Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 1781</h2> <h2 style="text-align: center;">သေပေတော့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လုံးဝကို မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p>အကြီးအကျယ် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က ဝူမုထျန်းလျိုကို သူကိုယ်တိုင် ချုပ်နှောင်ထားပြီးပြီဟု ပြောခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေရသနည်း။</p> <p>အိုးရန်ယွင်သော်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ၎င်းသည် လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား ပြီး မျက်နှာများ ပျက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“ထျန်းလျို၊ မင်းကို ဘိုးဘေးကြီးက အကျဉ်းချထားတယ်ဆို”</p> <p>ဝူမုရှီးက မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုက ယုတ်မာရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးကသာ အဲဒီလို မပြောခဲ့ရင် အဲဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး အယုံသွင်းခံပြီး သူ့သေတွင်းထဲ သူ ဆင်းသွားမှာလဲ”</p> <p>လူတိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ လှည့်စားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် ယဲ့ဖန်ကို ထာဝရ မသေမျိုးပန်း အမှန်တကယ် ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ယဲ့ဖန်ကို အယုံသွင်းရန်သာ ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော်... ဘိုးဘေးကြီးက သူမကို ယုံကြည်သည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်းမှာလည်း လိမ်လည်မှု၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားရချေပြီ။</p> <p>“အခု ဘိုးဘေးက အဲဒီကောင်ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ”</p> <p>“ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ဆီကိုလေ”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငြိုးအတေးများဖြင့် ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>အားလုံး ပင့်သက်ရှိုက်မိသွားသည်။</p> <p><strong>*ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်လား*</strong></p> <p>ထိုနှစ်ပေါင်းထောင်ချီ မပျက်မစီး တည်ရှိနေသော မဟာ အစီအရင်ကြီးသည် အတိုင်းအဆမဲ့သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ၎င်းသည် တစ်ခါက ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာမှ နတ်စစ်သည်နှင့် စစ်သူကြီးပေါင်း တစ်သိန်းကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခဲ့ဖူးပြီး သူတော်စင်များပင်လျှင် ၎င်း၏ လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p>၎င်းသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အံ့ဩဖွယ်အကောင်းဆုံးသော အစီအရင် ဖြစ်သည်။ ဤအစီအရင်ကြောင့်ပင် ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်သည် ရှီးလင် နယ်မြေတွင် နေရာတစ်နေရာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရရှိထားခြင်းဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာ သူတော်စင် အားလုံးကပင် ရိုသေကြရသည်။</p> <p>ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ကို ဘယ်သူမှ မဖောက်ထွင်းနိုင်သော စစ်ခင်းကျင်းမှုဟုပင် လူသိများလှပေသည်။</p> <p>၎င်း၏ ကျော်ကြားမှုမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် ထိုလူသားကို ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ဆီသို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သွားသနည်း ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပါသည်။ သွေးတစ်စက်မျှ မစွန်းဘဲ အနိုင်ယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်သာ ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူသည် သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်နေပါစေ၊ သေခြင်းတရားမှ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p>အစီအရင်၏ စွမ်းအားက သူ့ကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားစေလိမ့်မည်။ အရိုးတစ်စမျှပင် ကျန်ရစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။</p> <p><strong>*ဒီကောင်စုတ်တော့ သွားပြီ*</strong></p> <p>“ဟားဟားဟား ... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ဘိုးဘေးက တကယ့်ကို ပါးနပ်လိမ်မာပြီး အမြော်အမြင် ရှိတာပဲ၊ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ဘက်က သွေးတစ်စက်မှ မယိုဘဲ အဲဒီကောင်ကို အပြတ်ရှင်းနိုင်ပြီ”</p> <p>“တကယ်လို့ ဒီအစီအရင်က သူ့ကို မသတ်နိုင်ရင်တောင် အခုလောက်ဆို မိစ္ဆာသူတော်စင်အားလုံး ဒီကို ရောက်နေ လောက်ပြီ။ အဲဒီကောင်တော့ ဘယ်လိုမှ မလွတ်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p>၎င်းကို တွေးမိသည်နှင့် ရှိနေသော မိစ္ဆာအားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ကျောရိုးထဲအထိပင် အေးစက်သွားစေသည့် အငွေ့အသက်များ။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူမုဖန်သိုက်သည်လည်း သူမ၏ ကျောရိုးထဲအထိ အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ယဲ့ဖန်အတွက် စိုးရိမ်၍ မဟုတ်ဘဲ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်အတွက် စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် အလွန်အမင်း မိုက်မဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်မိလေပြီ။ ၎င်းမှာ ယဲ့ဖန်ကို တိုက်ခိုက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုသည် စောစီးစွာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရပါချေ။ ထို့ကြောင့် ထိုလူသည် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သူ လုံးဝ မသိရှိပါချေ။</p> <p>သူသည် လက်တွေ့တွင် စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူလှသည်။</p> <p>ကောင်းကင်မြစ် မဟာ အစီအရင်သည် အခြားသော