Book List

<h2 style="text-align:center">Chapter 1776</h2> <h2 style="text-align:center">သေမင်းနယ်မြေ နိုးထလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်”</p> <p>ဝေးကွာလှသော အတိတ်ကာလဆီမှ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဆိုးကြီးများသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ် လာကြပြီး၊ ရှိနေသော မိစ္ဆာများထံသို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>တစ်ဆယ်၊ ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်း။</p> <p>သောင်းဂဏန်းအထိပင်။</p> <p>သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ လျင်မြန်စွာပင် ဆက်လက် တိုးပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းများမှာလည်း နတ်ဘုရင်၊ အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်၊ သူတော်စင် အဆင့်များပင် ပါဝင်နေသေးသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ ရှိနေသော မိစ္ဆာအားလုံး၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားအောင် ချောက်ချားသွားစေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့ စကားတစ်လုံးမှပင် မဟနိုင်ကြတော့ဘဲ လုံးဝကို ဆွံ့အမှင်တက်နေကြရသည်။</p> <p>“သူတော်စင် ချီရှီး ... ခင်ဗျား အိုကြီးအိုမ ယုတ်မာတဲ့ကောင်၊ ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို လှည့်စားလိုက်တာပဲ”</p> <p>“ငါတို့က မျိုးနွယ်တူတွေလေ၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ”</p> <p>မိစ္ဆာများမှာ မရပ်မနား အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြသည်။ ဤနေရာရှိ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး အတိတ်ကာလက အသူရာ ဧကရာဇ် တစ်ပါးတည်းသာလျှင် ၎င်းတို့ကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်က ဒေါင်းမင်းသည် ဤခြိမ်းခြောက်မှုများကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် မိစ္ဆာ သူတော်စင် များနှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ် အမြောက်အမြား၏ အင်အားကို စုစည်းခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤမြေရိုင်းကြီးထဲတွင် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p>ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ဤမြေရိုင်းကြီးမှာ သက်ရှိများအတွက် တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး မည်သူမျှ အလွယ်တကူ ခြေမချရဲကြတော့ပါချေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူတော်စင် ချီရှီးသည် ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာအားလုံးကို နှိုးလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် လုံးဝကို အိပ်မက်ဆိုးကြီးပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ယုတ်မာညစ်ထေးသည့် စွမ်းအင်များမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရိယာ တစ်ခုလုံးသို့ ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်လှပေသည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ မပြစ်တင်ကြပါနဲ့။ ဒီကောင်ကို ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားခွင့် လုံးဝ ပေးလို့မဖြစ်ဘူး”</p> <p>“‘ထာဝရ မသေမျိုးပန်းက သူ့လက်ထဲ လုံးဝ မရောက်စေရဘူး။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းတို့အားလုံး သေပေးကြပါ”</p> <p>သူသည် ဤမိစ္ဆာအားလုံးကို သူနှင့်အတူ အသေခံစေလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“သောက်အဘိုးကြီး၊ ငါ သေသွားရင်တောင် သရဲအဖြစ်နဲ့ မင်းကို လိုက်ခြောက်မယ်”</p> <p>မိစ္ဆာဧကရာဇ် တစ်ပါးမှာ တောဝက်မိစ္ဆာကြီး၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရပြီး နှစ်ပိုင်းပြတ်မသွားမီတွင် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ် သွားရှာသည်။</p> <p>“သရဲလား၊ လူသားတွေပဲ သရဲဖြစ်နိုင်တာ၊ မိစ္ဆာတွေကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးက ရူးသွပ်စွာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု များဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် ယဲ့ဖန်ကို စိုက်ကြည့်လေသည်။</p> <p>“ဒီနေ့တော့ ငါတို့အားလုံး ငရဲကို အတူတူ သွားကြတာပေါ့”</p> <p>သို့သော် ယဲ့ဖန်ကမူ သူ့ကို အေးစက်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုအကြည့်တစ်ချက်တည်းကပင် သူတော်စင် ချီရှီးကို ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားစေရန် လုံလောက် ခဲ့ပေသည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သတင်းစကားကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖတ်လိုက်ရသည်။</p> <p>အထင်အမြင်သေးခြင်း။</p> <p>ယဲ့ဖန်က သူ့ကို လုံးဝ အရေးမလုပ်ဘဲ အောက်ခြေလွတ်နေသူဟု သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူတော်စင် ချီရှီး၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ မှောင်ကျသွားပြီး အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>“ဟမ့် ဟန်ဆောင်နေလိုက်တာ၊ နေနှင့်ဦးပေါ့၊ မင်း ဘယ်လောက်အထိ တည်ငြိမ်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရ သေးတာပေါ့”</p> <p>“ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်”</p> <p>သွေးမြူတိမ်တိုက်များမှာ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီးများ၏ အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရကာ သူတို့၏ အသားစများနှင့် ကိုယ်လက်အင်္ဂါများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်ကုန်တော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိစ္ဆာတိုင်းမှာ ဦးရေခွံများ ထုံကျင်သွားကြရသည်။</p> <p>“ပြေးကြ”</p> <p>မိစ္ဆာတိုင်းမှာ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် ဤရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဆိုးကြီးများကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပါချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် ကြောက်လန့် တကြားဖြင့် ဤဆိတ်သုဉ်းမြေရိုင်းကြီးထဲမှ အသက်လု ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြတော့သည်။</p> <p>အသူရာ ဧကရာဇ်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကြီးများကို မနှိမ်နင်းနိုင်ပါချေ။</p> <p>၎င်းတို့တွင် အသိဉာဏ် မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အင်အားမှာမူ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p>တစ်ကောင်ချင်းစီတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှသော သတ္တဝါကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်နှင့် ကျန်သောသူများမှာလည်း ထွက်ပြေးချင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း</p> <p>“အားးးးး!!!”</p> <p>နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ဟိန်းထွက်သွားပြီး မိစ္ဆာများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သွေးအိုင်ထဲသို့ လဲကျ ကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>တစ်ယောက်၊ တစ်ဆယ်၊ တစ်ရာ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် မိစ္ဆာပေါင်း တစ်ရာခန့်မှာ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီးများ၏ အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရပြီး အသက် ပျောက်သွားရရှာသည်။</p> <p>ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သေခြင်းတရားသည် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများသည် ထွက်ပြေးရင်း တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် အဖမ်းခံရကာ အပိုင်းပိုင်း အဆွဲဖြဲခံရပြီး အသက်ရှင်လျက် ဝါးမြိုခြင်းကို ခံနေကြရသည်။</p> <p>သွေးချောင်းစီးနေသည့် မြင်ကွင်း။</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြလေပြီ။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ ဝေးဝေးသွားစမ်း”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မရှိတော့သကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမရှိတော့ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာဆိုးကြီးများထဲတွင် အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ရှိသူများလည်း ပါဝင်နေရာ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးရန်မှာ အလွယ်တကူပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>သူ၏ နောက်လိုက်များမှာ သူနှင့် သူ၏ညီမကို ထွက်ပြေးနိုင်ရန် ကာကွယ်ပေးနေရင်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အသတ်ခံ လိုက်ကြရသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မိစ္ဆာဆိုးများ၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်.</p> <p>ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ၊ ဦးခေါင်းများမှာ အမှိုက်များကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ လွင့်စင်ကျနေတော့သည်။</p> <p>သွေးနံ့ စူးရှရှမှာ နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး မိစ္ဆာအားလုံး၏ မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ပေါ်ပေါက်လာစေတော့သည်။</p> <p>မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်တော့သည်။</p> <p>အော်ဟစ်သံများ၊ ငိုကြွေးသံများနှင့် မိစ္ဆာများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုမြေရိုင်းကြီးမှာ အပြည့်အဝ နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူတော်စင် တစ်ပါးပင်လျှင် အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p><strong>*ပြေးရမှာလား*</strong></p> <p><strong>*လုံးဝ ပြေးလို့မရတော့ဘူး*</strong></p> <p><strong>*အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ*</strong></p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင် မြင်ယောင်နေမိပြီ။</p> <p><strong>“ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်”</strong></p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လေတိုးသံ တစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာအုပ်စုတစ်စုသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရပ်နေသည့် ယဲ့ဖန်ကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် ဝူမုဖန်သိုက်မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ပြီး အသက်လု ထွက်ပြေးနေကြသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သောကြောင့်ပင်!