဲ့ဒါက အဲ့နှစ်ယောက်က အသုံးမကျဘူး ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ... မျက်မမြင်တစ်ယောက်ရဲ့ သတ်တာကို ခံရတာတောင်မှ သူတို့ကိုယ်သူတို့ သိုင်းပညာရှင်တွေလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်... သူတို့က အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများတယ်..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တော်ပြီ..." ထန်ထျန်းချီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ... "နောက်ထပ် နှစ်ရက်ပဲ လိုတော့တယ်... မင်းတို့အားလုံး စိတ်ရှည်ရှည်ထားဖို့ လိုတယ်... နှစ်ရက်လွန်သွားရင် မင်းတို့ ကြိုက်တာလုပ်လို့ရပြီ၊ ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် မင်းတို့မှာ နှစ်ရက်ပဲ အချိန်ရှိတယ်... အရင်က ကြိုးစားထားတာတွေ အကုန်လုံး အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့...</p> <p> </p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ထန်ပုရီကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ သံမဏိ ကိုယ်တော် နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း ကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာ သူတို့ ကျရှုံးသွားလို့ ငါ့အစ်ကိုတောင် သတိထားမိနေပြီ... မင်းတို့အားလုံး ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ပိုပြီး သတိထားနေမှ ဖြစ်မယ်... အကယ်၍ ငါ့အစ်ကိုက တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာ တကယ် သိသွားရင် ငါ သေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လည်း သက်သာမှာ မဟုတ်ဘူး... ပိုင်ယွဲ့ဂိုဏ်း ကို မင်းတို့ ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>"ပိုင်ယွဲ့ဂိုဏ်း" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ...</p> <p> </p> <p>ရွှင်မြူးနေသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ အားလုံး မျက်နှာထား လေးနက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ..." ဖေးလုံက ဆက်မငြင်းတော့ဘဲ... "ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ကျွန်တော် လိမ်လိမ်မာမာ နေပါ့မယ် ဒုတိယသခင် ထန်... ကျွန်တော်တို့လူတွေ အကုန်လုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ခင်ဗျားကိုပဲ စောင့်နေတာ... ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့..."</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ အမှားမလုပ်သရွေ့ ငါလည်း လုံးဝ အမှားမခံဘူး..." ထန်ထျန်းချီက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အရင်ဆုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ်... နတ်လက်နက် သွန်းလုပ်တဲ့နေ့ကျရင် ငါ့မရီး ဓားဖိုကို မသွားနိုင်အောင် ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့မရီးကို နည်းနည်းလေးမှ မထိခိုက်စေရဘူး..."</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံက ရယ်မောလိုက်ပြီး... "စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားအစ်ကိုကိုပဲ သတ်မှာပါ၊ ခင်ဗျားမရီးကို မထိပါဘူး ဒုတိယသခင် ထန်... စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားနဲ့ အချိန်အကြာကြီး ပူးပေါင်းရဦးမှာဆိုတော့ ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် စော်ကားမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား..." ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... အဲ့ဒါ အကောင်းဆုံးပဲ... ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ပြဿနာ ထပ်မရှာနဲ့တော့... ဒီမှာပဲ လိမ်လိမ်မာမာနေ... ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးသလို ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ဘယ်သူကမှလည်း လာမစုံစမ်းရဲဘူး... ငါ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ထပ်ပြောမယ်... မင်းတို့ ငါ့မရီးကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့မရဘူး... မဟုတ်ရင် မင်းတို့ ဘာမှရမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မှာကြားကာ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း "မီးတစ္ဆေ" ဟု နာမည်ပြောင်ရှိသော မီးရောင်ဆံပင်နှင့် ကောချွမ်က လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာထားဖြင့်... "ထန်ထျန်းချီက ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တယ်လို့ သူ့ကိုယ်သူ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး... "ထန်ထျန်းချီရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သူက ထန်ထျန်းဟောက်ထက် မညံ့ဘူးလို့ ထင်နေတာလေ... သူက တရားမဝင်တဲ့ သားဖြစ်ပြီး ထန်ထျန်းဟောက်က တရားဝင်သား ဖြစ်နေလို့သာ ထန်ထျန်းဟောက်က ထန်မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်သခင် ဖြစ်နေတာတဲ့... ဒါကြောင့် သူ့အမြင်မှာတော့ ထန်ထျန်းဟောက် လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို သူလည်း လုပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာ... ငါတို့အားလုံးက ထန်ထျန်းဟောက်ကို ကြောက်တော့ သူ့ကိုလည်း သဘာဝကျကျ ကြောက်ရမယ်လို့ သူက တွေးနေတာပေါ့..." ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောချွမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး... "သူက တကယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိစိတ် မရှိတာပဲ... ရည်မှန်းချက်သာကြီးပြီး အရည်အချင်းက မရှိဘူး..." ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူ့မှာသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိစိတ် ရှိရင် ထန်ထျန်းဟောက်ကို သတ်ဖို့ သူ့ကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် အသုံးချလို့ ရပါ့မလဲ..." ဖေးလုံက ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံးက သန့်စင်သော တမန်တော် ရဲ့ တာဝန်က ထန်မိသားစုကို ထိန်းချုပ်ဖို့လေ... အဲ့ဒါအတွက် ထန်ထျန်းချီက ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး အရည်အချင်း မရှိတဲ့သူ ဖြစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်... အကယ်၍ ထန်ထျန်းချီက ရည်မှန်းချက်လည်း ကြီးပြီး အရည်အချင်းလည်း ရှိနေရင် သူ့ကို ငါတို့ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်မလဲ..."</p> <p> </p> <p>ကောချွမ်က နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး  "အဲ့လို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ရဲ့ အုပ်ချုပ်တာကို နေ့တိုင်း ခံနေရတာ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ..." ဟု ညည်းညူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ စောင့်လိုက်ပါဦး... ရက်အနည်းငယ်လောက်ပါပဲ..." ဖေးလုံက ဖြောင်းဖျလိုက်သည်။ "ထန်ထျန်းဟောက် သေသွားရင် ထန်ထျန်းချီကို မင်းရဲ့ ခွေးအဖြစ် ထားလိုက်ပေါ့... ထန်ထျန်းဟောက် မရှိရင် သူ ထန်ထျန်းချီဆိုတာ အမှိုက်သက်သက်ပဲ ဆိုတာကို အဲ့အချိန်ကျမှပဲ သူ သဘောပေါက်လောက်ပါပြီ..."</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့..." ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာနီသားရဲ ယန်ထန်က ရုတ်တရက်... "မင်းတို့ သတိမထားမိဘူးလား... ထန်ထျန်းချီက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်နော်... သူ့မရီးနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက... ဟဲဟဲ..."</p> <p>...</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုရက်များအတွင်း ထန်မိသားစု၏ လေထုမှာ ပိုမို၍ ဖိအားများလာသည်။ အပြင်ရောက်နေသော သိုင်းပညာရှင်များအားလုံး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာကြပြီး နေရာအသီးသီးရှိ လက်နက်သွန်းလုပ်သည့် မီးဖိုများအားလုံးကို ရပ်နားကာ နတ်လက်နက် သွန်းလုပ်ရန်အတွက် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အရုဏ်တက်ချိန် နေမထွက်မီမှာပင်...