Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က စတင်လှုပ်ရှားလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ်ကြီး အဲ့လောက်တောင် ထူးဆန်းလို့လား..." ကူချူတုန်းက အနည်းငယ် သံသယဝင်ကာ မေးလိုက်၏။ "နင့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်နေမလား... သူက နာမည်ကြီး ဓားသမားတစ်ယောက် ဆိုတော့ နင်က သူ့ကို ကြောက်ရွံ့လေးစားတဲ့ စိတ်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခြောက်လှန့်နေတာရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား..."</p> <p> </p> <p>"လုံးဝ မဟုတ်ဘူး..." ထန်ပုရီက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ "ငါ အရင်က အဖေနဲ့အတူ အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီးနဲ့ တွေ့ဖူးပါတယ်... သခင်လေး ရှန် ထက်တောင် ပိုပြီး နာမည်ကြီးတဲ့သူတွေနဲ့ တွေ့ဖူးတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခါမှ ဒီလို မခံစားဖူးဘူး... တကယ်ပြောတာ... အဖေက ငါ့ကို သခင်လေး ရှန် ကို နှုတ်ဆက်ခိုင်းတော့ သူက ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး ဆူးတွေနဲ့ အထိုးခံရသလို ခံစားလိုက်ရတာ..."</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါ နောက်မှ သေချာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့... တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ထူးဆန်းလား ဆိုတာကို..." ကူချူတုန်းက စိတ်ဝင်တစား ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နင် မြင်ရင် သိသွားမှာပါ..."</p> <p> </p> <p>ဓားဖိုမှာ ထန်မိသားစုစံအိမ်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။</p> <p> </p> <p>ရထားလုံးမှာ နံ့သာတိုင် တစ်ဝက်လောက် လောင်ကျွမ်းချိန်တွင် ရောက်ရှိသွားသည်။ ၎င်းမှာ စံအိမ်ငယ်လေး တစ်ခုအတွင်းတွင် တည်ရှိ၏။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် သူတို့က ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဆောက်အဦးမြင့်တစ်ခု အတွင်း၌ ကြီးမားသော ဓားသွန်းလုပ်သည့် မီးဖိုကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေကာ လက်မှုပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာနိုင်သော ထန်မိသားစု၏ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားမှာ ဓားဖိုအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ရာကျော်ခန့်က အသင့်အနေအထားဖြင့် ရပ်နေကြပြီး စံအိမ်ငယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထန်မိသားစု၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိများစွာမှာ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ခေါင်းရင်းပိုင်းတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်တူဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူငယ်နှင့် မိန်းမပျိုလေးတို့ ရှိနေကာ ထန်ထျန်းဟောက် နှင့် ထန်ထျန်းချီ တို့က အဖော်ပြုပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး နောက်ဘက်ရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် နေရာချထားပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို ကူ၊ ညီမလေး ချူတုန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မရှိပါနဲ့နော်... ကျွန်တော့် မိသားစုက အစ်ကိုတို့ကို မလေးစားလို့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က နတ်လက်နက် သွန်းလုပ်ပြီး သိုင်းသူရဲကောင်း ရှန် ကို လွှဲပြောင်းပေးရမယ့် နေ့လေ... နောက်ကျရင် ထန်မိသားစုက အကြီးအကဲ တချို့လည်း ရောက်လာကြဦးမှာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေက ရှေ့ဆုံးမှာ နေဖို့ သိပ်မသင့်တော်လို့ပါ... အစ်ကိုတို့လည်း သိတဲ့အတိုင်း အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးတွေက စကားအရမ်းများပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖို့ကောင်းတယ်လေ... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာပဲ နေတာ အကောင်းဆုံးပါ... ပွဲကိုလည်း ကြည့်လို့ရသလို သူတို့ပြောတာတွေကိုလည်း နားထောင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..." ထန်ပုရီက တီးတိုး ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြုံးလိုက်ပြီး နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် အပြစ်ဆိုစရာ ဘာမှမရှိဟု ထင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်မိသားစုသည် ယနေ့တွင် ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်းမှ လူများကို ကြိုဆိုရန် အကြီးအကျယ် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ ထို့အပြင် ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်း၏ သိုင်းလောကရှိ အဆင့်အတန်းမှာ ငြင်းဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။ သူ့လို အမည်မသိ လူတစ်ယောက်ကို ရှေ့ဆုံးတွင် ထားရှိရန်မှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>"ချူတုန်း... ငါ့အဖေ့ဘေးက အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့ လူက နာမည်ကြီး သိုင်းသူရဲကောင်း ရှန်ပိုင် လေ... သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးကတော့ သူ့ရဲ့ ညီမငယ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ သူက နာမည်မိတ်မဆက်တော့ ငါလည်း သူ့နာမည်ကို မသိဘူး..." ထန်ပုရီက တီးတိုး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး... "သူက သိပ်ပြီး ထူးခြားပုံမပေါ်ပါဘူး... ငါ့အစ်ကိုလောက်တောင် မချောဘူး..." ဟု ဝေဖန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်လောက် ဝေးတဲ့နေရာကနေဆိုရင်တော့ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး... နင်သာ အနားရောက်သွားရင် ရှန်ပိုင်ရဲ့... ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်းကို မသိပါဘူးကွာ..." ထန်ပုရီက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့လည်း ထန်ပုရီ ပြောသည့်အရာကို စိတ်ဝင်စားမိသော်လည်း သူ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် မမြင်နိုင်သောကြောင့် အနည်းငယ် နှမြောသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်တွေက မြန်ဆန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ ပိုမို၍ စည်ကားလာသည်။ ထန်မိသားစု၏ အကြီးအကဲများစွာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့နှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ယနေ့ ပွဲ၏ အဓိက ဇာတ်လိုက်မှာ ရှန်ပိုင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ စားသောက်ပြီး ပွဲကြည့်ရန်သာ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထန်မိသားစု၏ သခင်လေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထန်ပုရီမှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အမြဲတမ်း ပုန်းနေ၍ မရနိုင်ပေ။ အစပိုင်းတွင် သူက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ အနီးတွင် ထိုင်ကာ စကားပြောပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေသော်လည်း အကြီးအကဲများ ရောက်လာသောအခါ သူ့ကို ခေါ်သွားကြသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ စကားမပြောရဲဘဲ ထိုင်နေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်မိသားစု အကြီးအကဲများကလည်း သူ့ကို အလွတ်မပေးကြပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကိစ္စမှာ ရှန်ပိုင်၏ ရှေ့တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြရန် အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒေါင်..."</p> <p> </p> <p>အချိန်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော မောင်းသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဧည့်ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထန်ထျန်းဟောက်က ရှန်ပိုင်ကို အပြင်သို့ ထွက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းက နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဓားဖိုအတွင်းမှ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးများမှာ ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းတစ်ခုလုံး ဆံပင်ဖြူနေသော ဓားသွန်းလုပ်သည့် လက်မှုပညာရှင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘဲ... "အချိန်ကောင်း ရောက်ပါပြီ... နတ်လက်နက် ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပါ..." ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော သံသေတ္တာကြီးတစ်ခု ဓားဖိုထဲမှ လျှောထွက်လာပြီး လူတိုင်းက စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်... ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>သွေးများ ပေကျံနေသော ထန်မိသားစု၏ အစောင့်အရှောက်တစ်ဦး စံအိမ်အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ... "အိမ်တော်သခင်... အိမ်တော်သခင်... ဒုက္ခပါပဲ... သူခိုးတစ်စုက စံအိမ်ထဲကို အတင်းဝင်လာပြီး သခင်မ ကို ရန်ရှာဖို့ လုပ်နေကြတယ်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာထားမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက အလောတကြီး ပြေးသွားပြီး အစောင့်အရှောက်ကို ထူကာ... "ဘယ်သူလဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဖေးလုံ..."</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာဖြစ်နေသည်ကို လူတိုင်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ တိုက်ပွဲခေါ်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ အပြင်ဘက်မှ လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် အတင်း ပြေးဝင်လာကြသည်။ အချို့က တံခါးမှတစ်ဆင့် တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်လာပြီး အချို့က နံရံများကို ကျော်ဖြတ်ကာ အချို့က ခေါင်မိုးပေါ်သို့ပင် ခုန်တက်လာကြသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ထန်မိသားစု၏ အစောင့်အရှောက်များမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လူစုကွဲပြီး ရှုံးနိမ့်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထန်မိသားစုက နတ်လက်နက် တစ်ခု ရထားတယ်လို့ ကြားတယ်... ငါ ကောချွမ် က အရမ်း စိတ်ဝင်စားတယ်... အိမ်တော်သခင် ထန် က ဒီနတ်လက်နက်ကို ငါ့ကို ပေးသနားဖို့ သဘောတူနိုင်မလား..."</p> <p> </p> <p>"နတ်လက်နက် က ဟိုမှာ... လုကြ... ရတဲ့သူ ယူ..."