Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖေးလုံ နှင့် တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်က ဂျုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး လည်ပင်းအထိ နီရဲနေ၏။ သူ အဆိပ်မိသွားပြီဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့နောက်ကို လိုက်လာစဉ်ကတည်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေမှန်း သူ ခံစားမိခဲ့သော်လည်း သခင်မ ထန် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရသည်ကို သူ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ထန်ထျန်းဟောက်က သူ၏ အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေပြီး အဆိပ်များကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ထိုသို့ လုပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ သွေးနှင့် ချီ စွမ်းအင်များမှာ ထိန်းချုပ်၍မရအောင် နောက်ပြန်လှည့်သွားပြီး သွေးမည်းတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အိမ်တော်သခင် ထန်... ခင်ဗျားရဲ့ အတွင်းအားတွေကို မသုံးပါနဲ့... ခင်ဗျားက စွမ်းအင်ပျော်ဝင်အဆိပ်မှုန့် ကို မိထားတာလေ... အတွင်းအားကို သုံးလေလေ အဆိပ်က ပိုပြီး မြန်မြန် ပျံ့နှံ့လေလေပဲ..." ဖေးလုံက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့၊ ကူချူတုန်း နှင့် ထန်ပုရီ တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထန်ပုရီက ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်မေ့မြောနေသော သခင်မ ထန် ကို ကြည့်ပြီး သူ ဒေါသထွက်သွားကာ... "ဟေ့ကောင်... ငါ့အမေကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေး... မဟုတ်ရင် မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မယ်..." ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားတော့..."</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်က ဓားရှည်ကို ကိုင်ကာ ထန်ပုရီ၏ ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်ပြီး... "မြန်မြန် ထွက်သွားကြ..." ဟု အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ဒဏ်ရာရထားတာလား..." ထိုအခါမှ ထန်ပုရီက ထန်ထျန်းဟောက်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ သွေးစွန်းနေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဖေးလုံက ရယ်မောလိုက်ပြီး... "သခင်လေး ထန်... ကောလာဟလတွေထဲကလိုပဲ မင်းက တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ... မင်းဆီမှာ အဆိပ်မပျံ့သေးဘူး ဆိုတာက မင်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ညံ့ဖျင်းလဲ ဆိုတာကို ပြနေတာပဲလေ... ငါ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မယ်လို့ ပြောရအောင် မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ..." ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဆိပ်..."</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါက အတွင်းအားတွေကို ပျော်ဝင်စေတဲ့ အဆိပ်ပဲ... အတွင်းအား ပိုနက်ရှိုင်းလေလေ အဆိပ်မိတာ ပိုဆိုးရွားလေလေပဲ... အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေလေလေ အဆိပ်က ပိုပြီး မြန်မြန် ပျံ့နှံ့လေလေပဲ... သူတို့က ငါ့ကို အတွင်းအားတွေ သုံးလာအောင် တမင်တကာ ဒီကို မြူဆွယ်ခေါ်လာတာ... ငါ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အဆိပ်တွေ ပျံ့နှံ့နေပြီ... ခဏနေရင် သူတို့ကို ငါ အစွမ်းကုန် တားထားပေးမယ်... မင်းတို့ အမြန် ထွက်ပြေးပြီး သိုင်းသူရဲကောင်း ရှန် ကို သွားရှာကြတော့..." ထန်ထျန်းဟောက်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော ကူချူတုန်းမှာလည်း ထိတ်လန့်သွား၏။ အထူးသဖြင့် အတွင်းအား ပိုနက်ရှိုင်းလေလေ အဆိပ်မိတာ ပိုဆိုးရွားလေလေ ဆိုသော စကားကို ကြားသောအခါ သူမက ကူမော့ကို အလောတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က မျက်နှာထား အမူအရာမရှိဘဲ ခေါင်းအသာယမ်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့... ဟို မျက်မမြင်ကောင်..."</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ကြည့်ကာ... "မင်းက ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတာလို့ ကြားတယ်... ငါ့ခေါင်းကို ယူပြီး ဆုကြေး သွားထုတ်မလို့လား..