</p> <p> </p> <p>ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်းမှ လူများက ဓားကို ကြိုဆိုရန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် ထန်မိသားစုမှာ အလွန်စည်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်းသည် ယွင်ကျိုးတွင် နံပါတ်တစ် သိုင်းဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး မဟာချီနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မဟာချီနိုင်ငံတွင် ပြည်နယ် ရှစ်ခုရှိပြီး တစ်ခုစီတွင် ခရိုင် ငါးခုမှ ကိုးခုအထိ ပါဝင်သည်။ လင်းကျန်းခရိုင် တည်ရှိရာ ယွင်ကျိုး ပြည်နယ်မှာ ခရိုင် ခြောက်ခု ပါဝင်ပြီး အဆင့်မြင့် ပြည်နယ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကတွင် မြင့်မြတ်သော မိသားစုများ၊ ဂိုဏ်းများ၊ အဖွဲ့အစည်းများ၊ အုပ်စုများနှင့် အခြားသော အဖွဲ့အစည်း အမျိုးမျိုး အပါအဝင် အင်အားကြီးမားသူ အများအပြားဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အထူးချွန်ဆုံးများမှာ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း၊ ကျောင်းလေးကျောင်း နှင့် မြင့်မြတ်သော မိသားစု ခုနစ်ခု တို့ဖြစ်ပြီး ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်းမှာ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းတွင် သိုင်းသခင်ကြီး အချို့ အပါအဝင် သိုင်းပညာရှင်များစွာ ရှိပြီး အလွန် ကြီးပွားတိုးတက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်း၏ သိုင်းသခင်ကြီး တစ်ဦးအတွက် ဓားတစ်လက် သွန်းလုပ်ပေးရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီရုံမျှဖြင့် ထန်မိသားစုမှာ အလွန်အမင်း သတိထားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ ထန်ထျန်းဟောက် အနေဖြင့် ထန်မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သိုင်းလောကရှိ ဂုဏ်သတင်းကို ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်နိုင်ဖွယ်ရှိပြီး ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်း၏ အင်အားနှင့် ဩဇာကိုလည်း ပြသနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းသခင်ကြီး ရဲ့လျိုယွင် အတွက် ဓားလာရောက်ယူဆောင်သူမှာ ရဲ့လျိုယွင်၏ တပည့် ရှန်ပိုင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သိုင်းလောကတွင် အလွန်နာမည်ကြီးပြီး ပြောင်မြောက်သော သိုင်းပညာစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ တိမ်ဖြူဓား ဟု လူသိများသည်။ အသက် သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကြီးနေသော သိုင်းပညာရှင် များစွာကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်ပိုင်သည် သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော် ဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထန်မိသားစုအနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သူ့ကို လျစ်လျူမရှုရဲဘဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ ထန်ထျန်းဟောက် ကိုယ်တိုင် ထန်ပုရီကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်ပိုင်ကို ကြိုဆိုရန် ဓားဖို သို့ ထန်ထျန်းဟောက်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် ထန်ပုရီသည် ထန်မိသားစုသို့ အမြန်ပြန်လာကာ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို အခမ်းအနား ကြည့်ရှုရန် ဓားဖို သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီ သခင်လေး ရှန် က ဘယ်လိုပုံစံလဲ..." ကူချူတုန်းက ရထားလုံးထဲတွင် ထန်ပုရီကို မေးလိုက်၏။ "ကောလာဟလတွေထဲကလိုပဲ ကျော့ရှင်းပြီး ထူးခြားလား..."</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်းတောင် မသိဘူး..." ထန်ပုရီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင် နင့်အဖေနဲ့ အတူ သွားကြိုတာ မဟုတ်ဘူးလား... နင့်အဖေက နင့်ကို ခေါ်သွားတယ် မဟုတ်ဘူးလား..." ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခေါ်သွားပါတယ်... ငါက ကြီးမားတဲ့ ဖိအားကို ခံစားရုံပဲ ခံစားလိုက်ရတာ... တကယ်ပြောတာ... အဲ့ဒီသခင်လေး ရှန် က ငါ့အတွက်တော့ တောင်ကြီးတစ်တောင်လိုပဲ ခံစားရတယ်... သူ့ရှေ့မှာ အသက်ရှူရကြပ်ပြီး ငါ့ကို ဓားနဲ့ ချိန်ထားသလို ခံစားရတယ်... ငါ သူ့ကို သေချာတောင် မကြည့်ရဲဘူး... ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်းကို မသိတာ... ကျော့ရှင်းတာ မကျော့ရှင်းတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး..." ထန်ပုရီက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save