Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 1783</h2> <h2 style="text-align: center;">အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ အလင်းတန်းသဏ္ဌာန် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ထံသို့ ဆင်းသက်လာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ၎င်းသည် ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်ထံသို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။</p> <p>လေကိုနှင်၊ လျှပ်စီးကိုဖြတ်သကဲ့သို့၊ ကြယ်တာရာနှင့် လမင်းတို့ကို နင်းလျှောက်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ပြိုင်ဘက်မှာ သူတို့၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤလက်သီးချက်သည် ကြယ်တာရာများကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်စွမ်း ရှိပုံရပြီး ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ချက်ချင်းပင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေကာ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ လက်သီးနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးသွားတော့သည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထသွားပြီး၊ သေမင်း၏ အရိပ်အယောင်များက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p>ပြိုင်ဘက်မှာ တားဆီး၍မရနိုင်ဘဲ မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ပင်... ဘယ်လိုမှ တားဆီး၍ မရပါချေ။</p> <p>နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန်မှာလည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်သွားပြီး သူ၏ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ထိုလက်သီးချက်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ပြင်းထန်လှသော နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများကို လွင့်စင် သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>ဒါဟာ သူတော်စင် အချင်းချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသော တိုက်ပွဲကြီးပင်။</p> <p>နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များမှာ တကယ့်ကို ဆိုးရွားလှပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဆရာ”</p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထျန်းယင်နှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး၊ ယဲ့ဖန်ကို အလွန်အမင်း ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ဝူမုရှီးနှင့် ဝူမုထျန်းလျိုတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထကာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p><strong>*ဒါ တစ္ဆေခြောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်*</strong></p> <p><strong>*ဒီကောင်က ဘိုးဘေးရဲ့ ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်မြောက်လာနိုင်တာလဲ*</strong></p> <p><strong>*ဒါက လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲ*</strong></p> <p><strong>*ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ထဲကနေ ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး၊ သူတော်စင်တစ်ပါး တောင်မှ မလွတ်နိုင်ပါဘူး*</strong></p> <p>*တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ*</p> <p>ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်မှ မိစ္ဆာအားလုံးမှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p><strong>*ဒါ...*</strong></p> <p>သူတို့ တကယ်ပဲ မယုံကြည်နိုင်ကြပါ။</p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖန်သည် လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်လာသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တားဆီး၍ မရနိုင်ဘဲ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ သူ၏ မျက်လုံး များထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင် သွားတော့သည်။</p> <p>“ဂျွတ်”</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ လက်ချောင်းအရိုးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားရတော့သည်။ သူသည် ယဲ့ဖန်၏ ကြမ်းကြုတ်လှသော စွမ်းအားကို တောင့်မခံနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ဘေးသို့ ရုတ်တရက် ရှောင်တိမ်း လိုက်ရသည်။ သူ၏ ညာလက်မှာ လုံးဝကို လိမ်ဖည်ကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သွေးများ တစက်စက် ကျဆင်းနေကာ အရိုးများမှာလည်း ကြေမွ၍ အသားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းသည် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေခဲ့သည်။</p> <p><strong>*လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ရှုံးနိမ့်သွားတာလား*</strong></p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤသို့သော ရလဒ်မျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို သူမ ကြိုတင် သိရှိ ပြီးသားပင်။ ထိုလူသည် ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် မည်သို့ သေနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ယခုမူ သူ့ကို မချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခုလုံးမှာ ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချေပြီ။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>“မင်း... မင်း ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ထဲကနေ ဘယ်လိုလွတ်လာတာလဲ၊ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p>လုံးဝကို ဆွံ့အသွားရခြင်းပင်။</p> <p><strong>*ဒါ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးပဲ*</strong></p> <p><strong>*ဒီလူက ဘယ်လိုနည်းနဲ့များ ဒါကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာလဲ*</strong></p> <p><strong>*အသူရာ ဧကရာဇ်ရဲ့ တာအိုကတောင် သူ့ကို မဖိနှိပ်နိုင်ဘူးလား၊ ဒါက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်လို့လား*</strong></p> <p><strong>*ဒီလူက ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ထဲကနေ အရှင်လတ်လတ် ပြန်ထွက်လာနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ*</strong></p> <p>သို့သော်လည်း