Book List

<h2 style="text-align:center">Chapter 1775</h2> <h2 style="text-align:center">ပြိုင်ဘက်ကင်း ခွန်အား</h2> <p style="text-align:center">*</p> <p> </p> <p>ဓား၏အသံမှာ နတ်စောင်းတီးခတ်သံကဲ့သို့ စူးရှလှပြီး နားစည်များကို ဆွဲဖြဲတော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>စွမ်းအား နည်းပါးသူများမှာ ချက်ချင်းပင် နားစည်မှ သွေးများ ယိုစီးကျလာကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ မူးမေ့လဲလုမတတ်ပင်။</p> <p>“ဒါက...”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း မလုံခြုံမှုများဖြင့် ပြည့်နှက် သွားတော့သည်။</p> <p>အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ့ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p><strong>*ကြောက်စရာ ကောင်းလှချေလား*</strong></p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စကြဝဠာဓားမှာ ဓားအိမ်အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်နှင့် ဝူမုထျန်းလျိုတို့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှစ်ဦးသားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။</p> <p>ဤလူသည် ယခုမှ အတည်တကျ စတင်တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရှိနေသူအားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ပြူးကျယ်သွားရသည်။</p> <p>ဤလူသည် ယခုမှသာ အထွတ်အမြတ် သူတော်စင်လက်နက်ကို ထုတ်သုံးခြင်းဖြစ်ရာ အစောပိုင်းက သူ အစွမ်းကုန် မထုတ်ရသေးဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။</p> <p>အစစ်အမှန် သတ်ဖြတ်ခြင်း တိုက်ကွက်က အခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတော်စင် ချီရှီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်တက် သွားရသည်။ သူ၏ရှေ့မှ ဓားကြီးက သူ့ကို အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ယဲ့ဖန်က သူ၏ဓားကို မြှောက်ကာ ဒေါသတကြီး ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။ ဆူနာမီ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်နက်နဲလှသော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ သူတော်စင် ချီရှီးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုး သွားတော့သည်။</p> <p>“ရွှစ်”</p> <p>လက်မောင်းတစ်ဖက် ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ရွှေရောင် သူတော်စင်သွေးများမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လွင့်စဉ်လာ၏။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အားလုံး ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြရသည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီး၏ လက်တစ်ဖက်မှာ အတင်းအဓမ္မ အဖြတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“အထွတ်အမြတ် သူတော်စင် လက်နက်၊ ဒီကောင်မှာ အထွတ်အမြတ် သူတော်စင်လက်နက် ရှိနေတာပဲ”</p> <p>သူတို့ အားလုံး အလွန်ပင် မလုံမလဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှ လူသားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား!</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးသည် ပြတ်ထွက်သွားသော သူ၏လက်မောင်းကို ဖိထားရင်း နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့ နေတော့သည်။</p> <p>သူ၏လက်မောင်းမှာ ခေတ္တခဏအတွင်း ပြန်လည် ကုသ၍မရနိုင်ပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူက သူ၏ တာအိုကိုပါ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ဖျက်မရနိုင်သော တာအို တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ထိုအထွတ်အမြတ် သူတော်စင်လက်နက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှပေသည်။</p> <p>“ချီးပဲ”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီး၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားပြီးနောက် မိစ္ဆာမင်းသား၏ အလောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းသားလေး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ မိစ္ဆာမင်းသား၏ လက်မောင်းကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး မိစ္ဆာသွေး တစ်စက်ကို ထုတ်ယူကာ ဒေါင်းမွေးပေါ်သို့ ဖျန်းပက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ သူသည် ဒေါင်းမွေးကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ လက်နက်နဲ့ပဲ မင်းကို သတ်ပြီး ငါတို့သူရဲကောင်းတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပူဇော်ရတာပေါ့”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးက ဟစ်ကြွေးရင်း ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။ ဒေါင်းမွေးမှာ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပြောင် လာပြီး ချက်ချင်းပင် တောက်ပလှသော အလင်းတန်းပေါင်းများစွာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် ပိုင်းဖြတ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>ရှည်လျားလှသော ဒေါင်းတွန်သံကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား ဟိန်းထွက်သွားပြီး ရောင်စုံ ဒေါင်းမင်း တစ်ကောင်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာကာ မဟာတာအို၏ အရှိန်အဝါများနှင့်အတူ ယဲ့ဖန်ထံသို့ ရက်စက်စွာ ထိုးဆင်း တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဤအထွတ်အမြတ် သူတော်စင်လက်နက်သည် သူတော်စင်တစ်ပါး၏ လက်ထဲတွင်ရှိမှသာ ၎င်း၏ စွမ်းအား အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ပြနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒေါင်းမင်းကြီးသည် ယဲ့ဖန်ကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်ကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြာကျသွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ပင် သူ၏စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန် လှပေသည်။</p> <p>“ချွင်”</p> <p>သို့သော် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ဓားကို တိုက်ရိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငွေရောင်နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒေါင်းမင်းကြီးကို တည့်တည့်မတ်မတ် နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ သူတော်စင် ချီရှီးထံသို့ တဟုန်ထိုး ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးသည် ယဲ့ဖန်အနေဖြင့် သူ၏ လူသတ် တိုက်ကွက်ကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ အချေဖျက်နိုင်သည်ကို အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် တိုက်ခိုက် လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>စွမ်းအင်များမှာ ရေပူစမ်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ပွင့်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p>ဤနေရာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရောင်စုံခြယ်သထားသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးမှာ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားကာ မီတာတစ်ရာအတွင်းရှိ အရာခပ်သိမ်းကို အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတော့သည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သဲနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကုန်သည်။ မြေပြင်ကြီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေတော့သည်။</p> <p>“သူတော်စင် ချီရှီးက ဒီကောင်ကို စွမ်းအင်တွေနဲ့ တိုက်ရိုက် အရည်ဖျော်ပစ်ဖို့ ကြံနေတာလား”</p> <p>သို့သော် ယဲ့ဖန်သည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပါချေ။ သူ၏ခြေထောက်ကို တစ်ချက် ဆောင့်လိုက် သည်နှင့် ဝင်ရိုးစွန်း နေမင်း မီးလျှံများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုရောင်စုံ စွမ်းအင်များကို ဖုံးလွှမ်းကာ ချက်ချင်းပင် ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘာ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အချေဖျက် ခံလိုက်ရပြန်ပြီ၊ ဒီကောင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ”</p> <p>မိစ္ဆာများအားလုံးမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြရပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလွန်အမင်း မလုံခြုံမှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေတော့သည်။</p> <p>သူတို့ တကယ်ကို ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ တက်လှမ်းလိုက်ရာ သူတော်စင် ချီရှီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေပြီး ပြင်းထန်လှသော ဓားချက်တစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သူ၏ အရှိန်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်တက်သွားကာ သူ၏ ဒေါင်းမွေးကို မြှောက်၍ ယဲ့ဖန်ကို ဒေါသတကြီး ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ လုံးဝ အသုံးမဝင်ပါချေ။</p> <p>“ရွှစ်”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးသည် ထိပ်တိုက် အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း စက္ကူဖြတ်စက်ဖြင့် အမွှန်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အမာရွတ်များ ထင်ကျန်သွားသည်။</p> <p>အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>သွေးများမှာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လျင်မြန်စွာ စိုရွှဲသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖျန်းပက်နေသည့် မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူတော်စင် ချီရှီးမှာ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒေါင်းမွေးကို သုံးနေတာတောင်မှ သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလား”</p> <p>“ခြေမှုန်းခံလိုက်ရပြီ၊ ဒီမိစ္ဆာကောင်က သူတော်စင် ချီရှီးကို တကယ်ကြီး ဖိနှိပ်ခြေမှုန်းလိုက်တာပဲ”</p> <p>ရှိနေကြသော မိစ္ဆာများမှာ မှင်တက်ဆွံ့အကုန်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းလျက် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတော်စင် ချီရှီးသည် ဤမျှလွယ်ကူစွာ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ကြပါချေ။</p> <p>လုံးဝကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါ။</p> <p>နှစ်ယောက်စလုံးက