</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသူ လူတစ်ရာထက် မနည်းရှိပြီး သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ထူးခြားသော သိုင်းပညာစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် နေရာတွင်ရှိနေသော ထန်မိသားစုဝင်များနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားလေတော့သည်။ တိုက်ပွဲခေါ်သံများက စံအိမ်အတွင်း ပြည့်နှက်နေပြီး ဓားများ၏ လင်းလက်နေသော အရိပ်များမှာ အချင်းချင်း ရစ်ပတ်ကိုက်ခဲနေကြသည့် ရက်စက်သော နဂါးများနှင့် စပါးကြီးမြွေများအလား ဖြစ်နေသည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး အနီရောင် မြစ်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် စီးဆင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ပရမ်းပတာ အခြေအနေအတွင်း၌...</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီမှာ သူ၏ ပုံမှန် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အသွင်အပြင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရင်း လျင်မြန်စွာ လူအချို့ကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သည်။ သူက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ထန်ထျန်းဟောက်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး... "အစ်ကို... မြန်မြန်သွားပြီး မရီးကို ကယ်လိုက်... သိုင်းသူရဲကောင်း ရှန် နဲ့ ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်... ဒီမိစ္ဆာတွေက အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဓား ကို ယူသွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... ဒီကိစ္စကို မင်းကို လွှဲထားခဲ့မယ်..."</p> <p> </p> <p>ပရမ်းပတာ အခြေအနေအတွင်း ထန်ထျန်းဟောက်က အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ နတ်လက်နက် က အရေးကြီးသော်လည်း သူ၏ ဇနီးက သူ့အတွက် ပို၍ အရေးကြီးလေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ လှည့်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်၌...</p> <p> </p> <p>ကူမော့က မျက်နှာဖုံးစွပ် လူနှစ်ယောက်ကို ဓားချက်နှစ်ချက်တည်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်ပြီး ကူချူတုန်းနှင့် ထန်ပုရီတို့ကို ကာကွယ်ပေးရင်း ထွက်ခွာလာကာ... "ထန်မိသားစုအိမ်ကို သွားကြမယ်... ဖေးလုံ ကို ဖမ်းပြီး သခင်မ ထန် ကို သွားကယ်မယ်..." ဟု တီးတိုးပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို ကူ..."</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက နတ်လက်နက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကူမော့၏ နောက်မှ လိုက်ကာ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေမှာ အရေးပေါ် ဖြစ်နေသဖြင့်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ရထားလုံး မစီးတော့ဘဲ ထန်ပုရီနှင့်အတူ မြင်းတစ်ကောင်တည်းကို အတူစီးကာ ကူချူတုန်းက တစ်ယောက်တည်း စီးပြီး ထန်မိသားစုစံအိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်မိသားစုစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ...</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်သည် ခေါင်မိုးများပေါ်မှ ခုန်ပျံကျော်လွှားနေပြီး သခင်မ ထန် မှာမူ လူအချို့၏ ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံထားရကာ လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံနေရသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... အဲ့ဒါ ဖေးလုံ ပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်ကို တိုက်ခိုက်နေသူများထဲမှ ထိပ်ပြောင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို ကူချူတုန်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ သူတို့ ကျူးရှန်းခရိုင်တွင် ပစ်မှတ်ထားနေသော အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် ထိပ်ပြောင် ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလူများက တိုက်ခိုက်လိုက်၊ နောက်ဆုတ်လိုက် လုပ်ရင်း ထန်မိသားစုစံအိမ်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>"လိုက်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် အခြားသူများက လျင်မြန်စွာ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ သို့သော် ကူမော့တွင် နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားနှင့် အသံများကို ခြေရာခံနိုင်သော စွမ်းရည်များ ရှိသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး သူ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ကူချူတုန်းနှင့် ထန်ပုရီတို့ထက် သိပ်မမြန်လှပေ။ သူတို့သည် အဝေးမှသာ နောက်ယောင်ခံ လိုက်နိုင်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာပင် ထန်ထျန်းဟောက်က ရံဖန်ရံခါ အချက်ပြမှုများ ပြုလုပ်ပေးသဖြင့် သူတို့ လမ်းမပျောက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့အဖွဲ့ အတော်ကြာအောင် ပြေးလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဖေးလုံနှင့် သူ၏အဖွဲ့က အိမ်တစ်လုံးထဲတွင် ရပ်တန့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းဟောက် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာချိန်တွင် ဖေးလုံက... "အိမ်တော်သခင် ထန်... ခင်ဗျားရဲ့ အတွင်းအားတွေ ထကြွလာတာကို ခံစားရလား..." ဟု ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save