Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆိပ်ကုသခြင်း၊ အင်ပါယာနည်းစနစ်များ လဲလှယ်ခြင်း၊</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ခုဝယ် တစ်ခုလက်ဆောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စလိုက်ကြစို့...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဝန်းကျင်ရှိ ရေဓာတ်များကို သူ့ထံသို့ စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ရေဓာတ်များက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သေးငယ်သော အပ်များအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွား၏။ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>“ရေဓာတ်ကို အပ်တွေအဖြစ် ဖွဲ့စည်းလိုက်တာလား... အပ်စိုက်ကုထုံးနဲ့ သွားမလို့လား...”</p> <p>ဆေးပညာတာအို ကျွမ်းကျင်သူ တာအိုအရှင်လီက ရေရွတ်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အဆင့်မြင့် ဆေးပညာနည်းလမ်းတစ်မျိုးမျိုးကို သုံးမယ်လို့ တွေးနေတာ... ငါ အရင်တုန်းက အပ်စိုက်ကုထုံးကို သုံးဖူးတယ်... အဆင့်မြင့် နုပျိုခြင်းပြန်လည်ရရှိစေသည့် အပ်စိုက်ကုထုံး သတ္တမမြောက်ပုံစံလေ... ဒါပေမဲ့ ဒီမီးတောက်အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားလို့ မရခဲ့ဘူး...”</p> <p>“အဲဒါကို သုံးရလောက်အောင် ခင်ဗျားက သိပ်ကိုတုံးအတာပဲ...”</p> <p>တာအိုအရှင်လီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူခွမ်းရန် မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“နုပျိုခြင်းပြန်လည်ရရှိစေသည့် အပ်စိုက်ကုထုံးဆိုတာက လူနာကို ကုသဖို့ ဝန်းကျင်က သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လမ်းကြောင်းလွှဲပေးတဲ့ နည်းစနစ်လေ... ဒါပေမဲ့ အစ်မလန်ကိုယ်ထဲက မီးတောက်အဆိပ်က မီးဓာတ်အဆိပ်ပဲ... မီးဓာတ်ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ သစ်သားဓာတ် အပ်စိုက်ကုထုံးကို သုံးတယ်ဆိုတာ မီးကို လောင်စာ ထပ်ဖြည့်ပေးသလို ဖြစ်မနေဘူးလား...”</p> <p>“အစ်မလန်ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အခြေခံတွေကြောင့်သာ ခင်ဗျားရဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ကုသမှုအောက်မှာ အသက်ရှင်နေတာ... နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် ဆက်ရှင်နိုင်မယ် ဆိုရင်တောင် သူ့ကို သိပ်ကံကောင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်ရမယ်...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်၏ မှတ်ချက်များကြောင့် တာအိုအရှင်လီ၏ မျက်နှာထားမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မည်းမှောင်ပြီး တင်းမာသွား၏။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင် ချီယွဲ့မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အံကြိတ်၍ ချက်ချင်း ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“လူယုတ်မာ... ရှင်က ကျွန်မဆရာကို တောက်လျှောက် ဒုက္ခပေးနေခဲ့တာပဲ...”</p> <p>“ဟွန့်... ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ ယူဆနိုင်မှာလဲ...”</p> <p>တာအိုအရှင်လီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>“လန်ယွဲ့ကိုယ်ထဲက မီးတောက်အဆိပ်က ကုလို့ မရဘူး... အဲဒါကို ဖိနှိပ်ဖို့ ငါ အပ်စိုက်ကုထုံး မသုံးခဲ့ရင် ဘယ်နှခါလောက် ပြန်ဖြစ်ပြီးပြီလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ...”</p> <p>“အရူး... ခင်ဗျား သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းက ရောဂါလက္ခဏာကိုပဲ ကုသရာရောက်ပြီး အရင်းအမြစ်ကို မကုသနိုင်ဘူး... ဒါ့အပြင် ခင်ဗျား မီးတောက်အဆိပ်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်တိုင်း ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ် ဆိုတာ ကျုပ် သေချာတယ်...”</p> <p>သခင်မလန်ယွဲ့သည် တာအိုအရှင်လီ ကုသပေးခဲ့သော အချိန်များကို ပြန်မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>တာအိုအရှင်လီ၏ အကူအညီ ရယူပြီးနောက် မီးတောက်အဆိပ် ပြန်ဖြစ်သည့် အကြိမ်ရေ လျော့နည်းသွားသော်လည်း ဖြစ်လာသည့် အခါတိုင်း ယခင်ကထက် ပိုဆိုးတတ်သည်။</p> <p>အစက မီးတောက်အဆိပ်၏ သဘောသဘာဝ ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆခဲ့၏။ သို့သော်လည်း အခြားအကြောင်းရင်း တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>“မင်း...”