Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 1778</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျဆုံးခြင်း ဒီနေ့ကစမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒဏ်ရာ အသေးစားပါပဲ။ အချိန်တန်ရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ”</p> <p>ယဲ့ဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားမှာမူ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဆရာကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သူမှာ သာမန်လူ မဟုတ်နိုင်သည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ သူတော်စင် ချီရှီးထံသို့ ကျရောက် သွားတော့သည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော် နေချေပြီ။</p> <p>သူ ကြောက်လန့်နေသည်။ သူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေ၏။</p> <p>သူတို့သည် ပျားအုံကို တုတ်နှင့်ထိုးမိပြီ ဖြစ်ကြောင်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက် တိုက်ပွဲမဟုတ်တော့ဘဲ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးအတွက် ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာတော့မည်။</p> <p>သူ့ရှေ့မှ ဤလူသည် ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားကိုယ်တိုင်ပင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နေရသည့်အတွက် ရွှံ့နွံနတ်ဘုရား ထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအနေဖြင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူကို သွားရောက်ရန်စခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်!</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားမှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတော်စင် ချီရှီးကို စိုက်ကြည့်လေသည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ အရှင်သခင်ကို သတ်ဖို့ ကြံတာဟာ ငါ့ကို သတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးမှာ စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ ရုတ်တရက် လွင့်ထွက် သွားကာ အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p>အစောပိုင်းက သူသည် ယဲ့ဖန်နှင့်အတူ အသေခံတိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ယဲ့ဖန်ကို သူနှင့်အတူ အဆုံးစီရင် နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတွင်မူ ...</p> <p><strong>*အတူတူ အသေခံမယ် ဟုတ်လား*</strong></p> <p><strong>*ဟာသပဲ*</strong></p> <p>သို့သော်လည်း ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားက သူ့ကို အလွတ်ပေးပါမည်လော။</p> <p>“ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း”</p> <p>ဆိတ်သုဉ်း မြေရိုင်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး တောင်များ ပြိုကျကာ ပင်လယ်များ ထကြွ လာသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် အသံများ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ရွှံ့နွံများသည် ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တက်လာပြီး ပေကိုးထောင်အထိ ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်သွားကာ လေထဲတွင် အမြင့်ဆုံးသို့ ပျံတက်နေသော သူတော်စင် ချီရှီးကို ရွှံ့နွံများထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ပုပ်အဲ့အဲ့ အနံ့အသက်များမှာ သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူတော်စင် ချီရှီးကို သတိမေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွား စေသည်။</p> <p>အလွန်အမင်း သန်မာလှသည်။ ထို့အပြင် အလွန်အမင်း ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>သူ့တွင် ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့ပါ။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ပေါ်လာပြီး ယဲ့ဖန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လေသည်။</p> <p>“မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်နေရတာလဲ”</p> <p>“ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ငါက ငါ ပိုင်တဲ့အရာကို ပြန်လာယူတာပဲ။ မင်းတို့ ငါ့ကို မပေးဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ယူလိုက်မယ်”</p> <p>ယဲ့ဖန်က ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p><strong>*မင်းပိုင်တဲ့အရာ ဟုတ်လား*</strong></p> <p>အကယ်၍ ဤစကားကို အစောပိုင်းကသာ ကြားခဲ့ရလျှင် သူတော်စင် ချီရှီးသည် ယဲ့ဖန်ကို မောက်မာပြီး ဘာမှ မသိနားမလည်သူဟု ထင်ကာ လှောင်ပြောင်မိလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ သူသည် ထိုစကားကို သေသေချာချာ စဉ်းစားရတော့မည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် တုန်ရီသွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အဆုံးစွန်ထိ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p>“မင်း... မင်းက...”