ယဲ့ဖန်ကမူ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှနေပြီး ခြေလှမ်းများမှာ စီးဆင်းနေသော အလင်းတန်းများကို နင်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ပင်။ အစွန်းကုန် ဒေါသထွက်နေသော မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်ထံသို့ တစ်ဖန် ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးများကို မရပ်မနား ပစ်သွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဒေါသ။</p> <p>အစွန်းကုန်အထိ ပြင်းထန်လှသော ဒေါသမီးများ။</p> <p>နတ်ဘုရား စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုနှင့်အတူ အရပ်ဆယ်မျက်နှာလုံး ကြွေးကြော်သွားပြီး ထိုအခိုက် အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသယောင် ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p>တောင်တန်းများ တုန်ဟည်းသွားသည်။</p> <p>ပင်လယ်ပြင်များ ဆူပွက်သွားသည်။</p> <p>နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်သည် ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ လက်မောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားပြန်သည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သာမန် အရိုးကျိုးရုံမျှ မကတော့ပါ။</p> <p>၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားပြီး သွေးမြူတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ယဲ့ဖန်၏ လက်သီးချက်မှာ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက် အမှုန့်ခြေပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အရိုးစများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။</p> <p><strong>*ဒီလူသားသူတော်စင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတာလား*</strong></p> <p>သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်မှာ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း အလျှင်းမရှိဘဲ ထပ်တလဲလဲ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကိုသာ ရရှိနေတော့သည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။</p> <p>အိမ်မက်တစ်ခု၊ ယင်းက ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုလိုပင်။</p> <p>“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်းမှာ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲဝင် ခွန်အားတွေ ရှိနေသေးတာလား”</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် လုံးဝကို ဆွံ့အသွားရပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေတော့သည်။</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် သိသိသာသာပင် ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရလျှင် သူသည် လွတ်မြောက်လာခဲ့လျှင်တောင်မှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရရှိပြီး အင်အား ကုန်ခမ်းနေသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲဝင်ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထား နေသေးသနည်း။</p> <p>ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို၍ ကြမ်းကြုတ်ကာ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှု ရှိနေသေးသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းတန်းများဖြင့် ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အဆုံးမဲ့ ပြန့်ကားလာပြီး ရှေးဟောင်းကမ္ဘာဦးကဲ့သို့သော ဖန်တီးရှင် စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။</p> <p>“ဒီအရှိန်အဝါက...”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်မှာ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားပုံရပြီး မှင်တက်သွားကာ သူ၏ အကြည့်များမှာ ဗလာ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်း... မင်း တကယ်ပဲ အပြာရောင် ကြာပန်းရဲ့ တာအို စွမ်းအားကို ဝါးမြိုလိုက်တာလား”</p> <p>ဤစကားများသည် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများမှာလည်း တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထသွားပြီး မျက်နှာများမှာ လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော် သွားကြတော့သည်။</p> <p>အပြာရောင်ကြာပန်း၏ တာအိုစွမ်းအားဆိုသည်မှာ အသူရာ ဧကရာဇ်၏ တာအိုများကို ရေးထွင်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမများ၊ ခပ်သိမ်းသော အရာတို့၏ အရင်းအမြစ်များကို စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စွမ်းအား အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပုံရသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်း၌ ပါဝင်သော စွမ်းအင်များမှာ အတိုင်းအဆ မရှိ ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက နတ်စစ်သည်နှင့် စစ်သူကြီးများကို ပုရွက်ဆိတ်များကို သတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ် နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပါချေ။</p> <p>သို့သော် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တာအိုစွမ်းအားကို အမှန်တကယ်ပဲ ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်လား။</p> <p><strong>*ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်လို့လား*</strong></p> <p><strong>*မယုံနိုင်စရာပဲ*</strong></p> <p><strong>*လုံးဝ မယုံနိုင်စရာပဲ*</strong></p> <p>သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်နေကြသည်။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုတာအိုစွမ်းအားကို မသန့်စင်နိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p>သူတော်စင် တစ်ပါးပင်လျှင် ၎င်းအတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်ကို မခံနိုင်ပါချေ၊ သို့သော် ယဲ့ဖန်ကမူ ၎င်းကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။</p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိသည်နှင့် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဦးရေပြားများပင် စိမ့်တက် သွားရသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ ချမ်းတုန်ဖျားနေသကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကြတော့သည်။</p> <p><strong>*ဒါ...