</p> <p>တာအိုအရှင်လီ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဟွန့်... အခု ဒါတွေ ပြောနေလို့ အပိုပဲ... မင်း လန်ယွဲ့ကို အောင်မြင်အောင် ကုသပေးနိုင်တဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့...”</p> <p>*ချူခွမ်းရန် လန်ယွဲ့ကို မကုသနိုင်သရွေ့ သူ စောစောက ပြောခဲ့သမျှ စကားတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး…*</p> <p>“ခင်ဗျား ပြောစရာမလိုပါဘူး...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က လေထဲမှ ရေဓာတ်အပ် တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူ၍ သခင်မလန်ယွဲ့၏ သွေးကြောမှတ်တစ်ခုထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ရေဓာတ်လှိုင်းလုံးတစ်ခုက ချက်ချင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p>တူညီသော နည်းလမ်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ရင်း ချူခွမ်းရန်၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံး လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူက ရေဓာတ်အပ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲယူ၍ သခင်မလန်ယွဲ့၏ အခြား သွေးကြောမှတ်များထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“အစ်မလန်... အခု ကိုယ်ထဲကိုဝင်လာတဲ့ ရေဓာတ်တွေဆီ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စတင် လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ပါ... ပထမက မဟာနန်းတော်၊ ပြီးရင် ချီပင်လယ်၊ ခရမ်းရောင်နန်းတော်၊ ဘိုင်ဟွေ့၊ ဆန်းကျောင်း...”</p> <p>သခင်မလန်ယွဲ့က ချူခွမ်းရန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာလိုက်၏။</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အပူနှင့် အအေး ဟူသော ပြောင်းလဲနေသည့် ခံစားမှု နှစ်မျိုးကို ခံစားနေရသည်။ ရေခဲနှင့် မီးကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် သခင်မလန်ယွဲ့၏ မျက်နှာထားမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေ၏။ တစ်ခဏတွင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် နီရဲလာသည်။</p> <p>မကြာမီတွင် အနက်ရောင် ရောနေသော အနီရောင် မီးတောက်အစုအဝေး ပါဝင်သည့် ရေဓာတ်ဘောလုံးကြီးတစ်ခုကို သခင်မလန်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p>ထိုအနက်ရောင်ရောနေသော အနီရောင် မီးတောက်မှာ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေသကဲ့သို့ အဆိပ်ပြင်းသော မြွေပုံသဏ္ဌာန် ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေဓာတ်ဘောလုံးထဲတွင် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေ၏။</p> <p>“ဒီမီးတောက်က အရင်းအမြစ်မရှိဘဲနဲ့တောင် ဒီလောက် သောင်းကျန်းနေသေးတာပဲ...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီးနောက် လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ဝန်းကျင်ရှိ ရေဓာတ်များကို နောက်တစ်ကြိမ် စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p>“ကိုယ့်နေရာကိုယ်သိစမ်း...”</p> <p>ရေဓာတ်လှိုင်းလုံးများက အလွန်ထက်ရှသော ဓားသွားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင်မီးတောက်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။</p> <p>တစ်စက္ကန့်အတွင်း၌ပင် ၎င်းက ရေငွေ့အဖြစ် အငွေ့ပျံသွားပြီး ဘာမှမရှိသော အခြေအနေသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>“သူ လုပ်နိုင်သွားပြီ...”</p> <p>ချီယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာမှုဖြင့် လင်းလက်သွား၏။</p> <p>တာအိုအရှင်လီအတွက်မူ သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ...”</p> <p>သူသည် သခင်မလန်ယွဲ့၏ အခြေအနေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုသပေးခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမှ မအောင်မြင်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ချူခွမ်းရန်က အောင်မြင်သွားသည်လား။</p> <p>သူက သူ့မျက်စိရှေ့တွင်ပင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုသွားသည်လေ။</p> <p>“ဒါက... ဒါပဲလား...”