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ... "ဟုတ်တယ်... အင်း... ခင်ဗျား အနောက်က နှစ်ယောက်ကရော အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်တွေပဲလား... ဟုတ်တယ်ဆိုရင် သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားလို့ရတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖေးလုံ၏ အနောက်ရှိ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့မှာ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ အမျိုးသားမှာ အလွန်ရုပ်ဆိုးပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရေနွေးပူလောင်ထားသကဲ့သို့ အနီရောင် အမာရွတ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။ အခြား အမျိုးသမီးမှာမူ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး မိတ်ကပ်များ အထူကြီး လိမ်းထားသည်။ သူမက အကြိမ်အနည်းငယ် ရယ်မောပြီးနောက်... "မျက်မမြင်လေး... မင်းက တော်တော်လေး ချောတာပဲဆိုတော့ ခဏနေရင် မင်းကို နာကျင်မှုမရှိဘဲ မြန်မြန်သေအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်... အင်း... ငါလည်း အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်ပါပဲ... ငါ့နာမည်က ဝူဟွမ် တဲ့... ငါက သိပ်ပြီး နာမည်မကြီးပါဘူး၊ အစိုးရရဲ့ ဆုကြေးကလည်း မများပါဘူး... ငွေစင် တစ်ရာလောက်ပဲ ရှိတာပါ... အင်း... ငါ့ဘေးက ဒီရုပ်ဆိုးကြီးကတော့ ငါ့ထက် အများကြီး ပိုပြီး နာမည်ကြီးတယ်... သူ့နာမည်ပြောင်က မျက်နှာနီသားရဲ တဲ့၊ နာမည်ရင်းက ယန်ထန်... သူ့ခေါင်းက ငွေစင် နှစ်ရာ တန်တယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>ဝူဟွမ် အမည်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး မိတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]</p> <p> </p> <p>[ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - ဝူဟွမ် ]</p> <p> </p> <p>[ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်နှစ်ပွင့် ]</p> <p> </p> <p> [ တာဝန် ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် တိမ်လှေကား ကောင်းကင်နည်းစနစ် ]</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]</p> <p> </p> <p>[ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - မျက်နှာနီသားရဲ ယန်ထန် ]</p> <p> </p> <p>[ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်နှစ်ပွင့် ]</p> <p> </p> <p> [ တာဝန် ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် လက်ချောင်းလှုပ်ခတ် နတ်ဘုရားနည်းစနစ် ]</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို လူကောင်းတွေပဲ..." ကူမော့ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>စနစ်က တာဝန်ထုတ်ပေးရန် အခြေအနေ နှစ်ရပ်ရှိကြောင်း ကူမော့ သတိပြုမိသွားသည်။ ပထမအချက်မှာ တိုက်ရိုက် ရည်ရွယ်ချက်ပါရှိသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်ရမည်။ ဒုတိယအချက်မှာ တာဝန်ကို စတင်ရန်အတွက် အသုံးပြုသူက အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်ကို သိရှိထားရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့နေလျှင်တောင် အသုံးပြုသူက တစ်ဖက်လူမှာ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်မှန်း မသိပါက တာဝန်က စတင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤဝူဟွမ်မှာ ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် အချက်နှစ်ချက် ပါဝင်သည်။ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုနှင့် သူတို့၏ ခွန်အား ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟွမ်မှာ နာမည်မကြီးပေ။ အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာနီသားရဲ ယန်ထန် သို့မဟုတ် ကူမော့ အရင်က သတ်ခဲ့သော သံမဏိ ကိုယ်တော် နှင့် ဆရာမ ခူရှင်း တို့လောက် နာမည်မကြီးချေ။ သို့တိုင်အောင် သူမ၏ စနစ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ကြယ်နှစ်ပွင့် ဖြစ်နေပြီး ဆရာမ ခူရှင်းထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားနေသဖြင့် သူမ၏ သိုင်းပညာများမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်ကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟွမ်မှာ လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု ကူမော့ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လောလောဆယ် သူသည် ကိုယ်ဖော့သိုင်း တစ်ခု လိုအပ်နေပြီး ဝူဟွမ်က သူမ၏ ခေါင်းကို သူ့ထံ လာပို့ပေးနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"တော်တော့... အရမ်း ကာမမက်မနေနဲ့..." မျက်နှာနီသားရဲ ယန်ထန်က ဝူဟွမ်ကို ကြည့်မရသဖြင့် ဆူပူလိုက်ပြီး... "ဒီကောင်လေးက အဆိပ်မိတဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခုမှ မပြသေးဘူးဆိုတော့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက သိပ်မနက်ရှိုင်းဘူးပဲ... အရင်တုန်းက ဟိုကိုယ်တော်နဲ့ သူတော်စင်အမျိုးသမီး အတွဲကို သူက တကယ်ကြီး သတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ တော်တော်လေး ထူးဆန်းတာပဲ... အခုချက်ချင်း သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်..."</p> <p> </p> <p>"နေဦး..."