Book List

<h2 style="text-align:center">Chapter 1780</h2> <h2 style="text-align:center">ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူမုထျန်းလျိုသည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ဝူမုဖန်သိုက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ် ဆဲဆိုလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“အဖေ၊ လုပ်ရပ်က စကားလုံးတွေထက် ပိုပြီး သိသာပါတယ်၊ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဒီမိန်းမယုတ်နဲ့ ဒီလူသား ဘယ်လောက်တောင် အပေးအယူ တည့်နေကြသလဲဆိုတာ၊ သူတို့က ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်နေကြပြီ၊ သူတို့က ပူးပေါင်း ကြံစည်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝူမုရှီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးများ ပိုမို တောက်လောင်လာတော့သည်။</p> <p><strong>*သေချာနေပြီ၊ ဒီမိန်းမယုတ်က ငါတို့ရဲ့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီ၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီ*</strong></p> <p>ယဲ့ဖန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝူမုထျန်းလျိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ မင်းရဲ့ အသံကို အရမ်း မုန်းတာပဲ၊ အဲ့ဒီတော့ ပါးစပ်ပိတ်ထားပေးလို့ ရမလား”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုသည် ချက်ချင်းပင် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော် သွားတော့သည်။</p> <p>မသက်မသာ ဖြစ်မှု။ ကြောက်ရွံ့မှု။</p> <p>ဤလူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အထင်အရှား ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို အစွန်းကုန် စိုးရိမ် ထိတ်လန့် သွားစေတော့သည်။</p> <p>“လူသားမျိုးနွယ်က ငါတို့မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အထွတ်အမြတ်ပစ္စည်းကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ မင်းက ရှီးလင် တစ်ခွင်လုံးနဲ့ စစ်ဖြစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား”</p> <p>ယဲ့ဖန်၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိသွားပြီးနောက် ဝူမုရှီးသည် အဆင်အခြင်မဲ့စွာ မလှုပ်ရှားရဲတော့ဘဲ ယဲ့ဖန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင် မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ပိုမိုများပြားလာပြီး သူတို့အားလုံးမှာ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ယဲ့ဖန်ကို ဝိုင်းရံထားကြတော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာကောက်ကျစ်ပြီး ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ အေးစက်သွားစေသည့် အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>“လူသား မျိုးနွယ်ကတော့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုနဲ့ စစ်မဖြစ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းတို့မိစ္ဆာတွေနဲ့ စစ်ဖြစ်ချင် နေတာ”</p> <p>ယဲ့ဖန်က လှောင်ပြောင်လိုသော အမူအရာဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့လမ်းကို လာမပိတ်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ကို အရင်ဆုံး စရှင်းပစ်မယ်”</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်မှ မိစ္ဆာအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသ ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာမှာ ယဲ့ဖန်ထံသို့ စူးစိုက် ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p><strong>*သူက ငါတို့ရဲ့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ် နယ်မြေထဲမှာ ဒီလောက်တောင် မောက်မာရဲတယ်ပေါ့*</strong></p> <p><strong>*ငါတို့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူတွေလို့ သူ တကယ်ပဲ ထင်နေ တာလား*</strong></p> <p>“မင်း သေတွင်းတူးနေတာပဲ၊ ငါတို့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ် နယ်မြေထဲကို ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်တာနဲ့ ဒါဟာ မင်းရဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းပဲ၊ မင်း ဒီမှာတင် သေရလိမ့်မယ်”</p> <p>မိစ္ဆာဧကရာဇ် တစ်ပါးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဪ”</p> <p>ယဲ့ဖန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ဝါးကြီးကို ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ရုတ်တရက် အောက်သို့ ဝှေ့ယမ်း လိုက်ရာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှိန်အဝါများ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခုက ရုတ်တရက် ဖိနှိပ်ချ လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ထိုမိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရာတင်ပင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ထိုဖိအားကြောင့် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားကာ လေပြင်းနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားတော့သည်။</p> <p><strong>*ဒါ ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...