</p> <p>မိမိပိုင်ဆိုင်သောအရာကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ခြင်း။</p> <p>ရွှံ့နွံနတ်ဘုရား ကဲ့သို့သောသူကို တပည့်အဖြစ် ထားရှိခြင်း။</p> <p>ထာဝရ မသေမျိုးပန်းဆိုသည့် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ဖြစ်ရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း။</p> <p>သူ့ရှေ့မှ ဤလူသည် အသူရာ ဧကရာဇ်၏ ဆက်ခံသူ မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်က... အသူရာ ဧကရာဇ် ဖြစ်နေပါတကား။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်းက သေချာပေါက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>အသူရာ ဧကရာဇ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သေချာပေါက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူသည် မည်သို့သောနည်းဖြင့် သေခြင်းမှ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး ပြန်ရောက်လာနိုင်သနည်း။</p> <p>“လူမိုက်၊ ထာဝရ အင်မော်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မင်းအခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား”</p> <p>ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားက အထင်သေးရွံရှာသော မျက်နှာဖြင့် အေးစက်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတော်စင် ချီရှီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားတော့သည်။</p> <p><strong>*မှားသွားပြီ*</strong></p> <p><strong>*အကြီးအကျယ်ကို မှားသွားပြီ*</strong></p> <p>မိစ္ဆာဘိုးဘေးဖြစ်သူ အသူရာ ဧကရာဇ်သည် ရှီးလင်ဒေသကို ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာ၏ ဖျက်ဆီးမှုဘေးမှ ကယ်တင်ခဲ့သည့် အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အောင်မြင်မှုများမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအတွင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်။ ဒေါင်းမင်းကြီးပင်လျှင် သူ့ကို စီနီယာအဖြစ် ရိုသေစွာ ဆက်ဆံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကိုးပြည်နယ် တစ်ခွင်လုံးတွင် မိစ္ဆာမင်းသားကို သတ်လိုက်သော်လည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးက ကန့်ကွက်စကား တစ်လုံးမျှ မဟရဲသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>ယခုမူ သူသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးကြီးကို စော်ကားမိခဲ့ချေပြီ။</p> <p>သူ သေရပေတော့မည်။</p> <p>သေရုံတင်မကဘဲ သေပြီးသည့်တိုင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ထာဝရ ကျိန်စာတိုက်ခြင်းကို ခံရပေတော့မည်။</p> <p>မိစ္ဆာအားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p><strong>*သူတော်စင် ချီရှီးက တစ်ဖက်လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိသွားပြီလား*</strong></p> <p><strong>*ဘာလို့ သူက သရဲသပက်ကို မြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်နေရတာလဲ*</strong></p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူမုဖန်သိုက်သည်လည်း ယဲ့ဖန်ကို မလွှတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူတော်စင် ချီရှီးကို ဤမျှအထိ တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် ဤလူမှာ မည်သူနည်းဆိုသည်ကို သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် သိလိုစိတ်များ ပြည့်နှက် နေတော့သည်။</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်၏ ထိတ်လန့်မှုမှာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။ သူမသည် ယဲ့ဖန်အား ထျန်းယင်နှင့် အခြားသူများ၏ ဆရာ ဖြစ်ရန် အရည်အချင်းမရှိဟု အစောပိုင်းကပင် ပြောဆိုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ရွှံ့နွံနတ်ဘုရား ဆိုသည်မှာ သူမ၏ ဘိုးဘေးပင်လျှင် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကပင် ယဲ့ဖန်ကို ရိုသေကြောက်လန့်နေရသည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှ ဤပါရမီရှင်များ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ရန် အရည်အချင်းမရှိဟု ဆိုလျှင် ဤလောကတွင် မည်သူက အရည်အချင်း ရှိနိုင်တော့မည်နည်း။</p> <p>သူမသည် မြေလှန်ပြီး ပုန်းနေချင်လောက်အောင်ပင် ရှက်ရွံ့နေတော့သည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် သူမသည် ရယ်စရာကောင်းသော လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။</p> <p>ထိုကလေးများက သူမကို အဘယ်ကြောင့် လူအတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်ဆိုသည်ကိုလည်း သူမ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ယခုမူ သူမကိုယ်သူမ တကယ့် အရူး တစ်ယောက်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားနေရပြီ။</p> <p>“သတ်စမ်း”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားသည် အော်ငေါက်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ သောင်းနှင့်ချီသော မိစ္ဆာများသည် သူတော်စင် ချီရှီးထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ စူးရှထက်မြက်လှသည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေရပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်များကို ထုတ်ဖော်ကာ မိစ္ဆာများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သတ်ဖြတ်နေသည်။ သို့သော်လည်း မိစ္ဆာများမှာမူ ရူးသွပ်စွာဖြင့် မဆုတ်မနစ် ရှေ့သို့ တိုးလာနေကြဆဲပင်။</p> <p>“ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတော်စင် ချီရှီးသည် တဖြည်းဖြည်း အင်အားကုန်ခမ်းလာပြီး မိမိကိုယ်မိမိ မကာကွယ် နိုင်တော့ဘဲ ဒဏ်ရာများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုးပွားလာကာ သွေးများ တသွင်သွင် စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>“ငါက သူတော်စင်တစ်ပါးပဲ၊ ငါ့ကို ဒီထက်ပိုပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ သေခြင်းမျိုးနဲ့ သေခွင့်ပေးသင့်တယ်”</p> <p>“ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်အနေနဲ့ မင်းမှာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး”</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် အေးစက်ရက်စက်လှပြီး သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။</p> <p><strong>*ပုရွက်ဆိတ် ဟုတ်လား*</strong></p> <p>“မောက်မာလိုက်တာ”</p> <p>လူတိုင်းက ယဲ့ဖန်၏ စကားလုံးများကို အလွန်အမင်း မောက်မာသည်ဟု ထင်မြင်ကြသော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ် များကမူ သူတို့ကို အညံ့ခံရန် ဖိအားပေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“မင်း ငါ့ကို ဒီလို လုပ်လို့မရဘူး”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤမိစ္ဆာများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သူ မသေနိုင်ပါ၊ ၎င်းမှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် လုံးဝ သည်းမခံနိုင်သော အရှက်ရမှု ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>“မင်းတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအပေါ် ငါ တကယ်ကို စိတ်ပျက်မိတယ်”</p> <p>ယဲ့ဖန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ရာ ထိုစကားလုံးများက သူတော်စင် ချီရှီး၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်း သွားစေတော့သည်။</p> <p>ဤလူသည် သူတို့၏ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအပေါ် စိတ်ပျက်သွားလေပြီ။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ သူတို့ကို ဆက်လက် အကာအကွယ်ပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထာဝရ မသေမျိုးပန်းသာ အသိမ်းခံလိုက်ရပါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုသည် ၎င်းတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ထောက်တိုင်ကို ဆုံးရှုံးရပေတော့မည်။ ထိုအခါ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်နှင့်ပင် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ပို၍ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသော စကားလုံးများမှာ ယဲ့ဖန်၏ နှုတ်ထွက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ် လာပြန်သည်။</p> <p>“ပြီးတော့... ငါ့လက်ထဲမှာ သေရမယ့် ပထမဆုံး မိစ္ဆာသူတော်စင်ဟာ မင်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးမှာ ဆံပင်များ ထောင်ထသွားသည်အထိ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ အသူရာ ဧကရာဇ်သည် သူတို့၏ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်နေခြင်းလော။</p> <p>သူ၏ မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ကြောင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးမှာ ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချေပြီ။</p> <p><strong>*ဒါက*</strong></p> <p>သို့သော်လည်း ဝူမုဖန်သိုက်နှင့် အခြားသူများကမူ ယဲ့ဖန်သည် စကားကို ချဲ့ကားပြောနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူတော်စင် ချီရှီးကို အနိုင်ရရှိပြီး ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားက သူ့ဘက်တွင် ရှိနေသည်ဆိုသော်ငြား သူတို့မျိုးနွယ်စု၏ မိစ္ဆာ သူတော်စင် အားလုံးကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု သူတို့ တွေးနေကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ မိစ္ဆာသူတော်စင်များကို အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်၍ ရသည့်သူများဟု သူ တကယ်ပဲ ထင်နေလေသလား။</p> <p>လူတစ်ယောက်တည်းနှင့် ရှီးလင် တစ်ခွင်လုံးကို မြေလှန်ပစ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p>သို့သော်။</p> <p>“ဒုန်း”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတော်စင် ချီရှီးသည် ယဲ့ဖန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီလျက် ရူးသွပ်စွာ ဦးတိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော့် အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ! ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါ။ သတ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုသာ သတ်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှီးလင်ကိုတော့ ပစ်မှတ်မထားပါနဲ့”</p> <p>“ကျွန်တော့် မျိုးနွယ်စုမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး”</p> <p>သူသည် စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေချေပြီ။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ရှင်သန်ရပ်တည်မှုမှာ အသူရာ ဧကရာဇ်အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား တည်မှီနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အသူရာ ဧကရာဇ်သာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကို ဖျက်ဆီးလိုလျှင် ၎င်းမှာ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p>သူတော်စင် ချီရှီး၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိစ္ဆာအားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ အမြင်မှား နေခြင်းလားဟု သံသယဝင်ကာ မျက်လုံးများကို အားရပါးရ ပွတ်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီး၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူတို့ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားကြရသည်။</p> <p><strong>*ဒါက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်လို့လား*</strong></p> <p><strong>*ငါတို့ ရှီးလင်ဒေသမှာ မိစ္ဆာ သူတော်စင်တွေ အများကြီး ရှိတာလေ*</strong></p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ယဲ့ဖန်ကို အတိုင်းအဆမဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ဝိုင်းကြည့် လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p><strong>*မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ဖြတ်မယ် ဟုတ်လား*</strong></p> <p><strong>*ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ*</strong></p> <p><strong>*ဒီလူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ*</strong></p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိစ္ဆာအားလုံး ကြက်သီး ထသွားကြပြီး စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာများမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော်ကုန်ကြတော့သည်။</p> <p><strong>*ဒီလူရဲ့ စကားက သူတော်စင်ကိုတောင် ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်စေတာပဲ*</strong></p> <p>၎င်းက သူတို့အား အမှန်တရားကို ယုံကြည်ရန် ဖိအားပေးနေသကဲ့သို့ပင်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသူမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာမှ ဆင်းသက်လာသူများလေလား။</p> <p>“ငါ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ပြောဖို့ မင်းမှာ အရည်အချင်းမရှိဘူး”</p> <p>ယဲ့ဖန်က အေးစက်စွာ ပျက်ရယ်ပြုလိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများက သူတော်စင် ချီရှီး၏ တောင်းပန် တိုးလျှိုးမှုများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလေသည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီး၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်မျက်နှာလုံးတွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>သူ၏ မိုက်မဲမှုကြောင့် သူ၏မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးမှာ ဒုက္ခရောက်ရချေပြီ။ သူသည် သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထာဝရ ကျိန်စာသင့်မည့် အပြစ်သားကြီး ဖြစ်ပေတော့မည်။</p> <p>ထာဝရမသေမျိုးပန်း မရှိတော့ဘဲ မိစ္ဆာသူတော်စင်များစွာကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရပါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှာ လုံးဝ အင်အား ချည့်နဲ့ သွားမည်ဖြစ်ပြီး မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်သွားရန်မှာလည်း မဝေးတော့ပါချေ။</p> <p>“ချီရှီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေခြင်းနဲ့ အပြစ်ပေးဆပ်ပါ့မယ်၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူတော်စင် ချီရှီးသည် ယဲ့ဖန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်ကာ အလွန်အမင်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော အမူအရာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဦးတိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင် တစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် မိမိ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဂျွတ်”</p> <p>အရိုးကျိုးသံကြီး ဟိန်းထွက်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ကြေမွကာ သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ အတွင်းဝိညာဉ်ပင်လျှင် လွတ်မြောက်ခွင့်မရဘဲ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားရသည်။</p> <p>အဆုံးစွန်ထိ ရက်စက်ပြတ်သားလှပေသည်။</p> <p><strong>*ဟာ*</strong></p> <p>မိစ္ဆာများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှ ဤလူ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိရန် အတွက် သူတော်စင် ချီရှီးက အမှန်တကယ်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ယဲ့ဖန်မှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို လူတိုင်း ရှင်းရှင်း လင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြင်း။</p> <p>ရှိနေကြသော မိစ္ဆာအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဆံပင်များ ထောင်ထကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့သည် ယဲ့ဖန်ကို သရဲသဘက်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖန်က ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ရှိနေကြသော မိစ္ဆာ ပါရမီရှင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျဆုံးခြင်း ဒီနေ့က စမယ်”</p> <p>“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”</p> <p>ယဲ့ဖန်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မိစ္ဆာဧကရာဇ် ဆယ်ပါးမှာ နေရာတင်ပင် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ဖန်၏ အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး အစောပိုင်းနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားတော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ အာဏာရှင်ဆန်လာသည်! မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲ ထွက်လာ သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ကြုံးဝါးသံ တစ်ချက်တည်းနှင့်တင် ရှိနေသော မိစ္ဆာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် လုံလောက်နေပေပြီ။</p> <p>အစောပိုင်းက သူသည် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မဖော်ပြလိုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ယခုမူ သူ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်နေလေပြီ။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုသည် သူတို့၏ ကတိကဝတ်များကို သစ္စာဖောက်ကာ သူချမှတ်ထားသော ပဋိညာဉ်များကို ချိုးဖောက် ခဲ့ကြသည်။ သူသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအတွက် များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် သူတို့က ထာဝရ မသေမျိုးပန်းကို သူတို့ဘာသာ သိမ်းပိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သူတို့သည် ယဲ့ဖန်ကို အလေးမထားဘဲ သူ၏ အမိန့်များကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုခဲ့ကြခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p>သူတို့သည် ယဲ့ဖန်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြပြီ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယဲ့ဖန် ပေးသမျှ အရာအားလုံးကို သူက ပြန်လည် သိမ်းဆည်းတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“အသက်ချမ်းသာပေးပါ အသက်ချမ်းသာပေးပါ”</p> <p>မိစ္ဆာများသည် အော်ဟစ်ငိုကြွေးရင်း အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း သူတို့သည် ယဲ့ဖန်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားကာ ခန္ဓာကိုယ် အစအနပင် မကျန်တော့ပါချေ။</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် ဆိတ်သုဉ်းမြေရိုင်းရှိ မိစ္ဆာများထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေတော့သည်။</p> <p>အနည်းဆုံး ထိုမိစ္ဆာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့၌ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရှိသေးသော်လည်း ယဲ့ဖန်၏ ရှေ့တွင်မူ သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် သေခြင်းတရားကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရသည်။</p> <p>သူတော်စင် ချီရှီးက သူ၏အသက်ဖြင့် အပြစ်ပေးဆပ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ယဲ့ဖန်ထံမှ ကရုဏာအနည်းငယ်မျှပင် မဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p>သွေးအေးလှသည်။ ရက်စက်လှသည်။</p> <p>“ဒါ လူသားမျိုးနွယ်ထဲက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ၊ ငါတို့တော့ သွားပြီ၊ အားလုံး ပြီးသွားပြီ”</p> <p>“ဒါ မဖြစ်သင့်ဘူး၊ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ မဟာသူတော်စင်တွေက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းမရှိ ဖြစ်နေရတာလား”</p> <p>“ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ၊ ကျွန်တော် နောင်တရပါပြီ၊ စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ပါနဲ့”</p> <p>မိစ္ဆာဧကရာဇ်များနှင့် မိစ္ဆာဘုရင်များအားလုံးမှာ မျက်ရည်များ တသွင်သွင် စီးကျလျက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ် နေကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့သည် တစ်ချိန်က မိမိတို့နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော အရှင်သခင်များ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ လမင်းကို ကြယ်တာရာများ ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ မိစ္ဆာအားလုံး၏ ရိုသေလေးစားမှုကို ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ ယဲ့ဖန်၏ ရှေ့တွင် သူတို့သည် အလိုရှိသလို အသတ်ခံနေရသည့် ဝက်များနှင့် ခွေးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့၏ စကားများကို ကြားရသော်လည်း ယဲ့ဖန်မှာမူ တည်ငြိမ်အေးစက်နေဆဲပင်။ သူ၏ လက်ချောင်း များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ထိုးညွှန်လိုက်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းတစ်ခုစီမှာ ထိုသူတို့၏ နဖူးများကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ယဲ့ဖန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျလျက် အသနားခံလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ အရှင်မင်းကြီး”</p>


Save