</p> <p>သခင်မလန်ယွဲ့လည်း ချူခွမ်းရန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ချူခွမ်းရန်က သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပေးခဲ့သော ခေါင်းမာသည့် ရောဂါကို အားစိုက်ထုတ်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ဒါက ယုံကြည်နိုင်စရာပင်မကောင်းပေ။</p> <p>“ဘယ်လို ခံစားရလဲ...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က သခင်မလန်ယွဲ့ကို ကြည့်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်... ဒီလောက် ကောင်းတယ်လို့ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးဘူး... ပခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု လျော့သွားသလိုပဲ...”</p> <p>သခင်မလန်ယွဲ့က ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>“မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ...”</p> <p>တာအိုအရှင်လီက မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ချူခွမ်းရန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သိချင်လို့လား... ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ကြည့်ပါလား... ကျုပ် စိတ်ကြည်နေရင် စဉ်းစားပေးမယ်...”</p> <p>“မင်း...”</p> <p>တာအိုအရှင်လီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>ဒီတစ်ခါတွင် ချီယွဲ့က သူ့ကို တားလိုက်၏။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရှင်က ကျွန်မဆရာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပေးခဲ့တာလေ... ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေး ထွက်သွားလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာက နည်းနည်း ရိုးလွန်းမနေဘူးလား...”</p> <p>“သူ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ ချီယွဲ့...”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သခင်မလန်ယွဲ့က ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းက ရှင်နဲ့ ရှင့်တပည့်ကို ဘယ်တော့မှ ကြိုဆိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>“လန်ယွဲ့... သံယောဇဉ်အဟောင်းတွေကို ထောက်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား...”</p> <p>“ရှင် ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက ရှင်နဲ့ ကျွန်မက လူစိမ်းတွေ ဖြစ်သွားပြီ... ဒါကြောင့် ဒီနေရာက ထွက်သွားလိုက်တော့...”</p> <p>နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သခင်မလန်ယွဲ့က တာအိုအရှင်လီနှင့် သူ့တပည့် နှစ်ယောက်စလုံးကို စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းမှ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုချူ... ဆရာ့ရောဂါကို ကုသပေးတဲ့အတွက် ကျွန်မအများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အတိတ်က ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ပါ့မယ်...”</p> <p>ချီယွဲ့က ချူခွမ်းရန်ထံ သွားရောက်၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“မပူပါနဲ့... အဲဒါတွေကို ကျုပ် တစ်ခါမှ စိတ်ထဲ မထားပါဘူး...”</p> <p>ထိုကဲ့သို့ သေးနုပ်သောကိစ္စများမှာ ချူခွမ်းရန် မှတ်ထားလောက်အောင် တန်ဖိုးမရှိပေ။</p> <p>သခင်မလန်ယွဲ့ကို ကယ်တင်လိုက်သည့်အတွက် သူသည် စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းတွင် လေးစားရသော ဧည့်သည်တစ်ဦးဖြစ်လာပြီး ထိုနေရာ၌ နေထိုင်စဉ် ကောင်းမွန်စွာ ဧည့်ခံခြင်း ခံရသည်။</p> <p>ဒုတိယနေ့။</p> <p>သခင်မလန်ယွဲ့က ချူခွမ်းရန်ကို မဟာစေတီသို့ ခေါ်ယူလိုက်ရာ စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ အများအပြားလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြ၏။</p> <p>ထိုနေရာ၌ စုဝေးနေသော လူများက ချူခွမ်းရန်ကို အကဲခတ်နေကြသည်။ ရဲတင်းသော အမျိုးသမီးအကြီးအကဲ အချို့က သူ့ကို လေချွန်၍ပင် စနောက်ကြ၏။</p> <p>ချူခွမ်းရန်က လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြု၍ လူတိုင်းကို တည်ငြိမ်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်္ဂလာပါ တာအိုရောင်းရင်းတို့...”