</p> <p> </p> <p>ယန်ထန် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဖေးလုံက တားဆီးလိုက်ပြီး... "ငါ ဒီကောင်လေးနဲ့ ဆော့ချင်သေးတယ်... ကျစ်... ဒီမျက်မမြင်ကောင်က ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာတဲ့... ပြီးတော့ ဒီအထိတောင် ငါ့နောက်ကို လိုက်လာပြီး နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေတာတဲ့... သူ့ကို သေတဲ့အထိ ကစားပစ်မယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ပေးလိုက်လေ..." ဝူဟွမ်က ဝင်ပြောလိုက်၏။ "ဒီမျက်မမြင် ညီလေးက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်... ပြီးတော့ ချောလည်း ချောတယ်... အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ အမူအရာကို ငါ တကယ် သဘောကျတယ်... “</p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က သူ့ကို ဘယ်သူသတ်မလဲ ဆိုသည့်အကြောင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေးရှိ ထန်ပုရီနှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ အဆိပ်မိနေသည့် လက္ခဏာများ ပြသနေပြီဖြစ်ပြီး ကူမော့၏ မျက်နှာမှာလည်း နီရဲလာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"တိုက်ကြ..."</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံနှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>စကားတွေ အများကြီး ပြောနေသည်ဟု ထင်ရသော ဤလူများမှာ တကယ်တမ်းကျတော့ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး အလွန်သတိကြီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ထန်ပုရီနှင့် အခြားသူများကို အဆိပ်ပျံ့နှံ့သွားစေရန် အချိန်ဆွဲနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အဆိပ်မိသွားမှသာ စတင်တိုက်ခိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေးများကို သူတို့ အထင်မကြီးသော်လည်း...</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံများက သူတို့ကို အလွန်အမင်း သတိကြီးစေခဲ့ပြီး ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် ယုန်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းရန်ပင် သူ၏ အစွမ်းအကုန် ထုတ်သုံးရသည် ဟူသော နိယာမကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြေးတော့..."</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်က သွေးတစ်ပွက် ရုတ်တရက် အန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အတွင်းအားကို အတင်းအကျပ် လည်ပတ်စေကာ သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ဖေးလုံနှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို ကူ... သွားကြမယ်..."</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထွက်ပြေးနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ဖခင်က အချိန်ဆွဲပေးနေမှန်း ထန်ပုရီ သိသည်။ သူက ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ချင်သော်လည်း သူ ကျန်နေခဲ့ပါက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်စေပြီး သူတို့အားလုံး သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည်ကို သူ သိသည်။ အကယ်၍ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက် လွတ်မြောက်သွားပြီး အကူအညီ သွားခေါ်နိုင်ပါက အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်...</p> <p> </p> <p>ထန်ပုရီက ဖခင်ဖြစ်သူ ထန်ထျန်းဟောက်နှင့် ရှားရှားပါးပါး နားလည်မှု တစ်ခုကို ချက်ချင်း ပြသလိုက်၏။ သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ လျှို့ဝှက်လက်နက် တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ကာ ဖေးလုံနှင့် သူ၏ အဖော်များထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့: "??"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံက ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာပြီး သူတို့အဖွဲ့၏ အနောက်တွင် တိုက်ရိုက် ကျဆင်းလာ၏။ သံမဏိ ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ ဓားချက်များမှာ လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ တားဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ ဖြတ်သွားရာ နေရာတိုင်းရှိ လေထုမှာ ထက်မြက်သော ဓားကြောင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှဲခနဲ အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ထန်ပုရီကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သံမဏိ ဓားကြီးက ထန်ပုရီ၏ ကျောပြင်ကို ထိတော့မည့် အချိန်မှာပင် ထန်ဓား တစ်လက် ပေါ်လာပြီး ဖေးလုံ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးပွားများ လွင့်စဉ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး ကူမော့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ... "မင်း အဆိပ်မမိဘူးလား..." ဟု အလန့်တကြား မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖေးလုံ စကားပြောလို့ မဆုံးမီမှာပင်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ဓားဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။</p>


Save