သူတော်စင်များကို ပိတ်လှောင် သတ်ဖြတ်နိုင်ကောင်း နိုင်လိမ့်မည်၊ သို့သော် ထိုလူကို ပိတ်လှောင်သတ်ဖြတ်ရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။</p> <p>သူ့ကို အနီးကပ် မမြင်ဖူးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုလူသည် မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်ကို မည်သို့မျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝူမုဖန်သိုက်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး၊ အသံများမှာလည်း စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် တုန်ရီနေတော့သည်။ သူမသည် ဝူမုရှီး၏ အဝတ်စကို လှမ်းဆွဲကာ ငိုကြွေးမတတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဖေ! ဘိုးဘေးအနေနဲ့ ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ကို သုံးပြီး အဲဒီလူကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာကို ကျွန်မတို့ ခွင့်ပြုလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး”</p> <p>“ငါ့လမ်းက ဖယ်စမ်း”</p> <p>ဝူမုရှီးက ငေါက်ငမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီစကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝူမုဖန်သိုက်ကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူက အေးစက်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“အခုထိတောင် မင်းက သူ့ဘက်က ကာကွယ်ပေးနေတုန်းလား၊ ငါ မင်းကို ကျွေးမွေးပြုစုလာရတာ တကယ်ကို အချိန်ကုန်တာပဲ”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး ... ကျွန်မ သူ့ကို ကာကွယ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ် အတွက် စဉ်းစားနေတာပါ၊ အဲဒီလူက အဖေတို့ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး”</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်က အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်အနေဖြင့် ယဲ့ဖန်၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်သွားမည်ကို သူမ မလိုလားပါချေ။</p> <p>သူတော်စင်တစ်ပါး မရှိပါက ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကို အုပ်ချုပ်ရန် မဆိုထားနှင့် နယ်မြေတစ်ခုကို အုပ်စိုးနိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါ။</p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“တကယ့်ဟာသပဲ၊ ဘိုးဘေးက ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ကို အသက်သွင်းတာတောင် အဲဒီကောင်ကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ မင်း ပြောနေတာလား”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုက မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါမှမဟုတ် ဒါက မင်းရဲ့ ဆင်ခြေသက်သက်ပဲလား၊ မင်းက အခွင့်အရေးယူပြီး သူ့ကို ကယ်ချင်နေတာမလား”</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများသည် ဝူမုဖန်သိုက်ကို သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရန်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>“အဖေ၊ ကျွန်မရဲ့ အကြံပေးတာကို ကျေးဇူးပြုပြီး နားထောင်ပါဦး၊ အဲဒီလူက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပါ။ ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားနဲ့ သူတော်စင် ချီရှီးတို့တောင် သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး အမူအရာပျက်အောင် ရိုကျိုးခဲ့ကြတာ၊ ကျွန်မတို့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို တည်ရှိမှုမျိုးကို သွားပြီး စော်ကားလို့ ရမှာလဲ”</p> <p>“အဓိပ္ပာယ် မရှိလိုက်တာ”</p> <p>ဝူမုရှီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဝူမုဖန်သိုက်ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက အဲဒီ သူစိမ်းကောင်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ လိမ်ညာရဲတယ်ပေါ့”</p> <p>“ရွှံ့နွံနတ်ဘုရား ဆိုတာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ။ မိစ္ဆာ သူတော်စင်အားလုံး စုပေါင်းတိုက်ခိုက်မှသာ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာ။ သူက အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ပေါ်လာ နိုင်မှာလဲ”</p> <p>“သူတော်စင် ချီရှီးဆိုရင်လဲ သူ့ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စရိုက်ကို ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ၊ သူက အသေ သာခံမယ္၊ ဘယ်တော့မှ အရှုံးပေးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း အစအနဖြစ်အောင် လုပ်ရင်တောင် သူက ဘယ်သူ့ရှေ့မှာမှ ခေါင်းငုံ့မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“မင်းက အဲဒီလို လူစားမျိုး နှစ်ယောက်က ဒူးထောက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p>လူတိုင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကြပြီး ဝူမုဖန်သိုက်အပေါ်ထားသည့် သူတို့၏ အငြိုးအတေးများမှာ ပိုမိုပြင်းထန် လာတော့သည်။ ဝူမုဖန်သိုက်၏ လိမ်ညာမှုမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်ဟု သူတို့ ယူဆနေကြသည်။</p> <p>“ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာပါ၊ ကျွန်မကို ယုံကြပါဦး၊ အကယ်၍ ဘိုးဘေးသာ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရင်... ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ် ဇာတ်သိမ်းသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ဘာလို့ ကျွန်မကို မယုံကြတာလဲ၊ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မယုံကြတာလဲ”</p> <p>"ကျွန်မ တကယ်ပဲ သစ္စာဖောက် မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း၊ မင်း နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြီး ပေါက်ကွဲဦးမယ်ဆိုရင် ဒီနေရာမှာတင် ငါ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်”</p> <p>ဝူမုရှီးက ရက်စက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဝူမုထျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“သူတို့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားကြ။ ဘိုးဘေး ပြန်လာမှ ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်မယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ!”