</p> <p>“မင်္ဂလာပါ မောင်လေးချူ... ဒီနေ့ မောင်လေးကို ခေါ်လိုက်တာက အင်ပါယာနည်းစနစ်တွေ လဲလှယ်တဲ့ကိစ္စကို ပြောချင်လို့ပါ...”</p> <p>သခင်မလန်ယွဲ့က ကျမ်းစာလိပ် ငါးခုကို ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>“ဒါတွေက စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်း ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကျမ်းစာလိပ်ငါးခုပါ။နှလုံးဆုတ်ဖြဲလက်သည်း၊ ဒေါသအမျက် ခုတ်ပိုင်းချက်၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း တံဆိပ်တော်၊ ခြောက်ခြားဖွယ်တစ္ဆေ ပိုင်းဖြတ်ခြင်း၊ အမုန်းတရားရဲ့ရိုက်ချက်တို့ ဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဒေါသ၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနဲ့ အမုန်းတရား ဆိုတဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်...”</p> <p>ထိုအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူခွမ်းရန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။ ထို့နောက် သူက သူ့လက်ထဲရှိ ကျမ်းစာလိပ်သုံးခုကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကတော့ နှလုံးဖောက်လက်ချောင်း၊ ဒေါသနတ်ဘုရား လက်သီးနဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းလက်ဝါးပါ...”</p> <p>*နည်းစနစ် ငါးခုနှင့် သုံးခု လဲလှယ်မည် ဟုတ်လား*</p> <p>စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းက ဒီနေရာမှာ အားနည်းချက် ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း မနေ့က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်သော အနေဖြင့် သခင်မလန်ယွဲ့က ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချူခွမ်းရန်က သိလိုက်၏။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သူ ထိုအင်ပါယာနည်းစနစ်များကို ဤမျှ လိုလိုလားလား ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“မောင်လေးချူ... ဒီကျမ်းစာလိပ်ငါးခုကို စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်ပါးဂိုဏ်းအတွင်းမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လေ့လာနိုင်ပါတယ်... ပြန်သွားတဲ့အခါကျရင်တော့ မယူသွားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”</p> <p>“ဒါပေါ့...”</p> <p>ချူခွမ်းရန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သခင်မလန်ယွဲ့က အကြီးအကဲများကို ကျမ်းစာလိပ်သုံးခု ယူဆောင်သွားရန်နှင့် သူတို့ နှစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူက ချူခွမ်းရန်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ့အကြည့်က ချူခွမ်းရန်ကို ကြက်သီးထစေသည်။</p> <p>*သခင်မလန်ယွဲ့က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ရင်းပြီး ကျေးဇူးဆပ်မလို့များလား…*</p> <p>*ဒါပေမဲ့ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရင် သူက လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပါ... မဟုတ်ရင် တာအိုအရှင်လီက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ဘာလို့ တောင့်တနေမှာလဲ…*</p> <p>*ကျွတ်…*</p> <p>“သူ တကယ်ပဲ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ရင်းပြီး ဆုချမယ် ဆိုရင် ငါ လက်ခံသင့်သလား…*</p> <p>*ငါသာ သူ့ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်မခံရင် သခင်မလန်ယွဲ့က ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ယူဖို့ ကြိုးစားမလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက သိပ်ချောတာကိုး... သူ ငါ့ကို လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားကောင်း ကြိုးစားနိုင်တယ်…*</p> <p>*အဲဒါ ဖြစ်လာခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ ချစ်ရေးဆိုမှုကို ငါ ခုခံသင့်လား…*</p> <p>ချူခွမ်းရန်၏ အတွေးများက စတင် လွင့်ပါးလာ၏။</p> <p>“နင်ယုကို ဘယ်လိုထင်လဲ...”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သခင်မလန်ယွဲ့က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p>*ဘာ…*</p> <p>*ဘာလို့ လန်နင်ယုအကြောင်း ရုတ်တရက် ပြောလာတာလဲ... သူ ငါ့ကို ကမ်းလှမ်းနေတာက... တစ်ခုဝယ် တစ်ခုလက်ဆောင်လား…*</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save