*</strong></p> <p>ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်မှ မိစ္ဆာအားလုံးမှာ မယုံကြည်နိုင်သောအကြည့်များဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>ဝူမုရှီး၏ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်အမင်း သုန်မှုန်သွားပြီး လုံးဝ အရောင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူတော်စင် များသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်၊ မိစ္ဆာဧကရာဇ်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ခွေးတစ်ကောင်ကို သတ်ရသကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“လာလေ၊ ငါ့အရိုးကို မြေမြှုပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက မင်းတို့အရိုးတွေကို အပိုင်းပိုင်း ချိုးပစ်မလား ကြည့်ကြ တာပေါ့”</p> <p>ယဲ့ဖန်က မောက်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝူမုရှီးကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။</p> <p>“နောက်ပြီးရင် ... ငါ မင်းကို အရင်ဆုံး သတ်မယ်”</p> <p>ဝူမုရှီး၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ အစွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် ဤလူကို ယှဉ်နိုင်ရန် လုံးဝ အကြောင်းမရှိပါချေ။</p> <p>“ကျွန်တော် သွားပြီး ဘိုးဘေးကို တောင်းဆိုလိုက်ဦးမယ်၊ အဖေတို့ သူ့ကို တားထားကြ”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ပြေးတော့သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် ဆက်နေပြီး အသေခံရန် အစီအစဉ် မရှိပါချေ။</p> <p>“လူသားသူတော်စင် ... မင်း အရမ်း မောက်မာလွန်းတယ်၊ ငါတို့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိတဲ့ ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ကြီး ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရောက်နေတဲ့ သတင်းကလည်း ရှီးလင် တစ်ခွင်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီ။ မိစ္ဆာသူတော်စင် အုပ်စုကြီးကလည်း ဒီကို အမြန်ဆုံး လာနေကြပြီ”</p> <p>အဘိုးအိုတစ်ဦးက ယဲ့ဖန်ကို သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p><strong>*မိစ္ဆာသူတော်စင် အမြောက်အမြားရဲ့ စုပေါင်းအင်အားဆိုရင်တောင် ဒီလူကို မသတ်နိုင်ဘဲ နေပါ့မလား*</strong></p> <p><strong>*အဲ့လို ဖြစ်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး*</strong></p> <p>“တစ်ယောက် လာရင် တစ်ယောက် သတ်မယ်၊ နှစ်ယောက်လာရင် နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်။ မင်းကတော့ အရင်ဆုံးပဲ”</p> <p>ယဲ့ဖန်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ညှိုးကို ညွှန်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ အလင်းတန်း များမှာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် စူးရှတောက်ပစွာ ပြည့်နှက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို နှစ်ခြမ်းကွဲ သွားစေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ထိုအဘိုးအိုထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖောင်း”</p> <p>လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်မှာ ထိုအဘိုးအိုမှာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး အသားနှင့် အရေပြားများ တကွဲတပြားစီ ဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သွေးများ တသွင်သွင် စီးကျသွားတော့သည်။</p> <p>“မင်း”</p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူမုရှီး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားတော့သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ နောက်လိုက် နှစ်ဦးကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်သွားခဲ့လေပြီ။ ၎င်းမှာ မိသားစု အကြီးအကဲ ဖြစ်သော သူ၏ သိက္ခာကို ဗြောင်ကျကျ စော်ကားလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“ထာဝရ မသေမျိုးပန်း ရှိတဲ့နေရာကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်ပဲ သိတာပါ။ ရှင် သူနဲ့ စကား ပြောလို့ မရမချင်း တခြားသူတော်စင်တွေ ရောက်လာရင် ရှင် ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်က ဘေးမှနေ၍ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထာဝရ မသေမျိုးပန်း တည်ရှိရာနေရာကို ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်၏ ဘိုးဘေးနှင့် ရှေးဟောင်း သူတော်စင် အနည်းငယ်သာ သိရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ကဲ့သို့ မျိုးဆက်သစ်များမှာမူ ထိုပန်းရှိရာ ကျင့်စဉ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပင် ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေး ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>“သူက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာပါ”</p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါကပဲ အတင်းတိုက်ခိုက်ပြီး ထွက်လာအောင် လုပ်ရမှာပေါ့”</p> <p>ယဲ့ဖန်က ပျက်ရယ် ပြုလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော မီးလင်းဖို တစ်လုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>နဂါးကိုးကောင် မီးလင်းဖိုသည် နေနှင့်လ၏ အဆီအနှစ်များကို စုပ်ယူထားပြီး တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ်ပြင်တို့၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းများကို မိုးကြိုးပစ်သံများအလား ထုတ်လွှတ် လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဒါ... အထွတ်အထိပ် သူတော်စင်လက်နက်ပဲ”</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်မှ မိစ္ဆာအားလုံး၏ အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲ သွားတော့သည်။</p> <p><strong>*ဒီလူက သူတော်စင် ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ အထွတ်အထိပ် သူတော်စင်လက်နက်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား*</strong></p> <p>နဂါးကိုးကောင် မီးလင်းဖိုသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး စစ်မှန်သော နဂါးကိုးကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားအောင် ဟိန်းဟောက်လျက် ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်အပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများ ပြိုလဲပျက်စီးသွားပြီး မြေပြင်ကြီးမှာလည်း ကျွံဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားရချေပြီ။</p> <p>“မင်း”</p> <p>ဝူမုရှီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ယဲ့ဖန်သည် သူတို့၏ ကျိုးပြတ်တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ် တစ်ခုလုံးကို မြေလှန်ပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒီကောင်ကတော့"</p> <p>မီးလင်းဖို၏ မြည်ဟည်းသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေ တော့သည်။</p> <p>ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများမှာလည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ယိုင်နဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား ကြရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p><strong>*အရူးပဲ*</strong></p> <p><strong>*ဒီကောင်က တကယ့်အရူးပဲ*</strong></p> <p>တခြားဘယ်သူမဆိုသည် မိစ္ဆာသူတော်စင်များ လာနေကြောင်း သိလိုက်သည်နှင့် အမြီးကုပ်ပြီး ထွက်ပြေးကြ လောက်သော်လည်း ဤအရူးမှာမူ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်နှင့် သောင်းကျန်းရဲသည်လား။</p> <p>အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆက်ဖြစ်နေပါက ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်သည် ဤအထွတ်အထိပ် သူတော်စင် လက်နက်၏ လက်ချက်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားပေတော့မည်။</p> <p>တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မီးလင်းဖို၏ စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါစေတော့သည်။</p> <p>အတိုင်းအဆမဲ့သော သမုဒ္ဒရာပြင်ကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသည့် အသံလှိုင်းများသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး အသံတစ်ချက်စီတိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးအားများ ပါဝင်နေကာ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ကို မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။</p> <p>ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခုလုံးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားစေတော့မည့်အလား ခြိမ်းခြောက် နေသည်။</p> <p>“တောက် … တော်စမ်း၊ အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း”</p> <p>ဝူမုရှီးသည် အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေပြီး ခြေလှမ်းများမှာလည်း ယိုင်နဲ့နေသည်။ ထိုကောင်းကင်ဘုံမှ အသံလှိုင်း များကြောင့် နေရာတင်ပင် ပေါက်ကွဲသေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ နားများကို တင်းတင်းပိတ် ထားရတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ယဲ့ဖန်ကမူ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး နဂါး သွေးကြောကိုးသွယ်ကို စိတ်ကြိုက် သောင်းကျန်းခွင့် ပေးထားလေသည်။</p> <p>“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”</p> <p>သွေးမြူတန်းများမှာ နေရာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်သွားကြပြီး မိစ္ဆာဧကရာဇ်များနှင့် မိစ္ဆာဘုရင်များမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွ သွားကြရသည်။ ထိုအသံလှိုင်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော တန်ခိုးကြီးမားလှသည့် နတ်စောင်းသံနှင့်တူပြီး သာမန် သေမျိုးများ အနေဖြင့် နားဆင်ရန် လုံးဝ မထိုက်တန်သော အရာမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခုလုံးမှာ အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး ပြိုလဲပျက်စီးနေချေပြီ။</p> <p>“တာအို ရောင်းရင်း ... ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ လုပ်ရတာလဲ”</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုတစ်ဦး၏ သက်ပြင်းချသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ ညည်းတွားသံကဲ့သို့ပင်။ ထိုအသံတွင် ပါရှိသော အစွမ်းထက်လှသည့် အရှိန်အဝါက ဆူညံသံများကို ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားစေတော့သည်။</p> <p>ကိုးပါးနဂါးအိုးတော်ကြီးမှာလည်း နောက်သို့ ပြန်လည် လွင့်စင်သွားရသည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် နဂါး ကိုးကောင် မီးလင်းဖိုကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖမ်းယူမြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပျက်ရယ် ပြုလိုက်သည်။</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား”</p> <p>“ဘိုးဘေး”</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရောက်ရှိနေသူအားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်နေသော ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ နားထင်ဆံစများမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်နှာမှာ ကြင်နာတည်ငြိမ်လှကာ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြင့် ခြေဗလာဖြစ်နေသော်လည်း လောကီထက် လွန်ကဲသော ရသေ့သူတော်စင်တစ်ပါးကဲ့သို့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။</p> <p>ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများမှာလည်း အလွန်အမင်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော အမူအရာများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ဝူမုရှီးက ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေး၊ ဒီလူက ကျွန်တော်တို့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေကို သတ်ခဲ့တဲ့အပြင် ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ် တစ်ခုလုံးကိုပါ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားအောင် ကြံစည်ခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး... ဘိုးဘေး၊ သူ့ကို သတ်ပေးပါ”</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း”</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က ချက်ချင်းပင် ငေါက်ငမ်းလိုက်ပြီး ဝူမုရှီးကို အေးစက်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့် လိုက်တော့သည်။</p> <p><strong>*ဒါ*</strong></p> <p>ဝူမုရှီးမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က သူမကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြင်းပြင်း ထန်ထန် ကြိမ်းမောင်းရသနည်းဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပါချေ။</p> <p>“ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့... မင်းက ဘယ်လိုတောင် မိုက်မဲရတာလဲ၊ မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲချက်တွေကို ယုံကြည်နေရတယ်လို့၊ မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးသားရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲမှာ မင်း မိနေတာကိုရော သိရဲ့လား”</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က ဝူမုရှီးကို အစွန်းကုန် စိတ်ပျက်နေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p>ဝူမုရှီး၏ အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီတော့... ဖန်သိုက်က ကျိုးပျက်တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား”</p> <p>“ဖန်သိုက် ကြီးပြင်းလာတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ငါမသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား၊ မင်းက သူ့အဖေ ဖြစ်ပြီးတော့ ကိုယ့်သမီးကို သူလျှိုဆိုပြီး သံသယဝင်နေတာလား၊ မင်း မျက်စိကန်းနေတာပဲ”</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က အေးစက်စွာ ဆက်လက် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဝူမုထျန်းလျိုကို ငါ ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီး ချုပ်နှောင်ထားပြီးပြီ။ မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံပြောဆိုပြီး ကိုယ့်ဆွေမျိုး သားချင်းကို ပုတ်ခတ်စွပ်စွဲခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ကို နှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် ပြန်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများမှာမူ ဆွံ့အသွားကြရပြီး စကားတစ်လုံးမျှပင် မဟနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝူမုဖန်သိုက်သည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျလာတော့သည်။ သူမကို အယုံကြည်ဆုံးသောသူမှာ ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့် ထားခဲ့ပါချေ။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် ယဲ့ဖန်ကို ရိုသေစွာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍  ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တာအို ရောင်းရင်း ... ငါ့ရဲ့ ဒီမျိုးဆက်သစ်တွေက မိုက်မဲလွန်းလို့ မင်းကို စော်ကားမိသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”</p> <p>ယဲ့ဖန်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ သူသည် ဘိုးဘေးထျန်းဟယ်၏ လူများကို သတ်ခဲ့သည့်အပြင်၊ သူ၏ ဂိုဏ်းနယ်မြေ ကိုလည်း ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဘိုးဘေးကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ခြေဖြင့်နင်းပြီး အသေသတ်ရန် ကြံစည် နေခြင်းနှင့်ပင် အလားသဏ္ဌာန် တူလှပေသည်။</p> <p><strong>*ဒီအဘိုးကြီးက ဒါကို တကယ်ပဲ သည်းခံနိုင်တာလား၊ လောကမှာ ဒီလောက် သဘောကောင်းတဲ့သူတွေ တကယ် ရှိလို့လား*</strong></p> <p>“တကယ်လို့ ငါက ဝူမုထျန်းလျိုရဲ့ အသက်နဲ့ အပြစ်ပေးချင်တယ်လို့ ပြောရင်ရော”</p> <p>ယဲ့ဖန်က ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်မှာ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပိုမို၍ ရိုးသားတည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p>“အဲဒါ သူကိုယ်တိုင် ပြုခဲ့တဲ့ ကံပါပဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး အကယ်၍ မိတ်ဆွေက အဲဒါကို အလို ရှိတယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်းပဲ သူ့ခေါင်းကို သွားဖြတ်ပြီး ယူလာပေးပါ့မယ်”</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် အလွန် ရယ်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား အားရပါးရ ရယ်မော လိုက်တော့သည်။</p> <p>“တာအို ရောင်းရင်း... ဘာကို သဘောကျပြီး ရယ်နေတာလဲ”</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က နားမလည်နိုင်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလို့ပါ”</p> <p>ယဲ့ဖန်က ဘိုးဘေးထျန်းဟယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့... သူက လူသားတစ်ယောက်ကို ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ထဲအထိ ခေါ်လာခဲ့တာ”</p> <p>ကင်းမြီးကောက်မိစ္ဆာတစ်ဦးက သတိကြီးစွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒီလူသား သူတော်စင်က ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အထွတ်အမြတ်ပစ္စည်းကို ယူချင်နေတာ၊ ဒါဟာ ငါတို့မျိုးနွယ်စုကို အကြီးအကျယ် စော်ကားတာပဲ”</p> <p>ထိုအခါ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က ယဲ့ဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မိတ်ဆွေ... မင်းက ထာဝရ မသေမျိုးပန်းကို တကယ်ပဲ ယူချင်တာလား”</p> <p>“ယူချင်တယ်ဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ”</p> <p>“ဒါဆိုရင်... ကျုပ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ မိတ်ဆွေ”</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် ယဲ့ဖန်ကို ထာဝရ မသေမျိုးပန်း ရှိရာဆီသို့ အမှန်တကယ်ပင် ခေါ်သွားရန် ကြံစည်နေခြင်းလော။</p> <p>“ဘိုးဘေး၊ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာပါ”</p> <p>“ဘိုးဘေး။ အဲဒါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အထွတ်အမြတ်ပစ္စည်း၊ ကျုပ်တို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကြီးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တကူ လက်လွှဲပေးနိုင်မှာလဲ”</p> <p>“ဘိုးဘေး၊ အခုလုပ်ရပ်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို သစ္စာဖောက်ရာ ရောက်နေပါပြီ၊ ရှီးလင် တစ်ခွင်လုံးက ကျုပ်တို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများမှာ လုံးဝ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။</p> <p><strong>*ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်များ ရူးသွားလေသလား*</strong></p> <p>ဤလူသည် သူတို့လူများကို သတ်ခဲ့သည်။ သူတို့အိမ်ဂေဟာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ရတနာကိုပါ လက်ဝါးဖြန့်ပေးတော့မည်တဲ့လား။</p> <p>သို့သော် ဘိုးဘေးထျန်းဟယ်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့ကို ဆက်မပြောရန် တားမြစ်လိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“တာအို ရောင်းရင်း၊ ကျုပ် မင်းကို ထာဝရ မသေမျိုးပန်း ရှိရာဆီ ခေါ်သွားပေးနိုင်ပေမဲ့ ရှေးယခင်ကတည်းက ဘယ်သူမှ ဒီပန်းကို ရှီးလင် နယ်မြေပြင်ပကို ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူးဆိုတာ သိထားစေချင်တယ်”</p> <p>“အသူရာ ဧကရာဇ်က အထွတ်အမြတ် ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ် တစ်ပါးပဲ။ သူ့ရဲ့ တာအိုကို ဘယ်သူမှ အနက် အဓိပ္ပာယ် မဖော်နိုင်ကြဘူး။ မင်းအနေနဲ့ တာအိုကို နားလည်အောင် ကြိုးစားရင်းနဲ့မှ အဲဒီစွမ်းအားတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း မခံရအောင် သတိထားရလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး၊ ငါ့ကို အဲဒီကိုသာ ခေါ်သွားပေးပါ”</p> <p>ယဲ့ဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီဘက်က ကြွပါ”</p> <p>ဘိုးဘေးထျန်းဟယ်က ယဲ့ဖန်ကို လမ်းညွှန်လိုက်သည်။ အိုးရန်ယွင်သော်နှင့် အခြားသူများ လိုက်ပါရန် ပြင်ဆင်သည်ကို မြင်သောအခါ ဘိုးဘေးထျန်းဟယ်က တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ နယ်မြေဖြစ်တဲ့အတွက် တာအို ရောင်းရင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားခွင့်ရှိတယ်”</p> <p>“မင်းတို့ ဒီမှာပဲ ငါ့ကို စောင့်နေကြ”</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် ထိုစကားကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ဘိုးဘေးထျန်းဟယ်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ဘိုးဘေးထျန်းဟယ်နှင့် ယဲ့ဖန်တို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ရှေ့တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်သည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ဝူမုထျန်းလျို”</p>


Save