</p> <p>မိစ္ဆာများသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး ဝူမုဖန်သိုက်နှင့် အခြားသူများ၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းရံ လိုက်ကြကာ ရန်လိုသောအကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာ အစ်ကို ... သမီး ဗိုက်ဆာတယ်”</p> <p>ထျန်းယင်းက ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကုန်းမင်က ဝူမုထျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီမှာ စားစရာ တစ်ခုခု ရှိလား၊ ကျွန်တော့် ညီမလေး ဗိုက်ဆာနေလို့”</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားကြရသည်။</p> <p><strong>*ဒီကလေးတွေက ဘာကိုမှ မကြောက်ကြဘူးလား၊ သူတို့အားလုံး အသတ်ခံရတော့မယ့် အခြေအနေကို သိနေတာ တောင်မှ ဒီကလေးစုတ်တွေက နည်းနည်းလေးမှ မထိတ်လန့်ကြဘူးလား*</strong></p> <p>“အကောင်စုတ်တွေ၊ မင်းတို့အားလုံး ခဏနေရင် သေရတော့မှာကိုတောင် အခုထိ အပိုတွေ တောင်းဆို ရဲသေးတယ်ပေါ့”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုက သူ၏ အဆိပ်ပြင်းလှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုကလေးအုပ်စု အပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် ကရုဏာ မရှိပါချေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ကုန်းမင်က သူ့ကို လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်လေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော့် ညီမလေးကို စားစရာ တစ်ခုခုသာ ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆရာ ပြန်လာတဲ့အခါ ခင်ဗျားကို အမြန်ဆုံး သေခွင့်ပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ”</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p>မိစ္ဆာအားလုံး ဆွံ့အသွားကြရသည်။</p> <p><strong>*ဒီကလေးက တကယ်ပဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိတာလား*</strong></p> <p><strong>*သူက ဝူမုထျန်းလျိုကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်ရဲတာလား*</strong></p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုက သရော်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ဆရာက ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ အားလုံးလဲ မကြာခင် သူ့လိုပဲ ကံဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာ”</p> <p>“နင်တို့လို အမှိုက်တွေက ငါ့ဆရာကို မသတ်နိုင်ပါဘူး”</p> <p>ထျန်းယင်က သူမ၏ ခေါင်းကို မော့ကာ ဝူမုထျန်းလျိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဖြောင်း”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုသည် ထျန်းယင်၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထျန်းယင်သည် ငိုကြွေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>“မင်းလို အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ ကောင်စုတ်၊ ဘိုးဘေး ပြန်လာတာနဲ့ မင်းကို ငါ အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားပစ်မယ်”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုသည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့လျက် ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ ယဲ့ဖန်၏ အစော်ကားခံ ရသည်မှာပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဤကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်လေးကပင် သူ့ကို အထင်သေး ရဲသည်တဲ့လား။</p> <p>ကုန်းမင်သည် ထျန်းယင်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး ဝူမုထျန်းလျိုကို စိုက်ကြည့်လေသည်။</p> <p>“ခင်ဗျား လုပ်ခဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် ခင်ဗျား တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင် ရလိမ့်မယ်”</p> <p>“မင်း သေတွင်းတူးနေတာပဲ”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုသည် ဒေါသဖြင့် အော်ငေါက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“တော်စမ်းပါ၊ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ”</p> <p>ဝူမုရှီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုသည် စိတ်မပါဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ပြင်းထန်သော အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>“မင်းတို့လို တိရစ္ဆာန်လေးတွေ... ငါ့လက်ထဲကို ထပ်မကျလာအောင်သာ ဆုတောင်းထားကြ၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့ကို သေချင်စိတ်ပေါက်သွားအောင် ငါ နှိပ်စက်ပြမယ်”</p> <p>…</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ဖန်သည် ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ ခြေရာအတိုင်း လိုက်ပါလာပြီး ကောင်းကင်မြစ် မဟာ အစီအရင် ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။</p> <p>နဂါးကဲ့သို့သော ရေတံခွန် ကိုးသွယ်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေပြီး ဟိန်းဟောက်သံများမှာ နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p>ရေတံခွန် တစ်ခုစီမှာ ပေပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် ရှည်လျားပြီး တိမ်တိုက်များထဲအထိ မြင့်မားကာ ကောင်းကင်မြစ် မှ မြစ်ဖျားခံ လာသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။</p> <p>ဗဟိုချက်တွင်မူ အပြာရောင် ကြာပန်း တစ်ပွင့်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး ၎င်း၏ တောက်ပလှပသော အလင်းရောင်များမှာ ဖြာထွက်နေတော့သည်။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က