*</strong></p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့အားလုံး ဝူမုဖန်သိုက်ကို ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p><strong>*ဝူမုဖန်သိုက် ပြောခဲ့တာတွေက အမှန်တရားတွေလား*</strong></p> <p>ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများ၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ ဝူမုဖန်သိုက်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“နောက်ကျသွားပြီ”</p> <p><strong>*နောက်ကျသွားပြီ*</strong></p> <p>ဤရိုးရှင်းသော စကားသုံးခွန်းမှာ ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများ၏ နှလုံးသားကို အောက်ခြေအထိ နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက် ပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ ထိုလူသည် တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။ ကောင်းကင်မြစ် အစီအရင် ပင်လျှင် သူ့ကို ပိတ်လှောင်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p>ထို့အပြင် သူသည် အသူရာ ဧကရာဇ်၏ တာအိုစွမ်းအားကိုပင် သန့်စင်နိုင်ခဲ့သေးသည်။ ယခုကဲ့သို့ သူက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာချိန်တွင်မူ သူတို့၏ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်မှာ တကယ့်ကို အတိဒုက္ခ ရောက်ရချေပြီ။</p> <p>တိုက်ကွက် တစ်ခုတည်းဖြင့် ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ မည်မျှ ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်သည့် တိုက်ပွဲဝင် ခွန်အားနည်း။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝူမုထျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများမှာ စတင်၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော် တကယ့်ကို အားကိုးရာမဲ့စရာ အကောင်းဆုံးအရာမှာ ယခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဂျွတ်”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝူမုထျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ ကျန်ရှိနေသေးသော အခြားလက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ယဲ့ဖန်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အားဖြင့် ဆွဲနုတ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ကိုယ်ထည်မှ ပြတ်ထွက်သွားသော လက်မောင်းနှင့်အတူ သွေးများမှာလည်း ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို နီရဲသွား စေတော့သည်။</p> <p>ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အရိုက်အနှက်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး။</p> <p>ယဲ့ဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သန်မာလှသည်။ ထိုတာအို စွမ်းအားကို သန့်စင် ပြီးနောက်တွင် သူသည် လုံးဝကို အနိုင်မတိုက်နိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ် မှာမူ ၎င်းကို လုံးဝ တောင့်မခံနိုင်ပါချေ။</p> <p>“တာအိုရောင်းရင်း ... တော်ပါတော့၊ ဒါဟာ နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြခွင့်ပေးပါဦး”</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် ပျာယာခတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>သူ တကယ် ကြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အစွန်းကုန်အထိ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင်။</p> <p>သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဤလူမှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>သူ ဘယ်လိုမှ ပြန်မခုခံနိုင်ပါချေ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် ယဲ့ဖန်ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူသည် မည်မျှတောင် မိုက်မဲခဲ့ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ သူသည် မိမိ၏ သေတွင်းကို မိမိကိုယ်တိုင် တူးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်!</p> <p>ဤသည်မှာ တကယ်ကို သေတွင်းတူးခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ယဲ့ဖန်ကို ပိတ်လှောင်သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သည့်အပြင် ဤနတ်ဆိုးကိုပါ အစွန်းကုန် ဒေါသထွက်အောင် ဆွပေး လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ရှင်းပြနေဖို့ မလိုတော့ဘူး... သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်”</p> <p>ယဲ့ဖန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော လျှပ်စီးတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ကြမ်းကြုတ်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ၎င်းက ဝူမုထျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများကို တဆတ်ဆတ် တုန်ယင် သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် သေမင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် အနိုင်မတိုက်နိုင်ဘဲ ခန့်ညားထည်ဝါလှသလို ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်ထံသို့လည်း မရပ်မနား တိုးကပ်လာတော့သည်။</p> <p>လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီမှာ ယခင်ထက် ပိုမို လေးလံလာသည်။ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုချင်း စီမှာလည်း ယခင်ထက် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်မှာ လုံးဝကို စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ သူသည် ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝေးရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p><strong>*ထွက်ပြေးရမယ်*</strong></p> <p><strong>*ဒီနတ်ဆိုးလက်က ထွက်ပြေးရမယ်*</strong></p> <p>ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများမှာ မှင်တက်သွားကြရသည်။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးက သူတို့ကို ပစ်ပယ်ပြီး တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးသွားတာလား။</p> <p>သို့သော် ၎င်းက ဘိုးဘေး ထျန်းဟယ်သည် ယဲ့ဖန်ကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p><strong>*သွားပြီ၊ အားလုံး သွားပြီ*</strong></p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုနှင့် ဝူမုရှီးတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့၏ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်သည် တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသော အမှားကြီးတစ်ခုကို ကျူးလွန် မိခဲ့ချေပြီ။</p> <p>“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”</p> <p>ဝူမုရှီး၏ မျက်နှာမှာ လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း တုန်ရင်နေတော့သည်။</p> <p>သူတို့၏ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ် မည်သို့သော နိဂုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ကို သူ ကြိုတင် မြင်ယောင် နေပုံရသည်။</p> <p>“ကျွန်မ အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့သားပဲ၊ သူက အဖေတို့ ရန်စလို့ရတဲ့လူ မဟုတ်ဘူးလို့။ ရွှံ့နွံနတ်ဘုရားတောင် သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ခဲ့ရသလို သူတော်စင် ချီရှီးတောင် အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အဖေတို့က ကျွန်မစကားကို နားမထောင်ခဲ့ကြဘူး”</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မက အဖေတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အဖေတို့ကတော့ အခွင့်အရေးရတိုင်း ကျွန်မကို သတ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ၊ ကျွန်မရဲ့ မွန်မြတ်လှတဲ့ အဖေ၊ မွန်မြတ်လှတဲ့ မောင်လေး၊ မွန်မြတ်လှတဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ။ အခုတော့ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ကို ငရဲတွင်းထဲ ရောက်အောင် အဖေတို့ ကိုယ်တိုင် တွန်းပို့လိုက်ကြပြီပေါ့”</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝူမုရှီးမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် အစွန်းကုန် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>သူ မှင်တက်သွားရသည်။ လုံးဝကို မှင်တက်သွားရခြင်းပင်။</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေယိုင်လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p><strong>*သူ တကယ်ပဲ မှားခဲ့တာလား*</strong></p> <p><strong>*သူ့အမှားအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက တစ်မျိုးနွယ်စုလုံး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံရခြင်း ဖြစ်နေမလား*</strong></p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူမုထျန်းလျိုသည် ဝူမုဖန်သိုက်ရှေ့၌ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ် ငိုယိုတော့သည်။</p> <p>“အစ်မ၊ ကျွန်တော် မှားမှန်းသိပါပြီ၊ အစ်မကို ပစ်ပယ်ဖို့ ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ပါဘူး၊ အစ်မကို မျိုးနွယ်စုရဲ့ သစ္စာဖောက်လို့လဲ မစွပ်စွဲသင့်ခဲ့ပါဘူး၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး၊ ကျွန်တော် မသေချင် သေးဘူး”</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p>ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ် တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။</p> <p><strong>*ဒါဆို ဒါတွေအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဝူမုထျန်းလျို ရှိနေတာပေါ့၊ ဝူမုဖန်သိုက်ကို သစ္စာဖောက်လို့ နာမည်ဖျက် ခဲ့တာလား*</strong></p> <p><strong>*ဒါတွေအားလုံးက ဝူမုထျန်းလျိုကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ*</strong></p> <p>“မင်းလို အကုသိုလ်သား...”</p> <p>ဝူမုရှီးမှာ ဒေါသအလွန်ထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးများပင် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်လျက် ဝူမုထျန်းလျိုကို ညွှန်ပြနေတော့သည်။</p> <p>အားလုံးက ဝူမုထျန်းလျိုရဲ့ အပြစ်တွေပင်။</p> <p>အကယ်၍ ဝူမုထျန်းလျိုသာ အဂတိတရားများနှင့် ယဲ့ဖန်က ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးနှင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူတို့ကို မယုံခိုင်းခဲ့လျှင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဤမျှ အင်အားကြီးသော ရန်သူကို သွားပြီး ရန်စမိမည်နည်း။</p> <p>ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤအကုသိုလ်သားရဲ့ စကားကို ယုံပြီး မိမိရဲ့ သမီးအရင်းကို သစ္စာဖောက်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့မိသည်။</p> <p>သူမ၏ အသက်ကိုတောင် နှုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိ၏။</p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိရင်း ဝူမုရှီးမှာ နောက်ထပ် သွေးတစ်လုပ် ထပ်အန်လိုက်ရပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ရုတ်တရက် ဆိုသလို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝူမုထျန်းလျိုမှာ ဝူမုရှီးကို တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ဝူမုဖန်သိုက်ကိုသာ တောက်လျှောက် ဦးတိုက် တောင်းပန်နေတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဝူမုဖန်သိုက်ကမူ မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ပြောပြီးပြီလေ... နောက်ကျသွားပြီလို့”</p> <p>“အရင်တုန်းက မင်း သူ့ကို သွားစော်ကားမိလို့ သူက ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား။ ငါက သူ့ကို အထပ်ထပ်အခါခါ တောင်းပန်ခဲ့လို့သာ ငါတို့ဘက်က သူ့ကို အရင်မတိုက်ခိုက်သရွေ့ သူကလဲ ငါတို့ကို ပြန်မတိုက်ခိုက်ပါဘူးဆိုပြီး သူ ကတိပေးခဲ့တာ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဝူမုထျန်းလျို၊ နင် အားလုံးကို တစ်ခါ ပြန်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ”</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p>ဝူမုရှီးနှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားကြရသည်။</p> <p><strong>*ဒါဆို ဝူမုထျန်းလျိုက ဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို အရင်ကတည်းက စော်ကားခဲ့ဖူးတာပေါ့၊ ပြီးတော့ ဝူမုဖန်သိုက်ကသာ ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်ကို အဲဒီအန္တရာယ်ထဲကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တာလား*</strong></p> <p>ယခုအခါတွင်မူ ဝူမုထျန်းလျိုရဲ့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကျိုးပြတ် တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ်သည် ဤမိစ္ဆာ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် တစ်ကျော့ပြန် ရပ်တည်မိသွားပြန်လေသည်။</p> <p>“မင်းလို အကုသိုလ်သား၊ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save