သူတော်စင်များ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကွာခြားနေရသနည်း။</p> <p>“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒေါသတကြီး အခြေအနေမှာ အသတ်ခံလိုက်ရသော မိစ္ဆာမင်းသားနှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။</p> <p>သူကဲ့သို့သော မိစ္ဆာ သူတော်စင်တစ်ပါးက လူသား သူတော်စင်တစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားရခြင်းမှာ အလွန်ပင် အရှက်ရစရာကောင်းလှပြီး လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပင်။</p> <p>“မင်း နောက်မဆုတ်ရင်... သေရုံပဲ ရှိတယ်”</p> <p>ယဲ့ဖန်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကို ကူညီခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အလောင်းကောင် ဘိုးဘေးကြီးအဖြစ် ကိုးကွယ်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်ရာ၊ မိစ္ဆာအားလုံး၏ မူလအစအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသူလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယဲ့ဖန်အနေဖြင့် သူတို့ကို မတိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူတို့က အလွန်အမင်း မောက်မာ လာကြပြီး သူ၏ မူလ အမိန့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ကတိကဝတ်များကိုပါ ဖောက်ဖျက်လာကြသည်။</p> <p>ယဲ့ဖန် တကယ်ကို အမျက်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ငါက ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ၊ မင်းလို နတ်ဘုရားသစ် တစ်ယောက်ကို ငါ မရှုံးနိုင်ဘူး”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးက အေးစက်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော် လိုက်သည်။ ငါးရောင်ခြယ် စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဆူနာမီ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ပင် ရှီးလင် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>ဒေါင်းမွေးကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး မြင့်မား လှသော တောင်တန်းကြီးများသည် ယဲ့ဖန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုကျလာတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ယဲ့ဖန်မှာမူ မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျယ်ပြန့်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p>ထာဝရ မသေမျိုးပန်း ပေါ်ထွက်လာချေပြီ။</p> <p>ထိုထူးခြား ဆန်းပြားသော ဖြစ်စဉ်ထဲတွင် တောင်တန်းနှင့် မြစ်ရေပြင်တို့မှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး၊ တောင်တန်းကြီး များမှာလည်း မဟာဆန်လှသည်။ နဂါးများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နေကြပြီး ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီး များမှာလည်း မိုးထိအောင် မြင့်မားလှရာ ကမ္ဘာဦးကာလ မတိုင်မီက မြင်ကွင်းနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အချိန်ကာလများ၏ အစဦး၌ မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အသူရာ ဧကရာဇ်၏ ထူးခြားဖြစ်စဉ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ရပ်တန့်နေပြီး သူ၏ရှေ့မှ တိုက်ခိုက်မှုများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူ၏ ထူးခြားဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှပြီး အရာခပ်သိမ်းကို တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ် လိုက်ကာ၊ ထို့နောက် သူသည် ဓားကိုဝှေ့ယမ်း၍ ကောင်းကင်ယံကြီးကို ဒေါသတကြီး ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူနှင့်အတူ ထူးခြားဖြစ်စဉ်ကြီးမှာလည်း တုန်ခါသွားပြီး လောကတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေသော ဓားအရှိန်အဝါ များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အရာအားလုံးကို တိုက်စားချေမှုန်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သူတော်စင် ချီရှီး၏ တိုက်ကွက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ချိုးနှိမ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက် လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာ သွားသော်လည်း ဓား၏ အရှိန်အဝါမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ လျင်မြန်စွာပင် ထိမှန်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>“ရွှစ်”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ဒဏ်ရာအသစ်တစ်ခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး သွေးများမှာ တားမရဆီးမရ စီးကျ လာတော့သည်။ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလှပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိတော့ဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရတော့မည့် သိုးသူငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ ရှိနေသူတိုင်းကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည်။</p> <p>တန်ခိုးကြီးလှသော သူတော်စင် ချီရှီးမှာ ဤမျှအထိ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်နိုင်ကြပါချေ။</p> <p>မလုံခြုံမှုနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ ရုတ်တရက် စီးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေတော့သည်။</p> <p><strong>*တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ*</strong></p> <p><strong>*ဒီလူက အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းတယ်*</strong></p> <p><strong>*သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ငါ့ထက် ဒီလောက်အထိ အပြတ်အသတ် သာနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး*</strong></p> <p><strong>*အစကနေ အဆုံးအထိ သူက တစ်ဖက်သတ် အနှိပ်စက်ခံနေရတာပဲ မဟုတ်လား*</strong></p> <p><strong>*ဒါက ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ*</strong></p> <p>“မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ကို ဤမျှအလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူသည် နာမည်မရှိသောသူ တစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အဘယ်ကြောင့် သူ မသိနိုင်သလဲ ဖြစ်နေရသနည်း။</p> <p>“မသေမျိုးပန်းရဲ့ အရှင်သခင်ပေါ့”</p> <p>ယဲ့ဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် တောက်နေပြီး စူးရှကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အမှန်တရားဖြစ်သော်လည်း ချီရှီးနှင့် ကျန်သောသူများအတွက်မူ အလွန်ပင် နားခါးစရာ စကား ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ဤလူက တကယ့်ကို မောက်မာလွန်းလှသည်။ မသေမျိုးပန်းက သူ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီဟု ထင်မှတ်နေသကဲ့သို့ မသေမျိုးပန်း၏ အရှင်သခင်ဟု ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ကြေညာရဲသည်မှာ တကယ်ကို သေသင့်သည့် လုပ်ရပ်ပင်။</p> <p>“မင်းရဲ့ ပုံစံအမှန်ကို အခုထိ ထုတ်မပြောချင်သေးဘူးလား၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ မိစ္ဆာသူတော်စင်တွေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ မင်းကို သတ်ပြီးရင် မင်းရဲ့ နောက်ကြောင်းကို အကုန်စုံစမ်းမှာပဲ။ အဲ့ဒီကျရင် မင်းတင်မကဘူး၊ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေ... တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးက ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့နောက် ရှေးဟောင်းဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်ကာ ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာတော့သည်!</p> <p>၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းနဂါးဒိုင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နဂါးအရိုးများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ တောင်ထိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသော ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သည့် ဒိုင်းလွှားကြီးမှာ ယဲ့ဖန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p>သို့သော် ယဲ့ဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာချေပြီ။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ထိုရှေးဟောင်းဒိုင်းလွှားကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားပြီး ဓားအရှိန်အဝါ များမှာ သူတော်စင် ချီရှီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ထိုနေရာမှာတင်ပင် တစ်စစီ ပေါက်ကွဲထွက် သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားရပြီး ရွှေရောင် သူတော်စင်သွေးများမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပန်းထွက် သွားတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စဖွယ်ပင်။</p> <p>သူတော်စင်တစ်ပါး အသက်ပျောက်ရတော့မည်။</p> <p>၎င်းမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေမည့် သတင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“အားးးး”</p> <p>လူတိုင်းမှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဤသို့ ထပ်မံ ဖြစ်ပျက်ပြန်လေပြီ။</p> <p>“သူတော်စင် ချီရှီးက သူ့မှာရှိတဲ့ နည်းလမ်းမှန်သမျှ အကုန်ထုတ်သုံးခဲ့တာတောင်မှ ဒီလူကို နည်းနည်းလေးတောင် ဒဏ်ရာ မပေးနိုင်ခဲ့ပါလား။ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ”</p> <p>“မင်း”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးသည် သူ၏သွားများကို ကြိတ်ထားသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စွမ်းအားကွာခြားချက်မှာ ဤမျှအထိ ကြီးမားနေသည်ကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်တက် နေတော့သည်။</p> <p>“မင်းမှာ တခြား ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ ကျန်သေးလဲ အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ဦး၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ယဲ့ဖန်၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှသွားပြီး သူ၏အတွင်းမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ် လာသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဤနေရာ တစ်ခုလုံး၏ တစ်ဦးတည်းသော အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လာချေပြီ။</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်နှင့် ဝူမုထျန်းလျိုတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြသည်။ သူတော်စင် ချီရှီးပင်လျှင် ဤမိစ္ဆာကောင်ကို မယှဉ်နိုင်ပါလား။</p> <p>သူတို့တော့ တကယ်ကို အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>“ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီး၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရူးသွပ်သော အပြုံး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>“မင်းက ငါ့ကို ဒီလို အသေအလဲ ပိတ်ဆို့ထားမှတော့ ... ငါတို့ အတူတူ သေကြတာပေါ့”</p> <p><strong>*အတူတူ သေကြမယ်*</strong></p> <p>လူတိုင်းမှာ လုံးဝကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p><strong>*သူတော်စင် ချီရှီးမှာ တခြား ဘာဝှက်ဖဲများ ကျန်နေသေးလို့လဲ*</strong></p> <p><strong>*ဒါပေမဲ့ အရမ်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ*</strong></p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှိနေသူအားလုံးကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အားလုံးကို အားနာပါတယ်”</p> <p><strong>*အားနာတယ်*</strong></p> <p><strong>*သူက ဘာကို အားနာနေတာလဲ*</strong></p> <p>ထို့နောက် သူတော်စင် ချီရှီးသည် သူ၏လျှာကို ရုတ်တရက် ကိုက်လိုက်ပြီး သွေးအနှစ် တစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ် လိုက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးဆီသို့ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဂျွတ်”</p> <p>အောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပျက်သွားသော အသံကြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အလွန်အေးစက်လှသော ယင်လေများမှာ တဟုန်ထိုး တိုက်ခတ်လာတော့သည်။</p> <p>အေးခဲလုမတတ်ပင်။ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်အောင် အေးလှသည်။</p> <p>ငရဲပြည်မှ လာနေသကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>“မဟုတ်မှလွဲရော …”</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရှိနေသော မိစ္ဆာအားလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်ကြသည်။</p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင်။ နောက်ထပ် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဘေးဒုက္ခကြီး ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p>တိတ်ဆိတ် ခြောက်သွေ့နေသော မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အပြည့်အဝ နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို တုန်ဟိန်း ထွက်ပေါ် လာတော့သည်။</p> <p>ခြောက်သွေ့ဆိတ်သုဉ်းနေသော မြေရိုင်းကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အဆက်မပြတ်သော ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“သူတော်စင်ကြီး... ခင်ဗျား ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ”</p> <p>လူတိုင်းမှာ သူတော်စင် ချီရှီးကို အမုန်းတရားများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတော်စင် ချီရှီး ဘာလုပ်လိုက်သည်ကို သူတို့အားလုံး ရိပ်မိသွားကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူသည် မြေရိုင်းကြီးထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသော မိစ္ဆာများကို နှိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထူထပ်လှသော တောအုပ်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဧရာမ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများရှိသည့် နဂါးခြင်္သေ့ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းတွင် မည်သည့် အသိဉာဏ်မျှ မရှိပါချေ။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်၊ ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် သွေးဆာမှုတို့ဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ၎င်းသည် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် တစ်ပါးကို တစ်ကိုယ်လုံး ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဂျွတ် ဂျွတ်”</p> <p>၎င်းသည် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ကိုက်ခဲဝါးစားနေတော့သည်။</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p> ရှိနေသော မိစ္ဆာအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။</p> <p><strong>*အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်တစ်ပါးက ဒီလိုမျိုး အလွယ်တကူ အသတ်ခံလိုက်ရတာလား*</strong></p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိပါသေးသည်။</p> <p>အစစ်အမှန် ငရဲခန်းကြီးက အခုမှ ဆိုက်ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save