ထိုအပြာရောင်ကြာပန်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ယဲ့ဖန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တာအို ရောင်းရင်း ... ဒါက မသေမျိုး ပန်းပဲ။ အကယ်၍ မင်း ဒါကို ယူချင်တယ်ဆိုရင် စိတ်ကြိုက်သာ ယူဆောင် နိုင်ပါတယ်”</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် အပြာရောင် ကြာပန်းရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုတ်မာသော အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင်လုံးတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းမိုးသွားပြီး ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာတော့သည်။ ကြီးမားလှသော ရေတံခွန် ကိုးသွယ်မှာ စီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားပြီး လောကတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် အေးစက်စွာဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ယန်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ သတ်ဖြတ်ခြင်း စစ်ခင်းကျင်းမှုကို မရပ်မနား ထိန်းချုပ် မောင်းနှင် နေတော့သည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ငါ့ကို လိမ်ရဲတယ်ပေါ့”</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုသောအသံ၊ ရက်စက်သောအသံများဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“အရူး၊ ထာဝရ မသေမျိုးပန်းလို အရာမျိုးကို ငါ့ရဲ့ ဒီကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်လို နယ်မြေလေးမှာ ထားမယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား၊ ဒါက မသေမျိုးပန်းရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် သက်သက်ပဲ၊ ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့အတွက် သုံးထားတာ။ မင်းကို မသေမျိုးပန်းရဲ့ ပုံစံကို မြင်ခွင့်ပေးလိုက်တာက မင်းရဲ့ အိမ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာပဲ”</p> <p>ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင် ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေရခြင်းမှာ မသေမျိုးပန်း၏ စွမ်းအား တစ်စိတ် တစ်ပိုင်းကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မသေမျိုးပန်း၏ စွမ်းအားအောက်တွင် သူတော်စင်များပင်လျှင် ပျက်စီးသွားကြရစမြဲပင်။</p> <p>သူ့ရှေ့မှ ဤလူသားအရူးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာမူ လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် လုပ်နိုင်သော အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်း ဒီမှာ သေဖို့ စောင့်နေလိုက်တော့၊ ငါ မင်းရဲ့ တပည့်တွေကို အရင် သွားစားလိုက်ဦးမယ်”</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ယဲ့ဖန်၏ တပည့်များမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိမြင် ထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ သူတို့ကို စားသုံးခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်ပင် အားရှိစေပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် ယဲ့ဖန် သေဆုံးတော့မည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားသဖြင့် ယဲ့ဖန် သေသည်အထိပင် စောင့်ကြည့် မနေတော့ချေ။</p> <p>သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်မူ ဤအစီအရင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းမိသူ မည်သူမဆို အသက်ရှင်လျက် ဘေးကင်းစွာ ပြန်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။</p> <p>တစ်ခါက နတ်စစ်သည်နှင့် စစ်သူကြီးပေါင်း တစ်သိန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>“မင်း တကယ့်ကို မိုက်မဲတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို လုပ်လိုက်တာပဲ။ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်က မင်းကြောင့်ပဲ ပျက်စီးသွားရလိမ့်မယ်”</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် ထွက်ခွာသွားသော ဘိုးဘေး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်ကမူ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>“အရူး... မင်း ဒီအစီအရင်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် အရင် ထွက်နိုင်အောင် ကြိုးစားစမ်းပါဦး”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်!</p> <p>သူသည် ထျန်းယင်နှင့် အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်ရန် တကယ်ပင် ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် မတတ်သာဟန်နှင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော အပြာရောင်ကြာပန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ တာအိုကို သုံးပြီး ငါ့ကို ပြန်သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာလား... မင်း ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ”</p> <p>၎င်းမှာ ယဲ့ဖန်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ဖြင့် ပြန်သတ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် အိုးရန်ယွင်သော်နှင့် အခြားသူများရှိရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူမုရှီး၊ ဝူမုထျန်းလျိုနှင့် အခြားမိစ္ဆာများမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားကြတော့သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေး... အဲဒီလူသားသူတော်စင်ကော ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>ဝူမုရှီးက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ အခြားသော မိစ္ဆာများကလည်း စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များဖြင့် သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်က မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးဖြင့် စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>“သေပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save