</p> <p>တစ်ယောက်တည်းသောသူကမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ယဲ့ဖန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p><strong>*ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ*</strong></p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p><strong>*ဒီလူက သေချာပေါက် အသက်အန္တရာယ်ရှိနေတာကို ဘာလို့ မပြေးတာလဲ*</strong></p> <p><strong>*သူ ဒီအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတာများလား*</strong></p> <p>“ဟာသပဲ”</p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရှီလင်က မိစ္ဆာသူတော်စင်ပေါင်းများစွာသည် ဤမြေရိုင်းမြေကြီးကို ခြေမှုန်းဖို့ ကြိုးစား ခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်။ အနည်းဆုံး မိစ္ဆာသူတော်စင် သုံးပါးတောင်မှ ဤနေရာတွင် အသက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။</p> <p>အသူရာ ဧကရာဇ်မှလွဲ၍ ဤမိစ္ဆာများကို မည်သူမျှ မဖိနှိပ်နိုင်ချေ။</p> <p>“ဒီကောင်က ဘာကို အားကိုးပြီး ဒီမိစ္ဆာတွေကို ရပ်တန့်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ”</p> <p>ချက်ချင်းပင် ဝူမုဖန်သိုက်က အော်လိုက်သည်။</p> <p>“ပြေးလေ”  </p> <p>သူမ ဘာကြောင့် ယဲ့ဖန်ကို သတိပေးလိုက်မိသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိပါပေ။ ၎င်းမှာ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယဲ့ဖန်က သူမကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p><strong>*ပြုံးပြတာလား*</strong></p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်မှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p><strong>*ဒီလူက တကယ်ပဲ ပြုံးနိုင်သေးတာလား*</strong></p> <p><strong>*သူ ရူးနေတာလား*</strong></p> <p><strong>*ဟာသပဲ*</strong></p> <p><strong>*အရူးပဲ*</strong></p> <p><strong>*ဒီလူက သေချာပေါက် အရူးပဲ*</strong></p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်သည် အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ထျန်းယင်နှင့် ကုန်းမင် တို့ထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ သူတို့၏ လက်များကို ဆွဲ၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူမ အခုချိန်တွင် မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလွှတ်နိုင်ပါ။ မဟုတ်လျှင် ဤကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ အသက် ဆုံးရှုံးရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့ရာတွင် ထိုကလေးနှစ်ဦးမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေရုံတင်မကဘဲ သူမကိုပင် ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“မြန်မြန် ပြေးလေ၊ ဟိုမိစ္ဆာဆိုးကြီးတွေ ဘယ်လောက် ရက်စက်နေသလဲဆိုတာ မမြင်ကြဘူးလား”</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“မြင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆရာက သူတို့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p>ကုန်းမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏လက်ကို ရုတ်တရက် ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကယ်တင်ပေးရန် လိုအပ်လျှင် ယဲ့ဖန်က သူတို့ကို ခေါ်သွားလိမ့်မည်။ ယခု ယဲ့ဖန်က ဘာမှ မလှုပ်ရှား သေးသောကြောင့် သူ့တွင် နည်းလမ်းရှိနေမည်ဟု ကုန်းမင်က ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်၏ အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“သူက ရူးနေတာ၊ မင်းတို့ကရော သူ့လိုပဲ လိုက်ရူးနေကြတာလား၊ အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေက သာမန်သတ္တဝါတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အရင်တုန်းက ရှီးလင် တစ်ခုလုံးရဲ့ အင်အားကို သုံးပြီး ဒီနေရာကို မောင်းထုတ်ခဲ့ရတာ၊ အခုထိတောင် သူတို့ကို အမြစ်ပြတ်အောင် မလုပ်နိုင်ကြသေးဘူး”</p> <p>“အခု သူတို့အားလုံး လွတ်လာပြီ။ ဒါဟာ သေချာပေါက် ဘေးဒုက္ခကြီးပဲ။ သူတော်စင်တွေတောင် မတောင့်ခံနိုင်ဘူး။ မင်းတို့ ဒီမှာ ဆက်နေရင် သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ကြည့်နေလိုက်လေ”</p> <p>ထျန်းယင်းနှင့် ကျန်သောသူများက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ဝူမုဖန်သိုက်ကို လျစ်လျူရှု လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p><strong>*ဒီကလေးငယ်တွေက ထိုလူကို မျက်စိမှိတ်ပြီး ယုံကြည်နေကြတာလား*</strong></p> <p>ချက်ချင်းပင် သူမသည် ယဲ့ဖန်ရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအကြည့်တစ်ချက်က ဝူမုဖန်သိုက်ကို ကျောချမ်းသွားစေတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာအုပ်စုကြီးမှာ ယဲ့ဖန်ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြပြီ။</p> <p>သို့သော် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ဓားကို တစ်ချက်သာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် မိစ္ဆာများကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p><strong>*ဓားတစ်ချက်တည်း*</strong></p> <p>*<strong>မိစ္ဆာတစ်ရာကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း*</strong></p> <p>မိစ္ဆာပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ယဲ့ဖန်၏ ဓားချက်အောက်တွင် ခဏချင်းမှာပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားကြရသည်။</p> <p>သွေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှချေပြီ။</p> <p>တိတ်ဆိတ်သွားခြင်း။</p> <p>တစ်နယ်လုံးတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ ဖြစ်စေ၊ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဆိုးကြီးများ ဖြစ်စေ၊ လူတိုင်းမှာ လုံးဝကို မှင်တက်သွားကြပြီး အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ယဲ့ဖန်ထံသို့သာ စိုက်ရောက်နေကြသည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးပင်လျှင် အသက်ရှူမှားသွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက် သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ဤသည်ကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p>သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိပါချေ။</p> <p>ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည့် မိစ္ဆာများထဲတွင် သူတော်စင်အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ပင် ပါဝင်နေသည်။</p> <p>၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှာ တိုင်းတာ၍မရနိုင်အောင်ပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုဓား၏ စွမ်းအားကို သူတို့ မတောင့်ခံနိုင်ကြပါလား။</p> <p><strong>*ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ*</strong></p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး ... ဒါက အတုပဲ၊ ဒါ သေချာပေါက် အတုဖြစ်ရမယ်၊ ဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ သန်မာနေရတာလဲ”</p> <p>“ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ မိစ္ဆာတစ်ရာကို သတ်လိုက်တာလား၊ ဒီကောင်က ဘယ်လိုမျိုး မိစ္ဆာကောင်လဲဟ”</p> <p>အစောပိုင်းကမှ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် မိစ္ဆာတစ်ရာမှာ ယဲ့ဖန်၏ ဓားချက်အောက်တွင် ခဏချင်းမှာပင် တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ကြပါချေ။</p> <p>သူတို့အားလုံး ထိုနေရာမှာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြရသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ထပ် ဖြစ်ပျက်လာသော အရာမှာ မိစ္ဆာအားလုံးကို ပို၍ ထိတ်လန့်သွားစေတော့သည်။</p> <p>“ဂါး”</p> <p>ပြင်းထန် ရူးသွပ်လှသော ဟိန်းဟောက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီးများသည် သူတို့၏ သားကောင်များကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် စွန့်ခွာ လိုက်ကြပြီး ယဲ့ဖန်ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော ရက်စက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် သူတို့အတွက် အန္တရာယ်အရှိဆုံး တည်ရှိမှုဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူ့ကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်ချင်နေကြခြင်းပင်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းများမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာတော့သည်။</p> <p>ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်း၊ သောင်းဂဏန်း။</p> <p>သူတို့အားလုံး ယဲ့ဖန်ထံသို့ ဦးတည်တိုက်ခိုက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ရက်စက်လှသည်။ သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>“ဒီကောင်လေးက မိစ္ဆာတွေရဲ့ အာရုံကို ဆွဲထားတုန်း ငါတို့ အမြန်ပြေးရမယ်”</p> <p>မိစ္ဆာများမှာ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး အသက်လု ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူမုထျန်းလျိုမှာလည်း ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝူမုဖန်သိုက်ထံသို့ ပြေးသွားသည်။</p> <p>“အစ်မ၊ ဒီအရူးကောင်တွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။ သူတို့ကို ခေါ်သွားတာက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်ရုံပဲ ရှိမယ်။ ငါတို့ အမြန် ပြေးကြရအောင်”</p> <p>“မရဘူး၊ သူတို့ကို ငါနဲ့အတူ ခေါ်သွားရမယ်။ သူတို့က အပြစ် မရှိဘူး”</p> <p>သို့သော် ဝူမုဖန်သိုက်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤမျှ ပါရမီရှိသော ကလေးများကို ဤနေရာတွင် အသေ မခံနိုင်ပါ။</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုက သူမကို ခပ်နက်နက် တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။</p> <p>“မင်း ဒါကို တကယ်လုပ်မှာလား”</p> <p>“ဒီလိုပဲ လုပ်ရလိမ့်မယ်”</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်က ဝူမုထျန်းလျို၏ အကြည့်ကို ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြန်လည် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အမြန် ခရီးသွားဖျာကို မြန်မြန်ဆင့်ခေါ်လိုက်၊ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်မယ်”</p> <p>ထိုအခါ ဝူမုဖန်သိုက်က သူမ၏ အမြန်ခရီးသွားဖျာကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါနှင့် တူညီသော အရှိန်ရှိသည့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကိရိယာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာကိုမဆို သွားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ခရီးနှင်နိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်း၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ လူအများအပြား တင်ဆောင်၍မရခြင်းပင်။ အများဆုံး လူတစ်ယောက်နှင့် တစ်ဝက်စာသာ တင်ဆောင်နိုင်ပါသည်။</p> <p>သို့သော် ဝူမုဖန်သိုက်က ထိုဖျာကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝူမုထျန်းလျို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဝူမုဖန်သိုက်၏ ကျောပြင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချ လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်မှာ ဆယ်မီတာကျော်ခန့် လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားတော့သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် လဲကျနေရင်း နာကျင်စွာ ညည်းညူကာ ပါးစပ်မှ ရဲရဲနီသော သွေးများကို အန်ထုတ် လိုက်ရသည်။</p>


Save